W tym dziale znajdziecie fascynująca literaturę, która przekona was jak fascynująca i ciekawa jest historia i jak wiele możemy się nauczyć. Może zainteresujecie się wojną na Pacyfiku, o której ciekawie pisze Morison Samuel Eliot, albo może zaciekawią was powieści Adama Borowieckiego, które przedstawiają przygody w galaktykach kosmosu Junga i Ing. Zapraszamy równiez po powieści biograficzne, polityczne.
Wybucha II wojna światowa. Bella, ozdoba międzywojennych salonów Berlina, Paryża i Warszawy, trafia do getta. Dzięki staraniom męża, Jerzego Gelbarda, który przekupuje wpływowego gestapowca, tuż przed likwidacją getta w stolicy zostaje przeprowadzona do otwockiego, które rzekomo ma ocaleć. Wkrótce jednak i tutaj zaczyna się rzeź. Bella, cudem unikając kul, ukrywa się w rowie ciągnącym się wzdłuż kolczastych drutów. Tam dostrzega ją Danusia, córka kowala z pobliskiego Dobrzyńca, i pomaga uciec. Sam kowal daje Belli schronienie i melduje ją pod nazwiskiem swojej warszawskiej siostry, Stefanii Czajki. Gdy zawistny sąsiad kowala rozpozna w niej Żydówkę, obie z Danusią wrócą do Otwocka, by tam doczekać końca wojny. Mimo złowrogiej scenerii książka skrzy się humorem. Bella nie przestaje fantazjować w żadnych okolicznościach. Jest jak Szeherezada – opowiada, aby ocaleć.
Soma i Gomora? do tej pory nie wydana w języku polskim! Ekranizacja książki planowana na 2012 rok. Znakomite zwieńczenie trylogii granicznej ? znajdziemy tu wszystko to, co dla McCarthy'ego charakterystyczne: genialną prozę, pomysłową fabułę, malarsko odmalowany świat, a także delikatne poczucie humoru i, co z kolei u McCarthy'ego rzadkie, wątek miłosny!
Soma i Gomora– do tej pory nie wydana w języku polskim! Ekranizacja książki planowana na 2012 rok. Znakomite zwieńczenie trylogii granicznej – znajdziemy tu wszystko to, co dla McCarthy'ego charakterystyczne: genialną prozę, pomysłową fabułę, malarsko odmalowany świat, a także delikatne poczucie humoru i, co z kolei u McCarthy'ego rzadkie, wątek miłosny!
…nastoletnia Lukrecja Borgia i jej starszy brat Cesare w karnawałowym przebraniu wędrują po Rzymie… Tak zaczyna się rewelacyjna powieść historyczna, zgodna z najlepszymi wzorami płaszcza i szpady, osnuta na tle losów papieskiej córki i jej brata. Wśród bohaterów papież, rodzina Borgiów, dynastia aragońska i Machiavelli. Atmosfera zagęszcza się, a z wód Tybru wydobywane są kolejne zwłoki. Bohaterowie równie dobrze posługują się sztyletem, jak trucizną. W końcu prawie wszyscy umierają w nagłych okolicznościach. Z życiem uchodzi Lukrecja i jej synek…
""Blockbuster"" to powieść antywojenna, chociaż jej akcja rozgrywa się podczas wojny. Oprócz porywającej akcji rodem z hollywoodzkich filmów sensacyjnych, zawiera także pogłębioną analizę psychologiczną postaci, która skłania do refleksji nad kondycją i powołaniem człowieka. Stawia pytanie: czy zabijanie jest naturalnym powołaniem człowieka? Może niektórzy z nas urodzili się wyłącznie po to, by zadawać śmierć?Powieść wyróżniana w Chorwacji wieloma prestiżowymi nagrodami w dziedzinie prozy. Została wydrukowana również w alfabecie Braille'a.""Blockbuster"" to jedna z najbardziej przejmujących, wstrząsających, krwawych i przesyconych symbolami powieści wojennych, jakie przeczytałem w swoim życiu.""Davor Šišović""Ocena wojny dokonana przez Žmiricia pod względem ideologicznym jest niepoprawna politycznie. Bohaterowie Žmiricia przesiąknięci są brutalnością i energią do szpiku kości. Nie urodzili się tacy, lecz zostali ukształtowani przez okoliczności, które piętnują wszystko, nawet całkowicie niewinne idee o wojnach, które ludzie prowadzą w obronie ojczyzny. To proza niemalże utopijnej (antywojennej) agitacji.""Ervin Jahić""Wojna według Žmiricia jest przede wszystkim brutalna, wyobcowująca i szczera - z jednej strony napiętnowana absurdem Batalionu Pancernego Józefa Skvoreckiego z filmu Vrdoljaka Na górze rośnie zielony las: z nieprzyjacielem nie wolno rozmawiać, bo może się okazać, że jest. twoim krewnym. Tak postawiony dyskurs plasuje powieść pośród najlepszych dzieł o tematyce wojennej, powstałych na naszych terenach w ciągu ostatnich dwudziestu lat.""Matko Vladanović
Tak jak wezbrane wody Kaczawy porywają ze sobą domy i ludzki dobytek, tak przybycie nowego nauczyciela porwało Marię nowym, nieznanym dotychczas uczuciem. Ta skromna i pracowita dziewczyna nie potrafi jednak okazać przeżywanego skrycie dramatu nieodwzajemnionej miłości. Na domiar złego, niespodziewanie pojawiają się przed nią nowe, wydawałoby się ponad jej siły, zadania. Mimo młodego wieku musi przejąć po matce prowadzenie gospodarstwa i opiekę nad młodszymi braćmi. Budzi to niedowierzanie, a potem także zawiść miejscowej społeczności, kiedy okazuje się, że robi to doskonale. Przyjaciół ma niewielu, a wśród nich nauczyciela – niestety tylko jako przyjaciela. Zbliża się I Wojna Światowa.
Jak potoczą się losy Marii Heinrich?
Przedwojenna Warszawa: świat zdrajców i patriotów, bohaterów i tchórzy.
Doskonała powieść szpiegowska w stylu i klimacie mistrzów tego gatunku
Przedwojenna Warszawa staje się terenem zaciekłej rywalizacji wywiadów. Jean-François Mercier, francuski attaché wojskowy, kieruje siatką agentów, którzy zbierają dla niego informacje o przygotowaniach Niemców do wojny. Wspomagają go przy tym sojusznicy z polskiego wywiadu.
Rasowy arystokrata, pełen uroku osobistego i niepodrabialnej klasy, weteran I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej z 1920 roku, sprawnie lawiruje w świecie warszawskiej socjety i dyplomacji, gdzie aż kłębi się od międzynarodowych szpiegów – francuskich, niemieckich, polskich i radzieckich. Choć służba pochłania go bez reszty, zakochuje się w pięknej Polce, pracującej dla Ligi Narodów, i udowadnia, że potrafi walczyć nie tylko o honor i ojczyznę, lecz także o kobietę.
Pasjonująca, wartka i barwna powieść pełna malowniczych obrazów przedwojennej Europy, szykującej się do nieuchronnej wojny.
W roku 2007 Elizabeth Anne Hawksmith przybywa do Wierzbowej Zagrody. W owym czasie ma trzysta osiemdziesiąt cztery lata, lecz wygląda na osobę pięćdziesięcioletnią, silną i sprawną. Jest wyjątkowo niezależna, udaje się jej przeżyć zarazę, polowanie na czarownice i wojny, po to, by wreszcie uwolnić świat od zła. Świat przedstawiony od polowania na czarownice poprzez epokę wiktoriańską i okres I wojny aż po współczesne czasy. Mistrzowska dla tego gatunku powieść Pauli Brackston to jeden z najbardziej oryginalnych przykładów współczesnej literatury fantasy, w której wiedza magiczna przekazywana jest bezpośrednio z pokolenia na pokolenie.
Część piąta cyklu relacjonuje okres od 12 do 20 sierpnia 1944 roku, w którym narrator po przybyciu do portu La Pallice podejmuje próbę przedostania się do Paryża. Mimo katastrofalnej sytuacji na froncie; jest już sierpień 1944 roku, w południowej Francji wydaje się, że czas stanął w miejscu. Okupacyjny aparat biurokratyczny działa bez zarzutu, a szef flotylli najchętniej spędza czas na rybach. Buchheim próbuje poruszyć niebo i ziemię, żeby dostać samochód, którym mógłby pojechać do Paryża, gdzie ma zamiar odszukać uwięzioną Simone. Po dotarciu do Paryża okazuje się, że więzienie, gdzie miała być Simone, jest puste, ponieważ Niemcy wywieźli wszystkich do Ravensbrück. Buchheim udaje się więc w kierunku Rzeszy.
Józef Hen, pisarz, publicysta, reżyser i scenarzysta, ukończył tę powieść w 1957 r. Dziś ukazuje się ona w nowym, wyjątkowym wydaniu. Tekst został wzbogacony o osobiste posłowie pisarza, obchodzącego w 2013 roku swoje 90-te urodziny.
Inspiracją do napisania utworu były własne przeżycia autora. Bohaterem jest siedemnastoletni Bożek, pochodzący z warszawskiego Nowolipia, który po dramatycznej tułaczce w czasie II wojny światowej znalazł się w azjatyckiej części Związku Radzieckiego. Pragnie dostać się do armii gen. Andersa. Bożek jest młodym i wrażliwym chłopcem. W batalionie pracy pod Taszkientem zetknie się z okrucieństwem i głodem. To tutaj, w nieludzkim, ale i pięknym krajobrazie marzy jednocześnie o miłości.
Powieść Nikt nie woła posłużyła autorowi jako inspiracja do scenariusza filmu pod tym samy tytułem, który zrealizował Kazimierz Kutz.
Sam utwór z powodu cenzury przez 33 lata nie był dopuszczany do druku. W posłowiu, przygotowanym specjalnie do najnowszego wydania powieści, autor wspomina losy maszynopisu, i nie tylko:
Wyjechałem do Obór, pożyczyłem od siostry trochę pieniędzy, żebyśmy mieli z czego żyć — i zacząłem pisać. Tamto wróciło. Znowu byłem tym gniewnym, zawziętym chłopcem, który obiecywał sobie: „Napluję im wszystkim w twarz”. Komu? „Wszystkim, którzy pięknie gadają”. Pojawił się tytuł „Nikt nie woła”, a później podtytuł części pierwszej: BOSO. Kiedy Bożek, już po komisji, w butach i w mundurze, szepnął: „Teraz wam pokażę”, postawiłem trzy kropki i zamknąłem brulion. […]
Trzeba było Okrągłego Stołu w 1989 roku, wyborów, transformacji ustrojowej, by Nikt nie woła mogło się wreszcie ukazać. Zajęło się powieścią Wydawnictwo Literackie, to samo, które teraz dociera ze wznowieniem do Ciebie, czytelniku. Jak się czułem trzymając po 33 latach egzemplarz w ręku? Po tak długim czekaniu uczucia są złożone, satysfakcja niełatwa. Cały czas nurtuje świadomość zmarnowanej egzystencji tej książki, czasu jej niedostępności, a więc i niemożności podzielenia się z czytelnikiem moim fundamentalnym doświadczeniem. Przecież po to została napisana! W letni, upalny dzień spotkałem w Konstancinie kierownika produkcji filmu Nikt nie woła, entuzjastę tej powieści, którą jako jeden z pierwszych poznał z maszynopisu. Teraz, kiedy się ukazała, przeczytał ją ponownie. „Musiałeś tam wiele złagodzić”, powiedział. Zaprzeczyłem stanowczo. „Nic nie złagodziłem. Nic nie zmieniłem. To czasy się zmieniły! I ty, ty też się zmieniłeś”. I jeszcze jedna rozmowa, w tym samym Konstancinie, tego samego lata. Starsza, bardzo dystyngowana pani, erudytka, po przeczytaniu „Nikt nie woła”, powiedziała, wyraźnie skrępowana: „Przepraszam, że to poruszam... Ale czy pan wie, jakie były dalsze losy tej dziewczyny, która żegnała się z Bożkiem na peronie w Samarkandzie? Czy wie pan, co się z nią stało?”. „Tak, wiem”. „Co?” „Jest babcią moich wnucząt”. Pani otworzyła usta, jakby musiała nabrać tchu — i rozpłakała się.
Ta wciągająca powieść, której akcja rozgrywa się w czasie gorączki złota w latach pięćdziesiątych XIX wieku, to mistrzowski hołd złożony westernom klasy B i ukłon w stronę Cormaca McCarthy’ego oraz Joela i Ethana Coenów. Słynący ze swojej brutalności bracia Eli i Charlie Sisters zostają wysłani z Oregon City do Kalifornii ze zleceniem zabicia wroga swojego szefa. DeWitt z literacką nonszalancją przywraca do życia saloony, rozpadające się miasteczka zachodnich stanów i cały Dziki Zachód, kreśląc przy tym galerię barwnych, pełnokrwistych postaci i z wyczuciem dawkując napięcie, absurd, groteskę i śmiech.
2011 – Nagroda Literacka Gubernatora Generalnego Kanady
2011 – Nagroda Kanadyjskiego Stowarzyszenia Pisarzy
2011 – finalista Nagrody Bookera
2012 – Medal Stephena Leacocka
2012 – „Libris”, Nagroda Kanadyjskiego Stowarzyszenia Księgarzy
2012 – finalista Nagrody im. Waltera Scotta dla najlepszej powieści historycznej
Bracia Sisters Patricka deWitta to piękna, mądra powieść, którą można przypisać m.in. do kategorii westernu typu noir. Jest też komiczna, ale to ten typ komizmu, który na końcu ma żądło skorpiona. Uśmiechasz się, potem się krzywisz, a potem przewracasz stronę, żeby zobaczyć, co dalej, cały czas wiedziony rozbrajającą opowieścią Eli’ego Sistersa, który szuka po omacku drogi powrotnej do człowieczeństwa. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak bardzo polubiłem parę psychopatów.
David Wroblewski
Na każdej stronie tej jednocześnie mrocznej i poruszającej powieści czytelnik znajdzie coś, co go rozśmieszy. Patrick deWitt ofiarowuje nam prawdziwy dar, opisując Dziki Zachód w zupełnie nowy sposób.
Charles Bock
Powieść deWitta jest mroczna i zabawna, wywołuje ataki śmiechu i zadziwia, ale jest też czymś więcej – to poetycka refleksja nad pracą i miłością snuta przez narratora, który od zamyślenia do beztroskiego mordu przechodzi tak płynnie, jak płynnie przewraca się kartki tej książki. Patrick deWitt stworzył wspaniałą powieść, w której doskonałemu tempu fabuły dorównują cudowne przemyślenia narratora.
Tom Franklin
Mistrzowska, prześmieszna powieść łotrzykowska stojąca na równi z najlepszymi tekstami Charlesa Portisa i Marka Twaina. 'Bracia Sisters' to niesamowicie wciągający popis sztuki powieściopisarskiej.
Wells Tower
To będzie klasyka. Powieść przerażająca, zabawna, poruszająca i niezapomniana – 'Bracia Sisters' to najlepszy western, jaki czytałem od lat, i kolejny dowód, że deWitt to autor, z którego pojawienia się wszyscy powinniśmy się cieszyć.
Jonathan Evison
Elektryzujące (...) coś jak 'Prawdziwe męstwo' w wykonaniu Toma Waitsa.
Esquire
To tylko pozornie śmieszna czarna wersja Don Kichota (...). Piekielnie zabawne.
The Independent on Sunday, Kanada
Urodziłem się i mieszkam w Gdańsku. Mam 51 lat. Literatura od zawsze była moją największą pasją. Pisywałem poezje, głównie "do szuflady", chociaż kilka wierszy opublikowano.
Po ponad dwudziestu latach wracam do pisania.
Powieść Nieznana biografia Jezusa to w pewnej mierze odpowiedź na Kod Leonarda, czy inne tego typu sposoby myślenia o religii.
Piotr Semrau
Jesień 1904r., Kraków. Witold Korczyński to człowiek o skomplikowanej przeszłości i wybitnych zdolnościach detektywistycznych. Ze względu na problemy finansowe przyjmuje zlecenie od znanego przemysłowca i filantropa Stanisława Wereszyńskiego, który poszukuje swojej zaginionej żony. Szybko okazuje się, że jest to człowiek bezwzględny i pełen tajemnic. Jeden z jego służących znika w zagadkowych okolicznościach. Przesłuchiwani świadkowie sprawiają wrażenie zastraszonych. W tym samym czasie krakowska policja odnajduje ciało młodego, najprawdopodobniej zamordowanego chłopca. Szantażowany Korczyński próbuje połączyć elementy układanki, a zarazem uchronić przed niebezpieczeństwem zarówno siebie, jak i najbliższych ? przede wszystkim piękną szlachciankę, Emilię Hornowską. Poszukiwana to mroczny kryminał osadzony w drobiazgowo naszkicowanym Krakowie na początku XX wieku. Pełen niebezpiecznych tajemnic, które nie zawsze powinny ujrzeć światło dzienne... Małgorzata Kochanowicz właściwie Ziółkowska. Debiutowała w 2011 roku kryminałem w stylu retro pt. ""Latarnie umarłych"", w 2012 r. pojawiła się druga książka pt. ""Piramida śmierci"". Z wykształcenia ekonomistka, absolwentka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od lat związana z kulturą. Mieszka i pracuje we Włocławku.
Rok 885. Anglia – podzielona na duńską północ i rządzone przez saskiego króla Alfreda południe – cieszy się chwilowym spokojem. Jednak jest to tylko cisza przed burzą. Umarły powstaje z grobu, a nowo przybyli wikingowie zajmują Londyn. Szykuje się kolejna krwawa wojna. Alfred zleca zadanie odbicia miasta wodzowi Uhtredowi – na poły Sasowi, na poły Duńczykowi – którego imię budzi respekt jak Brytania długa i szeroka. Od jego oddania sprawom saskiego królestwa Wessexu będzie zależeć przyszłość całej Anglii. Jednakże nawet jego wielki talent wojenny może nie wystarczyć w starciu z olbrzymią flotą najeźdźców z Norwegii i Danii. Pieśń miecza to pełna przygód, szczęku mieczy oraz intryg dworskich opowieść o krwawych początkach angielskiej państwowości. Bernard Cornwell - jeden z najbardziej cenionych pisarzy brytyjskich na świecie. Autor 40 powieści historycznych, przetłumaczonych na 20 języków i wydanych w nakładzie ponad 10 milionów egzemplarzy.
Klimatyczne i wciągające opowiadania spowite parowozowym dymem. Nie jest spokojnie, we mgle słychać gardłowe pokrzykiwania niemieckich żołnierzy. Dekadencki zapach diesla lokomotywy ST44 miesza się z powietrzem sosnowych lasów. Jakie było tajne zadanie królika doświadczalnego na poligonie Kummersdorf? Czy pijany żołnierz na przepustce zdoła uciec pociągiem przed prześladowcami? Dlaczego poniemieckie płytki ciągle trzymają się ściany i nie odpadają wbrew prawom natury? Co robią Krzyżacy na stacji Malbork? Czy Zdzisław odkryje największą tajemnicę Gór Sowich? Jakie znaczenie ma pociąg do Szczecina? `Mgła na torach` skrywa wiele tajemnic. Smaczku dodają rysunki oraz obrazy namalowane przez autora. Całość uzupełniają zdjęcia.
Miłość bez przyszłości w mieście skazanym na zagładę.
Znakomita powieść osnuta na tle dramatycznych wydarzeń związanych z oblężeniem i upadkiem Konstantynopola.
W grudniu roku 1452, na sześć miesięcy przed zdobyciem przez Turków chrześcijańskiej twierdzy, do grona jej obrońców dołącza przybyły z Awinionu rycerz Johannes Angelos. W Konstantynopolu poznaje Annę, Greczynkę wysokiego rodu. Tragiczne losy tych dwojga splotą się nierozerwalnie w przełomowym momencie historii, gdy stary porządek zostanie zburzony, a na jego gruzach zacznie powstawać nowy świat...
Dziewiętnastowieczny zuchwały rabunek 16 ton złota z podziemi jezuickiego kościoła w peruwiańskim Pisco... złota, które 400 lat wcześniej hiszpańscy konkwistadorzy pod wodzą Francisco Pizarra otrzymali w ramach okupu za inkaskiego wodza Atahualpę. W jaki sposób skarb znalazł się w posiadaniu Jezuitów i w jaki sposób został wykradziony przez czterech śmiałków, a potem ukryty na jednej z wysp Pacyfiku? A co ważniejsze... na której?!Historie o zaginionych skarbach zawsze poruszają wyobraźnię, tak jak opowieśći o skarbie kapitana Williama Kidda. Opowieść o inkaskim złocie brzmi podobnie, jednak ta opiera się na faktach. Jarosław Molenda w niesamowity sposób odtworzył dzieje rabunku 16 ton złota, które zostało potem ukryte na jednym z atoli Polinezji Francuskiej.Po ostatniej wyprawie poszukiwawczej pod kierownictwem znanego poszukiwacza skarbów Georga Hamiltona, która miała miejsce w latach 30. XX w. mapa zaginęła, a o skarbie zapomniano... aż do dziś.16 ton złota i innych kosztowności nadal spoczywa zagrzebane na dnie jednego z tajemniczych atoli, który swoim kształtem przypomina gruszkę.Największy skarb wszechczasów czeka na swojego odkrywcę, a Ty trzymasz w ręku mapę...
"Wielka powieść europejska", "przełom w literaturze", "powieść-katedra o idealnych proporcjach i epickim, pełnym kunsztownych detali wykonaniu", "książka, która przeżyje nas wszystkich".
"Wyznaję" zachwyca czytelników i krytyków.
Tę książkę czyta niemal cała Europa!
To trzymające w napięciu do ostatniej strony wyznanie miłosne i spowiedź człowieka starającego się przeniknąć istotę zła – w świecie i sobie samym. Historia chłopca dorastającego samotnie wśród książek, który musi zmierzyć się z rodzinnymi tajemnicami. Za sprawą osiemnastowiecznych skrzypiec zagłębia się w mroki dziejów hiszpańskiej inkwizycji i piekła dwudziestowiecznej Europy.
Cabré, którego pasją jest muzyka, skomponował tę powieść jak symfonię, z częstymi zmianami nastroju, tempa i głosu narracji. Bogactwo wątków, postaci, pomysłów literackich oszałamia i wzbudza zachwyt.
Urodził się w Barcelonie. Tak jak jego bohater uczył się gry na skrzypcach i tak jak on porzucił je dla bardziej wyrafinowanego instrumentu – języka.
Jaume Cabré od lat uznawany jest za najwybitniejszego pisarza katalońskiego. Teraz, po wydaniu w 2011 roku znakomitej powieści "Wyznaję", mówi się o nim jako o jednym z najważniejszych pisarzy europejskich. I słusznie. Zresztą już wcześniej – paradoksalnie – w Europie był on bardzo ceniony, bardziej niż w tej części Hiszpanii, w której językiem literackim jest kastylijski. W Niemczech sprzedano ponad pół miliona egzemplarzy jego książek, we Włoszech, Francji czy Holandii – dziesiątki tysięcy. A teraz gdziekolwiek jego nowy utwór jest publikowany, tam zbiera znakomite recenzje i szybko wspina się do czołówek list księgarskich bestsellerów. Jego obsypane nagrodami książki zostały przetłumaczone na kilkanaście języków i wydane w setkach tysięcy egzemplarzy.
"Wyznaję" podbija Europę!
Teraz – po raz pierwszy Jaume Cabré i jego najważniejsza książka - po polsku.
Przed trzema laty ukazała się „Syberiada Polska” będąca pierwszą na tak rozległą skalę zamierzoną epopeą zesłańczą, o losach ludzi objętych stalinowskimi wywózkami w głąb ówczesnego ZSRR. To najobszerniejsza i najpoważniejsza ze znanych w piśmiennictwie polskim ujęć „tematyki zesłańczej”. Narracja powieściowa w całości silna i czysta w wyrazie, przykuwa uwagę, zjednuje bohaterom powieści życzliwość i współczucie czytelnika.
„Czas kukułczych gniazd” jest właściwie bezpośrednią kontynuacją „Syberiady Polskiej”, jej nieomal drugim tomem. Największą wartością tej powieści jest szerokie i wnikliwe zobrazowanie procesu wtapiania się przybyszów w nową dla nich sytuację cywilizacyjną, obyczajową, społeczną i polityczną, kształtującą się na zachodnich kresach Polski w pierwszym okresie powojennym. I proces ten obejmuje uchodźców czy też przesiedleńców z różnych stron. „Czas...” jest również pod wieloma względami odkrywczy. Ukazuje z wielką pisarską szczerością i odwagą tragedię niemieckiej ludności „Ziem Odzyskanych”. Ludność ta w dużym stopniu zbiegła jeszcze przed nadejściem Armii Czerwonej i Wojska Polskiego, ponosząc w toku tej ewakuacji wielkie straty i rozliczne cierpienia.
Przejmuje goryczą tytuł powieści – bo oto niemal wszyscy wysiedleńcy – tułacze, w tym mieszkańcy Zielonego Pola trafiają do cudzych „gniazd”, tyle że sami wychowują przywiezione z sobą, lub zrodzone już w nowym miejscu osiedlenia, własne potomstwo.
Tak więc Zbiegniew Domino kontynuuje cykl powieściowy, który stał się już dziełem jego życia. I to dziełem nie tyle jeszcze nieukończonym, ile tego dokończenia bezwzględnie się domagającym.
Lutetia - od Lutetia Parisiorum, łacińskiej nazwy osady, z której powstał Paryż - to luksusowy hotel w stolicy Francji (przed II wojną światową jedyny na lewym brzegu Sekwany).
Powieść rozgrywa się w murach tego legendarnego hotelu, który w latach 1938-1945 dzielił los całej Francji: tuż przed wybuchem wojny przewijali się przez niego pisarze i artyści, uchodźcy polityczni z Niemiec, podczas okupacji stał się siedzibą Abwehry (służb wywiadu III Rzeszy), a po wyzwoleniu przyjmował powracających z niewoli więźniów obozów koncentracyjnych.
Obserwatorem historycznych wydarzeń jest hotelowy detektyw, Alzatczyk z pochodzenia i były policjant, który stara się dociec, jak daleko człowiek może się posunąć i pozostać w zgodzie ze swoim sumieniem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
