W tym dziale znajdziecie fascynująca literaturę, która przekona was jak fascynująca i ciekawa jest historia i jak wiele możemy się nauczyć. Może zainteresujecie się wojną na Pacyfiku, o której ciekawie pisze Morison Samuel Eliot, albo może zaciekawią was powieści Adama Borowieckiego, które przedstawiają przygody w galaktykach kosmosu Junga i Ing. Zapraszamy równiez po powieści biograficzne, polityczne.
Opowieść o wojennym dzieciństwie Wiesława Adamczyka spędzonym na Syberii i naznaczonym sowieckim barbarzyństwem.Autor był małym chłopcem, gdy w maju 1940 roku wraz z matką i rodzeństwem deportowano go na sowiecką Syberię. Jego ojciec, oficer Wojska Polskiego, wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną, zginął jako jedna z tysięcy ofiar zbrodni katyńskiej. Rozdzielenie rodziny i wysiedlenie zapoczątkowało dziesięcioletnią tułaczkę. Skrajnie trudne warunki życia w Kazachstanie, głód, karkołomna ucieczka z ZSRR, śmierć matki, obozy dla uchodźców, rodziny zastępcze - tę drogę, tak jak Autor, przeszło tysiące Polaków.W pasjonujących wspomnieniach Wiesław Adamczyk oddaje głos ofiarom sowieckiego barbarzyństwa. Bezkompromisowa, przejmująca opowieść jest zapisem utraty dziecięcej niewinności i zmagań z rozpaczą, przez które przechodził mały chłopiec.W opracowaniach dotyczących II wojny światowej często przemilcza się tę mroczną kartę europejskiej historii, pozostającą w cieniu Holokaustu. Wydarzenia na niej zapisane wciąż jeszcze czekają, by w pełni oddać im historyczną sprawiedliwość.Znam wiele opisów syberyjskiej odysei oraz innych zapomnianych wojennych dziejów. Żaden jednak nie jest bardziej pouczający, wzruszający i piękniej napisany niż Kiedy Bóg odwrócił wzrok. - z Przedmowy Normana Daviesa
Holokaust. Prawdziwe historie ocalonych to nie tyle historia Zagłady, ile historia ludzi, którzy cudem jej uniknęli. Głosy ponad setki ocalonych, choć odmalowują przejmujący obraz gett i obozów koncentracyjnych, opowiadają także o życiu przed i po wojnie.
Ponad stu ocalonych, świadków i uczestników, kobiet, mężczyzn i dzieci, przedstawia nieubarwione, poruszające obrazy gett, obozów koncentracyjnych i marszów śmierci. Ich głosy składają się na opowieść o wymordowaniu przez reżim nazistowski ponad sześciu milionów ludzi, w większości Żydów. Świadectwa te poruszają tym bardziej, że poprzedzone zostały opisami przedwojennej codzienności, kiedy "życie było bardzo dobre i żyliśmy jak inni". Ocaleni opowiadają także o czasach powojennych i próbach powrotu do normalności, nie zawsze udanych. Jednak wśród historii mówiących o niewyobrażalnych potwornościach są i takie, które świadczą o nadziei i przetrwaniu.
Lyn Smith jest uznaną historyczką i autorką kilku publikacji dotyczących Holokaustu. Jako nauczycielka akademicka wykłada przedmioty związane z prawami człowieka i stosunkami międzynarodowymi. Od kilkudziesięciu lat współpracuje z Holocaust Sound Archive.
Bogato ilustrowana opowieść o ludziach odpowiedzialnych za rozwój infrastruktury i przemysłu zbrojeniowego Trzeciej Rzeszy. Pokazuje, jak zaplecze technologiczne – na równi ze zdyscyplinowaną i znakomicie wyposażoną armią – zapewniło Hitlerowi wieloletnią dominację na arenie międzynarodowej.
Bohaterowie książki, Fritz Todt i Albert Speer, kolejni ministrowie uzbrojenia i amunicji Trzeciej Rzeszy, wiedzieli, że współczesna wojna toczy się nie tylko na polach bitew i w kwaterach dowódców. Zapotrzebowanie na fabryki zaopatrujące walczących w broń, autostrady pozwalające na szybkie dotarcie do celu, fortyfikacje i schrony sprawiło, że rola inżynierów i architektów była kluczowa, a rozwiązania technologiczne często decydowały o zwycięstwie lub porażce. Talent niemieckich technokratów nie tylko wspierał podboje Hitlera, ale także pozwolił przetrwać jego reżimowi dłużej, niż się spodziewano.
Inżynierowie Hitlera to fascynująca historia rywalizacji technologicznej, w której prześcigali się walczący po obu stronach frontu.
Blaine Taylor był dziennikarzem, weteranem wojny w Wietnamie i rzecznikiem prasowym amerykańskiego Kongresu. Przez lata zajmował się badaniami nad historią nazistowskich Niemiec, a na koncie ma ponad dwadzieścia książek na ten temat.
Trzydziestego listopada 1939 roku Armia Czerwona zaatakowała Finlandię, licząc na rozbicie w kilka dni nielicznych i słabo uzbrojonych oddziałów armii fińskiej. Jednak niespodziewanie przez ponad trzy zimowe miesiące, aż do zakończenia konfliktu 13 marca 1940 roku Finowie opierali się radzieckiemu najeźdźcy, zadając jego wojsku ogromne straty i niszcząc rzucane na front dywizje. Żeby zrekonstruować przebieg tych nierównych zmagań, Bair Irincheev sięgnął po imponujący wybór źródeł historycznych: od relacji naocznych świadków przez pamiętniki wojenne aż po raporty wojskowe i dokumenty pochodzące z fińskich i rosyjskich archiwów. Na ich podstawie dokonał analizy przyczyn nieudolnych poczynań Armii Czerwonej. Nigdy wcześniej surowa rzeczywistość wojny zimowej nie została przedstawiona z tak poruszającą szczegółowością. Bolesna codzienność wyczerpanych żołnierzy obu stron, brutalny charakter walk i nieustająca konfrontacja z żywiołami natury to wszystko przewija się we wspomnieniach ludzi, którzy brali udział w tym koszmarnym starciu.
Co jakiś czas próbuję obejrzeć jeden z emitowanych przez polską telewizję filmów fabularnych lub seriali dotyczących II wojny światowej i okupacji niemieckiej. Za każdym razem przegrywam, albowiem trywialny i infantylny charakter tych obrazów po prostu uniemożliwia odbiór. Nawet tytuły są tam beznadziejne, najbardziej głupkowaty jest chyba tytuł serialu Wojenne dziewczyny, gdzie widać gromadę aspirujących, młodych aktorek, które demonstrują całkowicie fałszywe i nie adekwatne do sytuacji emocje. Gorzej jest tylko w produkcjach dotyczących wojny z bolszewikami, bo tam młode aktorki pozują w scenach gwałtów zbiorowych i to jest naprawdę nie do zniesienia. Filmy te, choć ich producenci deklarują co innego, mają jeden cel – zniechęcić ludzi do nauki historii i raz na zawsze obrzydzić im patriotyczne postawy. Mają też za zadanie ukryć czym naprawdę była groza wojny i niemieckiej okupacji.
Zacznijmy od tego, że nie było żadnych wojennych dziewczyn, albowiem młode osoby nader szybko dojrzewały w warunkach okupacji. Wybory jakich musiały dokonywać obfitowały w konsekwencje straszliwe, nie nadające się do pokazywania w filmach, albowiem nie zachęciłoby to widzów do śledzenia serialu. Nie oznacza to jednak, że nie powinniśmy się interesować postawami rzeczywistymi, prawdziwym bohaterstwem i prawdziwym męczeństwem. Tylko skąd wziąć opisy takich sytuacji, jeśli wszędzie dominuję kulturowy bełkot zniekształcający i unieważniający prawdę?
Przed Państwem, wydobyta z zapisków majora Zbigniewa Sujkowskiego książka o jego współpracownicach. Na jej kartach Sujkowski, naukowiec, oficer, człowiek, opisał kobiety wojny, nie żadne wojenne dziewczyny. Opisał skalę ich poświęcenia i dramat, którego dziś nie odważy się pokazać żaden reżyser filmowy. Nie ma na to najmniejszych szans.
Nie sposób przeczytać tej książki bez łez. I nie ma znaczenia czy się jest kobietą czy mężczyzną. Moja żona płakała przez cały dzień. Nie można jej było uspokoić.
W tej niewielkiej, silnie skondensowanej i pełnej niezwykłych spostrzeżeń pracy odnajdziemy też postawy niepiękne, ale za to roszczeniowe. Jakże podobne do tych, które możemy obserwować w przestrzeni publicznej dzisiaj, kiedy za naszą granicą toczy się prawdziwa wojna.
Kiedy zdecydowałem się wydać tę książkę, wojny jeszcze nie było i nie sądziłem, że nabierze ona tak głębokich współczesnych sensów. Jeśli ktoś bowiem ma wątpliwości czym jest wojna dla pojedynczego człowieka, albo wierzy, że dałby sobie z nią radę, ten nie wie co mówi. Tutaj, w tej niewielkiej książce, jest cała prawda o wojnie. W dodatku prawda pokazana poprzez postawy dojrzałych kobiet, całkowicie oddanych sprawie. Kobiet, które nie miały ani wątpliwości, ani wahań, choć nie raz strach dławił je za gardło.
Nikt nie będzie tej książki promował i nikt nie będzie o niej mówił. Nie ma dziś bowiem ludzi, którzy by w ogóle byli w stanie wyobrazić sobie istnienie takiego napięcia w relacjach międzyludzkich. Oddaję ją więc Wam, do oceny i refleksji.
Pierwszy tom cyklu Kredyt i wojna opowiada historię herezji albigeńskiej w sposób całkowicie różny od wcześniejszych interpretacji. Autor nie zastanawia się nad zawiłościami doktryny katarów, ale wskazuje, że herezja to organizacja produkcji tkanin w epoce przedindustrialnej. Zanim bowiem wymyślono maszyny tkackie należało jakoś zorganizować produkcję. Tkaniny były najważniejszym towarem z średniowieczu, a także w czasach nowożytnych. Były też towarem produkowanym masowo i przez wszystkich pożądanym. Organizacja taniej produkcji tkanin to właśnie herezja. Tłem do tych rozważań jest oczywiście epoka należąca do najbarwniejszych w dziejach. Epoka krucjat, walki o Ziemię Świętą, rywalizacji potężnych zachodnich królestw – Francji i Anglii o wpływy na Wschodzie i na całym Morzu Śródziemnym.
Autor Kredytu i wojny zdecydowanie opowiada się po stronie Kościoła i po stronie papieża, a także wspierającej w owym czasie Rzym dynastii Kapetyngów. Jednocześnie surowo ocenia politykę królów Anglii i cesarzy rzymskich z dynastii szwabskiej i brunszwickiej. Lektura jest bardzo dynamiczna, skrzy się kolorami, złotem i drogimi kamieniami, które nieodłącznie towarzyszą wielkiej polityce.
Ksiądz Marian Tokarzewski – kapłan polskich kresów, autor książek zawierających niezliczone wskazówki dla duchownych i świeckich dotyczące postaw i zachowań w momentach kryzysu i grozy. Kronikarz, który skrupulatnie spisywał dzieje konfliktu polsko-rosyjskiego na ziemiach wschodnich, więzień bolszewików, ich wróg zajadły i groźny, człowiek słowa żywego i gorącego serca. Niewiele o nim wiemy ponad to, co znaleźć można w laurkach, jakże ubogich, publikowanych w licznych kresowych wydawnictwach wspomnieniowych i portalach internetowych.
Z całą pewnością wiadomo, że był kapelanem Józefa Piłsudskiego, prezydentów: Stanisława Wojciechowskiego i Ignacego Mościckiego. Zanim jednak stanął był u boku najważniejszych osób w państwie, przeszedł drogę długą i niełatwą. Pochodził z Podola, z guberni Mohylewskiej, seminarium duchowne ukończył w Żytomierzu, a pierwsze lata jego kapłańskiej posługi przypadły na czas głębokich prześladowań Kościoła Katolickiego na kresach. Ze względu na swoją stanowczą postawę wobec władz ksiądz Marian Tokarzewski był kilkakrotnie wydalany z parafii, gdzie pełnił posługę. Skazano go w końcu na pobyt w odosobnieniu, w klasztorze w Bracławiu, by wreszcie wydalić z granic diecezji łucko-żytomierskiej. Decyzją gubernatora kapłan zesłany został do Jarosławia, miasta położonego w sercu rdzennej Rosji.
„Życie niewłaściwie urozmaicone” to jedna z najważniejszych książek dotyczących Polskiego Państwa Podziemnego. Kazimierz Leski odsłania w niej kulisy działania wywiadu i kontrwywiadu
AK, wykorzystując nie tylko wspomnienia własne, ale też relacje wielu swoich kolegów. Jego opowieść mogłaby stać się kanwą kilku filmów sensacyjnych, przy których przygody Hansa Klossa wydawałyby się ubogie i nudne. Książka otrzymała nagrodę PEN-Clubu za najlepszą książkę wspomnieniową w 1990 roku i nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w roku 1995.
Kazimierz Leski „Bradl” (1912–2000) - Jeden z konstruktorów ORP „Orzeł”, pilot we wrześniu 1939 r., oficer wywiadu i kontrwywiadu AK, dowódca batalionu „Miłosz” w Powstaniu Warszawskim, aresztowany w 1945 roku, spędza w komunistycznym więzieniu 10 lat.
Pionierska książka ukazująca losy oficera dowództwa ekspozytury "Francja" polskiej organizacji wywiadowczej rtm. Jerzego Pietraszewskiego seniora o pseudonimie PIT No. 734 działającego na rzecz wywiadu brytyjskiego w latach pożogi wojennej 1940-1945.
Wojenne wspomnienia rotmistrza P. wydobywają na światło dzienne nieznane fakty z pracy polskiego wywiadu na terenie okupowanej przez Niemców Francji i kolaborujących z Hitlerem Francji Vichy, utworzonej i działającej pod rządami marszałka Petaina. Czytelnicy znajdą w książce fascynujące, a zarazem tragiczne losy rotmistrza Jerzego Pietraszewskiego i jego towarzyszy broni i niedoli, przekazane przez autora w rzetelny i jednocześnie ciekawy sposób. jest to prawdziwa opowieść, która przybliża i pozwala zrozumieć tamte trudne czasy. Opowiada o zwykłych ludziach, którzy oddaleni tysiące kilometrów od Polski zachowali godność, przyzwoitość i patriotyczną postawę.
"Kim był Rotmistrz P? Czy jego życie było tak barwne i ważne, aby poświęcić temu książkę?
Tak
To najważniejszy gatunek literatury historycznej, wydobywającej z zapomnienia ludzi, których życie wypełniła historia, a tak było w przypadku rotmistrza P. Szczególnie cenię takie książki, gdyż zawierają relacje z pierwszej ręki, niepoddane późniejszemu dopasowywaniu do mody, czy charakteru tzw. polityki historycznej, która zawsze prowadzi na manowce.
Pasjonująca książka oparta na wspomnieniach tytułowego rotmistrza P., jego refleksji, opowieści o ważnych czasach i ważnych działaniach."
Bogusław Wołoszański
"Polecając czytelnikom tę skondensowaną opowieść, powstałą na podstawie odziedziczonych dokumentów oraz przekazów ustnych, pełną historycznych faktów i bardzo żywotnych ludzi, ufam, że przyjęta zostanie jako świadectwo człowieczego losu. Droga do wolności, jaką pokonał mój ojciec i bohater wojennej epopei, to nieprzemijający symbol niedoli polskiego żołnierza oraz zła przybierającego często ludzką twarz."
Jerzy Pietraszewski
Bohdan Piasecki pierworodny syn Bolesława Piaseckiego został porwany 27 stycznia 1957 roku i później okrutnie zamordowany. Zamurowane ciało odkryto przypadkiem rok później. Pewna grupa Żydów, byłych uczestników sowieckiej partyzantki z okresu drugiej wojny światowej, a później członków aparatu terroru komunistycznego postanowiła zemścić się na Bolesławie Piaseckim za „doznane krzywdy”. Krążyła pogłoska jakoby dokonano mordu rytualnego w sposób tradycyjnie przypisywany pewnym grupom pochodzenia żydowskiego. Przekonanie o popełnianiu mordów rytualnych na dzieciach chrześcijańskich trwało przez wieki i często było pretekstem do pogromu Żydów. Sprawcy mordu rytualnego odeszli bezkarnie. Wyjechać z Polski w owym czasie było im łatwo jako żydowskim emigrantom. Paszporty wyjazdu już posiadali – zanim popełnili tę okrutną zbrodnię. Uciekli do swojego opiekuna – państwa Izrael!
Byli najpotężniejszą dynastią czasów nowożytnych. Przez ponad trzysta lat Romanowowie rządzili Rosją, wierząc, że władza absolutna jest świętym powołaniem carów. Zbudowali imperium, w którym polityka i ich życie prywatne przenikały się nawzajem.Saga o życiu dwudziestu carów i caryc najpotężniejszej dynastii czasów nowożytnych. Pasjonująca historia spisków pałacowych, zdrad, zbrodni, błyskotliwych zwycięstw, upokarzających klęsk, geniuszu i szaleństwa. A także romansów, mariaży, seksualnych ekscesów, bajecznych bogactw i wielkich tragedii.Punktem kulminacyjnym Romanowów jest nowy portret cara Mikołaja II i jego zony Aleksandry oraz makabryczna zbrodnia na całej rodzinie carskiej w 1918 roku.Wykorzystując nieznane dotąd materiały archiwalne, autor stworzył nie tylko pasjonującą opowieść o życiu prywatnych Romanowów, ale także uniwersalne studium władzy i wnikliwy obraz imperium, na którym wzoruje się dzisiejsza Rosja.
Gdy u progu dorosłości wybuch wojny nieodwracalnie zmienia wszystko... Poruszające losy młodych ludzi uwikłanych w splot wojennych zdarzeń. Trudne decyzje i ich konsekwencje. Młodzieńcze emocje gaszone cierpieniem. Międzywojenna Polska, różnorodna majątkowo i narodowościowo, nieświadoma zbliżającego się okrucieństwa. "Córka szpiega" to opowieść wciągająca, wzruszająca i skłaniająca do refleksji. Jej fabuła osadzona jest w czasie nazistowskiej agresji na Polskę, a główne wątki skupione są wokół zagmatwanych losów młodych ludzi, których przynależność narodowościowa staje się przyczyną podziałów. Czy można ufać przyjacielowi, który zakłada wrogi, niemiecki mundur? Jak pomóc bliskim pochodzenia żydowskiego, których okrutna ideologia skazuje na śmierć? Czy dziecko może wybaczyć rodzicowi zdradę swojego kraju, a tym samym bliskich i przyjaciół? Coraz mniej wśród nas ostatnich świadków tamtych wydarzeń, niebawem zabraknie ich całkowicie. Doceńmy więc każdy przekaz, w tym ten na kartach niniejszej książki. Czytajmy, słuchajmy, wyciągajmy wnioski. I nie oceniajmy - bohaterowie tamtych lat to ludzie jak my, niepozbawieni trosk, wad, zmartwień i pokus, ale też pełni empatii i chęci pomocy drugiemu człowiekowi. To niezwykle ważne w dzisiejszych, niespokojnych czasach. Lekturę książki poleca się szczególnie młodzieży szkolnej - nie tylko jako wciągającą i wzruszającą opowieść o młodości w okrutnym momencie dziejowym, ale także jako inspirację do rozmów podczas lekcji języka polskiego, historii oraz godzin wychowawczych.
Pierwsza edycja krytyczna ważnego źródła do historii Polski i historii wychowania: Wspomnień i listów Izabeli Moszczeńskiej-Rzepeckiej (1864–1941) – działaczki niepodległościowej, patriotki, pedagożki promującej idee Nowego Wychowania, zwolenniczki emancypacji kobiet, pionierki wychowania seksualnego. Jej droga życiowa wiodła z dworku szlacheckiego na Kujawach, w którym kultywowano patriotyczne tradycje powstańcze, przez edukację w duchu pozytywizmu na pensji w Warszawie, szeregi niepodległościowej inteligencji warszawskiej (za działalność tę zapłaciła więzieniem), aktywność społeczną w II Rzeczypospolitej aż do śmierci w okupowanej Warszawie. Samotnie wychowała dwoje dzieci: Hanna Pohoska (1895–1953) została historykiem wychowania i docentem UW, a Jan Rzepecki (1899–1983) pułkownikiem WP. Na grobie Izabeli Moszczeńskiej na Powązkach wykuto motto jej życia: "Pełna wiary w zmartwychwstanie Ojczyzny".
******
Memoirs and Letters
The first critical edition of Memoirs and Letters, an important source for Polish history and the history of education by Izabela Moszczeńska-Rzepecka (1864–1941), who was an independence activist, patriot, pedagogue advocating the ideas of the New Education and supporting the emancipation of women and a pioneer of sexual education. Her life began in a manor house in Kuyavia, where patriotic insurgent traditions were cultivated, she received positivist education at a finishing school in Warsaw and joined the ranks of Warsaw insurgent intelligentsia (and imprisoned for her activity in this field). A social activist in the Second Polish Republic, she died in Warsaw during the Nazi occupation. She raised two children on her own: Hanna Pohoska (1895–1953) was a historian of education and an associate professor at Warsaw University, Jan Rzepecki (1899–1983) was a colonel in the Polish Army. The grave of Izabela Moszczeńska at Warsaw Powązki Cemetery is engraved with her life motto: "Full of faith in homeland’s resurrection".
Pierwsza książka traktująca o codzienności bytowania żołnierzy podziemia antykomunistycznego po II wojnie światowej. Opowiemy o jednostkach działających w ramach obozu poakowskiego, narodowego, jak i stanowiących niezależne oddziały wojskowe.Poznajemy ekstremalne warunki życia partyzantów, ich ubiór, wyżywienie, możliwości dbania o higienę osobistą i zdrowie. Gdzie kwaterowali, jak odpoczywali, jak wyglądały codzienne obowiązki oraz standardowy harmonogram dnia - co ciekawe, bardzo zbliżony do siebie w większości oddziałów.Autor opisuje też problem dyscypliny w poszczególnych oddziałach. Nie omija niesubordynacji, grabieży czy uzależnienia od alkoholu - skupiając się na sposobie egzekwowania prawa przez dowódców i efektach walki o utrzymanie wojskowej karności w jednostce.Unikatowa książka Stanisława Płużańskiego powstała w oparciu o bogaty materiał źródłowy: wywiady z żyjącymi żołnierzami, źródła archiwalne, wydane dokumenty i wspomnienia. Autorowi udało się przeprowadzić 14 rozmów z żyjącymi żołnierzami. Ich historia zaczyna się jeszcze w 1944 roku, koniec następuje dopiero w 1963 roku wraz ze śmiercią ostatniego z żołnierzy wyklętych Józefa Franczaka ps. "Lalek".
Niezwykłe świadectwo odwagi i patriotyzmu. Doskonały portret kobiety silnej i imponującej swą bezkompromisową postawą wobec zła.Karolina Lanckorońska (1898-2002) o swoich dramatycznych i heroicznych losach z okresu II wojny światowej opowiedziała we Wspomnieniach wojennych. Zaczynają się one z chwilą zajęcia Lwowa przez wojska radzieckie w 1939 roku, a kończą zwolnieniem z obozu koncentracyjnego w Ravensbrück w kwietniu 1945. Pokazują niezwykłą osobowość autorki, jej temperament, zaradność, lwią odwagę i umiejętność działania w ekstremalnych sytuacjach.Autorka była ostatnią przedstawicielką znakomitego rodu Lanckorońskich z Brzezia. Jako jedyna dziedziczka gromadzonej w XIX i XX wieku kolekcji w 1994 roku przekazała rodakom niezwykły dar - dzieła sztuki, których wartość artystyczna i historyczna nie ma sobie równej w Polsce.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
