W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Literatura, teatr te dziedziny twórczości były bliskie Karolowi Wojtyle od czasów wadowickiego gimnazjum. Niniejszy zbiór, zawierający wiele bardzo osobistych tekstów, stanowi okazję do prywatnego spotkania z wielkim polskim świętym. Jego twórczość to cenne dziedzictwo kultury.Trzeci i ostatni tom krytycznego wydania dzieł literackich i teatralnych Karola Wojtyły Jana Pawła II. Zawiera m.in. dramaty i szkice. W tym teksty nieznane, do tej pory nie publikowane.
Książka Jakuba Turkiewicza jest wyjątkowa, ponieważ jej autor łączy kompetencje i warsztat historyka z ogromem wiedzy wieloletniego fana Gwiezdnych wojen, który zna doskonale i wielowymiarowo środowisko fandomu, a jednocześnie zachowuje dystans naukowca, który przygląda się i wnikliwie analizuje wybrane zjawiska oraz wpisuje je w szersze konteksty historii Polski powojennej i szeroko rozumianej kultury popularnej. Dzięki temu prezentowana książka stanowi drobiazgowe studium nie tylko historii fandomu oraz zjawiska Star Wars w Polsce, ale również kultury PRL-u i jest ważnym głosem w nurcie jej badań. Jednocześnie jej forma jest lekka, uzupełniona w bogaty materiał ikonograficzny, co zdecydowanie ułatwia i uprzyjemnia odbiór. Myślę, że warto się o tym samodzielnie przekonać.
Z Przedmowy Anny Idzikowskiej-Czubaj
Jakub Turkiewicz – z wykształcenia historyk, a z zamiłowania fantasta. Publikował cykliczne artykuły na temat filmów science fiction i fandomu Gwiezdnych wojen w magazynie „Sfera”, okazjonalnie współpracował też z innymi czasopismami, gdzie popularyzował wiedzę na temat kolekcjonerstwa fantastycznych gadżetów. Prowadził humorystyczną stronę starwarsy.pl, która z czasem przerodziła się w wirtualne muzeum pamiątek po polskiej wersji zjawiska Star Wars i przygotowywał artykuły publikowane na stronie efantastyka.pl. W roku 2018, wspólnie z reżyserem Radosławem Salamończykiem, zrealizował film dokumentalny Wojna gwiazd, nominowany przez Popkulturową Akademię Wszystkiego do Nagrody Misie. Pisuje opowiadania – debiutował w „Nowej Fantastyce”, jego teksty ukazywały się też w miesięczniku „Science Fiction Fantasy i Horror”.
Książka autora nagradzanej Planety K.Dalekie podróże mają to do siebie, że przywozi się z nich zupełnie co innego niż to, po co się pojechało.Piotr Milewski dotarł do Japonii w roku Królika. Akurat zaczęła się pora deszczowa i nad Wyspami na półtora miesiąca zawisła szara zasłona chmur. W powietrzu unosił się gorzki zapach gnijących wodorostów. Japończycy uznają ten okres za piątą porę roku o nazwie tsuyu, co znaczy śliwkowy deszcz. Bogowie są wtedy bliżej, ale czy sprzyjają wędrowcom?Wybrał najbardziej wymagający sposób podróżowania. Japonie poznawał samotnie, bez planu, pieniędzy, jeżdżąc autostopem i śpiąc pod gołym niebem.Próbował uchwycić ducha archipelagu i zrozumieć mieszkających tam ludzi, którzy mimo że gościnni i serdeczni pozostali dla niego zagadką. Dzienniki japońskie to nie tylko zapis zdarzeń i spotkań, ale i opowieść o podróżowaniu jako takim: o jego filozofii i sensie, a także o piętnie, jaki odciska na świadomości wędrowca.
Tytuł Fenomen opery wskazuje nie tylko na to, że opera jest zjawiskiem, ale również sugeruje treści wartościujące. Autorzy są wielbicielami sztuki operowej i zgadzają się z opinią, że jeśli muzyka jest dobra, fabuła interesująca, śpiewacy wybitni, ich gra poprawna, a scenografia ciekawa, to spektakl operowy jest wyjątkowym widowiskiem artystycznym. Adaptując w swej analizie koncepcję dzieła literackiego stworzoną przez Romana Ingardena, autorzy pokazują, że opera jest dziełem wielowarstwowym, a jej strukturalna złożoność, np. potrzeba połączenia pięknego śpiewu z tekstem przedstawiającym fabułę, stawia szczególne wymagania kompozytorom i wykonawcom. Główna teza jest taka, że śpiew jest dominujący i jemu podporządkowane są inne elementy czy warstwy dzieła. Książka traktuje także o historii opery, a w szczególności o jej związku z wydarzeniami politycznymi i społecznymi, jak również o narodowych stylach sztuki operowej.
To książka o władzy platform Facebooka i Google, o kontrolowaniu człowieka, grup społecznych, a nawet państw. O „magii” uzależniania ludzi, celebracji osobliwych mitów, kulcie porażki, mirażach bogactwa, kreatywności i kariery. To książka o algorytmizacji codziennego życia, feudalnych stosunkach na platformach, ich niewolnikach i menedżerach pokutnikach. O zarządzaniu antykonkurencyjnymi platformami, o „strefach zabójstw” rynkowych rywali. To wreszcie książka o utowarowieniu wszystkiego – od miłości po nienawiść – o tyranii iluzji, o redefiniowaniu znaczeń w cyberprzestrzeni ludzkiej aktywności, o obsesji pomiarów każdego aspektu życia z nadrzędną misją i wiarą, że można naprawiać świat, tworząc jeszcze lepszy algorytm.
„Ponieważ profesor Kreft lubi przywoływać słowa Olgi Tokarczuk, skojarzyłem jego postawę z wędrowcem opisanym przez Olgę Tokarczuk w eseju Człowiek na krańcach świata, przypominającym rycinę niewiadomego autorstwa opublikowaną w 1888 r. przez francuskiego astronoma Camille’a Flammariona. Przedstawia ona wędrowca, który dotarł do granic świata i wystawiwszy głowę poza ziemską sferę, zachwyca się widokiem uporządkowanego i wielce harmonijnego kosmosu.
Chłodne oko »astronoma« Krefta dostrzega za fasadą społeczności biznesowy układ powiązań, wielkich i małych kół i kółeczek organizacji finansowych w cyfrowym wszechświecie. Niemniej fascynuje go »debunking«, czyli rozgryzanie, ale i obalanie mitów założycielskich firm GAFA z Doliny Krzemowej.
Profesor Kreft jest jednym z najważniejszych polskich eksplorerów tej kwestii, wnikającym – używając jego określenia – za fasadę nie tylko wskazanych w tytułach gigantów firm informatyczno-technicznych (BigTech), ale obejmując oglądem i analizą cały gwiazdozbiór cyfrowych firm sieci Web 2.0”.
Z recenzji prof. dr. hab. Tomasza Gobana-Klasa
Prof. dr hab. Jan Kreft (Politechnika Gdańska). Wieloletni dziennikarz i korespondent zagraniczny, autor ponad tysiąca publikacji w mediach polskich i zagranicznych, menedżer zarządzający firmami mediów i nowych technologii. Autor kilkunastu książek, w tym: Władza algorytmów – u źródeł potęgi Google i Facebooka, Za fasadą społeczności – zarządzanie nowymi mediami i Koniec dziennikarstwa, jakie znamy. Agregacja w mediach.
The book Approaches to Death and Dying: Bioethical and Cultural Perspectives, edited by Marta Szabat and Jan Piasecki, is part of a still too narrow catalogue of works devoted to end-of-life themes. The volume consists of eleven articles arranged in four parts corresponding to a broad range of issues: law, ethics, philosophy, and cultural studies. The arrangement of the book is thus constructed around various perspectives upon which any reflection on death and dying must be based. This is perhaps indicative of how difficult it is to adopt an unambiguous attitude towards deathmodernity, which introduces a multitude of possible choices and decisions regarding our own bodies, has enhanced individualism but at the same time done away with the order provided by old customs, cultural arrangements, strategies towards the inevitable and the power exerted by that order.Addressing the issue of death and dying in the suggested contexts conjures up a number of meanings and problems that require reflection and even solutions. I am delighted to say that I have no hesitation in recommending the publication of Approaches to Death and Dying: Bioethical and Cultural Perspectives, an impeccably edited volume of considerable intellectual substance. The book demonstrates the importance of collective works integrating the research of various scientific communities, provided, however, that the selection of both the topic and the writers is not governed by chance, but rather by a carefully thought-out and faultlessly explored idea of more general resonance. And this is the case here, for which congratulations and respect are deserved. I am convinced that this opinion will be shared by the readers of this publication.
Edycja – Piotr Roszak, Enrique Alarcón
Redakcja – Piotr Roszak, Jagoda Marszałek
Tłumaczenie – Jagoda Marszałek
„List do Tytusa jest specyficzny, został napisany do biskupa i pasterza Kościoła. Komentarz Akwinaty w pełni odzwierciedla ten fakt. Widząc w postaci Tytusa paterfamilias, czyli „ojca rodziny”, „zarządcy i gospodarza”, wyszukuje w Piśmie Świętym takie teksty, które będą mówiły i wyjaśniały praktyczną naturę tej posługi. Tradycyjnie w żydowskiej rodzinie wszystko zależało od ojca. To on zabiegał o dom, który nie był tylko małą społecznością kilku osób, ale większym klanem, do którego należeli bezpośredni domownicy, dzieci i krewni, także dalsi, wraz ze służącymi i niewolnikami. Jego zadaniem było zabieganie o środki na utrzymanie całej tej społeczności, a osobną odpowiedzialnością, którą był obarczony, była kwestia religijnego wychowania i całej „kultury” domu. Po prostu to on decydował o podstawowych sprawach rodziny, niezależnie od wieku domowników. Gdzie czerpać wzorce dla takiego postępowania? Już sam św. Paweł, pisząc o zadaniach Tytusa, czerpie obficie z dydaktycznych wskazań starotestamentalnych, przede wszystkim ksiąg mądrościowych. Teksty te nie są czymś przebrzmiałym, nawet jeżeli ich charakter i kontekst społecznych relacji był inny. Także dla św. Tomasza Pismo Święte jest tekstem natchnionym, wymaga interpretacji, nie jednak ich wykluczenia”.
Ze wstępu ks. prof. Mirosława Mroza
Praca ma nowatorski charakter ze względu na bogaty materiał badawczy dotyczący sztuki współczesnej żyjących artystów, jej nietrwałości, konieczności współpracy konserwatora z artystą przed aranżacją. Autor prowadził szczegółowe […] identyfikacje za pomocą nowej generacji sprzętów analityki instrumentalnej. Wyniki potwierdzał w wywiadach z artystami, wyprowadzał z nich też wnioski na temat idei i intencji prac przedstawianych przez twórców […] od malarstwa, po instalacje, sztukę kinetyczną, sztukę konceptualną i performans. Meritum ujęcia problemu ma związek z unikalnością konserwowanych dzieł, zarówno w formie, idei, jak i materii, a czasami programowej immaterii. […]. Przykłady z szerokiego wachlarza konserwatorskich ingerencji dobrane zostały w taki sposób, by prezentowały różnorodność postaw, jakie artyści żyjący przyjmują, gdy zajdzie konieczność podjęcia współpracy z konserwatorem.
Ciekawe jest wprowadzenie dylematu – czy konserwator powinien uczestniczyć w czymś, co można nazwać „autorską ingerencją” lub „reperacją autorską”, niezgodną ze standardami konserwatorskimi, takimi jak odwracalność zabiegów, minimalna interwencja, zastosowanie bezpiecznego dla obiektu środka do oczyszczania, czy konsolidacji lub podklejenia. Jak mają być traktowane autorskie, ale i znacznie późniejsze nawarstwienia. Jest to szczególnie istotne w przypadku dzieł (tu: Lyncha), dla których proces entropii wzmocniony jest poprzez dobranie odpowiedniej materii i techniki.
Książka, operując przykładami, odsłania fenomen map nauki oraz wprowadza w szczegóły warsztatu związanego z przetwarzaniem i wizualizacją danych. To pole badań przyciąga specjalistów z różnych dyscyplin naukowych, stawiających pytania dotyczące rozwoju i historii, a także filozofii i socjologii nauki w szerokim sensie. Żeby ukazać meritum map nauki, autorka na jednej z pierwszych stron książki przytacza trzy cytaty znanych ludzi mówiące o znaczeniu tego narzędzia. Po pierwsze, jak każda mapa tworzą one powiązania pomiędzy „odmiennymi ideami, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia”. Po drugie, mapa nauki pomaga w odkrywaniu nowej wiedzy o danym zjawisku lub procesie. Po trzecie, wizualizacje wielkoskalowych danych (opisujących naukę) mogą być odbierane jako wytwór artystyczny.
Jak zaznaczył prof. Rafał Maciąg w recenzji wydawniczej, książka ta porusza „[…] bardzo ciekawe i aktualne problemy nauki związane z jej podstawami, takimi jak legitymizacja i wiarygodność, ale także dostępność i transparentność czy last but not least sensowność i poprawność. Wszystkie te aspekty mieszczą się w refleksji podjętej przez autorkę i ze względu na swoją wagę i obszerność nie mogły być przez nią wyczerpane”.
Wstęp / 9
Rozdział 1. Miejsce ochrony środowiska w teorii ekonomii / 15
1.1. Problemy ekologiczne w historii myśli ekonomicznej / 15
1.2. Dobra publiczne / 18
1.3. Efekty zewnętrzne / 21
1.4. Teoretyczne podstawy ekonomii ekologicznej / 24
Rozdział 2. Polityka ekologiczna państwa i jej instrumenty / 29
2.1. Rola państwa w polityce ekologicznej / 29
2.2. Zasady prowadzenia polityki ekologicznej / 34
2.3. Instrumenty polityki ekologicznej / 36
Rozdział 3. Pojęcie danin ekologicznych i ich ewaluacja / 49
3.1. Pojęcie danin, podatkow i opłat ekologicznych / 49
3.2. Ewaluacja danin ekologicznych przez pryzmat efektywności ekologicznej / 55
3.3. Ewaluacja danin ekologicznych – pozostałe efekty / 65
Rozdział 4. Polskie daniny ekologiczne / 71
4.1. Katalog i charakterystyka polskich danin ekologicznych / 71
4.2. Dochody pochodzące z danin ekologicznych / 83
4.3. Historia opłat za korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian / 88
4.4. Opłaty za korzystanie ze środowiska i ich stawki / 90
Rozdział 5. Ewolucja polskich opłat za korzystanie ze środowiska / 123
5.1. Ewolucja katalogu zanieczyszczeń objętych opłatami oraz obowiązujących stawek / 123
5.2. Dochody z opłat za korzystanie ze środowiska a wydatki funduszow ekologicznych / 141
Rozdział 6. Funkcje opłat za korzystanie ze środowiska / 147
6.1. Plan badania / 147
6.2. Znaczenie opłat za korzystanie ze środowiska / 154
6.3. Funkcja fiskalno-funduszowa opłat za korzystanie ze środowiska / 159
6.4. Funkcja bodźcowa opłat za korzystanie ze środowiska / 163
6.5. Efektywność ekologiczna opłat za korzystanie ze środowiska / 166
Zakończenie / 177
Bibliografia / 185
Spis tabel / 199
Spis rysunkow / 203
Badania nad wykorzystaniem mediów społecznościowych w tworzeniu innowacji przedsiębiorstw, w dzieleniu się wiedzą wciąż znajdują się na wczesnym etapie rozwoju. Obecna literatura oferuje niewiele wskazówek dotyczących skutecznego zastosowania mediów społecznościowych w tworzeniu innowacji. Wyzwaniem dla obecnych przedsiębiorstw jest zatem zrozumienie tego, jak wydobyć z mediów społecznościowych potencjał innowacyjny, jak wykorzystać mądrość tłumu w podejmowaniu ważnych decyzji biznesowych. Prezentowana praca wychodzi naprzeciw temu wyzwaniu, a przeprowadzone w niej dociekania zostały oparte na oryginalnych przemyśleniach oraz wnioskach pochodzących z przeprowadzonych badań własnych wśród polskich małych i średnich przedsiębiorstw. Podjęta w książce problematyka jest zatem istotna i aktualna z punktu widzenia teorii i praktyki zarządzania. Wyczerpująco opisuje zakres i formę wykorzystania mediów społecznościowych w kreowaniu innowacji w przedsiębiorstwach. Opracowanie wnosi wkład do obecnego stanu wiedzy, zwiększając zrozumienie możliwości wykorzystania mediów społecznościowych w kreowaniu innowacji przedsiębiorstw. Badania mają również ważne implikacje dla praktyków biznesu, którzy wraz z ciągłym rozwojem technologicznym, dostępem do informacji i rosnącymi wymaganiami rynkowymi są postawieni przed wyzwaniem jak najskuteczniejszego wykorzystania mediów społecznościowych do tworzenia innowacji.
Książka poświęcona jest krytycznej analizie etnosymbolicznej teorii narodu, której autorem jest zmarły w 2016 roku brytyjski socjolog Anthony D. Smith. Wyszedł on z założenia, że problematyka narodu i nacjonalizmu wymaga nowego opisu, który przełamie monopol dotychczas obowiązujących paradygmatów, dając możliwość pełniejszego przebadania zjawiska. Czerpiąc z prac Durkheima, Simmla, Webera, a także historyków z francuskiej szkoły Annales oraz angielskiej historii społecznej, zaproponował własne spojrzenie na genezę i rozwój narodów.
W prezentowanej książce autor dokonał próby odtworzenia etnosymbolicznej teorii narodu, próbował też wyśledzić wpływ biografii autora na jego koncepcję. Głos brytyjskiego uczonego umieszczony został w szerszej dyskusji teoretycznej, jaka toczy się w obrębie nauk społecznych zainteresowanych problematyką narodową. Autor monografii krytycznie analizuje wskazaną teorię, śledząc inspiracje i zapożyczenia, jak również teoretyczne innowacje, sprawiające, że etnosymbolizm można zasadnie traktować jako podejście nowe i oryginalne.
NADSZEDŁ CZAS POKUTYNADSZEDŁ CZAS NAWRÓCENIAWęgierska mistyczka, s. Maria Natalia Magdolna, przez całe życie otrzymywała prorocze orędzia od Jezusa i Matki Bożej. Papież Pius osobiście przekonał się o ich prawdziwości, ratując dzięki nim swoje życie. W świecie, w którym rozprzestrzenia się relatywizm, wrogość wobec Kościoła i niemoralność, wizje s. Marii Natalii dają nadzieję na triumf Niepokalanego Serca Maryi. To kontynuacja drogi zaproponowanej trojgu pastuszkom w Fatimie. Mistyczka wskazuje w nich na czas Maryi, przypomina, że koniecznym warunkiem życia chrześcijanina jest pokuta i zadośćuczynienie. Claudia Matera w swojej książce pokazuje, że objawienia, które stały się udziałem węgierskiej mistyczki, są próbą przebudzenia sumień współczesnych wiernych: Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie (Łk 12, 37).Claudia Matera urodziła się w Como. Studiowała liturgię duszpasterską na Papieskim Instytucie Liturgicznym Świętego Anzelma. Po osobistym doświadczeniu prorockiego przesłania węgierskiej mistyczki s.Marii Natalii Magdolnej, postanowiła przedstawić objawienia mniszki. Obecnie wraz z mężem studiują tradycje monastyczne na Papieskim Instytucie Liturgicznym Świętego Anzelma.
Miłość jest sztuką, której można się nauczyć.O SZTUCE MIŁOŚCI nie prezentuje ani teorii osobowości ani teorii popędów. Książka ta ma być przede wszystkim doradcą pomocnym w rozważaniach kwestii jak żyć.Miłość, jak ją rozumie Fromm, to nie tyle uczucie, ile sposób zaangażowania wobec społeczeństwa w dialogu, jakim jest działania publiczne, praca oraz twórczość. Związek erotyczny, miłość dziecka, miłość braterska czy rodzicielska, przyjaźń - byłyby to w tym rozumieniu przypadki o szczególnych barwach i znacznej intensywności uczuciowej, przypadki owego nieustającego porywu.Tak rozumiejąc miłość, Fromm zapewnia, że jest ona sztuką, której można się nauczyć.
Lubisz patrzeć w gwiazdy? A co powiesz na zmianę perspektywy? Sięgnij po wyjątkowy album ze zdjęciami nie z tej Ziemi!Tim Peake został pierwszym brytyjskim astronautą, który ukończył spacer kosmiczny i co może bardziej zdumiewające pierwszym, który przebiegł cały maraton w kosmosie. Podczas swojej sześciomiesięcznej misji na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej wykonał setki olśniewających zdjęć, z których najlepsze zebrano w tej właśnie książce.Tim Peake uchwycił z lotu ptaka majestat kosmosu i planety, którą nazywamy domem, dając nam zapierające dech w piersiach ujęcia. Jego fotografie ukazują najsłynniejsze miasta świata roziskrzone nocnym oświetleniem, naturalne piękno zorzy północnej, oceanów, gór i pustyń.Niesamowite historie Tima o życiu w kosmosie (w tym słynna opowieść o błędnie wybranym numerze i telefonie wprost z orbity do nieznanej kobiety) stanowią wyjątkowy komentarz do poszczególnych fotografii. Dzięki tej prawdziwie unikalnej perspektywie astronauta udowadnia, że będąc w kosmosie, setki mil ponad swoimi przyjaciółmi i rodziną, nigdy nie czuł się bliżej domu.
W tej książce 12 osób opowiada o sobie i sprawach, którymi się zajmuje. Wszystkie te osoby związane są z Podlasiem Południowym głównie z Białą Podlaską i Janowem Podlaskim, ale rozmowy dotyczą nie tylko spraw lokalnych. Czasem ich tematem jest także przeszłość tych terenów. Opowieść ma formę wywiadów, a rozmówcy wybrani zostali przez Autora subiektywnie, na podstawie kontaktów i spotkań. Sprawy, o których mowa nie są dla Autora obojętne, gdyż to z Podlasia Południowego pochodzą jego przodkowie.
Spotkanie dakini przez osobę praktykującą tantrę jest wolnym od wszelkich koncepcji żywym i poruszającym przeżyciem. Niniejsza, unikatowa praca, oparta na tego rodzaju osobistych doświadczeniach, zainspiruje każdego, niezależnie od płci, kto szczerze poszukuje duchowości i interesuje się tantryczną tradycją buddyzmu tybetańskiego.
W buddyzmie tybetańskim głównym symbolem żeńskiej zasady jest dakini, "podniebna tancerka", pełna mocy kobieca forma, która ujawnia się w duchowych wizjach, snach i podczas medytacyjnych doświadczeń. Zachodni naukowcy i interpretatorzy będący pod wpływem czy to psychologii jungowskiej, czy współczesnych nurtów myśli feministycznej, krytykowali buddyzm tybetański uznając dakinię za psychologiczny "cień", boską wybawicielkę bądź uprzedmiotowiony produkt patriarchalnych rojeń.
Judith Simmer-Brown podchodzi do tego zagadnienia z pozycji nie tylko zachodniego badacza, ale również doświadczonej adeptki buddyjskiej tantry, dowodząc, że dotychczasowe interpretacje dakini są błędne.
Autorka w nakreślonej na łamach swojej książki duchowej podróży poprzez nasycony niezwykłymi wizjami świat tantrycznych rytuałów, z naukową wnikliwością przedstawia dakinię jako symbol różnych poziomów osobistego urzeczywistnienia buddyjskich prawd, takich jak: sacrum kobiecego i męskiego ciała, poczucie głębokiej jedność ciała i umysłu osiągane w medytacji oraz podobna przestrzeni fundamentalna właściwość samego umysłu.
Judith Simmer-Brown jest profesorem w Katedrze Studiów Religijnych na Uniwersytecie Naropa i wybitną buddyjską uczoną. Była uczennicą Czogjama Trungpy Rinpocze, a w tradycji buddyzmu Szambali pełni rolę starszego nauczyciela buddyzmu (aćarja).
Dandzan Rawdżaa (1803-1856), oficjalnie znany jako V Nojon Chutuchta, lama z pustyni Gobi, jest prawdopodobnie najbardziej uwielbianym joginem Mongolii. Czwarta inkarnacja wywołała tak wiele skandali, że cesarz mandżurski zakazał rozpoznawania kolejnych wcieleń w tej linii. Gdy odbyła się intronizacja młodego V Nojon Chutuchty, cesarz konsekwentnie rozkazał zabić chłopca oraz wszystkich, którzy byli z nim związani. Dziecko uratowano tylko dzięki osobistej interwencji IV Panczenlamy oraz listownemu poręczeniu od młodego IX Dalajlamy Luntoka Gjaco. Ich wysiłki nie poszły na marne, ponieważ chłopiec stał się jednym z najznamienitszych mistyków i twórczych geniuszy XIX-wiecznej Mongolii. Książka razem z płytą audio CD "Spirits" autorstwa King Lizzard, wydana pod patronatem honorowym Amabasadora Republiki Mongolii w Polsce. Książka to dociekliwy zapis życia i opis czasów tego niezwykłego człowieka. Książka zabiera czytelnika w podróż po mongolskiej historii, tybetańskim buddyzmie oraz tradycjach koczowniczej kultury, ukazując życie tego mistrza oraz wiele legend na jego temat. Historia ta trwa aż do dnia dzisiejszego – ludzie z Gobi wciąż pielęgnują tradycję, którą zapoczątkował Dandzan Rawdżaa.
Postać Patrula Rinpocze — buddyjskiego mistrza, uczonego i jogina wędrującego po dziewiętnastowiecznym Tybecie — ożywa i jaśnieje na łamach niniejszej książki. Zebrane tu historie, anegdoty i nauki gromadził przez ponad trzydzieści lat francuski mnich Matthieu Ricarda, pochodzą one z opowieści wielkich współczesnych nauczycieli buddyzmu, a także ze spisanych źródeł. Życie Patrula odsłania obraz wysoce urzeczywistnionej istoty, której każde działanie jest przekazywaniem Dharmy — tak prostym nomadom, jak i wielkim lamom. Patrul czynił to często w niekonwencjonalny sposób, raz z życzliwą surowością, raz z humorem, lecz zawsze towarzyszyła mu szczerość, która bez kompromisów odsłania ludzką hipokryzję oraz szaleństwo religijnych instytucji. To obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy chcą odkryć esencję buddyzmu tybetańskiego — Patrul Rinpocze jest wielce ceniony przez mistrzów ze wszystkich tybetańskich szkół. Matthieu Ricard, dobrze zapowiadający się genetyk z zespołu noblisty François Jacoba, ponad czterdzieści lat temu porzucił karierę naukowca i wybrał buddyzm jako swoją życiową drogę, wyjeżdżając z Francji w Himalaje, gdzie spotkał swoich pierwszych nauczycieli medytacji. Dziś jest aktywnym uczestnikiem naukowych programów badawczych w dziedzinie wpływu ćwiczeń medytacyjnych na funkcjonowanie mózgu, a także uznanym tłumaczem tradycyjnych buddyjskich tekstów. Mieszka w klasztorze Szeczen w Nepalu, gdzie angażuje się w projekty humanitarne stowarzyszenia Karuna-Shechen, dba o zachowanie dziedzictwa kultury tybetańskiej i poświęca się życiu kontemplacyjnemu. W Polsce ukazały się następujące książki, których jest autorem lub współautorem: Mnich i filozof, Nieskończoność w jednej dłoni, W obronie szczęścia, Sztuka medytacji.
Teksty z buddyjskich tradycji Therawady, Mahajany i Dzogczen. Ta książka ma trzy części i każda z nich odnosi się do tego, czym jest nasz umysł i jak on działa. Budda nauczał wielu różnych poglądów – lub, inaczej, sposobów reorientacji – mających nam pomóc rozluźnić nawykowe fiksacje. Był całkowicie świadomy różnorodności przekonań i temperamentów manifestowanych przez czujące istoty, są wszak one pod wpływem takich czynników jak zmieniające się zainteresowanie otoczeniem i dostęp do niego, stopień zmienności i impulsywności, poziom finezji i cielesnej mobilności i tak dalej. Przedstawić wprost jedną „prawdę” i mieć nadzieję, że każdy uzna ją za znaczącą – to nie był sposób Buddy. Jednocząc mądrość i współczucie, ukazał on tysiące ścieżek do spokoju i przejrzystości, rozluźnienia i kreatywności, głębi i połączenia.
Tak krótka książka jak ta może jedynie dotknąć pewnych kluczowych wątków. Jeżeli jednak pozwolimy im na to, mogą zadziałać jako zwierciadło, pozwalające nam ujrzeć bardziej przejrzyście, kim jesteśmy i w jaki sposób, bez udziału ukrywających tożsamości, które nawykowo przyjmujemy.
James Low po raz pierwszy zetknął się z buddyzmem w latach sześćdziesiątych.
Po ukończeniu antropologii na Uniwersytecie w Edynburgu, wyjechał do Indii, gdzie ukończył studia i otrzymał dyplom Stowarzyszenia Badań Ningma Centralnego Instytutu Studiów Wyższych.
Był to okres, w którym poznał hinduskich joginów, a później także buddyjskich lamów, takich jak Kalu Rinpocze, Czatral Rinpocze, Kandziur Rinpocze i Duddziom Rinpocze. Ostatecznie został uczniem Czime Rigdzina Rinpocze i zamieszkał na kilka lat w jego domu w Zachodnim Bengalu. W tym czasie służył Rinpocze, tłumaczył teksty tradycji Khordong oraz Dziangter, a także zrobił kilka krótkich odosobnień i odbył kilka pielgrzymek. W latach 70., po powrocie do Europy, podjął studia z zakresu psychologii klinicznej i związał się z Namkhai Norbu Rinpocze. Po zakończeniu studiów rozpoczął pracę jako psychoterapeuta w szpitalu.
W roku 1976 Czime Rigdzin Rinpocze udzielił mu koniecznych przekazów i polecił nauczać. Obecnie James Low prowadzi prywatną praktykę psychoterapeutyczną, pisze książki i naucza na temat praktyki Dzogczen.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
