W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Znasz ten moment, kiedy zaraz po przebudzeniu mówisz błagalnym tonem "jeszcze 5 minutek"? Niby to tylko chwila, a przecież w 5 minut może się wydarzyć wiele. Można rzeczywiście jeszcze trochę pospać. Można leniwie sięgnąć po telefon i sprawdzić wiadomości. Można przejrzeć Fejsa lub Twittera, ale można też dostać słowo, które wyrwie nas do życia, pobudzi bardziej niż mocna kawa.Każdego dnia, na każdej stronie będę ci przypomniał, że jest z tobą Jezus. Jeżeli się obudzisz z przekonaniem "żyć mi się nie chce", będę powtarzał, że On naprawdę jest z tobą. Jest dokładnie tam, gdzie ci się nie chce. Jeżeli będziesz w euforii, pełen entuzjazmu, i będzie ci się bardzo chciało, też powiem, że jest z tobą.Adam Szustak OP
Porywające rozważania nad znaczeniem Jezusowego wezwania "To czyńcie na moją pamiątkę", których punktem wyjścia jest wielkoczwartkowy obrzęd obmywania nóg, nazywany mandatum.Autor pokazuje, że nie jest to nakaz celebrowania jakiegoś kolejnego religijnego rytuału przez kastę kapłanów, ale skierowane do każdego z chrześcijan wezwanie do stania się nowym człowiekiem. Człowiekiem, którego charakteryzować będzie postawa wyrażona może najpełniej w zaskakującym i szokującym dla uczniów geście Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy.Jaka treść kryje się ostatecznie w wypowiedzianych przez Chrystusa słowach: "TO czyńcie na moją pamiątkę"? Co to tak naprawdę znaczy? Czy chodzi jedynie o to, aby >, czy także o to, aby Eucharystia sprawiała w nas to, do czego została ustanowiona? Czy chodzi tylko o święte obrzędy? Jeśli tak, to dlaczego Jan w ogóle nie zamieścił opisu tego obrzędu - opisu ustanowienia Eucharystii?! Jak przeżył ten obrzęd Jezus i jak przeżyli go Jego uczniowie?Przeczuwamy, że chodzi tu o coś więcej niż obrzęd. Tu chodzi o nowego człowieka. Eucharystia uzdalnia człowieka do przyjęcia nowej postawy względem bliźniego - postawy służby. Bez takiej przemiany - nie ma Eucharystii; nie ma pamiątki Pańskiej. /fragment książki/Bp Grzegorz Ryś jest uznanym rekolekcjonistą, przewodniczącym Zespołu ds. Nowej Ewangelizacji przy Komisji Duszpasterstwa Episkopatu Polski, wykładowcą historii na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II, autorem kilku książek, m.in. wydanych w Wydawnictwie eSPe: Rut Moabitka. Krewna Boga, Ecce Homo i Brat Albert. Inspiracje.
Duchowe arcydzieło, którym inspirowali się wielcy czciciele Maryi: św. Jan Paweł II, św. Maksymilian Kolbe i sługa Boży kard. Stefan Wyszyński.
Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny to duchowe arcydzieło, którym inspirowali się wielcy czciciele Maryi: św. Jan Paweł II, św. Maksymilian Kolbe i sługa Boży kard. Stefan Wyszyński. Mimo upływu czasu pełne mocy słowa św. Ludwika Marii Grignion de Montfort wciąż porywają ludzi na całym świecie, prowadząc ich ku prawdziwej pobożności maryjnej. Prowadzeni słowami traktatu wierni wchodzą w głęboką relację z Matką Bożą w myśl hasła „Totus Tuus”, jednocześnie trwając w miłości Chrystusa i w zakorzenieniu w tajemnicy Trójcy Świętej. Wiele osób, inspirując się tą przejmującą lekturą duchową, decyduje się na powierzenie się Panu Jezusowi przez Jego Matkę i przystępuje do opracowanego przez św. Ludwika 33-dniowego, duchowego przygotowania do tego aktu. Nakładem Wydawnictwa eSPe ukazała się zawierająca ten program książka Przygotowanie do aktu zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi według św. Ludwika Marii Grignion de Montfort.
Bóg Najwyższy posiada skarbiec, składnicę bardzo bogatą, w której zamknął wszystko, co piękne, cenne, rzadkie i kosztowne, nawet Syna swego; a tą przebogatą skarbnicą jest właśnie Maryja, którą święci nazywają Skarbem Pana, z którego pełności bogactwa spływają na ludzkość. / fragment książki/
św. Ludwik Maria Grignion de Montfort (1673–1716) – wybitny kaznodzieja i kapelan chorych oraz bezdomnych. Fascynujące życie tego niezwykłego kapłana i misjonarza czytelnicy mogą poznać dzięki wydanej przez Wydawnictwo eSPe biografii świętego pt. "Ludwik Maria Grignion de Montfort. Boży szaleniec, który uczy nas, jak zawierzyć się Maryi".
Pasjonująca historia o zmaganiu się na drodze do świętości z własnymi ograniczeniami i ludzką opinią.Nic a nic nie zapowiadało, że Jan Maria Vianney odegra jakąś szczególną rolę w doprowadzaniu ludzi do Boga. W seminarium miał ogromne problemy z przyswojeniem sobie wymaganej wiedzy, a już zupełnie nie radził sobie z łaciną. Jeden z profesorów miał podobno powiedzieć o nim: ,,Co taki osioł może zdziałać w duszpasterstwie?"" Nie miał też zadatków na porywającego kaznodzieję. Przemawiał długo, wysokim, chrypliwym głosem, raz za razem tracąc wątek. Jak to się stało, że ów jąkający się ,,nieuk"" zdobył dla Nieba ogromną rzeszę ludzi, możecie przeczytać w tej znakomitej biografii sławnego proboszcza z Ars. Nie jest ona zwykłym wyliczeniem faktów z jego życia, ale opowieścią o tym, jak poprzez różne doświadczenia Pan Bóg kształtował serce przyszłego świętego.Z surowego krytyka, jakim był początkowo, ks. Vianney zmienił się w pełnego zrozumienia przewodnika dusz. Jako młody kaznodzieja często opowiadał o karach, które grożą grzesznikom. Jednak z biegiem czasu coraz więcej mówił o miłosierdziu, próbując rozpalić w słuchaczach miłość do Eucharystii i wrażliwość na potrzebujących. Sam stał się zresztą żywym narzędziem Bożego miłosierdzia, spędzając prawie każdą chwilę w konfesjonale. Był obdarzony łaską czytania w ludzkich sumieniach i nieprzeciętną mądrością. Gdy po Francji rozeszła się wieść o niezwykłym spowiedniku, przybywały do niego tysiące. Diabeł nie raz próbował przestraszyć świętego, hałasując i wykrzykując z wściekłością, że ks. Vianney wydziera mu grzeszników. Losy proboszcza z Ars przedstawione w tej książce to pasjonująca historia o zmaganiu się na drodze do świętości z własnymi ograniczeniami i ludzką opinią. Dowiesz się z niej, jak prosty chłopak z małej, francuskiej wioski stał się jednym z najbliższych współpracowników Boga i jak niezwykłych cudów Bóg dokonywał za jego pośrednictwem.
Barbara Hepworth rzeźbiła na zewnątrz, a Janet Frame nosiła nauszniki, starając się wygłuszyć hałas. Kate Chopin pisała, a jej sześcioro dzieci „roiło się wokół niej”, podczas gdy Rosa Bonheur wypełniła swoją sypialnię sześćdziesięcioma ptakami, które inspirowały jej prace. Louisa May Alcott pisała tak wytrwale, że musiała nauczyć się pisać lewą ręką, aby dać odpocząć prawej. W swojej najnowszej książce Codzienne rytuały: kobiety przy pracy Mason Currey przygląda się pracy stu czterdziestu trzech wybitnych kobiet - malarek, kompozytorek, rzeźbiarek, naukowczyń, filmowczyń i performerek. Pokazuje, jakich muszą dokonywać wyborów, odrzucać konwencje, kraść czas, żeby tworzyć.
Książka Wolni i zniewoleni. Głosy grup podporządkowanych w historii imperium portugalskiego to historia ludzi z peryferii kolonialnego imperium portugalskiego. To opowieść o tych, którzy kiedyś zamieszkiwali obszar dzisiejszej Brazylii, Angoli, Gwinei-Bissau oraz atlantyckich archipelagów Wysp Zielonego Przylądka i Wysp Świętego Tomasza. Wśród nich znajdziemy nie tylko ludy autochtoniczne, ale także żydów uciekających przed prześladowaniem religijnym, żydowskich konwertytów czy Muzułmanów oraz Cyganów skazanych wyrokiem sądów inkwizycyjnych i cywilnych, a także czarownice i przestępców. Raz wolni, raz zniewoleni. Ich stopień podporządkowania różnił się w zależności od takich czynników, jak płeć, stopień asymilacji, relacje z panem oraz miejsce w strukturze sieci. Celem tej książki było wydobycie tych głosów i przyjrzenie się, kto aktywnie i świadomie uczestniczył w budowaniu kolonialnego imperium portugalskiego, a kto na zawsze zniknął z kart historii. Czy odtworzenie zdarzeń z punktu widzenia tych najbardziej marginalizowanych pomoże ją zrekonstruować?
Redaktorzy Tory, czyli pierwszych pięciu ksiąg Biblii, nie napisali kroniki historycznej. Spoglądali za siebie, często setki lat wstecz, i próbowali – korzystając ze zbiorowej pamięci, utrwalonej w przekazach ustnych, przechowywanej w pieśniach i modlitwach, zapisanej w regułach moralnych lub liturgicznych, a także na podstawie swoich wyobrażeń o przeszłości i otaczającym świecie – przekazać czytelnikom odpowiedzi na najbardziej nurtujące ich pytania. Książka Tora. Rozmowa o pierwszych pięciu księgach Biblii jest zaproszeniem do wspólnego poszukiwania wraz z autorami ukrytych, niekiedy tajemniczych, ale niemal zawsze uniwersalnych i aktualnych przesłań zawartych w biblijnych tekstach.
Marcin Majewski – biblista, hebraista, dr hab. teologii, wykładowca Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego. Członek krajowych i międzynarodowych towarzystw biblijnych i filologicznych. Jego ostatnia książka Pięcioksiąg odczytany na nowo została nagrodzona przez Komitet Nauk Teologicznych PAN.
Paweł Biedziak – teolog, filozof, od ponad 30 lat związany ze środowiskiem ewangelicznym, przewodnik po Izraelu, dziennikarz, specjalista public relations, wieloletni rzecznik prasowy i współtwórca służb prasowych w centralnych instytucjach publicznych. Od 2019 roku dyrektor Stołecznego Instytutu Biblijnego w Warszawie.
Pomoc dla dzieci w pełnym przeżywaniu tajemnic Wielkiego Postu i Wielkanocy. W czasie Wielkiego Postu i Wielkanocy rozważamy największe tajemnice naszej wiary. Ta książeczka ma zadanie przybliżyć je dzieciom i pomóc im w pełni przeżyć ten okres. Dzięki niej zapoznają się one ze związanymi z nim tradycjami, doskonale się przy tym bawiąc. Będą między innymi rozwiązywać krzyżówki, quizy, rebusy i szyfry. Nauczą się wykonywać kartki, wydmuszki, kurki i koszyczki świąteczne. Znajdą tam też pieśni odpowiednie na ten szczególny dla każdego chrześcijanina czas. Książeczka może być wykorzystywana jako wartościowa pomoc edukacyjna zarówno na katechezie, jak i w domu czy w świetlicy.
This collection of essays is devoted to the perspective of agreement, often referred to as reconciliation or communication. […] Everyone is a human being and understanding this fact is shared by us all, regardless of our state in life, race, religion or social position. It is culture that determines our level of understanding humanity, because culture is understanding that makes dialogue possible and recognizes another person’s humanity.
The book is addressed not only for experts in philosophy, but also for people who make an effort to understand what really matters the most in our life, including the question of dialogue widely discussed in this book.
Rev. dr. hab. Grzegorz Barth, Assoc. Prof.
(The John Paul II Catholic University of Lublin)
Contemporary culture is characterized, as we know, by a greater polarization of beliefs combined with an increase in individualistic attitudes. These phenomena distance people from each other, they are lost and feel emptiness. Communication becomes more and more difficult, resulting in less understanding and agreement. […] These essays outline the path to follow in order to enter into a dialogue with the Other person in a situation where both interlocutors represent different cultures.
The language of the essay is original and authorial, I would even say pictorial. Bartłomiej Sipiński does not try to convey ideas that are important to us in a dry, scientific way, but paints suggestive pictures with words. This is undoubtedly the advantage of an essay, because it can be successfully read by a wide audience.
Prof. dr. hab. Anna Pałubicka
(The Adam Mickiewicz University in Poznań)
This book explores the philosophical issues raised by the fact that while some people, at a given time, have experienced fundamental changes to their frameworks of belief and evaluative commitment as a consequence of events, others have not. From the perspective of the latter, the very idea that this could occur – that we could have commitments that are radically historical in this sense – can seem unintelligible, while from the perspective of the former, any attempt to rule this out in principle can appear dogmatic. The author argues that this problem lies at the heart of some of the central ethico-political conflicts of our time, and that existing approaches in mainstream "Continental" and "analytical" philosophy fail to address it coherently. He then draws on the three main contemporary currents of interpretation of the later Wittgenstein – arguably the most stringently anti-dogmatic thinker of the last century – to uncover some perspectives that may shed light on this.
Humphries has written a highly interesting book, in which he weaves together two extremely interesting threads. The first concerns historicism as a current of European thought, the second the philosophy of the later Wittgenstein. These are linked by a problem of self-reference: if historicists postulate the historicality of knowledge and culture, then among other things they should also postulate the historical nature of this postulate, while if Wittgenstein invokes the contextuality of all meaning in his battle with apriorism, then he cannot treat his own stance as a priori either. Humphries's idea is, in essence, that through an analysis of how the later Wittgenstein's thoughts have been interpreted we may find a way to articulate a position that is radically historical on the one hand, while avoiding both the paradox of self-reference and dogmatism on the other.
Dr hab. Jakub Gomułka, Assoc. Prof. (Pedagogical University of Krakow)
Humphries's book will, I predict, be met with a lively reception, and will come to constitute one of the reference points in research on Wittgenstein, especially as regards the aspect of radical historicality mentioned in its title.
Dr hab. Tomasz Zarębski, Assoc. Prof. (University of Lower Silesia)
Carl Humphries is a pianist, writer and university lecturer. He holds a PhD in Philosophy from Southampton University (UK) and teaches at the Jesuit University Ignatianum in Krakow (Poland).
Co właściwie znaczy rozumieć wypowiedź? Czy oznacza to znać warunki jej sensowności? Doświadczenie, do którego odsyła i z którego zdaje sprawę? Czy będąc w określonym momencie czasowo-sytuacyjnym, oznacza rozumieć horyzont możliwości: (i) jakie daje się rozpoznać, by wybrać to, co uważa się za lepsze przy chłodnej kalkulacji, bardziej korzystne ze względu na potrzeby czy na stawiane sobie cele? Bądź też, (ii) demaskując mechanizm dominacji, wyzwolić się z zależności? Jeśli tak, to wystarczyłby horyzont faktyczności, hermeneutyka, której podwaliny Martin Heidegger położył w Byciu i czasie. Obszar badania odsłania się jednak dopiero wówczas, gdy wiara w sens wypowiedzi okazuje się kłopotliwa.
Ze Wstępu
Wartością rozprawy jest ukazanie, jak problematyka wypowiedzi odzwierciedla się w filozoficznym dyskursie, używanej terminologii i jej zmianach od Descartes’a aż po, powiedzmy, Jana Patočkę z uwzględnieniem myśli klasycznej (zwłaszcza Retoryki Arystotelesa) i wyostrza samo pytanie o człowieka (kim jest człowiek?). Autor zatacza trzy kręgi, odpowiadające trzem częściom rozprawy, w których powoli, poprzez nawroty i ubogacające powtórzenia, zbliża się ku konkluzji, że „czucie” jest kluczem otwierającym świat ludzkiego życia. Na granicy tego świata umieszcza szeroko rozumianą „wypowiedź”, której nie pozwala – jak sądzi – dobrze zrozumieć ani logika nauk skupionych na rzeczach, ani hermeneutyka bazująca na języku, lecz dopiero doświadczenie uprzednie względem języka – „żywa cielesność”, wyrażająca się zakorzenionym w pragnieniu zainteresowaniem, totalnością odniesień do tzw. świata naturalnego oraz mierzącymi „tętno życia” uczuciami. W świetle tak pojętej wypowiedzi prawda o człowieku przedstawia się jako całość doświadczenia wzrastania i stawania się człowiekiem.
Ks. prof. dr hab. Stanisław Wszołek
Piotr Janik SJ – jezuita, adiunkt badawczy w Instytucie Filozofii Akademii Ignatianum w Krakowie, absolwent Politechniki Wrocławskiej (Computer Science), The San Luigi Theology College w Neapolu i Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Doktorat z filozofii obronił w Ignatianum na podstawie rozprawy Koncepcja przekonania w ujęciu semiotyczno-pragmatycznym. Charles S. Peirce (1839–1914). Członek Polskiego Towarzystwa Fenomenologicznego (PTFen.org.pl) oraz „The Stein Circle”. The International Association for the Study of the Philosophy of Edith Stein (IASPES). Obszar badawczy: semiotyka triadyczna (stoicka, Peirce’owska), filozofia języka w tradycji kontynentalnej: fenomenologia, hermeneutyka, logika i dyskurs, filozofia humanistyki, ontologia hermeneutyczna, antropologia, informatyka i cybernetyka.
Książka Andrzeja Gielarowskiego jest ważnym głosem w dyskusji nad dziełem Girarda, i to nie tylko w odniesieniu do opracowań polskich. Podstawowa jej teza, mówiąca o tym, że jego myśl „zawsze miała charakter apokaliptyczny”, znajduje swoje pełne uzasadnienie w przedstawionej monografii. Autor nie tylko kompetentnie i rzetelnie prezentuje szczegółowe zagadnienia teorii mimetycznej, ale także umieszcza je kolejno w perspektywie apokaliptycznej i eschatologicznej, co wymagało umiejętnego syntetyzowania wątków, wpisywania pojęć i koncepcji w tkankę współczesnej nam rzeczywistości, a przede wszystkim całościowego spojrzenia na miejsce antropologii mimetycznej (czy też wręcz antropofanii) w konkretyzującym się kryzysie „czasów końca”.
Warto podkreślić, że monografia Andrzeja Gielarowskiego O możliwym końcu kultury. Apokaliptyka René Girarda jest jedną z niewielu jak do tej pory prac powstałych na gruncie polskim, które przesuwają badania teorii mimetycznej z obszaru deskryptywnego porządkowania w obszar wysokiej jakości refleksji o charakterze krytycznym.
Dr hab. Maria Korusiewicz, prof. ATH (Akademia Techniczno-Humanistyczna w Bielsku-Białej)
Przedstawione przez Andrzeja Gielarowskiego opracowanie myśli Girarda jest oryginalne, mimo że autor idzie ściśle po drogach wyznaczonych przez tego frankoamerykańskiego myśliciela. Gielarowski trafnie uchwycił i zwarcie przedstawił podstawowe nurty teorii mimetycznej, interpretując ją jako teorię o charakterze apokaliptycznym, widząc kluczowy problem kultur w ich relacji do kwestii niewinności ofiar. W czasach dotkniętych pandemią i nasileniem konfliktów społecznych praca taka jest więc bardzo aktualna, zwłaszcza w Polsce opanowanej potężną rywalizacją mimetyczną i to na wielu płaszczyznach.
Lektura tej pracy mogłaby pogłębić refleksje redukujące się coraz częściej do „logiki nagłówków” opanowanych przez mentalność skandalu. Do książki mogliby sięgnąć nie tylko publicyści i krytycy kultury medialnej, lecz także ludzie Kościoła, uwikłani w sidłach założonych przez mentalność kultury skandalu, mający trudności w odnalezieniu właściwego stosunku do ofiar. Książka może się też stać źródłem inspiracji dla polskiej teologii systematycznej borykającej się z problemem ofiarniczej czy nieofiarniczej wizji Boga.
Czy ta książką ożywi dyskursy filozoficzne? Ponieważ autor idzie po drogach wyznaczonych przez Girarda, i to nie tylko w kwestiach treściowych, lecz także metodologicznych, ukazując swoje zafascynowanie tym myślicielem, musi się wiec on liczyć, że dotknie go taka sama krytyka. Po co więc ta książka? Gielarowski daje sam odpowiedź na takie pytanie: „Dzięki przyjęciu apokalipsy taką jaką ona jest, można się otworzyć na nadzieję i uniknąć rozpaczy, w której grzęźnie nowoczesność odrzucająca prawdę” (s. 185).
Prof. dr Józef Niewiadomski (Theologische Fakultät Innsbruck)
Charakterystycznym rysem pedagogiki religii wpisującej się w nurt nauk o wychowaniu jest badanie edukacji religijnej, która opiera się na relacjach człowieka z Bogiem. Wymaga działań umożliwiających zrozumienie istoty samej relacji człowieka z Bogiem, a nadto jej znaczenia dla człowieka, po to, by w jego życiu mogło dojść do integracji wymiaru religijnego z innymi jego wymiarami, a zwłaszcza z życiem społecznym i moralnym. To zaś oznacza, że jako dyscyplina nauki pedagogika religii przedstawia konkretną koncepcję pedagogiczną, która jest alternatywą dla edukacyjnych propozycji budowanych na innych zasadach. W realizacji stawianych sobie zadań pedagogika religii korzysta z metod badawczych wypracowanych przez nauki empiryczne, jak i teologiczne oraz z ich dorobku naukowego.Ks. prof. dr hab. Zbigniew Marek SJ - pracownik Katedry Pedagogiki Chrześcijańskiej w Instytucie Nauk o Wychowaniu Akademii Ignatianum w Krakowie. Interesuje się współzależnościami zachodzącymi między wychowaniem i religią. Jest autorem m.in. książek: Religia - pomoc czy zagrożenie dla edukacji? (2014), Pedagogika towarzyszenia. Perspektywa tradycji ignacjańskiej (2017), Pedagogika świadectwa, Perspektywa antropologiczno-kerygmatyczna (2019, współautorstwo z Anną Walulik), Pedagogika Dobrej Nowiny. Perspektywa katolicka (2020, współautorstwo z Anną Walulik). Współautor i kierownik zespołu przygotowującego podręczniki do nauki religii w szkole. Organizator i moderator Korespondencyjnego Kursu Biblijnego.
Autorka poddała analizie sprawy, które wniesiono do Sądu Grodzkiego w Krakowie w latach 1946–1950, dotyczące uznania za osoby zmarłe tych osób, które przebywały w obozie w Auschwitz-Birkenau lub w innych miejscach, a los ich pozostawał po wojnie nieznany. Problematyka instytucji uznania za zmarłego nie była jak dotąd badana w sposób, w jaki została ujęta w książce Sylwii Przewoźnik. W literaturze brak jest również kompleksowych opracowań na ten temat.
Niniejsza publikacja stanowi zatem nowatorskie spojrzenie na problematykę zaginięć ludności podczas II wojny światowej, ujętą nie tylko z teoretycznego punktu widzenia, także uwzględniając orzecznictwo Sądu Najwyższego, ale przede wszystkim z perspektywy konkretnych spraw zapisanych na kartach akt sądowych.
Dr hab. Izabela Lewandowska-Malec, prof. UJ
Książka uzupełnia istotny brak w literaturze powojennej historii prawa polskiego w badaniach nad instytucją prawną, jaką jest uznanie za zmarłego. Dotyczy ona zdarzeń mających miejsce bezpośrednio w czasie II wojny światowej, szczególnie Holokaustu ludności żydowskiej. Publikacja powinna zainteresować nie tylko historyków, a zwłaszcza historyków prawa, ale także naukowców innych specjalności, badaczy Holokaustu, dziejów wojskowości, migracji ludności, praw kobiet, badaczy prawa małżeńskiego czy spadkowego w perspektywie historycznej.
Dr hab. Zdzisław Zarzycki
Zajmowanie się humanistyką cyfrową wymaga interdyscyplinarnych kompetencji w zakresie łączenia różnych obszarów wiedzy. To niejednokrotnie próba odpowiedzi na pytania o status rozmaitych przedsięwzięć naukowych. [...] Komu i czemu służy humanistyka cyfrowa? Innymi słowy, co wnosi do tradycyjnie pojmowanych dyscyplin naukowych?Danuta Smołucha postawiła przed sobą niezwykle ambitny cel - nie tylko odpowiedzieć na powyższe pytania, lecz także wpisać je w szeroki kontekst problematyki związanej z mediami, technologią, kulturą, literaturą, społeczeństwem.Główną tezę niniejszej publikacji można ująć następująco: humanistyka cyfrowa stała się nieodłączną częścią warsztatu naukowca. Świadczą o tym nie tylko przywoływane przez Autorkę przykłady, ale i pandemia COVID-19. Znajomość obsługi komputera, w połączeniu z podstawowymi kompetencjami cyfrowymi, nie jest już dodatkiem do wykształcenia, lecz obowiązkiem. Z drugiej strony świat nauki jak nigdy dotąd potrzebuje szerokiej dyskusji na temat sposobów wykorzystywania współczesnych technologii. W tym kontekście książka pani Smołuchy prowokuje do niesłychanie istotnych pytań.Dr hab. Konrad Dominas, prof. UAMPierwszym skojarzeniem, jakie przyszło mi do głowy po lekturze Humanistyki cyfrowej w badaniach kulturowych, jest to, że stanowi ona znakomity (""panoramiczny"") przewodnik po tej dyscyplinie, a nawet może zostać uznana za podręcznik akademicki. Przystępnie, a zarazem bardzo erudycyjnie i czytelnie, wprowadza w początki, rozwój, główne wątki prowadzonych badań, a jeszcze szerzej - w skomplikowane i ogromnie dynamiczne, niekiedy zaskakujące, relacje między naukami humanistycznymi a ""cyfrowością"" współczesnego świata. Solidna wiedza Autorki, widoczna pasja oraz - co może najważniejsze - dobre przygotowanie warsztatowe (jest z wykształcenia jednocześnie informatyczką i kulturoznawczynią) towarzyszące temu intuicja i niemałe doświadczenie badawcze - wszystko to czyni tę książkę nadzwyczaj kompetentną, naukowo aktualną (konsekwentnie uwzględnione zostały najnowsze wątki badań), skutecznie wypełniającą lukę w polskim piśmiennictwie naukowym. Książka jest zarazem obiektywna i autorska, oryginalna, przemyślana, poprawnie skomponowana, w sposób przekonujący badawczo domknięta.Dr hab. Leszek Zinkow, prof. IKŚiO PAN
Umieszczony w książce zbiór esejów jest poświęcony perspektywie porozumienia, określanej często mianem pojednania czy komunikacji. […] Książkę cechują erudycja, nachylenie personalistyczne, dialogiczność, hermeneutyczna dociekliwość. Należy dodać, że poruszane w niej kwestie, a więc spotkanie, dialog, komunikacja, solidarność, ekumenizm osadza Autor w perspektywie współczesnych problemów społecznych, co sprawia, że książka jest aktualna i może stanowić impuls do dalszych rozważań nad sensem dialogu i debaty społecznej.
Książka jest przeznaczona nie tylko dla znawców filozofii, ale także dla osób, które podejmują wysiłek rozumienia spraw ważnych w życiu, a do takich należy zaliczyć poruszany w niej temat dialogu.
Ks. dr hab. Grzegorz Barth, prof. KUL
Współczesną kulturę charakteryzuje, jak wiemy, coraz większa polaryzacja przekonań połączona z narastaniem postaw indywidualistycznych. Zjawiska te oddalają ludzi od siebie, którzy są zagubieni i odczuwają pustkę. Coraz trudniejsza staje się komunikacja, w której mniej jest dziś zrozumienia i porozumienia. […] Esej szkicuje drogę, jaką należy pokonać, aby wejść w dialog z Drugim w sytuacji, gdy obaj rozmówcy reprezentują odmienne kultury.
Język eseju jest oryginalny i autorski, powiedziałabym malarski. Bartłomiej Sipiński nie stara się w sposób suchy, scjentystyczny, przekazywać ważne dla nas idee, lecz maluje słowami sugestywne obrazy. Jest to niewątpliwie zaleta eseju, który z powodzeniem może być czytany przez szeroki krąg odbiorców.
Prof. dr hab. Anna Pałubicka
(...) Hypomnemata Marka Aureliusza różnią się jednak znacznie od innych tego typu zapisków. Nie są tylko zbiorem własnych i cudzych myśli, nagromadzeniem aforyzmów i cytatów. Są dialogiem z samym sobą, solilokwium dyscyplinującym myśli i kształtującym piszącego moralnie. Są rekolekcjami. Ćwiczeniami duchowymi uprawianymi według ustalonej metody, zgodnie ze stoicką doktryną. (wstęp)
Spis treści
Kamil Dworaczek – Wstęp
Piotr Franaszek – Nowa Huta – niepokorna dzielnica Krakowa
Edyta Czop – Protesty społeczne w 1956 i 1970 roku w odbiorze mieszkańców województwa rzeszowskiego
Łukasz Dwilewicz – Gospodarcze i społeczne uwarunkowania Grudnia 1970 roku
Jacek Jędrysiak – Czerwiec 1976 r. w raportach Wojskowej Służby Wewnętrznej i Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego
Sebastian Ligarski – Zapomniany strajk – czerwiec 1976 roku w województwie szczecińskim
Zbigniew Bereszyński – Społeczno-gospodarcze podłoże strajków w województwie opolskim w sierpniu i wrześniu 1980 roku
Jolanta Popińska – Między konspiracją a pozytywizmem. Niezależne inicjatywy samorządowe
studentów Uniwersytetu Wrocławskiego w latach 80.
Wojciech Morawski – Strajk SGPiS w 1981 roku – udany eksperyment strajku czynnego
Krzysztof Popiński – Od strajku czynnego do demokracji uczestniczącej. Ewolucja celów i form
protestów studenckich na uczelniach wrocławskich w listopadzie i grudniu 1981 roku
Grzegorz Miernik – Gorące zadymy pod koniec zimy. Manifestacje studentów w Krakowie w lutym
1989 roku – opinie i oceny
Sławomir Kamosiński – Protesty przedsiębiorców w Polsce po 1989 roku. Geneza zjawiska
Adriana Merta-Staszczak – Obywatele w obronie zabytków na Dolnym Śląsku w okresie PRL i współcześnie
Joanna Jaroszyk – Kryzys gospodarczy w Hiszpanii (2008–2013) i jego wpływ na kształtowanie się nowych ruchów społecznych
Regina Pacanowska – Postawy i protesty pracowników w wybranych przedsiębiorstwach regionu wielkopolskiego przełomu XX i XXI wieku. Casus poznańskiej Goplany
Bartosz Kruk – Wykluczeni komunikacyjnie – społeczne reakcje na proces przywracania połączeń kolejowych na Dolnym Śląsku w latach 2015–2020
Spis treści
Tomasz Głowiński – Wstęp
Piotr Badyna – Konflikty na wsi polskiej w I Rzeczypospolitej oczami wybranych autorów poradników agronomicznych z XVI i XVII wieku
Dorota Gregorowicz, Aleksandra Ziober – Dobra kościelne Rzeczypospolitej w dobie konfederacji wojskowych (1659–1663). Postawa Stolicy Apostolskiej i lokalnych struktur Kościoła katolickiego
Konrad Meus – Strajki lwowskie w XIX i na początku XX wieku. Geneza – przebieg – konsekwencje
Karolina Rybicka – Strajki pracowników kopalń należących do koncernu Bergwerksgesellschaft Georg von Giesches Erben z Wrocławia w latach 1918–1922
Rafał Igielski – Społeczno-ekonomiczne uwarunkowania ruchu partyzanckiego na tyłach armii admirała Aleksandra Kołczaka w latach 1919–1920
Aldona Podolska-Meducka – Protesty przeciwko rekwizycjom w okresie największego zagrożenia państwa latem 1920 roku
Tadeusz Janicki – Strajki rolne w Wielkopolsce w pierwszych latach II Rzeczypospolitej (1919–1922)
Elżbieta Słabińska – Demonstracje bezrobotnych w województwie kieleckim w okresie wielkiego kryzysu gospodarczego (na podstawie sprawozdań o stanie bezpieczeństwa)
Sylwia Straszak-Chandoha – Bunty chłopskie a proces kolektywizacji na przykładzie Dolnego Śląska
Robert Andrzejczyk – Duńskie roszczenia z tytułu nacjonalizacji Gdynia–Ameryka Linie Żeglugowe SA (1945–1953)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
