Prezentowana korespondencja o. Wenantego to bezcenny skarb, który po raz pierwszy po ponad stu latach ujrzał światło dzienne! To tajemnica ludzkiego serca, które chociaż blisko sto lat temu przestało bić fizycznie, nigdy nie przestało bić duchowo. Nadal pulsuje rytmem Bożej miłości. Lektura listów ojca Wenantego Katarzyńca pozwala odkryć i zakochać się w jego prostocie, pokorze, skromności, uczciwości, troskliwości, wytrwałym dążeniu do celu, a przede wszystkim w jego w świętości.
Pan Jezus mówi, że mamy stać się jak dzieci (por. Mt 18,3). Dziecko otwiera szeroko oczy i zdumiewa się, jest ufne, radosne, prawdziwe, umie wielkodusznie kochać i bez znużenia biegnie przed siebie... Taki jest zajączek Funio, który stał się bohaterem opowieści. Zaintrygowany stawia często bardzo trudne pytania. Na szczęście spotyka kogoś, kto raz słowem, innym razem poprzez swoje zachowanie udziela odpowiedzi. To właśnie ojciec Wenanty Katarzyniec, cichy franciszkanin z Kalwarii Pacławskiej, pokorny i pogodny, dziś znany jako wspaniały orędownik u Boga. Opowieść o Funiu pozwalanie tylko najmłodszym poznać o. Wenantego, który do końca zachował w sobie dziecięcą radość.
Jak naucza św. Jan Paweł II, rodzina jest centrum i sercem cywilizacji miłości. Dlatego też spośród wielu dróg, na których Kościół służy zbawieniu człowieka, rodzina jest drogą pierwszą i z wielu względów najważniejszą (LR 2). W stulecie urodzin św. Jana Pawła II dajemy czytelnikom niebywałą okazję niejako zaproszenia go do swoich domów. Oto zebraliśmy w jednej publikacji najpiękniejsze myśli Karola Wojtyły o rodzinie. Czytelnik znajdzie w niej też bezcenne rady, które nasz wspaniały rodak pozostawił nam, by rodziny rozkwitały miłością. W książce ujęte zostały także modlitwy za wstawiennictwem św. Jana Pawła II do odmawiania w intencji i w gronie naszych najbliższych.
W obecnym roku przeżywamy stulecie poświęcenia Polski Najświętszemu Sercu Pana Jezusa oraz stulecie kanonizacji św. Małgorzaty Marii Alacoque przez papieża Benedykta XV. Te dwa jubileusze łączymy z programem duszpasterskim Kościoła w Polsce, który w ciągu trzech najbliższych lat pochyla się nad tajemnicą Eucharystii. Hasłem obecnego roku są słowa: „Eucharystia daje życie”. Przypominając sobie życie i posłannictwo św. Małgorzaty Marii, pragniemy więc ją naśladować w jej wielkiej miłości do Eucharystii. Obcowanie z tym wspaniale ilustrowanym albumem jest niebywałą okazją, aby poznać duchowość i dochodzenie do świętości św Małgorzaty. Czciciele Najświętszego Serca znajdą na kartach książki bogactwo informacji o kulcie i historii uwielbienia Bożego Serca. Autor ksiądz sercanin odkrywa dla nas owoce płynące z osobistego oddania się Sercu Jezusowemu przybliża wagę adoracji, praktykowania pierwszych piątków czy odmawianie Litanii do serca Pana Jezusa, przypominając że jest Ono drogą i bramą naszego zbawienia.
Tajemnice Ewangelii to monumentalne albumowe wydanie znakomitych komentarzy do Ewangelii autorstwa ks. prof. Edwarda Stańka. Jest to bezcenna pozycja do domowej biblioteki, która przez lata służyć będzie jako doskonały przewodnik dla wszystkich pragnących zadbać o własny duchowy rozwój. Pomoże ubogacić życie rozważaniem i wcielaniem w czyn słów Ewangelii.Słowo Boże, mimo że zapisane dwa tysiące lat temu, jest ciągle żywe. Wpływa bowiem na nasze decyzje i pomaga nawiązywać kontakt z Bogiem. Dlatego też ta wielka księga z Dobrą Nowiną powinna się znaleźć w każdym katolickim domu!Ewangelia jest skarbem, jaki Kościół wkłada w ręce każdego wierzącego człowieka. Potraktowanie jej jako koncepcji wychowania należy już do tych, którym zależy, by stać się uczniem Jezusa... W naszym pokoleniu właściwie nikt nie będzie się mógł wymówić, że nie miał dostępu do Ewangelii. Jej tekst znajduje się prawie w każdym domu. Trudno też będzie chrześcijaninowi wyjaśnić, dlaczego za Architekta swego życia nie obrał Chrystusa. Autor
Autor bardzo trafnie i poprawnie odczytał w tekstach Tomasza z Akwinu koncepcję intuicji intelektualnej tak w porządku poznania potocznego, jak też poznania teoretycznego. W książce spotykamy bogate nagromadzenie starannie dobranych tekstów na temat intuicji intelektualnej i jej funkcji w poznawaniu metafizykalnym. Dobrze została też uzasadniona teza głosząca, że rozumienie intuicji intelektualnej jako narzędzia poznawczego jest w tej koncepcji filozofii ściśle powiązane z rozumieniem bytu oraz rozumieniem samego człowieka. Autor bardzo słusznie zwrócił uwagę na kluczową rolę intuicji intelektualnej w budowie metafizyki, zwłaszcza w dochodzeniu do pierwszych zasad metafizykalnych, jak również w dochodzeniu do tez opisujących strukturę i przyczynowanie bytu.
Treść Wyznania wiary przypomina dzieło stworzenia i odkupienia, rolę Ducha Świętego i Kościoła, który odpuszcza grzechy i prowadzi do życia wiecznego, zaś modlitwa słowami symbolu jest odpowiedzią człowieka wierzącego na zbawcze działanie Boga. Wśród różnych formuł zawierających wyznanie wiary chrześcijańskiej szczególne miejsce zajmuje Symbol Apostolski, uznawany za wierne streszczenie wiary apostołów. Przez wieki wierzono także, że każdy z nich ułożył osobiście jedno zdanie Credo. Ta legenda trwale zapisała się w ikonografii chrześcijańskiej. Książka poświęcona jest obecności Credo Apostolorum w liturgii, teologii, muzyce i sztuce Kościołów chrześcijańskich od czasów Soboru Trydenckiego do współczesności. Szeroka panorama prezentowanych zjawisk pomaga zrozumieć odmienny status tej formuły Wyznania wiary w różnych konfesjach. Jednocześnie pozwala dostrzec podobieństwo, na przykład wyjątkową rolę katechizmów i sztuki w okresie potrydenckim, zarówno w kręgu katolickim jak i luterańskim. Intedryscyplinarne badania nad Credo odsłaniają głębię jego znaczeń zarówno w rozważaniach teologów, jak i w modlitwie wiernych, wspomaganej obrazem oraz tekstem.
Dyjalog o zmartwychwstaniu Pańskim to jedyny dramat w spuściźnie poetyckiej Wacława Potockiego; w rozległym dorobku pisarza z Łużnej jest to dzieło osobliwe nie tylko z racji swej gatunkowej unikatowości. Utwór powstał w okresie twórczej dojrzałości autora Wojny chocimskiej, różni się jednak wyraźnie od utworów reprezentujących okres pisarskiej akme łużeńskiego poety. Jest inwencyjną hybrydą: oryginalne, swoiste dla sarmackiego mistrza rozwiązania wpisane tu zostały w średniowieczny schemat misterium rezurekcyjnego, artystycznie dość już anachroniczny w II poł. XVII w. Potocki jednak przekracza schemat i unieważnia anachronizm. W jego eksperymentalnym przedsięwzięciu napór konwencji dramatu misteryjnego spotyka się z poetycką energią, która prosty schemat ludowego widowiska uzupełnia o psychologicznie pogłębioną kreację charakterów postaci i swoiste dla pisarskiego temperamentu łużnianina alegoryczne komentarze do historii świętej. Przestarzała na pozór, rzadka na scenie religijnej XVII w. forma teatralna, pod piórem Potockiego okazuje się najstosowniejszą do przekazu dostojnej treści „starych nowin” paschalnych.
W niniejszym tomie Czytelnik otrzymuje opatrzony komentarzem filologicznym i objaśnieniami Dyjalog o zmartwychwstaniu Pańskim wraz z aneksem w postaci XVI-wiecznego misterium znanego pod łacińskim tytułem de resurrectione D[omi]ni n[ost]ri Jesu Christi, z którego Potocki korzystał, układając własną wersję paschalnego dramatu.
Książka jest próbą ukazania teoretycznych podstaw nauk o religii, najbardziej intrygującej postaci ludzkiego zachowania i złożonego tworu kulturowego. Nie chodzi tu o przedstawienie samego zjawiska religii, lecz badających je nauk i wyjaśniających je teorii. Centralne miejsce zajmuje metodologiczna sytuacja nauk o religii: ich poznawcze możliwości i granice. Książka przeznaczona jest przede wszystkim dla badaczy religii i metodologów, ale sięgnąć po nią może każdy, kto szuka informacji o naukach, które swoim przedmiotem uczyniły religię. Wydanie III poprawione i rozszerzone.
Psychologiczny pomiar religijności jest próbą zmierzenia się z naukowym podejściem do badań nad religijnością w psychologii. Na polskim rynku wydawniczym od wielu lat jest obserwowany deficyt opracowań, które prezentują dorobek badawczy w zakresie konstrukcji narzędzi służących do pomiaru tego fenomenu. Niniejsza publikacja wychodzi naprzeciw tym potrzebom i prezentuje narzędzia służące do pomiaru różnych aspektów religijności. Czytelnik znajdzie w niej podstawy teoretyczne oraz właściwości psychometryczne kilkunastu skal. Ich powstanie lub adaptacja to owoc wieloletnich badań psychologów, którzy wywodzą się z lubelskiej szkoły psychologii religii w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Książka ta nie tylko jest pomocna w badaniach z zakresu psychologii religii, ale również może stać się cennym źródłem wiedzy dla różnych przedstawicieli nauk społecznych zajmujących się badaniem religijności.
Richard Pipes, autor fundamentalnej pracy poświęconej rewolucji bolszewickiej, zwrócił uwagę, że historycy piszący na temat dziejów ZSRS niewiele miejsca poświęcają religii lub w ogóle o niej nie wspominają, choć walka z nią w ciągu 70 lat istnienia tego państwa należała do głównych jego zadań, a heroiczna obrona swobód religijnych przez wiernych różnych wyznań zasługuje na jej poznanie. Niniejsza praca ma celu służenie tej sprawie. Nie przez rekonstrukcję procesu historycznego, jaki się dokonał w ZSRS w tej dziedzinie, lecz przez ukazanie ? w postaci kalendarium ? dziejów religii, Kościoła katolickiego, losów należącej do niego ludności polskiej i innej oraz historii innych Kościołów w tym państwie. Celem tej publikacji jest poszerzenie bardzo ograniczonej dotychczas świadomości społecznej na ten temat
Uznane przez Kościół sanktuaria są uprzywilejowanym miejscem, w którym pielgrzymi umacniają swoją wiarę, zanoszą do Boga dziękczynienia i prośby, czynią pokutę oraz doświadczają jedności i powszechności Kościoła. Pielgrzymka w sensie chrześcijańskim jest zawsze pobożnym aktem religijnym wynikającym z żywej wiary i zmierzającym do spotkania z Bogiem w Jego słowie i w sakramentach. Aby pielgrzymka była prawdziwym przeżyciem religijnym, a nie zwykłą „turystyką religijną", konieczna jest przynajmniej ogólna świadomość tego, czym są i jaką rolę odgrywają sanktuaria oraz jakie główne cele mają pielgrzymki. Niniejsza publikacja ukazująca się w Jubileuszowym Roku Miłosierdzia, opierając się na nauczaniu Kościoła, ukazuje istotne elementy teologii sanktuarium i pielgrzymki, rolę i znaczenie sprawowanej w nich liturgii oraz praktyk pobożności ludowej. Może służyć pomocą zarówno duszpasterzom organizującym pielgrzymki do sanktuariów, jak i uczestnikom pielgrzymek w prawdziwie religijnym i duchowo ubogacającym przeżyciu tej ważnej i często praktykowanej formy kultu.
Posługiwanie kapłanów (biskupów i prezbiterów) należy do istotnych struktur Kościoła. Z ustanowienia Chrystusa jego podstawą jest sakrament święceń. Kapłani kontynuują w Kościele posłannictwo Chrystusa Kapłana, Proroka i Króla: głoszą słowo Boże, uświęcają Lud Boży przez sakramenty święte i kierują wspólnotą wiernych. Na mocy sakramentu święceń, namaszczeni Duchem Świętym reprezentują Chrystusa, są Jego żywym znakiem i narzędziem.Autor ukazuje historyczny rozwój liturgii sakramentu święceń (od starożytności do czasów współczesnych) i aktualnie obowiązujące obrzędy święceń prezbiterów. Na podstawie liturgii święceń oraz nauczania Kościoła prezentuje także najważniejsze tematy z teologii kapłaństwa (działanie In persona Christi Capitis et Ecclesiae, relacyjny i kolegialny charakter prezbiteratu) oraz posługiwanie prezbiterów jako gorliwych współpracowników biskupów przez wypełnianie posługi słowa Bożego, posługi uświęcania i pasterzowania (tria munera). Książka ta jest systematycznym i wyczerpującym ujęciem sakramentu święceń w stopniu prezbitera.Z recenzji
ks. prof. dra hab. Krzysztofa Góździa
Życie człowieka to droga, a zatem dokąd zmierzamy i po co żyjemy? Ktoś zapyta, czy bardziej banalnie się już nie dało? Zgoda, ale to na pozór banalne stwierdzenie przestaje nim być, gdy uda się nam na tej drodze odnaleźć nie tylko własne ślady. I na to zgoda, nie trudno przecież zauważyć ślady człowieka obok, czy pieska na smyczy. Co jednak, gdy znajdzie się też i takie, które zostawia Niewidzialny. Kto? Niewidzialny! Na te ślady wskazuje Czytelnikom siostra Małgorzata Borkowska OSB w niniejszym tomiku. Robi to dlatego, że sama je odnalazła, a co ważniejsze, zrozumiała, że one dokądś prowadzą, i stara się za nimi podążać. Czy namawia Czytelników, by zrobili podobnie? Niekoniecznie, że namawia, ale raczej... przeczytajcie sami.Siostra Małgorzata, znana też jako Miś lub Niedźwiedź, często martwi się kwestią kazań księży, ale nade wszystko kwestią Boga, którego wielu traktuje, z resztą nie tylko w kaznodziejstwie, jako temat, a nie Osobę. Nazywa to herezją naszych czasów. Siostra Małgorzata udostępnia nam garść refleksji. Przelane na papier, bo tak Autorka lubi najbardziej, były wygłaszane przy różnych okazjach i do różnych środowisk. Najczęściej podczas dni skupienia i rekolekcji w klasztorze żarnowieckim, nieraz gdzieś poza. Zakonnica rekolekcjonistka? Czy to w ogóle możliwe? Tak. Po wydaniu przez nią Oślicy Balaama (2018) trochę zawrzało tu i ówdzie. Od tego momentu proszona jest o taki rodzaj posługi. Okazuje się, że wcale nie tak łatwo załapać się na wolne miejsce na rekolekcje w Żarnowcu. Amatorów ciszy, milczenia i teologii, poprawnej teologii, nie brak. To dobry znak! Co ciekawe, proszą Siostrę o ewangelizatorską posługę nie tylko świeccy, ale i osoby duchowne obojga płci. Zatem dla kogo ta książka? Dla człowieka.Życzymy Drogim Czytelnikom dobrej lektury. Niech wyostrzy ona Wasz wzrok na ślady Niewidzialnego, które, jak się może okazać, są naprawdę bardzo blisko nas.
Jerozolima jest miastem kategorycznym, w którym istnieją tylko "tak" albo "nie" rządzą dogmaty i doktryny. Łatwo kogoś urazić, wejść na ścieżkę dżihadu albo zostać wyklętym. Ta książka zanurza w świat Biblii, Talmudu i Koranu, i podejmuje tematy, o których księża boja się mówić na kazaniach.Andrzej Kozicki (ur.1982) publikował w Więzi, ResPublice Nowej, Arcanach, Liberte, a także jest dostępny na facebook.com/Andrzej.Kozicki
Tytuł „Kształtowanie koncepcji hospicyjnej w warszawskiej medycynie …” odsłania jej trudne początki od połowy XIX w. , pod brzemieniem zaboru rosyjskiego. Heroiczne starania o zorganizowanie opieki nad bezdomnymi, nieuleczalnie chorymi, dotyczyły szczególnie działalności Sióstr Franciszkanek. Ich codzienne zmagania z cierpieniem chorych, z głodem z brakiem odpowiednich warunków sanitarnych, słowem - zabieganie o poprawę ich marnej jakości życia, odsłania zarazem realia opieki nad ciężko chorymi i umierającymi w tamtym okresie. Praca odsłania realia spontanicznego zrywu ludzi wrażliwych, borykających się z problemami, wykraczającymi niejednokrotnie poza ludzką wytrzymałość. Wszelkie inicjatywy utrudniała restrykcyjna polityka zaborcy, brak środków finansowych, codzienna walka z głodem. Wszelka działalność o znamionach konspiracji, wymuszała ścisłą współpracę i wymagała sporej odwagi. Tłem tych działań był więc szczególnie trudny dla społeczeństwa Warszawy okres, któremu na imię była wszechogarniająca bieda a wraz z nią różne patologie społeczne. Praca ukazuje problem niesienia podstawowej pomocy chorym, zarówno z punktu widzenia konkretnej osoby, jak i szpitali. Przedstawia wysiłki lekarzy, literatów, społeczników, filantropów by podźwignąć z zapaści najbiedniejsze warstwy społeczeństwa, zapewnić im niezbędne minimum do przeżycia. Można więc przyjąć, że dzisiejsza opieka hospicyjna zanim przyjęła odpowiedni standard, okupiona była poświęceniem altruistów oraz cierpieniem chorych. Leki tego okresu nie likwidowały bólu w pożądanym zakresie. Ponadto uważano w duchu wiary katolickiej, że cierpienie „nie idzie na marne”, bo stanowi wartość jako odkupienie za grzechy. Stąd mogło stanowić pocieszenie dla chorego, który w swym bólu był bliżej Boga, miał swój udział w Bożej męce. Tym samym dar ostatniego namaszczenia uważano za najcenniejszy, za przepustkę do lepszego świata. Poglądowi temu przeciwstawiano prawo człowieka do uśmierzania cierpienia, jako czynnika szkodliwego, nieprzydatnego do niczego. Podejmowano liczne próby walki z bólem, prowadząc doświadczenia na pacjentach. Praca ukazując problemy społeczne drugiej połowy XIX w. przedstawia ważne postacie tego okresu, ich bogate osobowości, poglądy, dokonania, wrażliwość na krzywdę, ale i na piękno. Przy okazji zgłębiania wiodącego problemu, tworzenia się zalążków opieki hospicyjnej, ukazuje (jak to w życiu) - dobro i zło: egocentryzm i bezduszność warstw uprzywilejowanych, a tuż obok ludzi przepełnionych szczytnymi ideałami i siostry, zapracowane, służące pomocą, które warto bliżej poznać.
Zanurz się w odczuciach autorki, prawdziwych opowieściach które przybliżą Ci sposób myślenia, nakazy i zakazy tej religii. Od codziennego życia, przez kwestie doktrynalne po intymne Marta maluje obraz Świadków Jehowy w sposób precyzyjny, poruszający i angażujący czytelnika.Marta Paw wychowała się w rodzinie Świadków Jehowy od pokoleń, odeszła z organizacji w wieku 33 lat. Niezależna, optymistka, zamknęła ten rozdział życia silniejsza mimo braku kontaktu z rodziną. Na co dzień pracuje w międzynarodowym koncernie na stanowisku managerskim, przygotowuje doktorat, a w wolnym czasie podróżuje i pisze.
Zasób zachowanych listów Matki Magdaleny Mortęskiej jest niewielki. Byłoby jednak wielką szkodą nie przyjrzeć się im wcale, skoro w liście osobowość nadawcy odbija się w sposób mocniejszy niż w jakiejkolwiek innej formie literackiej. Być może zatem nawet tych kilka niewielkich, izolowanych listów, które nie mogą się złożyć ani na jakąś historię zewnętrzną, ani na dzieje wewnętrzne autorki kryje w sobie jakąś prawdę o piszącej. Matka Magdalena Mortęska jako pierwsza w Polsce kobieta prowadziła systematyczną działalność wydawniczą. Zachęcała do tłumaczenia starochrześcijańskiej i współczesnej literatury ascetycznej, łożąc na wydanie tych przekładów. Opierając duchowość zakonną na pracy intelektu, uformowała w tym duchu polskie mniszki benedyktyńskie, dzięki czemu także i szkoła klasztorna stała się miejscem nie tylko wychowania, ale i wykształcenia. U współczesnych cieszyła się wielkim autorytetem zarówno ze względu na pobożność i dzieło reformy, jak i z powodu nieprzeciętnego intelektu i zmysłu prawnego.Magdalena Mortęska OSB (1554 - 1631) - polska zakonnica ze zgromadzenia Mniszek Zakonu św. Benedykta (benedyktynek) klasztoru benedyktynek w Chełmnie, mistyczka i założycielka Kongregacji chełmińskiej, autorka dzieł religijnych oraz Służebnica Boża Kościoła katolickiego.
Na ogół wstęp do książki pisze ktoś znany, ważny, uczony lub mądry a najlepiej, żeby miał wszystkie te przymioty. Taki autor na ogół podnosi wartość dzieła. Na szczęście wywiadowi z o. Leonem Knabitem, który sam w sobie jest człowiekiem wielkiej wartości, żaden ważny ani szczególnie wybitny człowiek nie musi dodawać prestiżu. Z tego powodu mogę napisać wstęp, choć zawodowo robię rzeczy bardzo odległe od pisania wprowadzeń do mądrych książek.Kiedy tylko zacząłem w miarę świadomie spoglądać na świat, okazało się że jednym z moich bliskich jest dziwna postać w czarnym ubraniu z kapturem, którą nazywano mnichem albo benedyktynem z Tyńca. Dość szybko też zorientowałem się, że jest on dość dziwny, bo ma dwa imiona: moja Babcia, którą wtedy szanowałem najbardziej na świecie, a nawet zdecydowanie chciałem się z nią żenić, mówiła do niego zdrobniale: „Stefanku”, mimo że był najwyższy w rodzinie. Traktowała go też jak syna i kochała chyba na równi ze mną, z czym z trudem się godziłem. Inne osoby, nie z rodziny, częściej mówiły o nim: „ojciec Leon”. Wtedy już rozumiałem, że to brat Mamusi i jest moim Wujkiem. Przez dłuższy czas natomiast nie bardzo wiedziałem, dlaczego, skoro mam swojego Tatusia Zbysia, to brat Mamusi, wujek Stefanek, to także ojciec i do tego Leon.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
