W każdym wieku, nawet jak się ma 4 lata, odkrywanie swojej przeszłości jest fascynującym zajęciem. Nie tylko wzbogaca wiedzę o nas samych, ale także pozwala zrozumieć nasze miejsce w rodzinie. Te piękne albumy dla dziewczynki ?Moje pierwsze lata. Dziewczynka? i chłopca ?moje pierwsze lata. Chłopie? są doskonałym pretekstem do ciekawego spędzania czasu w rodzinnym gronie. Wspólne wypełnianie stron, wybieranie zdjęć do wklejania, tworzenie drzewa genealogicznego pomogą dziecku lepiej poznać relacje rodzinne i związki międzypokoleniowe. Przypomnienie sobie pierwszych 3 lat życia dziecka będzie dla wszystkich wielka radością, a dla bohatera albumu edukacyjna przygodą, która pozytywnie wpłynie na jego stosunek do siebie i najbliższych. Zachęcamy do wspólnej zabawy w rodzinnym gronie. Nagrodą dla wszystkich będzie ten wspaniały album ? pamiątka na całe życie

 W każdym wieku, nawet jak się ma 4 lata, odkrywanie swojej przeszłości jest fascynującym zajęciem. Nie tylko wzbogaca wiedzę o nas samych, ale także pozwala zrozumieć nasze miejsce w rodzinie. Te piękne albumy dla dziewczynki ?Moje pierwsze lata. Dziewczynka? i chłopca ?moje pierwsze lata. Chłopie? są doskonałym pretekstem do ciekawego spędzania czasu w rodzinnym gronie. Wspólne wypełnianie stron, wybieranie zdjęć do wklejania, tworzenie drzewa genealogicznego pomogą dziecku lepiej poznać relacje rodzinne i związki międzypokoleniowe. Przypomnienie sobie pierwszych 3 lat życia dziecka będzie dla wszystkich wielka radością, a dla bohatera albumu edukacyjna przygodą, która pozytywnie wpłynie na jego stosunek do siebie i najbliższych. Zachęcamy do wspólnej zabawy w rodzinnym gronie. Nagrodą dla wszystkich będzie ten wspaniały album ? pamiątka na całe życie.

Rodzic nie musi być doskonały! „Wyznania upiornej mamuśki” to zbiór esejów prezentujących kpiarskie spojrzenie na rodzicielstwo. Poruszają kwestie, na temat których matki za żadną cenę nawet się nie zająkną, choć mają z nimi do czynienia dzień w dzień. Teksty są brutalnie szczere i nieziemsko zabawne. Pozwalają czytelniczkom uwolnić się od wrażenia samotności w świecie macierzyństwa, który bywa przytłaczający i zbyt wymagający. Jeśli więc jesteś matką, zamknij się przed wyjącymi dziećmi w łazience, przygotuj sobie kąpiel z pianą i czytaj… Kolejne rozdziały poprowadzą cię przez anegdoty o mężach, spostrzeżenia na temat cudzych dzieci i inne atrakcje codziennego życia, jak choćby zbieranie funduszy na rzecz szkoły… Niezależnie od tego, czy jesteś mamą czy tatą, babcią czy dziadkiem, ciotką czy wujkiem, nauczycielem albo chrzestnym, ewentualnie nastolatkiem stosującym środki kontroli urodzeń, czytając „Wyznania upiornej mamuśki” – będziesz kiwać głową ze zrozumieniem i śmiać się do rozpuku. Zabawna, błyskotliwa i do bólu szczera. "Wyznania upiornej mamuśki" to książka, która odziera macierzyństwo i tacierzyństwo ze zbędnego lukru. Pokazuje, że wychowanie dziecka to podróż w nieznane. Nazywa rzeczy po imieniu. Rozprawia się z mitem matki doskonałej. Pozycja zwłaszcza dla młodych i mocno niewyspanych rodziców. Paulina Hosaja-Łaszcz, kobieta.wp.pl Jill Smokler wywróciła do góry nogami opinie na temat doświadczeń związanych z macierzyństwem. Zrobiła to z poczuciem humoru i przy użyciu soczystego języka potocznego. Dzięki „Wyznaniom upiornej mamuśki” macierzyństwo rzeczywiście stało się nieco mniej przerażające. Autorka porusza sprawy, o których większość matek myśli, jednak mało która ma odwagę głośno je nazwać. ABC News „Wyznania upiornej mamuśki” powinna przeczytać każda świeżo upieczona i każda przyszła matka, choćby po to, żeby jak najszybciej pozbyć się ciągotek do doskonałości. Książka Jill Smokler jest zbiorem komentarzy wybranych z jej strony internetowej, okraszonych spostrzeżeniami wyjętymi z życia autorki. Czytanie postów bezsprzecznie wciąga i zdecydowanie poprawia nastrój. Człowiek czuje się po tej lekturze cholernie dobrze. Cafe Mom Książka przesympatyczna, urocza, wciągająca i śmieszna. Babble.com W książce znajdujemy tę samą szczerą, serdeczną mądrość, która przyciągnęła tysiące blogerów na stworzoną przez Jill Smokler stronę internetową „Straszna mama”, dającej nieprzeliczonej rzeszy rodziców błogą świadomość, że nie są sami. „Baltimore Magazine” Jeśli któraś matka przeczyta „Wyznania upiornej mamuśki” bez chichotania, powinna się zastanowić, czy jej poczucie humoru przypadkiem nie zdechło przywalone stertą pieluch. Julie Klam, autorka „You Had Me at Woof”, bestselleru „New York Timesa” „Wyznania upiornej mamuśki” to lekko zaserwowana trudna prawda o najtrudniejszym zajęciu na świecie. Połóż tę książkę na torbie z pieluchami! Lauren Weisberger, autorka „Diabeł ubiera się u Prady” Jill Smokler podsuwa nam doskonałe antidotum na koszmarnie zasadnicze poradniki dla świeżo upieczonych rodziców. „Wyznania upiornej mamuśki” są dla zatroskanych mam jak domowy posiłek, przyprawiony sporą dawką poczucia humoru. Cynthia Copeland Jill Smokler (ur. 1977) ukończyła Washinton University w St. Louis, aktualnie mieszka z mężem Jeffem oraz trójką dzieci: Lily, Benem i Evanem, w Baltimore, w stanie Maryland. Jest właścicielką firmy „Scary Mommy”. „Wyznania upiornej mamuśki” to pierwsza książka Jill Smokler.

Unikalny i poruszający zapis przeżyć terapeuty, dziecka autystycznego i jego rodziny. Książka, choć nie jest pozycją naukową, posiada olbrzymią wartość poprzez bogactwo obserwacji, dotyczących funkcjonowania dziecka w procesie zmian rozwojowych. Autentyczność dziennika sprawia, że czytelnik może zdobyć się na odwagę konfrontacji własnych przeżyć pierwszego kontaktu z dzieckiem zaburzonym z doświadczeniami autorki książki. Trzecie wydanie książki zostało wzbogacone aktualnymi informacjami i wskazówkami dla rodziców dzieci autystycznych.

Podręcznik wprowadza w teoretyczne podstawy skali, charakteryzuje podtesty skali słownej i skali bezsłownej. Przedstawia ogólne zasady badania Skalą WISC-R, jak również w sposób szczegółowy omawia zasady psychometrycznej i klinicznej interpretacji wyników. Omawia zastosowanie kliniczne skal Wechslera w diagnozie trudności w uczeniu się oraz w badaniu dzieci z upośledzeniem umysłowym, z zaburzeniami mowy i języka, z uszkodzonym słuchem, z nadpobudliwością psychoruchową, z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania, w diagnozie neuoropsychologicznej, a także w badaniu dzieci specjalnie uzdolnionych. Omawia również praktyczne aspekty badania skalą WISC-R wykorzystując obserwacje i badania własne autorek. Książka skierowana jest wyłącznie do psychologów, zajmujących się profesjonalnie diagnozą psychologiczną oraz studentów psychologii i kierunków pokrewnych. Może być wykorzystywana do nauczania przedmiotów: metody diagnozy psychologicznej, psychologia kliniczna, neuropsychologia, logopedia, pedagogika, surdopedagogika.

Babcie nie są aniołami, tylko starają się wykonywać ich pracę. Eduard Martin Dziecko, próbując zrozumieć świat, zadaje pytania - nierzadko zaskakujące, pozornie naiwne, kłopotliwe, odważne, czasem zabawne. Uporczywie docieka prawdy, stawiając rozmówcę w trudnej sytuacji. Rozmowy babci z wnuczkiem zawarte na kartach tej książki to znakomity przykład cierpliwego poszukiwania mądrych i prostych odpowiedzi na dziecięce pytania.

Matka i córka. Nie widziały się od lat. Teraz Toni czuwa przy umierającej matce i czeka na prośbę o przebaczenie...Patrzy na matkę i widzi siebie - małą, śliczną Antoinette, dziewczynkę, którą była. I o której wspomnienie musiała ukryć głęboko w niepamięci. Żeby móc dalej żyć.Pierwsze lata życia Antoinette to idylla, u boku dystyngowanej matki i kochającej babci. Ale wszystko się zmienia, kiedy tata wraca z wojska. A po przeprowadzce do Irlandii, do rodzinnej wsi ojca, zaczyna się koszmar.Toni ma sześć lat, gdy po raz pierwszy tatuś całuje ją... nie tak jak ojciec całuje córkę. ,,Tylko nie mów mamie - ostrzega - bo przestanie cię kochać."" Jednak Toni mówi mamie. A matka nie chce nawet o tym słyszeć...Od tej chwili Toni ma z tatusiem wspólną ,,tajemnicę"" - przez osiem lat. Molestowanie, gwałty, ciąża, próba samobójcza - to wszystko dzieje się na oczach matki, ślepej i głuchej na krzywdę własnego dziecka. A kiedy wreszcie prawda wychodzi na jaw, Antoinette zostaje osądzona i odrzucona przez otoczenie, wtrącona w otchłań depresji i autodestrukcji, i znów musi polegać tylko na sobie i w sobie znaleźć nadzieję siłę na zbudowanie szczęśliwego życia.Tylko nie mów mamie, jej prawdziwa historia dzieciństwa, przebaczenia sobie samej i triumfu nad przeszłością, to napisana pięknym językiem, przejmująca i wzruszająca opowieść. Nic więc dziwnego, że została wydana w 12 krajach. W Wielkiej Brytanii zajmowała 1. miejsce na listach bestsellerów i przez wiele tygodni pozostawała w pierwszej dziesiątce.

Znajdziesz tutaj 120 wyjątkowych pomysłów na zabawę zarówno w domu, na dworze jak i podróży. Baw się sam albo wraz z przyjaciółmi.

Album Twojego Dziecka pomoże Ci uwiecznić wspaniałe momenty z życia Twojego malucha. Specjalne okazje i codzienne wydarzenia zaprezentujesz dodając fotografie i opisując je. Podążając od pierwszego dnia, kiedy dowiadujesz się o ciąży, poprzez narodziny dziecka, aż do pięknych momentów takich jak pierwszy uśmiech dziecka, pierwsze słowo i inne, przeżyjesz cały cudowny rok. Fantastyczne wydarzenia, które można będzie przypominać sobie przez kolejne lata!

Jak odkrywać w dzieciach ich własną ukrytą wiedzę i umiejętności pozwalające nadrabiać i wyrównywać niedostatki psychiczne? Jak wspomagać strategie autoterapeutyczne dzieci z dysfunkcjami więzi osobistych? Książka przedstawia oryginalną interdyscyplinarną koncepcję terapii z dziećmi, odwołując się do rozmaitych dziedzin wiedzy: antropologii, ekologii, psychoanalizy, psycholingwistyki oraz neuropsychologii. Nowe wydanie zawiera zaktualizowaną bibliografię i literaturę polecaną przez autorkę. Pozycja przeznaczona dla terapeutów, wychowawców, rodziców i opiekunów dzieci z głębokimi zaburzeniami rozwoju emocjonalnego, społecznego i umysłowego.

Jedna z kluczowych publikacji z zakresu psychologii dziecka. Piaget poświęcił wiele lat badań teoretycznych i klinicznych, by znaleźć odpowiedź na pytanie, jak dziecko oddziela świat zewnętrzny od świata wewnętrznego, subiektywnego oraz w jaki sposób tworzy wizerunki świata w zależności od swojego rozwoju psychicznego. Jest to jeden z najważniejszych, ale też najbardziej trudnych tematów w psychologii dziecięcej. Omawia zatem "rzeczywistość" dziecięcego świata oraz budowanie przez nie podziału na siebie i świat zewnętrzny. Próbuje także zrozumieć, jak dziecko tworzy rzeczywistość i jej wizerunek oraz w jaki sposób go wyjaśnia. Uwagę poświęca dziecięcemu animizmowi, czyli myśleniu magicznemu o możliwościach oddziaływania na zjawiska naturalne, wierze w skuteczność zaklęć czy możliwości prowadzenia rozmów z roślinami i zwierzętami. Zajmuje się ponadto tematem wyjaśniania świata przez dziecko: genezy przedmiotów, zjawisk przyrodniczych, człowieka i życia w ogóle, w charakterystyczny prosty i magiczny zarazem sposób.

Uważam, że Mowa i myślenie dziecka to interesująca i pożyteczna lektura zarówno dla studenta, jak i dojrzałego naukowca w dziedzinie psychologii, pedagogiki, filozofii, logiki, a nawet matematyki i fizyki.Student znajdzie w niej opis warsztatu badacza, pozna sposób stawiania pytań w badaniach naukowych oraz sposób zbierania materiałów, dowie się o wartości liczb wnikliwych rozważań autora szukającego odpowiedzi na postawione pytania oraz odkryje, jak wiele myśli spisanych w tej książce powraca do dziś w naukowych dyskusjach i badaniach.Z Przedmowy Marii Kielar-Turskiej

Książka porusza problem obecności muzyki rockowej w świadomości współczesnej młodzieży gimnazjalnej ujętej w trzech obserwowalnych wymiarach, takich jak: preferencje muzyczne, percepcja muzyki rockowej oraz wiedza na jej temat. Zawarte w monografii wyniki badań ujawniają dużą skalę zainteresowania rockiem (zwłaszcza jego współczesnymi trendami), a także wielorakie funkcje tej muzyki w życiu młodzieży, które czynią ją istotnym elementem zaspokajania potrzeb rozwojowych i kulturowych. Pozycja stanowi jednocześnie próbę wyłonienia walorów edukacyjnych muzyki popularnej (rockowej). Jest ona skierowana nie tylko do osób zajmujących się edukacją muzyczną na szczeblu teoretycznym i praktycznym, zainteresowanych wdrażaniem do programów nauczania treści dotyczących współczesnej muzyki popularnej, ale także do szerszego grona pedagogów oraz nauczycieli zorientowanych na permanentną aktualizację wiedzy o kulturze muzycznej uczniów i wykorzystujących w pracy dydaktycznej różne aspekty szeroko pojętej edukacji nieformalnej.

Oto wspaniały sposób na zachowanie cennych wspomnień sprzed narodzin oraz z pierwszych lat życia dziecka.Jest tu mnóstwo miejsca na fotografie i inne pamiątki, dzięki czemu można zatrzymywać na zawsze ważne momenty życia rodzinnego.

Dzieło zbiorowe przygotowane przez poznańskich pedagogów i psychologów reprezentujących różne specjalności. Przynosi dwanaście obszernych opracowań o dużych walorach poznawczych, kształcących i praktycznych, ukazujących różne sytuacje trudne w życiu dziecka i analizujących je z odmiennych punktów widzenia. Część autorów tekstów skupiła swą uwagę na rozmaitych problemach dziecka w kontekście oddziaływań rodziny, część zaś analizuje różne trudności pojawiające się w życiu szkolnym dziecka.

W monografii przedstawione jest zagadnienie dziecięcych teorii umysłu, dominujące w psychologii poznawczej oraz psychologii rozwojowej w ostatnim dwudziestoleciu. (...) Wielość i różnorodność badań z zastosowaniem coraz to nowych testów odwołujących się do naiwnych teorii umysłu wymagała od dawna podsumowania i pewnego uporządkowania. (...) Monografia stanowi obszerne i ciekawie przygotowane kompendium wiedzy o dziecięcych teoriach umysłu w dwóch fazach - jawnej i utajonej. Takiego opracowania w literaturze polskiej brakowało (...) wypełnia ono lukę w literaturze przedmiotu. prof. dr. hab. Barbara Bokus (fragment recenzji)

Problematyka publikacji porusza zagadnienie współwystępowania zaburzeń rozwojowych u dzieci. Tematyka ta, coraz częściej staje się przedmiotem zainteresowań wielu badaczy, diagnostów i terapeutów, tym bardziej, iż w praktyce klinicznej spotykamy coraz większą grupę dzieci, u których stwierdza się występowanie objawów kryterialnych przypisanych więcej niż jednemu zaburzeniu. Łączne występowanie kilku zaburzeń zdecydowanie modyfikuje proces rozwoju i funkcjonowanie dziecka na każdym jego etapie. Określenie profilu owego procesu rozwojowego oraz skali charakterystycznych objawów, ma centralne znaczenie do diagnozy klinicznej dziecka, a w szczególności diagnozy różnicowej. Wobec złożoności patomechanizmu odpowiedzialnego za współwystępowanie zaburzeń rozwoju u dzieci, grupa badaczy podjęła rozważania nad dylematami diagnostycznymi na styku takich zaburzeń, jak: autyzm, zespół Aspergera, zaburzenia semantyczno – pragmatyczne, niewerbalne trudności w uczeniu się, ADHD, centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego, opóźnienia w rozwoju, autyzm atypowy, schizofrenia wczesnodziecięca, zaburzenia zachowania oraz zaburzenia psychotyczne. Pewna część rozważań została poświęcona zaburzeniom współwystępującym w chorobie przewlekłej, mózgowym porażeniu dziecięcym, dyslalii rozszczepowej oraz przy defektach wzroku. Zamiarem autorów było przybliżenie Czytelnika do odpowiedzi na nurtujące go pytania o rozwój dzieci z zaburzeniami łączonymi. Książka adresowana jest do specjalistów różnych dziedzin – lekarzy, w tym głównie pediatrów, neurologów i psychiatrów dziecięcych, ponadto do psychologów klinicznych, pedagogów specjalnych, neurologopedów, rehabilitantów, a także do studentów, powyższych specjalności.

Niniejszą monografię przeznaczamy dla lekarzy pediatrów, studentów medycyny oraz wszystkich, którzy interesują się zagadnieniami żywienia naturalnego dzieci. Książka zawiera 11 rozdziałów, w których omówiono zagadnienia historyczne związane z karmieniem piersią ? poprzez problematykę psychologiczną aż po niepowodzenia w tym sposobie żywienia. Fragment Wstępu

Wszystko, co potrzebujesz wiedzieć, aby karmienie piersią było pełnym radości, wzbogacającym doświadczeniem dla Ciebie i Twojego dziecka. Opierając się na swoim wieloletnim doświadczeniu w sprawowaniu opieki nad kobietami w ciąży i młodymi matkami, w swojej książce Ina May Gaskin ukazuje psychologiczne i zdrowotne korzyści z karmienia piersią oraz udziela bezcennych, praktycznych i bardzo pomocnych w opiece nad dzieckiem rad. W książce znajdziesz odpowiedzi na wszystkie pytania związane z karmieniem piersią, w tym na temat: -korzyści płynących z karmienia piersią - trudności związanych z naturalnym karmieniem - laktatorów i innych tego typu urządzeń - snu w okresie karmienia piersią - przyjmowania leków w okresie karmienia - karmienia wieloraczków - odstawienia od piersi - karmienia w kontekście choroby niemowlęcia - sutkofobii i wielu innych. Książka ?Karmienie piersią? jest pełna bezcennych rad, faktów medycznych i historii z życia, które pomogą ci zrozumieć, jak działa karmienie piersią i jak, za jego pomocą, stworzyć głęboką więź z twoim dzieckiem, jak również z twoim własnym ciałem. Nie znajdziesz bardziej pomocnej książki o karmieniu piersią, bez względu na to, czy planujesz karmienie swojego pierwszego dziecka, czy też szukasz najnowszych informacji na ten temat. INA MAY GASKIN, dyplomowana, profesjonalna położna. Od ponad dwudziestu pięciu lat jest położną w Ośrodku Położniczym The Farm w Summertown w Tennessee. Niemal 100 procent kobiet, które urodziły i mieszkały w społeczności The Farm, było w stanie karmić swoje dzieci wyłącznie piersią. Ina May była przewodniczącą Związku Położnych Ameryki Północnej (ang. Midwives? Alliance of North America). Wykłada na całym świecie, pisze artykuły dla publikacji w całym kraju i udziela wywiadów dla wielu mediów na temat porodu i karmienia piersią.

Dorastanie to nie tylko wyzwanie dla nastolatków, ale także ciężki okres dla ich rodziców i wychowawców. Często nie wiedzą oni, jakie problemy i troski mają ich dzieci. Podczas rozmów z młodymi ludźmi Anselm Grün porusza najważniejsze kwestie, które ich zajmują, natomiast na wszystkie pytania udziela konkretnych odpowiedzi wynikających z jego wieloletniego doświadczenia jako duchownego prowadzącego kursy dla młodzieży. Książka ta stanowi pomoc dla wszystkich rodziców, którzy chcą lepiej zrozumieć swoje dzieci i rozpocząć z nimi dialog. Fragment książki Sztuka dorastania Odpowiedzi na pytania młodych ludzi Wprowadzenie Młodzi ludzie chcą wydorośleć, jednak obawiają się tego. Podczas rozmów z młodzieżą pomiędzy 15. a 17. rokiem życia zrozumiałem jej obawy, które rodzą się podczas rozmyślań o przyszłości i dorosłym życiu. Lęk jest jednocześnie oznaką tęsknoty. Nastolatki chcą mieć kontrolę nad swoim życiem. Chcą być samodzielni, odpowiadać za siebie. Gdy myślą o przyszłości, zaczynają wątpić, czy będą w stanie ukształtować ją w taki sposób, by spełniała ich oczekiwania i pragnienia. Brytyjski autor bestsellerów Nick Hornby w wywiadzie z 26 sierpnia 2009 roku dla „Siiddeutsche Zeitung" w ogóle zakwestionował proces stawania się dorosłym. Często określa on mężczyzn jako niedojrzałych i głupich i uważa, że właśnie za to się ich lubi. Hornby uzasadnia to w ten sposób: „Bycie dorosłym nie jest zbyt atrakcyjne. (...) Ludzie, którzy naprawdę chcą być dorośli, często są rozczarowująco nudni - i mają kiepskie poczucie humoru". Nuda ta odnosi się nie tylko do mężczyzn, ale również do kobiet: „Kobieta, która całkowicie kontroluje swoje życie, jest idealnie ubrana, pewna siebie, rozważna - czyli ma cechy osoby dorosłej - nie jest przecież interesująca". Słuchając takich opinii, młodym ludziom nie jest łatwo wybrać się w drogę ku dorosłości, ponieważ wydaje się ona mało atrakcyjna. Zarówno w kulturach starożytnych, jak i w tradycyjnych, zamkniętych społeczeństwach młodzi ludzie brali udział w rytach inicjacyjnych. W Kościele katolickim jest to bierzmowanie, w ewangelickim - konfirmacja. Dzisiaj młodzież szuka jeszcze innych rytów. Można jednak stwierdzić z całą pewnością, że odnoszą one skutek odwrotny do zamierzonego. Kiedyś celem rytów było wprowadzenie w dorosłość. To dlatego w Afryce prowadzono do buszu osobno chłopców i dziewczęta. Młodzież była poddawana ascetycznym próbom, a następnie była zapoznawana z sekretami życia kobiet lub mężczyzn. Dzisiaj dla niektórych młodych ludzi takim rytuałem inicjacyjnym jest upicie się do nieprzytomności. Niektórzy uważają to za dowód odwagi, w rzeczywistości prowadzi jednak do uzależnienia. A uzależnienie jest przecież odmową stania się dorosłym. Theodor Bovet, protestancki lekarz i pisarz, uważa, że nałóg zastępuje matkę. Człowiek chciałby pozostać w bezpiecznym gnieździe. Upijanie się jest procesem usypiania się w świecie, w którym nie trzeba przejmować odpowiedzialności za samego siebie. Mój brat, który jest świetnym nauczycielem, opowiedział mi o jednej z klas, z którą pojechał na rekolekcje. Mimo całonocnego czuwania wychowawcy nie mogli nic poradzić na to, że połowa klasy się upijała. Uczniowie przywozili alkohol w plecakach. Gdy osiemdziesięciu młodych ludzi nie potrafi się odpowiedzialnie zachować i daje się namówić na upicie do nieprzytomności, dorosłym również trudno jest wskazać młodzieży drogę ku dorosłości i towarzyszyć jej na tej drodze. Robert Bly, amerykański poeta i pisarz, po swoim bestsellerze Iron John napisał kolejną książkę poruszającą temat dorastania. W The Sibling Society opisuje przede wszystkim społeczeństwo amerykańskie, któremu zarzuca chęć pozostania infantylnym: dzieci sadzane są przed telewizorem i zapominają, w jaki sposób należy wziąć życie w swoje ręce. Później bronią się przed przejęciem odpo- wiedzialności za siebie. Taką dziecinną postawę przyjmuje całe społeczeństwo. Francuski filozof Pascal Bruckner nazywa to infantylizmem. Człowiek przyszłości przypomina starzejące się, wielkie dziecko, które ma ogromne oczekiwania wobec społeczeństwa, wzbrania się jednak przed samodzielną odpowiedzią na zawołanie, które dotyczy jego samego. Koniec końców wzbranianie się przed przyjęciem odpowiedzialności jest wzbranianiem się przed staniem się osobą dojrzałą i rozwijaniem swojej osobowości. Dorastanie jest nie tylko wyzwaniem dla młodzieży, lecz także pytaniem do nas, czy my sami rzeczywiście jesteśmy dorośli i czy tak jak oni się zachowujemy. Również wielu dorosłych cofa się do dziecięcego modelu zachowania. Podczas rozmów z młodymi ludźmi wyczułem, że naprawdę walczą o swoją drogę do dorosłości. Mają swoje przemyślenia i rozmawiają o nich. Jednocześnie jednak potrzebują dorosłych, którzy zajmą się ich pytaniami i problemami, wysłuchają i nie będą zbywać gotowymi odpowiedziami. Młodzi chcą być traktowani serio. Potrzebują jednak pomocy. Są ciekawi, w jaki sposób dorośli pojmują swoje bycie dorosłymi, jak dotarli do tego etapu, co wnosi w ich życie wiara i co ona dla nich oznacza. I tak procesem dojrzewania interesują się nie tylko nastolatki, ale także my, dorośli, niezależnie od tego, ile mamy lat. Młodzi ludzie nie chcą się z nami spoufalać. Pragną spotkania z nami. Chcą wiedzieć, kim jesteśmy, w jaki sposób pojmujemy i opanowujemy nasze życie. Nie chcą być pouczani, lecz podczas rozmowy pragną się dowiedzieć, w jaki sposób opłaca się żyć i w co należy się angażować oraz którędy prowadzi droga do udanego życia. W tej książce nie chcę pouczać młodzieży, jak ma dojrzewać. Chciałbym raczej wskazać ogólne przesłanki stawania się dorosłym i odpowiedzieć na jej pytania. Pragnę zastanowić się nad tym, w jaki sposób religia może pomóc młodym ludziom we wkraczaniu w dorosłość. Chciałbym również poruszyć kwestię dojrzałej wiary. Pytania młodzieży traktuję bardzo poważnie i w odpowiedzi chcę opisać wiarę w taki sposób, żeby poruszyć najgłębsze tęsknoty i pragnienia młodych. Chciałbym, aby w wierze nie upatrywali czegoś, co zostało im narzucone, lecz sposobu na poradzenie sobie w życiu. Pytania dzisiejszej młodzieży poznałem podczas spotkań z uczniami Gimnazjum im. Egberta z naszego opactwa oraz Szkoły Realnej franciszkanek z pobliskiego Yolkach. Na podstawie poruszanych przez młodzież tematów uświadomiłem sobie podstawowe problemy dorastania w dzisiejszym świecie. Jednocześnie dowiedziałem się, że dla większości młodych ludzi odpowiedzi Kościoła są nieprzejrzyste. W książce tej sięgam do mojego wieloletniego doświadczenia płynącego z towarzyszenia młodym ludziom oraz z troski o ich dusze. Rozmowę tę kontynuuję właśnie za pomocą niniejszej publikacji. Nie chciałbym przy tym podawać gotowych odpowiedzi, lecz wnieść swój wkład w dyskusję na temat dorastania i sposobu przekazywania wiary dzisiejszej młodzieży. Sztuka dorastania Odpowiedzi na pytania młodych ludzi Spis treści: Wprowadzenie Etapy dorastania Przyjmowanie odpowiedzialności Odnaleźć własną tożsamość Przyjaźnie Zaufanie — wiara w siebie, wiara w innych Oczekiwania otoczenia Seksualność Odnaleźć sens życia Odmowa dorastania - trzy analizy Pokolenie pozbawione wartości Społeczeństwo dziecięce Pokolenie infantylne Wyzwania dla wychowawców Uwolnienie dzieciństwa Zmierzenie się z własnym cieniem Odkrywanie własnych ran Zachowanie w wypadku buntu Wychowanie jako szansa na własne dorastanie Odpowiedzi na pytania młodych ludzi Dlaczego trzeba dorosnąć? Czy można w ogóle być szczęśliwym, gdy jest się dorosłym? Czy stanie się dorosłym powinno być celem? Czy nie powinno się zachować w sobie chociaż kilku cech dziecka? Czy nie mogę być po prostu taki, jaki jestem? Czego tak naprawdę oczekuje się ode mnie? Czy muszę spełniać te oczekiwania? Czy muszę dopasować się do systemu, czy też mogę robić to, co chcę? Czy dorastanie oznacza przyjęcie odpowiedzialności za ludzkość? Dlaczego dorastanie oznacza przyjęcie odpowiedzialności? Jak mam się kierować wzorami, które nie istnieją, i w jaki sposób Kościół może mi w tym pomóc? W jaki sposób mogę wybrać swoją drogę i podążać nią, nie raniąc przy tym swoich rodziców? Chodzi na przykład o wybór partnera czy zawodu. W jaki sposób wytłumaczyć rodzicom, że nawet autorytety, takie jak nauczyciel, szef czy profesor, mogą popełniać błędy i nie zawsze ja jestem wszystkiemu winien? W jaki sposób mogę ponownie zbliżyć się do moich rodziców po konflikcie bądź nieporozumieniu? W jaki sposób mogę nawiązać kontakt z Bogiem? Gdzie On jest? Wszędzie? Nigdzie? Czy On w ogóle istnieje? W jaki sposób mogę Go doświadczyć lub poczuć? W jaki sposób mogę doświadczyć tego, że Bóg jest przy mnie i odpowiada na moje modlitwy? Co mogę zrobić, jeśli czuję, że Bóg mnie opuścił? Czy życie ma sens? Po co żyję? Kim jestem? Dlaczego często jest mi źle bez powodu, chociaż nie wiem, co jest ze mną nie tak? Czy to jest normalne? Czy młodzi ludzie tracą wiarę przez to, że muszą „ wrosnąć " w Kościół, by być mile widzianymi? Czy w Kościele zawsze muszą panować powaga, koncentracja i dyscyplina? Czy religia nie jest formą słabości, pełną rozpaczy próbą stworzenia sobie iluzji celu i „sposobu na zniesienie życia ", abyśmy nie musieli patrzeć w oczy nicości i beznadziei życia? Czy szukanie mocy lub siły w sobie nie byłoby lepsze? Czy muszę przerzucać tę siłę na Boga? Czy nie można tak po prostu zaakceptować tego, że pochodzi ona ze mnie i z moich bliźnich? Wierzę w Boga i nie potrzebuję Kościoła, aby się rozwijać. W bliźnich znajduję oparcie. Kościół nie odgrywa w moim życiu żadnej roli. Niczego nie oczekuję od tej instytucji. Co ojciec o tym sądzi? Dlaczego Kościół i papież często mają tak staroświeckie poglądy i opinie? Czy nowoczesny chrześcijanin musi trzymać się starych kościelnych wyobrażeń o moralności - na przykład tych dotyczących seksu przedmałżeńskiego albo antykoncepcji? Dlaczego według Kościoła należy trwać w małżeństwie do końca życia? Czy mogę być członkiem Kościoła, jeśli wierzę w Boga, ale nie w Jezusa? Czy ojciec wypróbował już jakąś inną religię (poza Jezusem)? Dlaczego Jezus umarł na krzyżu z własnej woli? Czy rzeczywiście zmartwychwstał, czy Jego uczniowie i uczennice po prostu to sobie wmówili? Czy Bóg rzeczywiście jest w stanie uzdrowić człowieka, tak jak uczynił to Jezus? A może Jezus nikogo nie uzdrowił? Niebo, które czeka na nas po śmierci, wydaje mi się nudne. Czy chrześcijaninowi opłaca się pójście do nieba? Moja babcia umarła. Gdzie jest teraz? Co się dzieje, gdy ktoś umiera? Czy na końcu świata Bóg ukarze złych ludzi? Wiara jako pomoc w życiu dla młodych ludzi Oczekiwania młodzieży wobec wiary Wolność w obchodzeniu się z innymi Zaufanie do samego siebie a wiara Tęsknota za związkiem Wiara młodzieży na jej drodze do dorosłości Bóg, mój Stwórca, i stworzenie Jezus Chrystus - Jego wkład we mnie Duch Święty - źródło, z którego czerpię życie Do czego jest nam potrzebny Kościół? Czego oczekujemy? Zakończenie Literatura