Seria ""Dzieci pytają - naukowcy odpowiadają"" prezentuje znakomite książki, prowadzące dzieci ku świadomej i radosnej wierze. Grono kompetentnych naukowców traktuje poważnie dociekliwe pytania młodych czytelników, znajdując przy tym świetny język przekazywania wiedzy o sprawach dla chrześcijanina najważniejszych.Niniejszy, trzeci już, tom (każdy z nich stanowi autonomiczną całość) skierowany jest do dzieci, które przyjęły już - lub wkrótce przyjmą - Pierwszą Komunię Świętą, a także nieco starszych.- Co Jezus robi w chlebie?- Dlaczego do chrztu potrzebna jest woda?- Co wyraża znak krzyża?- Czy chrześcijanie wierzą w trzech bogów?- Jak działa Duch Święty w czasie bierzmowania?- Czy bycie świętym jest męczące?..to tylko niektóre spośród 20 tematów. Nicią łączącą teksty jest utwierdzanie pewności, że miłość Boża jest niezawodna. Po każdym rozdziale zamieszczone są pytania i zachęty do dalszych przemyśleń i działań. Walorem książki jest też bez wątpienia atrakcyjna i pomysłowa szata graficzna.
Krzyż Święty, korona cierniowa Chrystusa, Całun Turyński, chusta św. Weroniki, to zaledwie kilka z ponad 60 opisanych tutaj, istniejących do dziś, najsłynniejszych relikwii chrześcijaństwa. Ich szalenie interesujące dzieje, cuda z nimi związane oraz zdumiewające wyniki analiz naukowych, którym zostały poddane - wszystko to znajdziecie na kartach niniejszej książki, będącej pierwszą w Polsce tak kompleksową publikacją o fascynującym świecie relikwii.
Jak uczyć małe dziecko modlitwy, by była dla niego zrozumiała i atrakcyjna? Pomocą może być proponowany zbiór modlitw dla najmłodszych. "Już umiem się przeżegnać" - mówi z dumą dziecko w pierwszym wierszyku. Następne są łatwymi, krótkimi modlitwami, w których dzieci uczą się dziękować Bogu, przepraszać i Mu zaufać. Zbiorek zawiera również modlitwy do Matki Bożej, do Anioła Stróża, oraz na szczególne okazje, m.in.: modlitwę przy stole, o rodzeństwo, do Jana Pawła II, modlitwy na różne święta, modlitwę za zmarłych. Te i wiele innych, ujęte w proste rymy i zdobione ilustracjami, powinny ucieszyć dzieci i być pomocne w religijnym wychowaniu najmłodszych. (od redaktora)
Czy Jezus Chrystus żył naprawdę? Czy Biblia jest wiarygodnym źródłem historycznym? Kiedy kończy się ortodoksja a zaczyna herezja? Kto o tym decyduje? I wreszcie – czym różni się kościół od sekty? Te i podobne pytania rodzą się w umysłach ludzi chcących zrozumieć fenomen religii chrześcijańskiej.
Autor, próbując znaleźć odpowiedzi na te zagadki, proponuje wędrówkę przez historię kształtowania się wspólnot chrześcijańskich na tle innych religii, przyjmując za punkt wyjścia względność pojęć herezji i ortodoksji. W ciekawy i przystępny sposób prowadzi czytelnika od ery monoteizmu, przez czas narodzin Jezusa i walkę o wiarę pierwszych chrześcijan, czasy burzliwych walk o władzę i rozłamów w kościele, aż do powstania nowożytnych ruchów religijnych. Wędrówka ta nie przynosi jednoznacznych, łatwych odpowiedzi, ale pozwala spojrzeć na historię chrześcijaństwa z innej, szerszej perspektywy. Perspektywy człowieka, który szuka odpowiedzi i nie boi się wyciągać wniosków…
Autor jest doktorem filozofii Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu i absolwentem biologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Spośród jego niedawnych publikacji książkowych należy wymienić wydany w Novae Res „Palimpsest” (2012), który w oryginalny i zaskakujący sposób pokazuje wielość, a zarazem jedność pozornie odległych sposobów widzenia świata.
„Wspólnoty chrześcijańskie” zostały pomyślane jako kontynuacja „Rozmów o chrześcijaństwie” (2012), poświęconych analizie podstawowych założeń i twierdzeń tej religii w świetle osiągnięć nowoczesnej nauki na tle wydarzeń historycznych oraz uwarunkowań społecznych i ideowych.
Pewną ciekawostką jest fakt, że autor wykonuje też grafiki na okładki swoich książek.
Książka Kościół Chrystusowy w Polsce w latach 1921–2006 przedstawia historię denominacji protestanckiej, która w Polsce kolejno nosiła nazwy: Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych Wyznania Ewangelicznego; Kościół Ewangeliczny, ugrupowanie Kościoła Chrystusowego; Kościół Zborów Chrystusowych i Wspólnota Kościołów Chrystusowych. Jej założycielem był Tomasz Campbell, który na początku XIX w. w USA wezwał wszystkich chrześcijan do jedności. Jego główną zasadą stało się zdanie: „Gdzie Biblia mówi - my mówimy, gdzie Biblia milczy - my milczymy".
Józefa Menéndez urodziła się w Madrycie 4 lutego 1890 roku, w chrześcijańskiej rodzinie wojskowego Leonarda Menéndez i Lucji z domu Moral, troskliwej matki sześciorga dzieci. Józefa pomagała matce w wychowaniu młodszych sióstr. Rodzina żyła w dostatku. Wspólna niedzielna Msza Św., codzienny różaniec w rodzinie, wspólnie wykonywane drobne domowe prace i nauka, wesołe wycieczki, organizowane przez ojca domowe zabawy, wszystko to składało się na klimat szczęśliwego dzieciństwa.
W dniu Pierwszej Komunii Świętej, 19 marca 1901 roku, po raz pierwszy słyszy w głębi duszy słowa Jezusa: Chcę, żebyś całkowicie do mnie należała.
Wkrótce Józefa rozpoczyna dwuletnią szkołę kroju, szycia i mody. Zdobyty zawód zapewnia w trudnych chwilach utrzymanie rodzinie. Od 1907 roku do rodziny Józefy zagląda bieda i cierpienie. Choroba rodziców doprowadza do wydania wszystkich oszczędności. Po śmierci ojca w 1910 roku staje się jedyną żywicielką rodziny. W tym czasie pogłębia się w niej duch modlitwy wewnętrznej, adoracji Najświętszego Sakramentu, poznawania Bożego Serca. Równocześnie zacieśnia kontakt z Siostrami Najświętszego Serca Jezusa. Wreszcie 4 lutego 1920 roku wstępuje do domu w San Sebastian, skąd po miesiącu, czyniąc ofiarę z Ojczyzny, wyjeżdża do Francji. Okres postulatu i nowicjatu w Poitiers przepełniony wielkimi łaskami i ciężkimi pokusami kończy się złożeniem ślubów w niedzielę, 16 lipca 1922 roku. Umiera w niespełna półtora roku później, 29 grudnia 1923 roku.
Łaski i zwierzenia Pana Jezusa, jakie otrzymała w Zgromadzeniu Najświętszego Serca, złożyły się na Orędzie Miłości i Miłosierdzia, które Zbawiciel usilnie polecał jej rozpowszechniać. Będę mówił najpierw do moich dusz wybranych i do tych wszystkich, które są Mi poświęcone. One muszą Mnie poznać, aby mogły pouczać powierzone im dusze o miłości i czułości mego Serca i mówić wszystkim, że chociaż jestem Bogiem nieskończenie sprawiedliwym, jestem przecież Ojcem pełnym miłosierdzia. Moje dusze wybrane-oblubienice, zakonnicy i kapłani, niechaj pouczą biedne dusze, jak bardzo moje Serce je miłuje!
W prezentowanej książce autorzy omawiają sposób składania przysięgi na różnych obszarach Łacińskiej Europy w średniowieczu. Istota samego rytuału polegała na przyjęciu odpowiedniej postawy ciała (najczęściej stojącej lub klęczącej) oraz stosowaniu obowiązujących na danym terytorium gestów, wykonywanych rękoma, dłońmi bądź palcami, przy wypowiadaniu wymaganej formuły. Ważną rolę w ceremonii przysięgi odgrywały przedmioty (ołtarze, księgi zawierające teksty Ewangelii, relikwie, krzyże, krucyfiksy, konsekrowana hostia, korona, słońce itd.), które w jej trakcie wykorzystywano. Przeprowadzona analiza pozwala prześledzić zmiany, którym podlegał ten rytuał na różnych obszarach Europy w X - XV wieku, co daje podstawę do formułowania pytań na temat postrzegania roli i znaczenia przysięgi oraz symboliki stosowanej przy okazji jej składania. Wszystko to umożliwia bliższe przyjrzenie się mentalności ludzi średniowiecza.
Wydarzenia, jakie rozegrały się w latach 1632-1634 w tym spokojnym miasteczku Francji zachodniej, które znienacka stało się theatrum najgłośniejszego w Europie procesu o czary, złożyły się na jedno z najbardziej spektakularnych i bogatych w reperkusje zjawisk współtworzących wielkie fale czarnoksięstwa i opętań, jakie, przetoczywszy się przez Europę północną na przełomie XVI/XVII wieku, ujawniły poważne pęknięcia w judeo-chrześcijańskiej cywilizacji. Seria erotycznych zwidzeń sennych paru mniszek z miejscowego klasztoru urszulanek - z matką Joanną od Aniołów - wskazujących niby na działania diabłów, które jako swego sprzymierzeńca zdradzić im miały rzekomo nazwisko proboszcza Grandier, zbiegła się idealnie w czasie z pojawieniem się we Francji Kartezjańskiego Traktatu o metodzie. To, co dziać się będzie wokół tych zakonnic przez najbliższych dziesięć lat - nie tylko w samym klasztorze, ale i na ulicach miasta i w kościołach, i to w biały dzień, z udziałem coraz szerszych kręgów aktorów i widzów oraz niezbędnego kozła ofiarnego - interpretuje autor w kategoriach komedii dell' arte (z elementami cyrku), próbując rozszyfrować reguły gry. Ukazuje zarazem, jak polowanie na czarownice, uruchamiające świeże jeszcze animozje z czasu wojen między katolikami a protestantami, staje się wielką publiczną debatą między nauką a religią; między racjonalnym i nadprzyrodzonym. A także walką o władzę.
Proponowana publikacja skłania do refleksji na temat wielkiego Polaka księcia kardynała Stefana Sapiehy.
W świadomości wielu Polaków funkcjonuje ta wielka postać Kościoła jako Książę Niezłomny.
Książka daje odpowiedź na pytanie o czynniki, które ukształtowały tego wielkiego Duchownego. Autorka zastanawia się
nad tym, jaki wpływ wywarło na niego wychowanie, które otrzymał w domu rodzinnym, skąd czerpał niezwykły hart ducha i niezmienne przywiązanie do zasad.
Kardynał Adam Stefan Sapieha pozostaje w pamięci wielu Polaków jako ten, który umocnił w wierze i miał wpływ na ukształtowanie drogi życiowej Karola Wojtyły. Wielu dostrzega w nim także człowieka czynu i przypisuje mu znaczny wpływ na kształtowanie sytuacji w Polsce. Działo się tak za sprawą działalności duszpasterskiej, pomocy charytatywnej na rzecz ubogich i cierpiących w czasie I i II wojny światowej.
Dokonania księcia kardynała Adama Stefana Sapiehy sprawiają, iż zasłużył on na zaszczytne miano duszpasterza o wielkim autorytecie moralnym. Inicjował działania na rzecz ocalenia tradycji i kultury. Z jego inicjatywy cały naród zaangażował się w odnowę Katedry na Wawelu.
Mimo upływu czasu cała spuścizna duchowa, jaką pozostawił potomnym Książę Niezłomny nie traci na aktualności.
Książka ma na celu popularyzować wiedzę o tej pięknej postaci w historii Kościoła i naszej kultury.
Chrześcijaństwo postrzegało rośliny jako stworzone przez Boga w celu ukazania Jego potęgi, piękna i dobroci. Symbolikę wielu kwiatów i legend o nich, przejęło w dużej mierze z innych religii, lecz uzgodniło ich znaczenie z zasadami prawd objawionych, głównie: prawdy o Trójcy Świętej, o dziele stworzenia, o odkupieniu, o budowaniu Królestwa Bożego na ziemi, o przemianie stworzenia w Nowe Stworzenie w czasach eschatologicznych.
Rzecz to przewspaniała,
że do Świętych w niebie
możemy się zwracać
w naglącej potrzebie.
Dla nich też jesteśmy
niezwykli i ważni.
Warto się więc chyba
z nimi - zaprzyjaźnić!
Siostra Maria Faustyna Kowalska. To ona, skromna zakonnica, została wybrana do ogłoszenia Bożego miłosierdzia, podobnie jak dzieci z La Salette, Lourdes, Fatimy były orędownikami poleceń Matki Bożej. Jej DZIENNICZEK jest świadectwem wiary trudnej i niezłomnej. Jest on przede wszystkim świadectwem ostatecznego zawierzenia w nieskończone miłosierdzie Chrystusa.
Benedykt XVI w swojej refleksji wykazuje, że chociaż wiara chrześcijańska dotyczy tego, co wieczne, to mamy w niej do czynienia z Bogiem w historii, z Bogiem jako człowiekiem. Dzięki temu przerzuca ona „most ponad przepaścią, między wiecznością a doczesnością, między tym, co widzialne, i tym, co niewidzialne”. Wiara chrześcijańska obejmuje wszystkie dziedziny życia, tkwi w nurcie historii i czasu, ma znaczenie także poza sferą naszych subiektywnych wyobrażeń. Dlatego też ma zdolność i moc kształtowania historii, stając się wspólnym drogowskazem dla współczesnej ludzkości. Ten praktyczny i życiowy charakter wiary chrześcijańskiej kształtuje jej organiczny związek z nadzieją i miłością. Wiara jest darem, ale i zadaniem. Nie posiada się jej raz na zawsze, ale trzeba ją ciągle na nowo zdobywać, pielęgnować i pogłębiać. Wiara chrześcijańska jest otwartą drogą zmierzającą ku przyszłości. Jest splotem pytań i odpowiedzi Bowiem jak pisał kard. Joseph Ratzinger we Wprowadzeniu w chrześcijaństwo: „człowiek wierzący będzie zawsze doświadczać owej ciemności, w której pokusa niewiary otacza go niczym posępne, zamknięte wiezienie, podczas gdy obojętność świata, który toczy się dalej bez zmiany, jakby się nic nie stało, zdaje się tylko szydzić z jego nadziei. Czy to naprawdę TY? To pytanie powinniśmy stawiać nie tylko ze względu na uczciwość myślenia i odpowiedzialność rozumu, ale także na mocy wewnętrznego prawa miłości, która pragnie coraz bardziej poznawać, komu dala swe przyzwolenie, ażeby Go móc więcej kochać". Proponowana publikacja jest zachętą do odkrywania razem z Benedyktem XVI mocy i radości w wierze.
ks. Mariusz Sztaba
Poznaj piękno i głębię człowieka w ujęciu o. Józefa Augustyna!
Autor, doświadczony rekolekcjonista, w kolejnej książce przedstawia integralne, całościowe podejście do człowieka.
Jego zdaniem, nie można uporządkować zarówno własnego świata uczuć, jak i relacji z bliźnimi, bez jasnego odniesienia
do życia religijnego i duchowego.
Odpowiada na pytania dotyczące życia duchowego, trudności związanych z jego rozwojem, rozeznania autentyczności modlitwy. Zwraca uwagę na fakt, iż nie jest możliwe prowadzenie autentycznego życia wiary, jeśli zlekceważy się wymiar emocjonalny i psychiczny człowieka.
Proponowane rozważania o. Józefa Augustyna mają zachęcić Czytelnika do przyjmowania w trudnych sytuacjach życiowych postawy zaangażowania, odpowiedzialności.
Dodatkowym walorem książki jest dołączona płyta CD z zapisem konferencji o. Józefa Augustyna.
Obraz Boga – słowem malowany!
Bóg zaskakuje, nieraz tak bardzo, że aż trudno nam wyjść poza nasze myślowe schematy i przyjąć Go takim, jakim jest naprawdę. A wystarczy tylko wsłuchać się w Jego opowieść o Sobie. Każda karta Biblii to kolejna odsłona Bożego autoportretu.
Ksiądz dr Grzegorz Strzelczyk, jeden z najbardziej obiecujących teologów młodego pokolenia, ceniony rekolekcjonista
i publicysta, opowiada na kartach książki o tym, jak bardzo nasza wiara odbiega od tej, którą przekazuje nam w oficjalnym nauczaniu Kościół, czerpiąc z Biblii i Tradycji.
Autor książki, dzięki swej erudycji i prostemu, a jednocześnie barwnemu językowi, którym się posługuje,
jest w budowaniu portretu Boga doskonałym przewodnikiem.
Książka dla wszystkich, którzy chcą poznać, jakie jest prawdziwe oblicze Boga i odkryć, że są Bożymi przyjaciółmi.
Czarna Madonna – troskliwa Matka narodu polskiego!
Na Jasną Górę prowadzi ok. 60 pieszych szlaków pielgrzymkowych, liczących co najmniej 100 km. Trasy najdłuższych przekraczają 600 km. Co roku w ok. 250 pieszych pielgrzymkach do Częstochowy przybywa ok. 140 tysięcy pątników,
a liczba wszystkich odwiedzających Jasną Górę dochodzi rocznie do dwóch milionów.
Dlaczego wędrujemy tak licznie przed obraz Czarnej Madonny? Czy wyłącznie po to, by wypraszać łaski, które Bóg tak chętnie udziela za pośrednictwem Maryi? Powodów jest z pewnością więcej.
Jasna Góra jest żywą księgą historii Polski. Cudowny wizerunek Maryi stawał się przez wieki narodowym symbolem,
drugim godłem naszego kraju. Noszono go na sztandarach, proporcach, orderach, ryngrafach, a nawet broni.
Gromadzone przez lata wota są wyrazem dziękczynienia za otrzymane łaski i liczne cuda. Znajdziemy tu np. bogato zdobioną monstrancję – dar Zygmunta Starego, buławy hetmańskie Stefana Czarnieckiego czy Stanisława Żółkiewskiego, obrazy wybitnych malarzy, pióro Henryka Sienkiewicza, odznaczenia wojenne gen. Władysława Andersa, różańce byłych więźniów obozów koncentracyjnych, kule pozostawione przez uzdrowionych pielgrzymów.
Ile cudów zdarzyło się na Jasnej Górze, tyle było ludzkich dramatów i nadziei, tyle pytań i wątpliwości. Zakonnicy przechowują świadectwa o zdarzeniach sprzed wieków, ale także z ostatnich kilku lat. W kronikach zapisano świadectwa ratunku od śmierci, cudownych poczęć, uzdrowień, a nawet wskrzeszeń…
Książka przedstawia fenomen miejsca, które od wielu wieków jest celem pielgrzymek, a także symbolem podtrzymywania polskości i patriotyzmu narodu.
LITURGIA A OSOBOWOŚĆ Dietricha von Hildebranda - jedno z najwybitniejszych dzieł teologicznych XX w.
Benedykt XVI zwrócił uwagę na niezwykle istotną rolę liturgii w życiu człowieka, na potrzebę adoracji ukrzyżowanego
i zmartwychwstałego Chrystusa.
Książka „Liturgia a osobowość” autorstwa wybitnego niemieckiego teologa, Dietricha von Hildebranda, określanego przez Benedykta XVI „jedną z najwybitniejszych postaci naszych czasów” doskonale wpisuje się w to wezwanie.
Pokazuje niezwykłą moc liturgii w przemianie człowieka, w jego uświęceniu. Wyraża troskę o jej należyte sprawowanie
i odkrywanie jej bogactwa.
Wiara, zdaniem autora, to ostateczne odniesienie do spraw ducha. Fundamentalne i rdzenne uznanie całkowitego pierwszeństwa Boga. Ten, kto Boga widzi jako jedynego Pana, zrozumie bez trudu centralną rolę czci i adoracji w procesie kształtowania prawdziwej osobowości.
Hildebrand nie pisze wyłącznie o mszy świętej, choć poświęca jej znaczną część swojej pracy. Niejednokrotnie jednak
odwołuje się do brewiarza, czyli liturgii godzin. Poza jednym wyjątkiem odwołania do niej są zrozumiałe dla każdego, kto posługuje się współczesną, a więc zwyczajną formą tej modlitwy.
Jak rozumieć „osobowość” według Dietricha von Hildebranda? Miarą pełni nie jest potencjał danej osoby, a więc jego cechy, charakter ukształtowany przez cnoty, talenty, zdolność do miłości. Pełnię oznacza Chrystus. Jesteśmy powołani do tego, byśmy mogli powtórzyć za św. Pawłem:” Już nie ja żyję, ale żyje we mnie Chrystus”. Stawanie się obrazem Chrystusa, jest owocem przeżywania liturgii. Odpowiada to istocie liturgicznego obrzędu.
W pięcioleciu 2009-2014 Międzynarodowa Komisja Teologiczna przestudiowała pewne aspekty chrześcijańskiego dyskursu o Bogu, konfrontując się w szczególności z tezą, według której związek między monoteizmem a przemocą miałby być konieczny. Praca toczyła się w ramach podkomisji, której przewodniczy ks. Philippe Vallin, a w jej skład wchodzą następujący członkowie: ks. Peter Damian Akpunonu, o. Gilles Emery OP, JE bp Savio Hon Tai-Fai SDB, JE bp Charles Morerod OP, ks. Thomas Norris, ks. Javier Prades López, J.E. bp Paul Rouhana, ks. Pierangelo Sequeri oraz ks. Guillermo Zuleta Salas.
Ogólne dyskusje na ten temat odbywały się w ramach wielu spotkań podkomisji oraz podczas sesji plenarnych samej komisji, mających miejsce w latach 2009-2013. Niniejszy tekst, zatytułowany Bóg Trójca, jedność ludzi. Monoteizm chrześcijański przeciwko przemocy, został zatwierdzony przez komisję „w formie specyficznej” 6 grudnia 2013 roku, a następnie przedłożony jej przewodniczącemu, JE kard. Gerhardowi L. Müllerowi, prefektowi Kongregacji Nauki Wiary, który zatwierdził jego publikację.
Obserwując współczesny świat, można odnieść wrażenie, że wokół diabła i opętań panuje jakiś rodzaj zmowy milczenia. Ludzie za wszelką cenę starają się bagatelizować te jematy, jednak Szatan istnieje, a co więcej – działa.
Irene Corona odwołuje się w swojej książce do świadectwa ojca Eliasa Velli, znanego maltańskiego egzorcysty. Poruszona problemem braku wiary w to, że diabeł funkcjonuje we współczesnym świecie, oraz nieobecnością doktryny demonologii w codziennym nauczaniu księży, analizje postać diabła ukazaną w Piśmie Świętym, w nauczaniu Ojców Kościoła oraz na soborach.
Autorka w pasjonujący sposób opowiada o historii zła i grzechu Szatana, a także próbuje wyjaśnić, dlaczego Bóg pozwala na działanie diabła. Mówi też o walce, którą Szatan prowadzi przeciwko człowiekowi: o jej przyczynach, o mocy i sposobie działania diabła (pokusy, dręczenie, oszustwa itp.).
Z tej książki dowiesz się m.in.:
- jak najlepiej bronić się przed Szatanem
- jaka jest jego strategia i metody
- czy diabeł naprawdę boi się święconej wody
- dlaczego ojciec Vella grywał z diabłem w pokera
- czym jest zbroja Boża.
Tajemnica świętych, których ciała nie uległy zniszczeniu ani rozkładowi, od wieków fascynowała kolejne pokolenia chrześcijan. Joan Carroll Cruz, będąca pod wielkim wrażeniem historii o cudach związanych z ciałem św. Charbela Makhloufa, postanowiła zbadać to zjawisko.
Na przestrzeni dziejów odnotowano setki przypadków świętych, których ciała zostały zachowane w cudowny sposób. Dziesiątki z nich do dziś możemy oglądać w poświęconych im sanktuariach. Joan Carroll Cruz opisuje kilkadziesiąt takich przykładów, należących do najciekawszych i najbardziej wymownych. Korzystając z wiedzy dziesiątek osób duchownych, świadków, pracowników sanktuariów i wszelkich dostępnych źródeł, autorka napisała książkę, jakiej dotąd nie było.
J.C. Cruz szczególnie podkreśla w swojej książce różnicę pomiędzy ciałami w sposób cudowny niezniszczonymi, a tymi zachowanymi przypadkowo bądź celowo – w procesie balsamowania. Posługując się faktami naukowymi z dziedziny biologii, autorka uzasadnia prawdziwość fenomenu, jakim jest cudowne zachowanie ludzkiego ciała.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
