MARY ROACH powraca z nową, fascynującą książką! Uwielbiana przez czytelników autorka „BZYKA i SZTYWNIAKA” tym razem RUSZA W SZALONĄ PODRÓŻ PO PRZEWODZIE POKARMOWYM. Bez względu na to jak smaczną potrawą się delektujecie, jedzenie zawsze rozpoczyna swoją wędrówkę od jednego końca przewodu pokarmowego, by po jakimś czasie zakończyć ją w drugim. Co się dzieje w trakcie? Chcielibyście wiedzieć, ale wstydzicie się zapytać? Mary Roach postanowiła to sprawdzić. Przepytała naukowców i lekarzy, za pomocą maleńkiego cyfrowego aparatu podejrzała życie stu trylionów lokatorów naszych wnętrzności i dokładnie przestudiowała bristolską skalę uformowania stolca. Nawet przeszczep bakterii kałowych nie zdołał jej obrzydzić! Dzięki temu i my możemy poznać odpowiedź na dręczące nas pytania: • Dlaczego tak lubimy chrupiące potrawy? • Jak to się dzieje, że żołądki nie trawią same siebie? • Czy zaparcie może doprowadzić do zgonu? I czy właśnie z tego powodu umarł Elvis?

„Na tle nerwowym” to dzieło znanego profesora, wybitnego klinicysty i neurologa. Jest ono częściowo biografią Autora, częściowo zaś prezentuje neurologię kliniczną w formie popularnej, przystępnej dla każdego. Jest to książka o neurologii, specjalności trudnej, niezwykle ciekawej i mało spopularyzowanej. W części biograficznej Autor opisuje bardzo dowcipnie swoją drogę życiową. Dość drobiazgowo opisana jest codzienna praca kierownika kliniki, badanie neurologiczne chorych, znaczenie badań pomocniczych, problemy lecznicze, pacjenci neurologiczni, prowadzenie badań naukowych, udział w zjazdach i konferencjach naukowych. Wszystko to widziane oczami doświadczonego klinicysty i lekarza, przełożonego i nauczyciela, opatrzone komentarzami, ilustrowane opisem prawdziwych wydarzeń, anegdotami, dowcipami i własnymi poglądami, czasem przedstawianymi z przymrużeniem oka. Część kliniczna dotyczy już problemów związanych z chorobami układu nerwowego i samej neurologii. Autor wybrał kilka najczęściej spotykanych chorób neurologicznych, a także problemy bólu, zaburzeń snu oraz śmierci mózgu i przedstawił je z własnego punktu widzenia, w oparciu o najnowsze poglądy. Każdy opis poprzedzony jest krótką, autentyczną historią choroby wziętą z własnego doświadczenia. Są tam rozmowy z chorymi, ich obawy, poglądy i zachowania. Nie jest to jednak poradnik neurologiczny, chociaż wiele informacji tam zawartych przyda się także i lekarzom, którym wytyka Autor różne błędy zawodowe i rutynę. Oryginalne i dowcipne są niektóre poglądy na temat pochodzenia człowieka, sensu życia, powstawania chorób na tle nerwowym oraz wizje przyszłości. Podejmuje także Autor polemiki na temat doktryn i niekonwencjonalnej medycyny oraz ciekawe rozważania filozoficzne na temat śmierci. Mimo dwóch różnych części, książka tworzy spójną całość i daje Czytelnikowi dość jasny pogląd na temat tego, czym jest neurologia. Napisana językiem lekkim, przystępnym, barwnie i ciekawie, jest ona dostępna dla każdego i znajdzie Czytelników zarówno wśród lekarzy, jak i wielu innych osób interesujących się problemami zdrowia.

„Przedstawiamy Państwu nowy podręcznik neurologii klinicznej. Omawiamy w nim jednostki chorobowe, z którymi spotykamy się w naszej codziennej praktyce. Książka przeznaczona jest dla lekarzy specjalizujących się w tej dziedzinie medycyny oraz lekarzy innych specjalności, a także dla studentów. W ostatnich latach na rynku wydawniczym dostępne były głównie tłumaczenia podręczników obcojęzycznych. Istniała zatem potrzeba przygotowania książki opartej na wiedzy i doświadczeniu polskich neurologów. Podstawowym przesłaniem przy jej tworzeniu było dostarczenie Czytelnikowi najnowszych wiadomości z zakresu neurologii klinicznej. Układ książki pozwala zarówno na stopniowe zdobywanie wiedzy, jak i na szybkie odnalezienie interesującego zagadnienia. Szeroko omawiamy nowoczesną diagnostykę na podstawie objawów podmiotowych i przedmiotowych oraz badań biochemicznych i neuroobrazowych. Dysponujemy obecnie wieloma nowoczesnymi metodami diagnostycznymi pozwalającymi na wczesne i skuteczniejsze niż kiedyś leczenie. Zagadnienia te przedstawiamy zgodnie z najnowszą wiedzą.(…) Podręcznik, który oddajemy do Państwa rąk, jest dziełem zbiorowym. W zespole autorów znaleźli się uznani i doświadczeni specjaliści.” prof. dr hab. n. med. Adam Stępień

W tej niewielkiej książeczce chciałam przekazać przyszłym rodzicom kilka informacji, których nie znajdą prawdopodobnie w zwykłych czasopismach, wśród znajomych czy u lekarza. Pokazać im, że istnieje inny sposób rodzenia niż szpitalne „wielkie halo”. Dać im możliwość wyboru świadomego, czyli wyboru podjętego dzięki rozważeniu zarówno zalet jak i wad każdej z interwencji medycznych, zwykle wykonywanych podczas ciąży, porodu oraz okresu poporodowego.

Serce nie bije, ciąża obumarła”. Te słowa przynoszą ogromny ból kobietom, które doświadczają straty ciąży na różnych jej etapach. Poronienie pozostawia rozczarowanie, niedowierzanie, gorycz, poczucie pustki. „Przerwane oczekiwanie” dostarcza odpowiedzi na wiele spośród pytań, które stawiają sobie kobiety po stracie. Dlaczego tak się stało? Czy mogłam temu zapobiec? Czy to się powtórzy? Jakie badania powinnam zrobić? Dzięki współpracy wielu specjalistów – psychologów, położników, ginekologów, neonatologów – daje klucz do zrozumienia fizycznych i emocjonalnych reakcji kobiety. Cisza, która zbyt często otacza problem poronienia, czyni je tematem tabu. Wyjście z kręgu milczenia może być bardzo pomocne nie tylko dla kobiety, ale także tych wszystkich – partnera, rodziny, przyjaciół – którzy chcą jej zapewnić wsparcie po trudnych przeżyciach. Niezwykle emocjonalne świadectwa rodziców, wzruszające opowieści o osobistych przeżyciach mogą sprawić, że przejście przez te ciężkie chwile będzie choć odrobinę lżejsze.

Dlaczego dziecko musi wyłaniać się z ciemności cichej macicy w świat oślepiającego światła i głośnych dźwięków? Dlaczego musi brać pierwszy oddech przerażone, wisząc do góry nogami, co zagraża jego wrażliwemu kręgosłupowi? Dlaczego dziecko jest oddzielane od matki po spędzeniu dziewięciu miesięcy w niej odżywczym ciele? "Narodziny bez przemocy" Frédéricka Leboyera to jeden z kamieni milowych w historii humanizacji porodu. To pierwsza książka wyrażająca to, co matki zawsze wiedziały: dzieci rodzą się z możliwością doświadczania całej gamy emocji. Frédérick Leboyer – francuski podróżnik i pisarz i położnik – autor bestsellerowych książek „Narodziny bez przemocy" i "Masaż Shantala", na których swe nauki opierają min. instruktorzy masażu niemowlęcego. "Narodziny bez przemocy" ukażą się nakładem wydawnictwa Mamania w doskonałym tłumaczeniu Adama Szymanowskiego, autora przekładów m.in. książek Umberto Eco.

Jedna na 20 młodych matek doświadcza po narodzinach dziecka zespołu stresu pourazowego. Sheila Kitzinger wsłuchuje się w głosy kobiet i ich doświadczenia, żeby ujawnić cierpienia, jakie nierzadko towarzyszą narodzinom dziecka, a które do tej pory zbyt często były ?zamiatane pod dywan?. Sheila Kitzinger, wiodąca brytyjska autorka poradników dla rodziców, znana w Polsce z takich książek, jak "Płaczące niemowlę", "Rok po urodzeniu dziecka", "Poród po 35. roku życia", założyła w latach 90. telefon zaufania dla młodych matek, do którego mogły zadzwonić, żeby podzielić się swoim doświadczeniem porodu. Zapoczątkowana przez Kitzinger The Birth Crisis Network (Sieć ?Kryzys Narodzin?) organizuje także warsztaty dla położnych, douli oraz innych osób, które wspierają rodzące. Z tych wszystkich doświadczeń i tysięcy godzin rozmów z kobietami zrodziła się książka "Kryzys narodzin". W swojej książce Sheila Kitzinger bada wpływ, jaki na doświadczenie porodu ma jego przesadna medykalizacja, przede wszystkim zaś wyjaśnia, jakie konsekwencje ma pozbawienie kobiet prawa do podejmowania świadomych i respektowanych decyzji co do przebiegu jednego z najważniejszych w ich życiu doświadczeń. "Kryzys narodzin" nie traktuje jednak o okołoporodowej traumie ? jego zadaniem jest przywrócić kobietom siłę, aby mogły poradzić sobie z bolesnymi wspomnieniami. Autorka, przedstawiając wszystkie za i przeciw, rozważa takie opcje, jak cięcie cesarskie na życzenie, poród domowy, zatrudnienie douli. "Kryzys narodzin" to fascynujące i użyteczne źródło wiedzy dla położnych, lekarzy, pielęgniarek środowiskowych, a przede wszystkim dla samych kobiet i ich rodzin. To także niezwykły manifest na rzecz przywrócenia porodowi jego piękna i mocy.

Uspokajający głos Moniki Staszewskiej, zna wiele matek. Monika Staszewska przez lata udzielała kobietom telefonicznego wsparcia, cierpliwie wyjaśniała zawiłości związane z karmieniem piersią, przekonywała, że płaczące niemowlę warto nosić, przytulać, że nie zawsze trzeba się podporządkować tabelkom z poradników dla rodziców. Teraz mają szansę lepiej poznać tę wyjątkową osobę. "Bez lęku" to piękna opowieść o życiowej drodze Moniki Staszewskiej ? położnej, doradczyni laktacyjnej, a przede wszystkim mamie, babci, przyjaciółce. W niezwykle szczerej i osobistej rozmowie dzieli się z Czytelnikami swoimi przemyśleniami na temat miłości, rodzicielstwa, szacunku, lęku, cierpienia. Nie ukrywa, że źródłem jej życiowej siły jest wiara w Boga. W przejmujący sposób mówi o tym, jak osiągnąć stan spokoju ducha. Pokazuje, jak w natłoku codziennych trosk i problemów nie zapomnieć o najważniejszych wartościach. Przywołuje wiele wydarzeń ze swojego życia i wspomina historie, z którymi spotkała się w trakcie swojej pracy zawodowej jako przyjaciółka kobiet. Monika Staszewska była jedną z moich uczennic. Zaczęła naukę jako młoda mama;, jej synek Janek miał wówczas dwa latka. Poradziła sobie świetnie, wypełniając jednocześnie kilka ról: mamy, żony i pracowitej studentki. Po przeczytaniu tej książki z radością, dumą i satysfakcją mogę powiedzieć o Monice: uczennica przerosła swoją nauczycielkę. Irena Chołuj, położna z wieloletnim doświadczeniem Są książki pisane na podstawie nabytej wiedzy i takie, za którymi stoi indywidualne doświadczenie. W książce, którą trzymają Państwo w ręku, Monika Staszewska, moja wieloletnia koleżanka z redakcji pewnego miesięcznika dla rodziców, dzieli się i swoją wiedzą, i doświadczeniem. A także, czasem wprost, czasem pośrednio ? swoją wiarą, która w sposób naturalny ? to się czuje ? wypływa i z wiedzy, i z doświadczenia. Zachęca, by zatrzymać się na chwilę i przyjrzeć się rozmaitym własnym życiowym doświadczeniom, nie tylko tym związanym z pielęgnacją i wychowaniem dzieci. Wojciech Widłak, pisarz, autor książek dla dzieci

"Twój mózg w działaniu" jest nowatorskim poradnikiem ułatwiającym organizację czasu i pracy opartym na badaniach naukowych z zakresu neurobiologii i dziedzin z nią powiązanych. Strategie pokazujące, jak walczyć z rozproszeniem, odzyskiwać koncentrację i pracować mądrzej przez cały dzień. Książka zbudowana jest jak sztuka teatralna rozpisana na cztery akty. Jej bohaterami są Emily i Paul, typowe małżeństwo z dwójką dzieci, które każdego dnia musi sprostać wielu wyzwaniom związanym z pracą. Śledząc zmagania bohaterów książki, dowiesz się: – dlaczego twój mózg czuje się przygnieciony nadmiarem informacji i jak w pełni wykorzystać zasoby własnego umysłu, – dlaczego tak trudno ci się skupić i jak zapanować nad wszystkim, co cię rozprasza, – jak pobudzać umysł, by częściej doznawał olśnień, które pomagają rozwiązać pozornie nierozwiązywalne problemy, – jak zachować w każdej sytuacji trzeźwy umysł, by dzięki temu zawsze podejmować decyzje, – jak skuteczniej współpracować z innymi, – jak skutecznie zmieniać zachowanie innych ludzi. David Rock pokazuje, że możliwe jest nie tylko przetrwanie we współczesnym, pełnym obciążeń środowisku pracy, ale i odniesienie w nim sukcesu niepozbawiającego energii, lecz dającego poczucie satysfakcji z własnych osiągnięć. David Rock jest konsultantem i trenerem kadr kierowniczych, doradcą konsorcjów na całym świecie. Jest także autorem książek z zakresu pełnego i twórczego wykorzystania potencjału mózgu w kontekście przywództwa i rozwoju osobistego oraz współzałożycielem Neuroleadership Institute. Mieszka w Sydney.

Surogatka. Jak moja mama urodziła mi syna to przejmująca historia Sary Connell i jej męża Billa, którzy przez siedem lat starali się o dziecko. W tym czasie przeszli dwuletnie leczenie akupunkturą i siedem cykli sztucznego zapłodnienia z towarzyszącymi im trzema setkami zastrzyków, stracili dwoje bliźniąt w piątym miesiącu ciąży i przeżyli jedno wczesne poronienie. Kiedy już niemal porzucili nadzieję na dziecko, z pomocą przyszła im mama Sary. Sześćdziesięcioletnia Kristine Casey została matką zastępczą i w 2011 roku urodziła małego Finneana. Autorka relacjonuje swoją długą i wyboistą drogę do macierzyństwa w bardzo intymny, szczery, ale pogodny sposób. Szczegółowo opisuje różne kuracje stosowane w leczeniu niepłodności oraz opowiada o wyjątkowej i silnej więzi, która wytworzyła się między nią a jej mamą. Ta poruszająca opowieść dowodzi, że wszystko jest możliwe, gdy ludzi łączy bezwarunkowa miłość. Sara Connell (ur. 1975) jest trenerem rozwoju osobistego. Prowadzi warsztaty i szkolenia dla kobiet. Jej „Surogatka” została nominowana w 2012 roku przez magazyn „Elle” w kategorii „Książka roku”. Sara pracuje i mieszka w Chicago z mężem oraz synem Finnem. Wystąpiła gościnnie m.in. w programach Oprah Winfrey oraz „Good Morning America”. Więcej o autorce można się dowiedzieć na www. saraconnell.com oraz www. facebook.com/BringingInFinn.

Gdzie w twoim ciele znajduje się kość wielkości ziarenka ryżu? Czy wiesz, że na twojej skórze żyją miliardy małych stworzonek? Po co człowiekowi potrzebne są brwi? Poznaj niesamowite i wprawiające w osłupienie fakty na temat ludzkiego ciała i obejrzyj zabawne ilustracje.

Biomedyczne podstawy logopedii to kolejny tom z serii podręczników akademickich Logopedia XXI Wieku. Publikację przygotowano dzięki współpracy wybitnych polskich specjalistów z zakresu medycyny, psychologii, logopedii i językoznawstwa, co uczyniło ją opracowaniem daleko wykraczającym poza wiedzę podręcznikową. Zebrane w tomie teksty pretendują do miana profesjonalnych opracowań monograficznych, zawierających elementy precyzyjnej ekspertyzy, a także metodologię i wyniki autorskich badań naukowych na temat biomedycznych uwarunkowań rozwoju oraz zaburzeń mowy i języka. Prezentowana wiedza dotyczy przede wszystkim rozwoju komunikacji człowieka od stanu embrionalnego poprzez zaburzenia artykulacji i mówienia dziecka, potem człowieka dorosłego (m.in. ankyloglosja, mowa rozszczepowa, afazja, dysfagia, choroby nowotworowe głowy i szyi) aż po właściwości mowy i mówienia pacjentów w wieku senioralnym (nurt logopedii senioralnej). Co bardzo ważne, teksty odznaczają się precyzją anatomicznego i neurobiologicznego opisu, a wiele kwestii omówiono w kontekście najnowszych badań z zakresu psychologii dynamicznej oraz ostatnich osiągnięć neurolingwistyki. Publikacja jest adresowana przede wszystkim do studentów logopedii, psychologii, medycyny, kierunków filologicznych oraz wszystkich osób zainteresowanych biomedycznymi uwarunkowaniami rozwoju i zaburzeń mowy. Autorzy i redaktorzy naukowi oddają w ręce Czytelnika niniejszy tom z przekonaniem, że jego lektura pozwoli dostrzec ogromną rolę połączenia wiedzy z zakresu nauk humanistycznych oraz biologiczno-medycznych w badaniach nad językiem, mową i komunikacją na różnych etapach życia człowieka.

 Przeciwnik - rak jest wyjątkowo trudny, przebiegły, bezwzględny i nieprzewidywalny! Mój "przypadek" jest skomplikowany. Przeszłam przez prawie wszystkie możliwe terapie medyczne, m.in.: siedem operacji, chemioterapię, wyprowadzenie nefrostomii, urostomii i kolostomii. Tak, żyję teraz z trzema workami przymocowanymi do brzucha i nadal cieszę się z życia! Ewa Przewięźlikowska od dwunastu lat zmaga się z chorobą nowotworową. W tym czasie przeszła przez różne fazy choroby oraz liczne terapie medycyny klasycznej i niekonwencjonalnej. Doświadczyła, że to wszystko byłoby niemożliwe bez zaangażowania lekarzy, poświęcenia ze strony rodziny i motywacji do życia. Siłę do walki odnajdywała w relacji z Bogiem. Początkowo była to krótka modlitwa różańcowa, potem Msze Święte z modlitwą o uzdrowienie, rozważania Pisma Świętego, wreszcie uczestnictwo we wspólnocie Odnowy w Duchu Świętym. Ta swoista opowieść autobiograficzna powstała przede wszystkim z myślą o osobach chorych, ale także o ich bliskich. Jest świadectwem życia, wiary oraz zmagania się z trudnościami w codziennym funkcjonowaniu. Jeśli nie można pokonać choroby, trzeba ją oswoić, zdyscyplinować i nie oddać jej wszystkich dziedzin życia.

Jest to pierwsze polskie wydanie znakomitego podręcznika opisującego anatomię funkcjonalną kręgosłupa, obręczy miednicy i głowy. Największą wartością tej pozycji są z pewnością doskonałe ilustracje przygotowane przez samego autora, ułatwiające zrozumienie poszczególnych zagadnień z zakresu biomechaniki. Książka jest znakomitym źródłem wiedzy na temat budowy i funkcjonowania narządu ruchu człowieka. Ta ponadczasowa pozycja od 35 lat nieprzerwanie służy specjalistom w różnych dziedzinach medycyny, a także fizjoterapeutom, trenerom oraz studentom. Doskonałe ilustracje ułatwiające zrozumienie poszczególnych zagadnień z zakresu biomechaniki. Rozdział przedstawiający biomechanikę bazowych problemów z kręgosłupem.

Praca dotyczy bardzo ważnego obszaru badawczego – psychologii pediatrycznej i wnikliwie opisuje badania dotyczące wybranych elementów rozwoju dzieci z przewlekłymi chorobami somatycznymi – astmą i cykrzycą. Opracowanie może być przydatne teoretykom i praktykom – psychologom i pedagogom pracującym z dziećmi chorymi, a także studentom kierunków medycznych i pedagogicznych.

Nadciśnienie tętnicze. Poradnik dla Pacjenta to praktyczne kompendium wiedzy o nadciśnieniu tętniczym, którego autorem jest lekarz specjalista medycyny rodzinnej. Ten poradnik to wszystko, czego potrzebujesz, aby zrozumieć i poskromić nadciśnienie. Autor pisze prostym i zrozumiałym językiem, wyjaśniając "po ludzku" skomplikowaną, medyczną terminologię. W poradniku znajdziesz również jadłospisy dla nadciśnieniowców, które pomogą Ci w przestrzeganiu diety oraz samodzielnym komponowaniu posiłków.?

Prewencja powikłań zakrzepowo-zatorowych u chorych z migotaniem przedsionków - co mówią wytyczne? Nowe doustne leki przeciwkrzepliwe Leczenie przeciwzakrzepowe pacjentów z migotaniem przedsionków w trudnych sytuacjach klinicznych Farmakoekonomiczne aspekty stosowania nowych leków przeciwkrzepliwych w migotaniu przedsionków

Menopauzę często określa się “drugim okresem dojrzewania”, ponieważ może być to czas chaosu, kiedy tracimy pewność, kim jesteśmy bądź dokąd zmierzamy. Zaczynamy zadawać sobie pytanie: “O co w tym wszystkim chodzi?” Niemniej mamy teraz olbrzymią przewagę nad nastolatkami – doświadczenie całego życia, na którym możemy się oprzeć. Tak więc menopauza może być dla nas wspaniałą okazją. Może być burzliwa i niepokojąca, lecz także wręczyć klucz do drugiego dorosłego życia, w którym tak wiele jest możliwe i osiągalne. Podstawowe zmiany, które dokonują się w organizmie Dostępne sposoby postępowania z menopauzą Argumenty za i przeciw różnym terapiom Zmniejszanie ryzyka choroby wieńcowej serca oraz osteoporozy Bieżące i długoterminowe korzyści z terapii hormonalnej Menopauza jest naturalnym etapem w życiu każdej kobiety. Zbliżając się do niej w wieku czterdziestu bądź pięćdziesięciu kilku lat, na pewno nie mamy poczucia starości. Przeważnie czujemy się silne i zdrowe, jesteśmy gotowe do podejmowania nowych wyzwań i zdobywania doświadczeń. Istnieje tyle możliwości – można zająć się alpinizmem, napisać pierwszą powieść, zmienić zawód lub partnera (albo jedno i drugie), pobiegnąć w maratonie... Rozwój terapii hormonalnej, stosowanej nie tylko do leczenia samych objawów menopauzy, ale także w celu poprawy stanu zdrowia na dłuższą metę, oznacza, że możemy realnie myśleć o menopauzie jak o początku nowego życia zamiast uważać ją za koniec wszystkiego. W XXI wieku możemy spodziewać się, że będziemy żyły przynajmniej 30 lat po menopauzie. To prawie jedna trzecia naszego życia, toteż chcemy być aktywne i maksymalnie sprawne.

Autorka znanego już w Polsce zbioru ćwiczeń dla chorych na artretyzm Jak radzić sobie z zapaleniem stawów. Zestaw ćwiczeń ruchowych opisuje tym razem, w jaki sposób można postarać się uniknąć wielu niebezpiecznych skutków ubocznych konwencjonalnej terapii.Autorka znanego już w Polsce zbioru ćwiczeń dla chorych na artretyzm Jak radzić sobie z zapaleniem stawów. Zestaw ćwiczeń ruchowych opisuje tym razem, w jaki sposób można postarać się uniknąć wielu niebezpiecznych skutków ubocznych konwencjonalnej terapii. Przepisywane chorym leki z reguły wywołują groźne działania uboczne (niszczące m.in. żołądek), a przede wszystkim łagodzą jedynie objawy, nie zaś przyczynę choroby. Istotą artretyzmu jest, wg autorki, zatrucie organizmu nadmierną ilością kwasu moczowego w związku z wieloletnim niezdrowym odżywianiem się. Zaradzić temu można przez odpowiednią dietę oraz tryb życia. Skutkiem jest zmniejszenie bólu, poprawa zdolności motorycznych oraz zahamowanie postępu choroby. Z porad autorki – w ramach założonej przez niej kliniki Margaret Hills Clinic – z wielkim powodzeniem skorzystało tysiące pacjentów na całym świecie, co potwierdzają również opinie opiekujących się nimi lekarzy.   Fragment książki Przedmowa We wrześniu 1946 roku, w wieku 21 lat, rozpoczęłam praktykę pielęgniarską w Szpitalu św. Stefana przy Fulham Road w Londynie. Lubiłam się bawić i byłam beztroska. Kochałam taniec, jazdę na rowerze i pływanie, a moją największą ambicją było zostać dobrą pielęgniarką. W pierwszym roku pracy wszystko układało się wspaniale, a ja pokochałam wybrany zawód. W szpitalu obowiązywała surowa dyscyplina i praca była ciężka, ale płynąca z niej satysfakcja wynagradzała wysiłek. Na początku kwietnia 1947 poczułam się źle. Lekarz zdiagnozo-wał ostre reumatoidalne zapalenie stawów i położono mnie do łóżka w izbie chorych dla pielęgniarek. Wykryto u mnie także powiększenie serca i zalecono całkowity odpoczynek; nie wolno mi było samej myć się ani jeść. Skonsultowano się z kardiologiem z Harley Street, który przychodził co drugi dzień badać moje serce, a opiekujący się mną lekarz codziennie nadzorował stan mojego zdrowia. W tym czasie miałam okropne bóle i odczuwałam ogromny dyskomfort. Byłam otulona kocami, a ponieważ nie mogłam znieść ciężaru pościeli, nad moim łóżkiem wykonano coś w rodzaju budki chroniącej moje bolące kończyny od ucisku kołdry. Przez cztery miesiące leżałam w łóżku zupełnie bezradna. Potem stopniowo pozwalano mi siadać na skraju łóżka, samej myć się i jeść. Terapia, poza odpoczynkiem, ograniczała się wyłącznie do podawania aspiryny. W tamtych czasach nie było tych leków na zapalenie stawów, które są dostępne dzisiaj. Po pięciu miesiącach pozwolono mi na odbywanie dalszej rekonwalescencji w domu. Zanim opuściłam szpital, przyszedł do mnie lekarz. „Moja droga, byłaś bardzo chora i twoje serce uległo niebezpiecznemu powiększeniu, dlatego muszę cię przestrzec, że nie wolno ci tańczyć ani jeździć na rowerze. Nie możesz też wbiegać pod górę ani po schodach. Zapomnij także o stażu pielęgniarskim - ten zawód byłby zbyt męczący dla ciebie. Jeśli wyjdziesz za mąż, nie powinnaś mieć dzieci. I bądź przygotowana na nawrót choroby." Kiedy przechodziłam przez bramę szpitala, pomyślałam sobie: , Jeśli mam prowadzić takie życie, to wolę umrzeć". Z miejsca postanowiłam, że będę robiła to, co zechcę i kiedy zechcę, oraz że nie powiem rodzicom ani słowa z tego, co mi zalecono. Przybrałam na wadze na skutek obrzęku tkanek spowodowanego powiększeniem serca, a także z bezruchu wymuszonego przykuciem do łóżka przez cztery miesiące. Przed chorobą miałam zgrabną figurę, ważyłam około 60 kg; teraz utyłam ponad 10 kilogramów. Powiększyła mi się stopa i zamiast buta nr 6 musiałam nosić nr 7. Powiedziałam sobie jednak: „Co tam!" Postanowiłam cieszyć się każdą chwilą, jaka mi jeszcze pozostała, toteż przy każdej nadarzającej się okazji tańczyłam, jeździłam na rowerze i pływałam, dzięki czemu wkrótce straciłam nadwagę. Pod koniec trzeciego miesiąca po powrocie do domu ze zdziwieniem odkryłam, że wciąż jeszcze żyję. Nadal ogromnie chciałam zostać pielęgniarką, więc napisałam do siostry przełożonej w Szpitalu św. Stefana. Spytałam się, czy mogę wznowić staż, skoro czuję się teraz tak dobrze. Wyobraźcie sobie mój zachwyt, kiedy otrzymałam odpowiedź twierdzącą. Wróciłam na etat do szpitala. Zanim do tego doszło, rozwinęła się u mnie osteoartroza (choroba zwyrodnieniowa stawów) i od czasu do czasu miewałam straszliwe bóle. Udało mi się jednak ukończyć staż, a po zdaniu egzaminów końcowych zostałam skierowana do pracy na bloku operacyjnym. Była to najcięższa praca w szpitalu, ale kochałam ją i byłam zdeterminowana, by żyć i pracować normalnie. Zrealizowałam swoją pierwszą ambicję, by zostać wykwalifikowaną pielęgniarką. Drugą ambicję - by wyjść za mąż - urzeczywistniłam następnego roku, gdy poznałam swego przyszłego męża. Odeszłam ze Szpitala św. Stefana i przeniosłam się do Coventry, gdzie pracował mąż. Dostałam tam pracę jako pielęgniarka medycyny pracy. Wkrótce potem założyliśmy rodzinę, więc odeszłam z zawodu. Tymczasem na rynku pojawiło się mnóstwo leków na artre-tyzm (zapalenie stawów). Udałam się do znanego specjalisty w tym zakresie, który skwapliwie zapisał mi „cudowny środek". Kiedyjednak lekarz z ubezpieczalni usłyszał o tym, poinformował mnie, iż ostatnio przypisano temu lekowi dwa przypadki śmiertelne, i poradził, bym zażywała go tylko w razie bardzo silnych bólów. Niemniej już regularnie brałam 12 aspiryn dziennie na uśmierzenie bólu, toteż starałam się ograniczyć tylko do nich, uważając je za bezpieczniejsze i dające mniejsze skutki uboczne. Zostałam zmuszona do noszenia kołnierza ortopedycznego, szyn na zdeformowanych palcach, specjalnego gorsetu oraz zabudowanych łuków do butów. Konsultant poradził mi, bym postarała się o wózek inwalidzki. Na podstawie doświadczenia zdobytego w pracy w szpitalu uświadomiłam sobie jednak, że lekarze nie są w stanie pomóc w mojej chorobie. Musiałam zajmować się mężem i sześciorgiem dzieci, nie miałam pieniędzy na pomoc domową i byłam kaleką, nie mogącą poruszać się bez okropnego bólu. Zapowiadała się naprawdę ponura przyszłość. Zawsze wierzyłam w powiedzenie: „Bóg pomaga tym, którzy sami sobie chcą pomóc", więc modliłam się, a potem zaczęłam szukać kuracji dla siebie. Zdobyłam wszystkie możliwe książki na temat „leczenia naturalnego" i w końcu zastosowałam kurację, która zdołała usunąć wszystkie oznaki artretyzmu w żaledwie dwanaście miesięcy i pomogła mi na zawsze pozbyć się bólu. Potrzeba jest naprawdę matką wynalazków, a ja z pewnością byłam w potrzebie. Pomogły mi praktyka pielęgniarska oraz wiedza na temat organizmu człowieka, jaką zdobyłam w czasie pracy. Na bazie połączenia wielu pomysłów zebranych w trakcie moich badań opracowałam sposób kuracji oraz dietę, dzięki którym osiągnęłam ogromny, trwający wiele lat sukces we własnej sprawie i jeszcze większe sukcesy w mojej zatłoczonej klinice. Mam nadzieję, że przekazując tę wiedzę Czytelnikom książki, pomogę złagodzić ból wywołany zapaleniem stawów, powszechnie nękający zarówno ludzi młodych, jak i starych praktycznie na całym świecie. Książka ta została przetłumaczona na kilkaję-zyków; jest w sprzedaży w wielu krajach. Nigdy nie sądziłam, że tak wielu osobom przyniesie ulgę. Dzień w dzień przychodzą listy od ludzi z różnych krajów. Piszą mi, jak wiele korzyści odnieśli stosując się do leczenia opisanego na stronach tej książki i dziękują zajej napisanie. W roku 1982 założyłam klinikę Margaret Hills Glinie, która stała się bardzo popularna. Leczymy w niej jednocześnie ponad osiemset osób. Codziennie udzielamy konsultacji, ale ponieważ nie bylibyśmy w stanie przyjąć u nas wszystkich pacjentów, w przybliżeniu 95 proc. osób otrzymuje porady pocztą. Wyniki przeszły moje najśmielsze marzenia. Nasi korespondencyjni pacjenci piszą bądź dzwonią do nas, jeśli mają jakieś wątpliwości związane z kuracją. Wiedzą, że zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by udzielić im właściwej rady, a kiedy to będzie konieczne, w ich imieniu skontaktujemy się z lekarzem rodzinnym. Z przyjemnością muszę powiedzieć, że stosunki pomiędzy kliniką a lekarzami stają się coraz lepsze. Mam wielką satysfakcję, gdy donoszą oni, jak bardzo są zadowoleni z postępów u pacjenta od chwili zapoczątkowania naszej kuracji. Również pacjenci piszą, że badający ich lekarze rodzinni oraz specjaliści z zadowoleniem oglądają wyniki analiz krwi - OB, poziom białka C-reaktywnego i hemoglobiny. Niektórzy z naszych pacjentów czują się już tak dobrze, że specjalista nie widzi potrzeby dalszych wizyt u siebie i wypisuje ich z poradni jako zdrowych, często po wielu latach bezsensownego, niebezpiecznego stosowania leków. Mówię „bezsensownego", ponieważ leki podawane na artretyzm działają objawowo i nie są w stanie wyleczyć - nieszczęśliwy pacjent i tak zostaje z zapaleniem stawów, a także boryka się ze skutkami ubocznymi leków. Skutki te mogą być bardzo niebezpieczne, nawet w przypadku środków niesteroidowych. Niepokojąca jest liczba osób, doznających niebezpiecznego dla życia działania ubocznego terapii, z którymi codziennie się spotykamy. Jak pisze jeden z nich: Połknąłem tyle leków, że wystarczyłyby one na utrzymanie przez rok niewielkiej apteki. Były to lekarstwa zwalczające samą chorobę oraz środki na zesztywnie-nie, przeciwbólowe, a także przeciwdziałające skutkom ubocznym wywołanym przez inne leki. Zażywałem tabletki codziennie przez siedem lat, aplikowano mi też liczne bolesne zastrzyki dostawowe, a dodatkowo badania krwi na skutki uboczne - i miałem już tego dosyć! Jest to typowa historia, którą słyszymy od pacjentów w czasie pierwszej wizyty w klinice. Jakże jest smutna! Leki same w sobie są trujące. Po ich zażyciu pacjent musi radzić sobie nie tylko z chorobą, ale także z toksynami podanego leku. Jednocześnie nie bierze się pod uwagę przyczyny choroby. Leki te jedynie tłumią objawy - nie leczą. Stale prowadzone są liczne badania nad nowymi środkami, ale ostatnie odkrycia w farmakoterapii utwierdzają mnie tylko w przekonaniu, że żaden lek nie jest bezpieczny ani korzystny dla osób cierpiących na artretyzm. Naturalnie ludzie mają zaufanie do swoich lekarzy pierwszego kontaktu oraz specjalistów i niechętnie chcą kwestionować ich zalecenia. To zrozumiałe. Dlatego pacjentowi może pomóc bliski kontakt z naszą kliniką i wspólne poszukiwanie rozwiążąnią jego problemu. Kiedyjuż ludzie podzielą się z nami swoimi obawami, lękami i zmartwieniami, możemy im poradzić, jak mogą się z nimi uporać. Pacjenci stają się niejako przyjaciółmi, zwierzając się z różnych aspektów życia, które wywierają wpływ na stan ich zdrowia. Nawiązywanie takiej nici porozumienia sprzyja wyzdrowieniu - i większości ludzi się to udaje. Gdy pacjentowi udaje się pokonać artretyzm oraz odzyskać zdrowie i pełną sprawność ruchową, wywołuje to ogromne zainteresowanie rodziny, przyjaciół oraz lekarza rodzinnego i specjalisty. W konsekwencji coraz więcej osób prosi o pomoc, niekoniecznie w sprawie zapalenia stawów. Stopniowo zaczynamy zajmować się też innymi chorobami. Mamy naprawdę dużo pracy, ale na szczęście od początku istnienia kliniki pomaga mi moja córka, Christine. Pod koniec roku 1998 zaczęłam mieć problemy z oddychaniem, zwłaszcza kiedy się denerwowałam lub przemęczałam. Udałam się do lekarza rodzinnego, który zlecił różne badania w szpitalu. Okazało się, że mam problemy z sercem. Kiedy zdiag-nozowano u mnie w wieku 21 lat reumatoidalne zapalenie stawów, miałam ostry gościec stawowy oraz niebezpieczne powiększenie serca. Pomimo wyzdrowienia w wieku czterdziestu kilku lat przeszłam zawał serca. Teraz serce ponownie odezwało się.Je-dyne, co mi pozostało, to odpoczynek. Nie mogłam kontynuować pracy w klinice w Kenilworth. Musiałam jeszcze raz dać sercu szansę, by mogło wyzdrowieć. Od roku 1981 pracuje ze mną Christine, stopniowo pogłębiając swoją znajomość dietetyki klinicznej. Coraz lepiej rozumie sposób, w jaki leczyłam ludzi cierpiących na artretyzm. Odczuwam ogromną ulgę, widząc, że kontynuuje ona pracę, którą rozpoczęłam. Istnieje ogromny głód wiedzy wśród osób zgłaszających się do nas z różnymi rodzajami artretyzmu, reumatyzmem, skazą moczanową, zespołem bólu wielomięśniowego z wysokim OB itd. Cieszę się, że może kontynuować tę pracę w momencie, gdyja muszę z niej zrezygnować. Jestem pewna, że pacjenci skorzystają wiele z jej rad, opieki i uwagi. Klinika Margaret Hills rozwinęła się na podstawie mojego doświadczenia; teraz pałeczkę przejmie Christine. Będzie opierać się na własnych doświadczeniach, rozwijając nasz sposób kurowania artretyzmu i chorób pokrewnych.    Jak leczyć zapalenie stawów bez lekarstw Spis treści Przedmowa 7 1. Zapalenie stawów - przyczyna i skutki 17 2. Leki i ich działania uboczne 29 3. Leczenie zapalenia stawów środkami naturalnymi 39 4. Witaminy i minerały - ich znaczenie dla organizmu 67 5. Przepisy kulinarne dla cierpiących na zapalenie stawów 93 Dobre śniadanie 99 Pieczone dania rybne 107 Dania mięsne 116 Dania z kurczaka 124 Desery 134 Sałatki owocowe 138 6. Nowe produkty naturalne 139 7. Klinika 147 Indeks potraw 156

Choroba Parkinsona nie oznacza, że musimy wszystkiego się wyrzec - łącznie z ulubionym hobby czy sportem - trzeba jednak wprowadzić pewne korekty do dotychczasowego modelu życia. W przemyśleniu i zaplanowaniu tego pomaga autorka książki, która od kilkunastu lat pracuje z pacjentami cierpiącymi na chorobę Parkinsona. Przyczyny choroby Rodzaje parkinsonizmu Terapia farmakologiczna Leczenie operacyjne Depresja Praca zawodowa Zachowanie samodzielności Źródła pomocy oraz informacji Porady dla rodzin i opiekunów chorych "Można żyć z tą chorobą. Nie pozwól sobie wpaść w cykl symptom-cierpienie-choroba. Nie pozwól, by choroba tobą zawładnęła. Zderzysz się z kilkoma murami, ale nauczysz się, jak je burzyć." młoda pacjentka z chorobą Parkinsona