Beyoncé – sprzedając ponad sto pięćdziesiąt milionów płyt nagranych z Destiny’s Child i solo – stała się jedną z najbardziej przekonujących i popularnych wykonawczyń w historii muzyki. A jednak mimo lat utrzymywania się na szczycie, mimo starannie kreowanej marki, dla mediów i fanów pozostawała tajemnicą.
Pozostawała, gdyż ta książka odsłania prywatny świat Beyoncé Giselle Knowles Carter. Opowiada o najważniejszych wydarzeniach i osobach, które wywarły wpływ na ukształtowanie artystki od estradowych początków do dziś. Najpierw poznajemy dziecko, które zaczęło śpiewać, by przezwyciężyć nieśmiałość, potem nastoletnią frontmankę rhythm’n’bluesowej, popowej grupy Destiny’s Child, a następnie wokalistkę żądną solowej kariery, która z prędkością meteoru trafiała na szczyty list przebojów. Jakim kosztem? Przedwcześnie utraconej młodości. Napiętych stosunków z otoczeniem. Rozpadu bardzo zżytej rodziny. Ponadtrzydziestoletnia dziś Beyoncé w końcu zapanowała nad własnym życiem i nauczyła się utrzymywać kruchą równowagę między nim a karierą.
Książka, jako pierwsza, opowiada o romansie i małżeństwie artystki z Jayem Z, raperem i przedsiębiorcą, oraz o tym, jak pod okiem ciekawskich para radzi sobie z wychowywaniem córki Blue Ivy.
Wiarygodny portret gwiazdy sporządzony przez poważanego biografa J. Randy’ego Taraborrellego wymagał gruntownych poszukiwań i przeprowadzenia niezliczonych wywiadów z przyjaciółmi rodziny, partnerami w interesach i powiernikami.
Ta książka jest przepustką za kulisy olśniewającego, a zarazem twardego świata show-biznesu, świadectwem narodzin legendy popkultury.
Autobiografizm jest zjawiskiem pogranicznym, oscylującym między sztuką a życiem, wzniosłością a trywialnością. Choć od kilku dekad podlega systematycznym badaniom oraz cieszy się zainteresowaniem czytelników, twórców i mediów, nie traci „dzikiego” charakteru: przyrasta, zarasta, zmienia się i multiplikuje. Na takim założeniu oparte zostały temat i kompozycja tej monografii, szóstej publikacji w serii Centrum Badań Dyskursów Postzależnościowych. W trzech częściach książki znalazły się artykuły ułożone według klucza pojęciowego, wykrystalizowanego podczas dyskusji, która odbyła się tym razem w Instytucie Polonistyki i Kulturoznawstwa Uniwersytetu Szczecińskiego, na wieloznacznym pograniczu. Przebieg debaty podyktował tytuły części: Na pograniczach, Sceny autobiografii, Tożsamość w Polsce. Pierwsza zawiera artykuły opisujące doświadczenie półperyferii i peryferii, prowincji i dawnych kolonii, które układają się w mity reinwencyjne. Druga skupia się na społecznych umiejscowieniach, relacjach międzyludzkich oraz kontekstach autobiografii. Trzecia zaś to opowieść o tożsamości odbitej w opowieściach – celowo lub w pewnej mierze przypadkiem, na marginesie, na zakładce włożonej między spisywane w innym celu narracje.
Książka bez sensu 2 aż pęka w szwach od wyzwań oraz zwariowanych gier i zabaw. Znajdziecie w niej to, co lubicie w Alfiem najbardziej – jego odleciane poczucie humoru, którym ubarwia filmiki na swoim youtube’owym kanale Pointless Blog (ponad 5 milionów subów!). Książka bez sensu 2 nie pozwoli się wam nudzić – dzięki niej spędzicie kreatywnie czas, robiąc rzeczy o niespotykanie wysokim poziomie bezsensowności!
Pojawia się zupełnie nagle. Niespodziewanie. By toczyć nierzadko młody organizm. Rak. Chiara zmarła, gdy miała 28 lat. Nowotwór wykryto, gdy była w piątym miesiącu ciąży. Nie poddała się jednak terapii, odkładając ją na później. Chciała urodzić dziecko i zrobiła to z radością, powtarzając: ""Oto jestem"". Myślała przede wszystkim o dobru maleństwa, które nosiła w swoim łonie...Czy historia kobiety zmarłej bardzo młodo może świadczyć, że życie jest cudownym darem? Że podążanie za Jezusem również w cierpieniu otwiera nas na światło? Odpowiedź na te pytania przynosi ta książka. Jej stronice wypełnione są słowami i wspomnieniami tych, co znali Chiarę i dzielili z nią głębokie doświadczenie wiary. A ona mocno wierzyła, że życie, gdy nie poddaje się w obliczu śmierci, staje się znakiem nadziei dla wszystkich...
Maja Chmiel, matka chłopca dotkniętego zespołem Downa, w swej książce snuje opowieść, jak już sugeruje to sam tytuł, o życiu i jego zawirowaniach związanych z pojawieniem się na świecie jej syna, który urodził się z zespołem Downa. Przemierzając kolejne strony książki, dowiadujemy się, jak zmieniało się życie autorki po tym, jak została matką Pawła. W jej słowach odnajdziemy trochę żalu, trochę rozgoryczenia, nie braknie też rozczarowania tymi, którzy nie potrafili obcować z innością chłopca. Spośród tych uczuć przebija jednak ogromna miłość matki do dziecka, miłość, która – posługując się słowami autorki: „wszystko wynagrodzi, każdy ból dziecka i jego cierpienie”. „To książka człowieka, który tak wiele chciałby powiedzieć tym ludziom, pokazać, że „inność” też ma uczucia”.
Tytułowa postać, niniejszego opracowania może stanowić idealny wzór do naśladowania dla współczesnego człowieka. Ks. Abp Jan Cieplak był osobą, którego charakteryzowała niezwykle bogata duchowość, jasny umysł, rozległa wiedza, głęboki humanizm, ofiarny i bezinteresowny patriotyzm. Był człowiekiem niespożytej siły woli i wielkodusznego charakteru. Wszystko kim był i co sobą prezentował oddał na służbę Kościoła, Ojczyzny i człowieka, służąc najwyższym wartościom dobra, prawdy i piękna, żyjąc na co dzień ideałami osobistej świętości. Pomimo ogromu przeciwności i prześladowań był niezłomnym świadkiem wiary i wierności swoim najwyższym ideałom. Łączył przy tym pogodę ducha, otwartość z urokiem osobistym, który pomagał mu w bezpośrednich licznych kontaktach ze wszystkimi, którzy korzystali z jego posługi. Był postacią z jednej strony niezwykłą, nieugiętą, z drugiej zaś, ze względu na swoją wielkoduszność, dobroć, otwartość i miłość bliską każdemu. Jego osoba jest symbolem prześladowania i męczeństwa Kościoła katolickiego, duchowieństwa i wiernych w Rosji zarówno pod rządami carów jak i bolszewików.
Książka Krystyny Czerni to niezwykły zbiór tekstów: od osobistych wspomnień ze spotkań Autorki z Tadeuszem Kantorem, po czytane już w kilku językach przewodniki po twórczości artysty. Omówienia prac malarskich Kantora, wzbogacone jego obszernym autokomentarzem, splatają się tu z trafnymi przypisami do dokonań twórcy na polu teatru, odsłaniając jednocześnie to, co Krystyna Czerni nazywa "fenomenem wyobraźni Tadeusza Kantora". Opisuje go Autorka kunsztowym, ale i niezmiernie przystępnymi językiem. Książka dotyka również bardziej zniuansowanych kwestii. Otwiera przed nami świat z najmłodszych lat Kantora- źródła obecnych w jego sztuce wątków religijnych. Pozwala prześledzić postawę artysty wobec doktryny realnego socjalizmu oraz późniejsze zmagania z aparatem komunistycznego państwa. Umieszcza w tle bogate życie artystyczne Kantora i członków Grupy Krakowskiej. "Tadeusz Kantor. Spacer po linie" to pierwsza publikacja zbierająca teksty pisane przez Autorkę na przestrzeni ostatnich 20 lat. Ich wnikliwość, uniwersalność i pasja, z której powstały, otwierają wciąż nowe pola do interpretacji twórczości Kantora, dla którego sztuka była sprawą "śmiertelnie poważną".
W swoich wspomnieniach Maria Stangret-Kantor kreśli niezwykle barwny obraz życia artystycznego (i związanego z nim życia towarzyskiego) swoich czasów. Chociaż najważniejszym polem jej sztuki zawsze było malarstwo, to nie sposób pominąć w jej twórczym dorobku wielkich kreacji aktorskich w Teatrze Cricot 2 czy udziału w happeningach Tadeusza Kantora. Przez ponad 30 la małżeństwa Maria i Tadeusz stanowili nierozłączną parę artystów wzajemnie się inspirujących i wspierających. Maria była nie tylko czołową aktorką w Teatrze Cricot 2, odtwórczynią wybitnych ról m.in. w „Kurce wodnej”, „Nadobnisiach i koczkodanach”, „Umarłej klasie”, „Wielopolu-Wielopolu”, ale także pierwszą powierniczką, krytyczką i współpracowniczką Kantora w czasie powstawania spektakli. W powyższej książce autorka wiele miejsca poświęca swojej twórczości plastycznej, opisuje powody metamorfoz swego malarstwa,od najwcześniejszych informeli i „pejzaży kontynentalnych” po cykle „hommages”. Pisze o swoich inspiracjach, artystycznych podróżach, odkryciach i spotkaniach. Warto zaznaczyć, iż jest to pierwsza publikacja wspomnień Marii Stangret-Kantor. Tekst ilustrują liczne fotografie – zarówno reprodukcje prac artystki, jak i zdjęcia ze spektakli w których występowała, oraz zupełnie prywatne fotografie dwójki artystów i ich przyjaciół. Wiele z nich pochodzi z prywatnego archiwum artystki i nie było dotąd prezentowanych.
Koledzy ją prześladowali. Nauczyciele nie reagowali. Powiesiła się, a obok powiesiła swój telefon komórkowy...
Ta książka poraża. To krzyk matki – krzyk rozpaczy: do córki, do siebie, do kolegów, do nauczycieli, do ministra i do samego prezydenta Francji!
Dlaczego?
Dlaczego jej trzynastoletnia córka odebrała sobie życie? Co przeżywała w szkole? Dlaczego nikt nie reagował? Dlaczego nauczyciele byli obojętni? Dlaczego system jest tak bezduszny?
Przemoc w szkole dotyka co dziesiątego ucznia. Bo jest słabszy, inny, odstaje od grupy. Ofiary często nie proszą o pomoc. Boją się, wstydzą, nie chcą martwić rodziców. Marion też nic nie mówiła...
Matka chce zrozumieć. Prowadzi śledztwo, rozmawia z rodzicami, nauczycielami, szuka wskazówek w sms-ach do córki, na jej koncie na Facebooku. Znajduje potworne, obrzydliwe wyzwiska, groźby. I przeżywa kolejny szok: śmierć dziecka nie wywołuje skruchy, tylko agresję oprawców.
Jej książka to oskarżenie, studium agresji, tchórzostwa i bezkarności, wstrząsające jak thriller psychologiczny.
To ostrzeżenie – dla rodziców, nastolatków, nauczycieli. Żeby nie przegapić czyjegoś życia. Bo każdy może doprowadzić do śmierci dziecka.
To pełne bólu wołanie matki: „Niech twoja śmierć pomoże innym. Po to piszę tę książkę”.
Autobiografia NORY FRAISSE poruszyła w 2015 roku opinię społeczną we Francji. Wywołała burzę w mediach, pisała o niej w obszernych artykułach najpoważniejsza prasa: „Le Monde”, „Paris Match”, „Elle”,
„Le Parisien”. Sprzedana w ponad 80 000 egzemplarzy była bestsellerem Top 10 francuskich list.
Historia Polski jest bardzo piękna i ciekawa, ale też niezwykle skomplikowana. Niejednokrotnie dorosłym ciężko jest uchwycić wszystkie niuanse polityczne, społeczne i kulturowe. Zaś wyjaśnienie dzieciom kwestii związanych z rozbiciem dzielnicowym, rozbiorami Polski, I i II wojną światową jest niezwykle trudne. Najlepiej historii uczyć się na dobrych przykładach ludzi, którzy na przełomie dziejów wykazali się odwagą, pracowitością, miłością i poświęceniem dla Ojczyzny.Nasza publikacja wychodzi naprzeciw tym wyzwaniom. Specjalnie dla potrzeb książki opracowaliśmy noty biograficzne polskich patriotów. Staraliśmy się historię Polski ująć całościowo, dlatego każda epoka ma swoich przedstawicieli. Dzieci dowiedzą się kim byli i jak dla Polski zasłużyli się m.in. Zawisza Czarny, kronikarz Jan Długosz, Tadeusz Kościuszko, Józef Piłsudski, Witold Pilecki czy św. Jan Paweł II. Dodatkowo książka została wzbogacona o przystępne kalendarium, które pomoże dzieciom usytuować w czasie poszczególne wydarzenia z historii Polski. Staraliśmy się także zwrócić uwagę na to, iż dzieje naszej Ojczyzny nierozerwalnie są związane z Kościołem katolickim, dlatego dzieci znajdą w książce informacje dotyczące świętych i błogosławionych, którzy odegrali istotną rolę w historii.Po przeczytaniu książeczki dzieci będą mogły sprawdzić zdobytą wiedzę. Publikacja została wzbogacona o quiz historyczny. Pytania zostały doprasowane do percepcji dzieci, pobudzają ich ciekawość i inspirują do samodzielnego poszukiwania wiedzy.Najlepiej uczy się poprzez zabawę, dlatego do książki dołączyliśmy podobizny polskich patriotów, które dzieci będą mogły pokolorować.
Co czuje człowiek, któremu udało się uciec z piekła syberyjskich tundr?
Nienawiść? Rezygnację? Tęsknotę?
Theodor Kröger, po latach naznaczonych wojną, głodem i cierpieniem, liczy na to, że jego tułaczka dobiegnie końca. W Berlinie, do którego udało mu się dotrzeć, napotyka na swej drodze sierotę z ogarniętej chaosem Rosji. Wraz z upływem lat pomiędzy nim a Nataszą – fascynującą dziewczyną, która wyrośnie na światowej sławy artystkę – zawiązuje się szczególne uczucie.
Natasza. Moje miejsce w twoim sercu to opowieść o miłości, bez której nie ma nadziei na lepsze jutro, to historia, w której ekscytujący Berlin okresu międzywojennego i majestatyczne góry Szwajcarii niekoniecznie mają do zaoferowania więcej niż mała, zapomniana syberyjska wieś…
Zamknąłem za sobą pewien okres życia, w którym bezlitosny los sprowadził mnie z rozpromienionych słońcem wysokości w bezduszną, ponurą ciemność. Zostało mi zabrane światło, jakim opromieniona była moja młodość, światło rozjaśniające i ogrzewające całe moje jestestwo. Zwiodło mnie ono na manowce, podobnie jak moich towarzyszy niedoli na Syberii, którzy bez słowa i pełni pogardy dla życia opuścili słoneczny blask, kierując się w stronę cienia.
Szymon Piotr (Kefas), syn Jonasza, rybak z Betsaidy
Andrzej, brat Piotra, rybak z Betsaidy
Jakub (zwany Większym), syn Zebedeusza
Jan Ewangelista, syn Zebedeusza, brat Jakuba
Filip z Betsaidy
Bartłomiej – Natanael z Ptolemaidy
Tomasz (zwany Didymos)
Mateusz – Lewi, były poborca podatkowy
Szymon Kananejczyk (zwany Gorliwym)
Jakub, syn Alfeusza
Juda Tadeusz (Judas), syn Alfeusza, brat Jakuba
Judasz Iskariota, zdrajca Jezusa; po jego samobójstwie wybrany został Maciej.
Paweł z Tarsu
Ks. Władysław Bukowiński ponad 20 lat był duszpasterzem w Kazachstanie, gdzie spędził w więzieniach i obozach pracy ponad 13 lat. Dobrowolnie pozostał wśród zesłańców aż do śmierci w Karagandzie w warunkach totalitarnego zniewolenia i prześladowania wierzących.
11 września br. w Karagandzie odbędzie się jego beatyfikacja.
Listy ks. Bukowińskiego pochodzą z trzech okresów: pierwszy to okres przedwojenny, gdy był jeszcze klerykiem i księdzem w archidiecezji krakowskiej a później w Łucku; drugi okres obejmuje lata 1954–1958, kiedy duszpasterzował w Karagandzie, natomiast trzeci to lata 1961–1974, czyli po ostatnim uwięzieniu aż do końca życia. Publikowane listy są jedynie częścią korespondencji prowadzonej przez ks. Władysława.
Z listów przebija ogromna dobroć, życzliwość i serdeczne ciepło. Są one świadectwem wielkiego bogactwa ducha i ewangelicznego przeżywania wszelkich okoliczności życia. Z wielką prostotą zawarł w nich swoje wewnętrzne przeżycia, doświadczenia związane z pracą duszpasterską, jak też ostatni etap swego życia naznaczony chorobą i cierpieniem. Pisane przez niego listy są pokrzepiające, pełne optymizmu, nadziei, a nawet humoru. Pomijał w nich przeżycia z więzień i łagrów: nigdy nie skarżył się na tych, którzy go prześladowali.
W książce zachowano autentyczny styl ks. Władysława – specyficzne zwroty zawierające duży ładunek emocjonalny, będące dowodem wrodzonej życzliwości i poczucia humoru.
Gdy Jim Hutton po raz pierwszy zobaczył Freddiego, nie rozpoznał wielkiej gwiazdy rocka. Także w kolejnych latach nie traktował go jak idola. Zostali przyjaciółmi, nierozłącznymi kompanami i kochankami. Ekscentryczny i kontrowersyjny na scenie, w życiu prywatnym Freddie Mercury był wrażliwym i serdecznym mężczyzną. Uwielbiał wystawne imprezy, ale też pragnął bliskości i uczucia.Hutton pisze szczerze, ale z klasą. Jego historia jest jak przepustka do nieznanego świata muzycznej legendy, daleka od sensacji rodem z brukowej prasy. Jest opowieścią pełną osobistych wspomnień oraz intymnych szczegółów. Hołdem dla Freddiego człowieka, którego świat nigdy naprawdę nie poznał.Freddie Mercury był szczerym człowiekiem i zasługuje na szczerą opowieść.Jim Hutton
Pojedynek z Syberią to relacja z ekspedycji samochodowej wiodącej z Zurychu do Nowego Jorku przez: Syberię, Alaskę, Kanadę i prawie całe terytorium USA. Nikt wcześniej nie przebył tej trasy samochodem. Autor przecierał szlak podróżując bez szczegółowych map i informacji.Książka ukazuje przede wszystkim najtrudniejszy etap wyprawy prowadzący przez tereny byłego ZSRR. W tej relacji bardziej opowiedzianej niż opisanej nie brakuje niesamowitych przygód, jakie musiały przytrafić się w kraju, który nie daje szans przetrwania przeciętnemu turyście.Dzięki Koperskiemu w domowym zaciszu możemy ekscytować się dziką przyrodą, egzotyczną kulturą i niezwykłą przygodą.
Samoocena i test. Moje doświadczenia to bardzo osobisty zbiór refleksji i rozważań, będący próbą połączenia sfery własnych doświadczeń życiowych z płaszczyzną zawodową jednego z najbardziej znanych i cenionych polskich metodologów pedagogiki, teoretyków diagnozy i pomiaru dydaktycznego. Dzieło ma charakter swoistego résumé osobistych i zawodowych osiągnięć profesora Bolesława Niemierki, który większość swojej aktywności badawczej i dydaktycznej poświęcił zagadnieniom oceny szkolnej i problematyce konstrukcji testów. W tej pracy autor w szczególny sposób podjął temat związków między uczeniem się, osiągnięciami szkolnymi a samooceną ucznia przeprowadzając osobistą ocenę (samoocenę) przebiegu własnego życia i ujawniając własne poglądy na liczne kontrowersje od lat trapiące pedagogikę jako naukę. Przez lata oceniając innych, teraz próbuje dokonać oceny samego siebie. Czyni to z pewnego dystansu, jaki stwarza spojrzenie w przeszłość. Przypomina to scenę z jednego z filmów Krzysztofa Kieślowskiego, w którym reżyser-amator, wciąż filmując i podpatrując innych, w ostatnich sekwencjach odwraca kamerę i zaczyna filmować siebie. Szukając, zapewne, w ten sposób jakiejś prawdy o sobie samym. A być może to właśnie samoocena - poczucie własnej wartości (self-esteem), czyli rodzaj postawy wobec siebie lub opinii na swój temat - stanowi swego rodzaju klucz, który otwiera drzwi do wielu edukacyjnych problemów? Wskazuje na to druga część tytułu – Moje doświadczenia.
Adresatami dzieła są pedagodzy, psychologowie, nauczyciele, studenci. Autor wspomina w pracy o kilkuset swoich współpracownikach i osobach, z jakimi był i jest nadal silnie związany. Można przypuszczać, że po książkę chętnie sięgną rzesze Jego uczniów, studentów i wychowanków.
Prof. dr hab. Bolesław Niemierko bada przebieg i wyniki uczenia się młodzieży. Interesują go prawidłowości psychologiczne i pedagogiczne tego procesu oraz metody sprawdzania i oceniania osiągnięć uczniów. Jest pionierem zastosowań testów do tego celu i ostrym krytykiem nadużyć, do jakich w związku z nimi dochodzi w autorytarnych systemach kształcenia. Obecnie pracuje w Zakładzie Wspomagania Rozwoju sopockiego Wydziału Zamiejscowego Uniwersytetu SWPS. Interesuje się także fotografią, tenisem stołowym, pływaniem i kulturą iberyjską.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939. Reprint wydania z 1932 roku.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1932 roku.
Ile człowiek może znieść, próbując pozostać wiernym Bogu wbrew wszystkim i wszystkiemu? Czy zniesie sprzeciw rodziny, rozłąkę i ból emocjonalny? Czy przetrwa głód i ból fizyczny? Czy zostanie wiernym Bogu, jeśli zabrana zostanie mu jego wolność?
Chen, młody pracownik biblijny z Szanghaju, żył i pracował w bardzo niefortunnych czasach. Gdy władzę objął Mao Zedong, wyznawcy wszelkich wyznań w Chinach stanęli w obliczu prześladowań. Chen, próbując uciec przed ścigającymi go służbami rządowymi, wyjechał do małego miasteczka, Wuxi, gdzie służył jako pastor i nauczyciel biblijny. Wkrótce jednak został namierzony przez komunistyczny reżim.
Chen postanowił, że mimo utraty wolności nadal będzie modlił się i opowiadał o Bogu. Tylko jak to zrobić w komunistycznym więzieniu w Chinach, gdzie nawet rozmowa ze współwięźniami jest zabroniona i surowo karana? Na jak długo starczy mu sił w miejscu, gdzie wszyscy więźniowie przymierają z powodu niedożywienia i rażących warunków sanitarnych? Jedyną nadzieją Chena był Bóg, który nigdy dotąd go nie zawiódł. Czy i tym razem wiara Chena zostanie nagrodzona?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
