Ojciec Maksymilian od samego początku chciał być świętym. Do sprawy podszedł programowo i z pasją. Jako młody kapłan podczas rekolekcji w lutym 1920 roku ułożył dla siebie Regulamin życia (Regulamentum vitae) . Być świętym jak największym jest praktyczną i twórczą lekturą zasad życia duchowego ojca Kolbego. Choć tekst powstał sto lat temu, nic nie stracił ze swej mądrości. Odczytanie Regulaminu w perspektywie współczesnej myśli teologicznej i duchowości XXI wieku pozwala odkryć jego aktualność i głębię. Prawdę i skuteczność proponowanych zasad życia, w którego centrum stoi Bóg i Niepokalana, potwierdza niezmiennie heroiczna świętość Męczennika Miłości. Książka ta ucieszy nie tylko jego czcicieli i członków Rycerstwa Niepokalanej, ale każdego, kto w dzisiejszych warunkach również chce być świętym.
Chiara Corbella Petrillo to piękna i niezwykła kobieta, szczęśliwa żona i matka trójki dzieci, z których dwoje zmarło tuż po porodzie. Na ziemi przeżyła zaledwie 28 lat, jednak ten czas wystarczył, aby mogła doświadczyć i ludzkich dramatów, i szczęścia. Zaufała bezgranicznie Bogu, odkrywając, że to miłość nadaje sens jej codzienności. Cieszyła się życiem, idąc franciszkańską, drogą małych kroków, bez zbytniego wybiegania w przyszłość. Ta książka to zbiór poruszających świadectw najbliższych przyjaciół Chiary, w tym jej męża Enrica i kierownika duchowego o. Vita. Wspomnienia o niej ukazują, jak niezwykłą była kobietą: kochającą, pogodną, otwartą, przyjazną, przyjmującą z prostotą wszystko, co dawał jej Bóg. Ci, którzy ją znali, są przekonani o jej świętości takiej na współczesne czasy: niewydumanej, prostej, codziennej. Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się we wrześniu 2018 roku.
Niniejsza książeczka, podejmując jako swój problem centralny to, co wyłuszczone jest w jej tytule, tzn.relacje wzajemne między wiarą i rozumem, dotyczy tym samym, jak sądze jednego z problemów głównych nie tylko epoki starożytności chrześcijańskiej, czyli czasów Ojców Kościoła, lecz także naszej współczesności.
Poruszająca historia wybitnej neurolog, która zmierzyła się ze śmiertelną chorobą męża, lekarza.W 2011 roku u męża dr Lisy Shulman, dr. Williama Weinera, zdiagnozowano raka. Zmarł siedemnaście miesięcy później.Oboje byli neurologami. Nagle z lekarzy stali się pacjentami.Neurolog jest ekspertem w nauce o mózgu, jednak okazuje się, że nikt nie jest dobrze przygotowany na kolejne etapy walki ze śmiertelną chorobą.Ta książka jest poruszającym zapisem przemyśleń obojga lekarzy. Wspomnienia dr Shulman przeplatają się ze wspomnieniami jej męża, Billa.Towarzyszymy im od chwili diagnozy, poprzez różne etapy walki z chorobą, aż do momentu pogodzenia się z sytuacją, w jakiej się znaleźli.Dotąd oboje ratowali swoich pacjentów, teraz muszą ratować siebie.Poruszająca książka o miłości i medycynie. O działaniu mózgu w ekstremalnej sytuacji.O heroicznej walce o rodzinę, godność i nadzieję.
To nieprawda, że potwory istnieją tylko w bajkach.W umyśle mordercy to książka, która ma nam przypomnieć tę przygnębiającą prawdę: one żyją wśród nas. Nie kryją się w ciemności pod osłoną groteskowych kształtów. Nie mają wyrastających rogów, kłów ani pazurów. Zamiast tego, mijając nas na co dzień, przyjmują ludzką postać i tylko czekają, aż popełnimy jakiś błąd. Łukasz Wroński w swoich opowieściach sugestywnie przedstawia psychikę zabójców i gehennę ich ofiar. Te historie są tym bardziej przerażające, że wydarzyły się naprawdę. Do uświadomienia nam, na jakie okrucieństwo możemy być narażeni, autor wybrał zatrważające przykłady zbrodni dokonanych przez morderców, nekrofilów i dewiantów o twarzach ludzi, których na co dzień możemy spotkać na ulicy.Po lekturze tej książki strach będzie waszym Aniołem Stróżem.
Podczas wesela na brytyjskim dworze królewskim wybucha kłótnia. W jej wyniku książę Henry i Alex - syn prezydentki USA - lądują w torcie weselnym, co wywołuje kryzys dyplomatyczny między państwami. Żeby go zażegnać, PR-owcy wymyślają ustawkę: Henry i Alex mają spędzić razem jeden dzień, pokazując się mediom jako najlepsi przyjaciele. Nikt się nie spodziewa, że fałszywa, instagramowa przyjaźń przerodzi się w uczucie, które młodzi mężczyźni będą zmuszeni ukrywać przed całym światem. Jak długo dadzą radę udawać?
Powieść "Red, White & Royal Blue" była wydarzeniem roku w USA, gdzie pokochały ją miliony młodych czytelników i czytelniczek. Niezwykle wciągająca, zabawna i czuła, udowadnia, że prawdziwa miłość nie zawsze jest dyplomatyczna.
Mauricio Pochettino zaprasza za kulisy Premier LeagueDo 2012 roku Tottenham Hotspur nie był drużyną, którą traktowano jako jednego z faworytów do walki o miejsce w pierwszej czwórce Premier League. Przejście Mauricio Pochettino z Southampton całkowicie zmieniło optykę kibiców. Koguty z miesiąca na miesiąc były coraz bliżej światowej czołówki, aż wreszcie dotarły do finału Ligi Mistrzów.Nowy wspaniały świat to szczere, insajderskie i jedyne w swoim rodzaju spojrzenie za kulisy funkcjonowania wielkiego klubu z najbardziej wymagającej ligi na świecie. To także wgląd w umysł, uczucia i proces decyzyjny jednego z najbardziej pożądanych i innowacyjnych trenerów naszych czasów.Książka ukazuje historię Mauricio Pochettino od wczesnych lat jego kariery jako piłkarza i trenera do momentu, w którym uczynił z Tottenhamu jedną z najlepszych drużyn w Europie. Przeczytaj, jak Argentyńczyk wytrzymuje 12-dniową głodówkę, gdzie leży tajemnica sukcesu Kogutów i jakie wiadomości trener wysyła do swojego najlepszego napastnika w środku nocy.Wejdź do szatni Tottenhamu i poznaj największe sekrety klubu, który od kilku lat robi wszystko, by dorównać największym.
Nasze dni są czasami ostatecznymi w epoce Kościoła, jak wierzę, i powinny być dniami spełnienia dla Bożych ludzi. Aby tak było, chrześcijanie muszą zrozumieć swoje korzenie.
Naszym pierwszym „korzeniem” jest oczywiście Jezus Chrystus (Iz 11,2; 53,2). Żyje On w nas poprzez Ducha Świętego. W rozdziale piętnastym Ewangelii Jana, Jezus nazwał się „krzewem”, a nas „winoroślami”. On jest korzeniem, a my jesteśmy Jego owocem. On chce, abyśmy przynosili owoc dla Niego. Samego siebie nazwał „korzeniem i potomstwem Dawida” (Obj 22,16).
W dniach kończących ten wiek (XX wiek – przyp. red.) istotne jest, aby Kościół znał korzenie obecnego poruszenia Ducha. Ten wiek oglądał bowiem najpotężniejsze poruszenie Ducha Świętego od czasów Pięćdziesiątnicy.
Bóg powiedział, że wyleje Swego Ducha na wszelkie ciało w ostatnich dniach (Dz 2,1-18; Jl 2,28-29). W dniu Zielonych Świąt, krótko potem jak Jezus wstąpił do nieba, Duch Święty przyszedł w mocy. Ówczesne poruszenie było jednak, jak wierzę ja oraz wielu innych, jedynie wczesnym deszczem, który Bóg obiecał.
Wierzę także, że XX wiek oglądał początek etapu późnego deszczu, w którym Bóg wylewa swego Ducha na wszelkie ciało, a który trwał nieprzerwanie poprzez jedno poruszenie za drugim przez ostatnie dziewięćdziesiąt lat. Jednak największe wylanie późnego deszczu jest dosłownie przed nami.
(ze wstępu)
Autor ukazuje, jaki zakres służby i jakie znaczenia miało dla niego samego kilkadziesiąt osób – postaci, które łączy jeden element - wszyscy mieli duży wkład w rozwój ruchu pentekostalnego na całym świecie.
Lester Sumrall z kolei stał się, ze względu na ponad sześćdziesięcioletnią służbę jako ewangelista, swoistym mostem łączącym te postaci i różne fale ruchów przebudzeniowych.
Sumrall odegrał ważną rolę we wzroście znaczenia ruchu pentekostalnego i charyzmatycznego w XX wieku.
SPIS TREŚCI:
Wstęp. Przegląd mojej podróży przez XX wiek
1. Thomas Ball Barratt:
niezwykły Boży sługa (1862-1940)
2. Daniel Berg i Adolf Vingren:
mężczyźni bez kompromisów (1884-1963 oraz 1879-1933)
3. Fred Francis Bosworth:
człowiek pokory i humoru (1877-1958)
4. Robert Alexander Brown:
odznaczający się odwagą i przekonaniem (1872-1948)
5. Alfred Howard Carter:
człowiek, którego świat nie był godzien (1891-1971)
6. Finis Jennings Dake:
pionier Słowa Bożego (1902-1987)
7. Stanley Howard Frodsham:
obdarowany niezwykłą umiejętnością przelewania myśli na papier (1882-1969)
8. Donald Gee:
ambasador w całym tego słowa znaczeniu (1891-1966)
9. Willis Collins Hoover:
ojciec pentekostalizmu w Chile (1856-1936)
10. Harold Lawrence Cuthbert Horton:
obrońca doktryny „początkowego dowodu” (1881-1969)
11. Lam Jeevaratnam:
posłaniec Jezusa
12. Stephen i George Jeffreys:
smutny koniec służby dwóch braci (1876-1943 i 1889-1962)
13. Carrie Judd Montgomery:
budująca mosty (1858-1946)
14. Peter Christopher (P. C.) Nelson:
pielgrzymka przez mrok (1868-1942)
15. Petrus Lewi Pethrus:
wielki organizator (1884-1974)
16. Victor Guy Plymire:
„ogrodzony żelazem” (1881-1956)
17. Charles Sydney Price:
książę wśród kaznodziei (1887-1947)
18. Raymond Theodore Richey:
prawdziwy pionier (1893-1968)
19. James Salter:
„mądry doradca” Kongo (1890-1972)
20. Douglas R. Scott:
apostoł dla Francji (1900-1967)
21. Lillian Hunt Trasher:
wielka matka znad Nilu (1887-1961)
22. Alfred George Ward:
człowiek, który znał swoją broń (1881-1960)
23. Smith Wigglesworth:
apostoł wiary (1859-1947)
24. Lilian Barbara Yeomans:
łączyła medycynę i Boże uzdrowienie (1861-1942)
Poruszając się w ostatnich blaskach chwały!
Ułożona przez Ryszarda Engelkinga księga listów przedstawia burzliwą historię chyba jedynej miłości Flauberta, która przypomina trwały związek – wobec Luizy Colet ten oddany sztuce samotnik zdobył się na maksimum tego, na co było go stać. Wyjątkowość tej relacji na tle innych, czysto seksualnych i przelotnych więzi, dla Gustawa oczywista, umyka jednak Luizie, która żąda niemożliwego: chce, aby Flaubert kochał ją w bardziej konwencjonalny sposób.
Perswazje Gustawa, który stara się przekonać o swoim uczuciu, w serii oryginalnych analiz objaśnia swoje zachowanie i odpiera zarzuty o rzekomą oschłość, to jeden z dwóch wielkich tematów tej książki. Drugim jest Pani Bovary i praca nad nią, o której autor pasjonująco opowiada, dając wykład swojej estetyki powieściowej.
Wybór zawiera ponad trzy czwarte listów Flauberta, niektóre we fragmentach. „Większe i poważniejsze luki w tej korespondencji – pisze we wstępie tłumacz – wynikają z braku listów Luizy. Znamy jedynie bruliony kilku, które czytelnik znajdzie tu w całości. Głos Luizy słychać również w cytatach z jej listów przywoływanych nierzadko w odpowiedziach Flauberta i – pełniej – we fragmentach Memorandów, datowanych notatek, z których wybrano praktycznie wszystko, co odnosiło się do Gustawa, i chronologicznie wpleciono między jego listy. Przytoczono także kilkanaście listów napisanych przez świadków opowiadanych wydarzeń”. Powstała właściwie powieść w listach, która na przykładzie Gustawa i Luizy odkrywa cały świat miłosnych cierpień i rozkoszy.
To osobista historia Pauliny, która wiedzie życie nomady i zmaga się z przeciwnościami losu. Historia zaczyna się w Londynie, gdzie bohaterka przychodzi na świat. Zaraz po upadku komunizmu z rodziną emigruje do kraju jej rodziców. Po powrocie do Polski jej aktywne życie w dobrobycie i zdrowiu przerywa choroba Leśniowskiego-Crohna, w wyniku której zostaje usunięte jelito grube i wyłoniona stomia. Po kilku latach zmagania się i życia w zamknięciu odkrywa świat ponownie. Szybko nadrabia czas, mieszkając między innymi we Włoszech, w Hiszpanii, Nowym Jorku i innych państwach, gdzie uczy się języków i kończy studia na włoskiej akademii. Zaczyna odkrywać świat i życie, staje się podróżniczką. Inspirują ją ludzie, których spotyka na swej drodze, a studia psychologiczne pomagają wiele zrozumieć.
Powieść została podzielona na etapy życia zgodnie z teorią twórcy jednego z nurtów psychoanalizy Andersa Ericssona, który dzieli egzystencję człowieka na fazy rozwoju poszczególnych wartości i umiejętności. Autorka opisała fazy życia na przykładzie studium własnego przypadku. Celem książki jest ukazanie odwagi do stawiania czoła zmianom, do pokonywania blokad i własnych słabości. Mimo ograniczeń i życia z workiem stomijnym Paulina udowadnia, że wszystko jest możliwe. Swoją historią pragnie inspirować i dawać innym nadzieję oraz pokazać, że mimo trudności można iść przez życie z radością i czerpać z niego jeszcze więcej.
Kiedy realizowałam reportaż o Paulinie, byłam na życiowym zakręcie. Poraniona psychicznie, z totalnym brakiem poczucia własnej wartości. I nagle na swojej drodze spotkałam nie tylko bohaterkę telewizyjnej opowieści, ale też... moją bohaterkę. Tak bardzo doświadczoną przez los, ale piękną w środku i na zewnątrz dziewczynę, która wyciska życie jak cytrynę :). I wiem, że zawsze sobie poradzi, że we wszystkim zobaczy szklankę do połowy pełną. I dzięki temu, że ją poznałam, widzę to samo... Dzięki, Paulinka!
Karolina Raszeja, dziennikarka TVP Gdańsk
„Kukuczka marzył o zdobyciu wszystkich czternastu ośmiotysięczników. To marzenie się spełniło. Więc gdzie jeszcze tak gnał? Przyzwyczajenie, radość ze zdobytego szczytu, spokój i ukojenie, jakie daje obcowanie z górami, przyrodą, a może coś więcej, coś jeszcze, czego nie pojmiemy. Tę wiedzę miał tylko on. Mają ją wszyscy, którzy zdobywają „swoją górę”.
Południowa ściana Lhotse to jedna z najtrudniejszych ścian w Himalajach – trzy tysiące metrów wymagającego terenu z trudnościami rosnącymi wraz z wysokością. Jej przejście uznano za największe wyzwanie himalajskie XX i XXI wieku. Mierzyli się z nią najlepsi na świecie wspinacze.
Jerzy Kukuczka dwa lata wcześniej zdobył Koronę Himalajów i Karakorum. I nie miał dość. Na Lhotse zaprosił dziennikarkę z Telewizji Katowice, jego rodzinnego miasta. Elżbieta Piętak miała dwie pasje, wspinaczkę i filmowanie. Podczas wyprawy prowadziła dziennik, w którym notowała zdarzenia ważne i powszednie.
„Tak naprawdę potrzebne jest szczęście. Jurek zawsze mówi, że oprócz umiejętności, rozsądku i wiary trzeba mieć właśnie szczęście. Przypomniały mi się różne publikacje, które ukazywały się na temat jego wspinania, wywiady z nim. Wielokrotnie przewijało się słowo szczęście”.
24 października Kukuczka nie odezwał się do bazy o umówionej godzinie. Kilka dni później świat obiegła tragiczna wiadomość: Jerzy Kukuczka zginął na południowej ścianie Lhotse.
„Przez wiele lat zastanawiałam się, co by było gdyby? Gdyby wszystko zakończyło się sukcesem, a Jurek pokonałby tę cholerną ścianę. Byłaby wielka radość. […] Ale czy ma sens zastanawiać się, co by było gdyby? Ciągle myśleć i wracać do wspomnień? Ma. Bo nie da się zapomnieć tego, co przeżyliśmy. Nie da się też zapomnieć o Kukuczce”.
Kabaret HRABI pierwszy raz w takiej formie, nie na scenie, a za kulisami. W opowieściach prywatnych i terapii grupowej. Własnymi słowami, więc nudno nie będzie. Błyskawice absurdu, sztormy inteligencji, burze pomysłów.
Przed Państwem Kabaret HRABI!
• Aśka. Kobieta dynamit. Powalający urok i monstrualny zmysł komiczny.
• Kamol. Studnia z pomysłami. Bez dna.
• Bajer. W pewnych kręgach nazywany Małpoludem, ale jakoś wszystkie dziewczyny chcą go całować!
• Lopez. Maestro, Dziubas, maskotka zespołu o przepięknych łydach!
Zjawisko kabaretowo-teatralne. Inteligentni, z ambicjami i w ogóle A’YoY. Ciągle o coś im chodzi, choć trzymają się z daleka od politycznej przewalanki. Godni spadkobiercy Kabaretu Potem i Kabaretu Starszych Panów. Nie mają żadnych wad, tylko waszki. Tak, że o.
Niepublikowane zdjęcia! Skecze! Anegdoty!
Czujecie to? Hrabicie?
Do czytania duszkiem!
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Stuhrmówka czyli 100% Stuhra w... książce.Maciej Stuhr w rozmowie z Beatą Nowicką wspomina rodzinny dom, czasy studenckie i początki kariery. Opowiada o kulisach pracy na estradzie, w filmie i teatrze. O pułapkach, jakie niesie za sobą znane nazwisko oraz popularność. O przekonaniach i wartościach.Sporo w tej publikacji wybornego poczucia humoru, dystansu do siebie i wrażliwości.""Stuhrmówka. A imię jego czterdzieści i cztery"" to wydanie poszerzone o rozmowy tyczące ostatnich czterech lat, podczas których wiele się zmieniło. Maciej Stuhr ponownie się ożenił, po raz drugi został ojcem, zagrał wiele ciekawych ról, zrobił doktorat i stał się solą w oku partii rządzącej.Jest mieszanką odpowiedzialnego mężczyzny i małego, wrażliwego chłopca.Maja OstaszewskaJego ojciec chrzestny Jan Nowicki opowiadał mi, że był brzydkim dzieckiem. Z reakcji moich licznych koleżanek na Macieja dziś wysnuwam wniosek, że mu to przeszło.Kuba WojewódzkiProfesor Bohdan Korzeniewski, wybitna postać polskiego teatru, na pytanie studenta, czy aktor powinien być inteligentny, odparł, że może być, ale nie powinno mu to przeszkadzać Maćkowi Stuhrowi inteligencja nie przeszkadza być doskonałym aktorem, ale też nie ogranicza go do wykonawstwa. Maciek jest wrażliwym obserwatorem życia dyskretnie szyderczym, ale też lirycznym i wyrozumiałym.Marek Kondrat
Kiedy jedno życie to za mało.
Niespełniony komik Graham Patterson przejeżdża przez zapyziałe miasteczko w Karolinie Północnej, gdy nagle psuje mu się samochód. Zmuszony czekać dwa dni na naprawę, zachodzi do salonu tajemniczej tatuażystki. Zachwycony jej kunsztem, postanawia zrobić sobie tatuaż, który „najmniej mu się podoba”. Nie ma pojęcia, że tym samym zyskał moc przemieszczania się między równoległymi rzeczywistościami. Od tej pory życie Grahama Pattersona rozszczepia się na trzy splatające się wersje jego biografii. Kłopot w tym, że wersje te zaczynają się z sobą mieszać…
Dowcipna, lekka forma, a jednak skłaniająca do namysłu ? Carroll jest w tym mistrzem!
Jonathan Carroll jest jednym z moich ulubionych żyjących pisarzy. Właśnie przeczytałem jego najnowszą powieść Mr. Breakfast. Piękna i błyskotliwa refleksja na temat sztuki, miłości, natchnienia i tego, po co warto żyć. (…) Prawdziwa uczta. - Neil Gaiman.
Minutę temu skończyłem Twoją znakomitą powieść. Końcowe rozdziały czytałem wolniej, sycąc się cudownymi szczegółami. Ta książka jest dla Ciebie zarówno charakterystyczna – stanowiąc część mozaiki Carrolla – jak też jedyna w swoim rodzaju. Podoba mi się jej szufladkowa budowa na zasadzie rosyjskich matrioszek i podobają mi się nowe ujęcia, kiedy wcześniejsze zdarzenia ukazują odmienne oblicze w świetle późniejszych. Podoba mi się humor – figlarność, głupawe dowcipy i surrealnie proste/prosto surrealne kombinacje słów, które od początku są Twoim znakiem rozpoznawczym. - Jonathan Lethem
Barwna opowieść o życiu córki Papcia Chmiela. Jakim ojcem jest Henryk Chmielewski i dlaczego „słodka blondynka” wyemigrowała za wielką wodę? Czy na kalifornijskich wzgórzach odnalazła szczęście, którego szukała? O szarych latach PRL, o dzieciństwie u boku idola i kosmicznych latach małżeństwa z pracownikiem NASA opowiada Monique Chmielewska-Lehman – światowej sławy artystka i jedna z bohaterek programu TVN „Żony Hollywood”.
„Wątek sławy” to książka pełna wzruszeń, gorzkich wspomnień, okraszonych dużą dawką humoru i przeplatających się losów Chmielewskich tkanych komiksową nicią. To niezwykła historia życia dziewczyny z Polski, która znalazła sławę i szczęście za oceanem.
Klaudia Frant-Rakuś – absolwentka Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, doświadczony wydawca i redaktor, debiutująca pisarka, kolekcjonerka wspomnień z włoskich wojaży.
Książka „Wątek sławy” powstała na podstawie wielogodzinnych rozmów („Z dnia na dzień Monika odkrywała przede mną kolejne tajemnice swojego życia przepełnionego miłością do sztuki i ludzi, z energią, uśmiechem i pogodą ducha”), setek listów, dokumentów i zdjęć.
Fascynujące relacje z pracy chirurga transplantologa
Trudna codzienność, historia przeszczepów, szokujące przypadki i kwestie etyczne.
To ekscytujące, pełne wrażliwości i wyczucia, bardzo intymne spojrzenie na wielki postęp nauki. Budząca duże emocje, ciekawość i podziw transplantologia ocala życie bazując na śmierci. Autor bada ponad stuletnią historię przełomów medycznych, zręcznie łączy naukową klarowność z trudnymi i bolesnymi losami konkretnych pacjentów.
Mezrich zastanawia się też nad swoim powołaniem jako lekarza. Przywołuje historie odważnych pionierów i niezależnych chirurgów, których śmiała wizja i ryzykowne praktyki sprawiły, że dziś niemal codziennie na szpitalnych oddziałach całego świata może zdarzać się cud.
Jak to ja alkoholiczką? Przecież mam pracę, w której jestem szanowana, świetnie zarabiam, moje dzieci uczą się w elitarnej szkole, którą sama opłacam. Jednak na spotkaniu AA okazuje się, że wszyscy kiedyś byliśmy w tym miejscu.""Ilona MontanaStatystyki są zastraszające codziennie w Polsce sprzedawanych jest 3 mln. tzw. ""małpek"", a Polacy piją więcej niż w okresie PRL-u.""Alkohol. Piekło kobiet"" Moniki Sławeckiej ukazuje portret Polek, które zmagają się z chorobą alkoholową. Są wśród nich kobiety znane i nieznane, aktorki i pielęgniarki, dyplomatki i sprzedawczynie. Łączy je jedno: uzależnienie.Autorka wraz z bohaterkami rozmów zapraszają czytelnika w intymny świat doświadczeń, przeżyć i trudnych emocji, które bywają zarówno przyczynami alkoholizmu, jak i jego konsekwencjami. Szczere wyznania kobiet dotkniętych nałogiem i tych, które próbują im pomóc, pozwalają odnaleźć odpowiedź na pytania, które nie zawsze chcemy sobie zadawać. Gdzie leży granica? I co możemy zrobić, jeśli ją przekroczymy?
To powieść, o której Javier Cercas myślał od kiedy został pisarzem. A może już dużo wcześniejWładca cieni opowiada o poszukiwaniach niemal anonimowego chłopca, który walczył za niesłuszną sprawę i zginął po niewłaściwej stronie barykady. Nazywał się Manuel Mena i w 1936 roku, gdy wybuchła hiszpańska wojna domowa, zaciągnął się do armii generała Franco. Dwa lata później zginął walcząc w bitwie nad Ebro i na dekady stał się oficjalnym bohaterem swojej rodziny. Był stryjecznym dziadkiem Javiera Cercasa, który zawsze unikał zagłębiania się w jego historię, do momentu, w którym poczuł, że jest mu to przeznaczone.Owocem jego rodzinnego i literackiego śledztwa jest wciągająca powieść, wartka, pełna emocji i humoru, która zawiera najważniejsze motywy całej twórczości Cercasa: żywą, wielowymiarową i nieuchwytną naturę bohaterstwa, upór w walce o przetrwanie i ciężar rozliczeń z trudną przeszłością.Władca cieni trwa w zawieszeniu pomiędzy historią osobistą i powszechną, zgiełkiem bitew a antywojenną opowieścią i otwiera nowy rozdział w rozliczeniu z dziedzictwem hiszpańskiej wojny domowej.
„Malowała powoli, z przejęciem, a portrety robiła wprost latami. Model się zestarzał, wyłysiał, ożenił, okocił, schudł […] musiał pozować, chciał czy nie chciał, chyba że umarł.”
– Zofia Stryjeńska o Oldze Boznańskiej
Olga Boznańska. Najwybitniejsza malarka epoki. Obywatelka świata.
Jej portrety intrygowały, niepokoiły, obnażały duszę malowanej osoby. Nie uznawała banalnego piękna. Charakter, emocje, uczucia były dla niej ważniejsze niż uroda modeli.
Po Paryżu chodziła w sukni giupiurowej z trenem pełnym falban i plis. Wzbijał się za nią tuman kurzu. Na głowie miała olbrzymi, sinoczarny wał włosów wysoko w kok zaczesanych. Na nim „czarne gniazdo z dżetów i flaneli podpięte wysoko z tyłu kwiatami, spod którego spływały czarne strusie pióra”. Wyglądała jak „posąg wyjęty na chwilę z ciemności piramidy”.
Przez trzydzieści lat malowała w pracowni przy Boulevard Montparnasse. Bywali tam m.in. Zofia Stryjeńska, Mela Muter, Wojciech Kossak, Artur Rubinstein. Pojawiała się Maja Berezowska „ze swoimi kochasiami”.
W tle kręcił się roller coaster historii: Budowa wieży Eiffla, pierwsza wojna światowa, kryzys gospodarczy, początek drugiej wojny.
Mistrzyni biografii, reporterka Angelika Kuźniak przygląda się wybitnej artystce z dociekliwością śledczej. Efektem jest napisany przepięknym językiem przenikliwy, pełen poczucia humoru portret Olgi Boznańskiej. Kobiety genialnej, delikatnej, zmysłowej, świadomej swojego talentu. Niezależnej. Portret artystki, która dla sztuki była w stanie poświęcić wszystko: miłość, dobrą opinię i święty spokój.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
