W publikacji przedstawiono kulisy przenosin Józefa Andrzeja Gierowskiego, historyka pracującego na Uniwersytecie Wrocławskim, do Krakowa na Uniwersytet Jagielloński. Ten naukowy transfer dokonał się w latach 19641965 i był ściśle związany ze śmiercią Kazimierza Lepszego, rektora UJ, który zmarł 30 maja 1964 r., pozostawiając wakującą Katedrę Historii Nowożytnej XVIXVIII Wieku w Instytucie Historycznym UJ. W realiach PRL-u przeniesienie się z jednej uczelni na drugą było sprawą nieomal wagi państwowej, w którą zaangażowały się i w której pośredniczyły władze na najwyższym szczeblu (partyjne oraz państwowe/ministerialne), a ich przychylność okazała się być może decydująca dla powodzenia całego przedsięwzięcia, jakim był przyjazd J.A. Gierowskiego do Krakowa i objęcie przez niego kierownictwa Katedry Historii Nowożytnej XVIXVIII Wieku. W publikacji zostały ukazane również kulisy swoistej rywalizacji o krakowską katedrę, którą chcieli objąć Władysław Czapliński, starszy kolega J.A. Gierowskiego z Wrocławia, Adam Kersten z Lublina, i Celina Bobińska z UJ, pragnąca połączyć kierowaną przez nią Katedrę Historii Powszechnej Nowożytnej i Najnowszej z Katedrą Historii Nowożytnej XVIXVIII Wieku, co jeśliby zakończyło się powodzeniem doprowadziłoby do stworzenia największej tego typu katedry w strukturze ówczesnego Instytutu Historycznego UJ. Godne podkreślenia jest również zaangażowanie w tę sprawę osób, którym zależało na wzmocnieniu krakowskiego środowiska historycznego o ludzi prezentujących wysoki poziom naukowy. Taką postacią jest Henryk Wereszycki, który od samego początku kibicował przenosinom J.A. Gierowskiego do grodu nad Wisłą i ze swojej strony czynił wszystko, aby starania te zakończyły się pomyślnie.
Szwedzka malarka Hilma af Klint (1862–1944) miała czterdzieści cztery lata, gdy zerwała z tradycją akademicką, aby stworzyć radykalne, abstrakcyjne dzieła, jakich nigdy wcześniej nie widziano. Dziś już powszechnie uznaje się ją za jedną z pionierek malarstwa abstrakcyjnego w Europie. Ale to jedynie część jej historii. Była nie tylko czynną artystką, lecz także jasnowidzką i mistyczką. Podobnie jak wielu artystów przełomu XIX i XX wieku, którzy rozwinęli jakąś wersję malarstwa abstrakcyjnego, Hilma af Klint studiowała teozofię, która głosi, że nauka, sztuka i religia są odbiciem ukrytej formy życia – i że formę tę można okiełznać poprzez medytację, studia i eksperymenty. Na długo, zanim Kandinsky, Mondrian i Malewicz ogłosili się twórcami abstrakcji, Hilma af Klint zajmowała się malarstwem niefiguratywnym i wypracowała potężny język wizualny, który do dziś przemawia do odbiorców. „Fascynująca książka o życiu i twórczości Hilmy af Klint. Julia Voss wydobywa jej historię na światło dzienne i opowiada o niej z wielką wrażliwością i wnikliwością. Lektura obowiązkowa!” Katy Hessel, autorka książki Historia sztuki bez mężczyzn „Olśniewająca i aktualna biografia Hilmy af Klint autorstwa Julii Voss nie tylko zgłębia życie tej niezwykłej artystki, ale także podkreśla istotny wkład mistycyzmu w historię sztuki nowoczesnej. Nie mogłam się od niej oderwać.” Jennifer Higgie, autorka książki The Other Side „Biografia autorstwa Julii Voss ukazuje Hilmę af Klint jako dużo więcej niż tylko artystkę, którą należy włączyć do poprawionego, bardziej inkluzywnego kanonu sztuki abstrakcyjnej. Voss ratujeartystkę przed historią sztuki, a jednocześnie prowadzi nas w głąb jej świata. Lektura tej książki była dla mnie objawieniem – zmieniła moje rozumienie Hilmy af Klint jako artystki i kobiety, a także czasów, w których żyła.” Griselda Pollock, współautorka (wraz z Rozsiką Parker) książki Dawne mistrzynie „Biografia autorstwa Julii Voss to niezastąpione źródło wiedzy dla każdego, kto interesuje się pionierską artystką Hilmą af Klint. Mimo tysięcy stron zapisanych notatników, af Klint pozostawała długo poza zasięgiem badaczy nieznających języka szwedzkiego. Voss odsłania Hilmę, której nie znaliśmy, w tym płynność płciową leżącą u podstaw wielu jej motywów. Autorka odtwarza również w swej książce kosmopolityczny obraz Sztokholmu z tego okresu – poczynając od wystaw i wykładów naukowych, kończąc na znaczącym zainteresowaniu spirytualizmem.” Linda Henderson, autorka książki The Fourth Dimension and Non-Euclidean Geometry in Modern Art
Komiks wielki jak świat!Najsłynniejsze dzieło Harariego w odsłonie graficznejW czwartej i ostatniej części monumentalnej serii komiksowej Harari analizuje, jak myślenie naukowe zdominowało XVI wiek, wyprzedzając religię i filozofię oraz napędzając ekspansję imperialną, kolonializm i rewolucję przemysłową.Na początku XVI wieku mogło się wydawać, że po wielkich odkryciach geograficznych ludzkość osiągnęła apogeum rozwoju pod względem medycznym, gospodarczym i militarnym. Jak więc przeszliśmy od średniowiecznych zwojów do e-booków, od liczydeł do komputerów, od drewnianych statków do atomowych okrętów podwodnych? Jak poderwaliśmy się z powierzchni Ziemi, by wreszcie dotrzeć na Księżyc?Yuval Noah Harari twierdzi, że motorem rewolucji naukowej były niewiedza i ciekawość. To one uruchomiły potężne sprzężenie zwrotne między nauką, polityką i kapitalizmem, przyspieszając odkrycia i przekształcając świat na niespotykaną wcześniej skalę.Równie wciągająca jak poprzednie części, wnikliwa i barwna opowieść o ludzkiej historii, przeznaczona dla dociekliwych umysłów w każdym wieku.
"Jagododowa wojowniczka" to niezwykle osobista opowieść o stracie mojej ukochanej sześciomiesięcznej córeczki Jagódki, która zmagała się z mutacją genetyczną na 9. i 13. chromosomie, kraniostenozą, wytrzeszczem gałek ocznych, niedomykalnością zastawek, ubytkiem w przegrodzie międzyprzedsionkowej oraz wieloma innymi zaburzeniami, o których przeczytacie w książce.To historia o macierzyństwie, miłości i poszukiwaniu siły po śmierci upragnionego dziecka. Poznacie również najbliższe mi osoby - córkę, męża i wiernego pieska - a także dowiecie się, co robię na co dzień, czym się zajmuję i w jakie projekty się angażuję.To prawdziwy wyciskacz łez - wzruszający hołd dla zmarłej córki, a zarazem przewodnik dla rodziców zmagających się z podobnymi zaburzeniami. Wierzę, że moja Jagodziana, patrząc na mnie z góry, jest moją wierną fanką, kibicuje mi w moich działaniach, jest ze mnie dumna i kocha mnie bezgranicznie tak samo, jak ja kocham ją.Monika Szyszka-Mnich ukończyła studia na kierunkach ochrona środowiska oraz biologia człowieka. Pracuje w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym w Poznaniu - zarówno jako pracownik administracyjny, jak i kierowca autobusu. Od 2009 roku mieszka w Poznaniu. Jest szczęśliwą żoną, matką oraz opiekunką najwierniejszej psiej towarzyszki o imieniu Bella. Jest honorową dawczynią krwi i bierną instruktorką nauki jazdy.W wolnych chwilach uwielbia podróżować, gotować, spacerować i spędzać czas z najbliższymi. Interesuje się medycyną i literaturą - sama tworzy wiersze oraz pisze artykuły do firmowej gazetki. Zamiłowanie do tworzenia towarzyszyło jej od najmłodszych lat, dopiero jednak śmierć córki stała się natchnieniem do napisania debiutanckiej książki opowiadającej o jej losach.
"Wiesz, że na świecie kiedyś była wojna?" - to pytanie usłyszał sześcioletni Wiktor Słojkowski od swojej babci Zofii.Ostatni głos to opowieść o wojnie widzianej oczami dzieci, które musiały dorosnąć zbyt szybko. To historie pełne strachu, odwagi, straty i nadziei - zapisane nie w podręcznikach, lecz w pamięci tych, którzy je przeżyli.Spotkamy niezwykłych świadków historii: uczestniczkę Powstania Warszawskiego i kurierkę gen. Tokarzewskiego Annę Reszuto, aktorkę i modelkę Helenę Norowicz, aktora Jerzego Nasierowskiego, artystę Andrzeja Szwana oraz innych. Ich wspomnienia prowadzą czytelnika przez okupowaną Warszawę, podlaskie wsie i powojenną Polskę, odsłaniając świat, którego już nie ma.To nie jest kolejna książka o wojnie. To spotkanie z ludźmi, którzy noszą ją w sobie do dziś. Ostatni głos przypomina, że historia mieszka w ludziach, a pamięć jest najcenniejszym dziedzictwem, jakie możemy ocalić.
Żyjemy w świecie, w którym pomnażanie własnego majątku jest ważniejsze od walki z nędzą. W świecie, który daje najwięcej tym, którzy potrzebują najmniej.Stany Zjednoczone, najbogatszy kraj na ziemi, zmagają się z ubóstwem bardziej niż jakiekolwiek inne rozwinięte państwo demokratyczne. Dlaczego ta kraina obfitości pozwala, by co ósme dziecko żyło bez podstawowych potrzeb, obywatele umierali na ulicach, a korporacje płaciły głodowe pensje?W tej przełomowej książce wybitny socjolog Matthew Desmond analizuje historię, badania naukowe i własne odkrycia, by pokazać, jak zamożni Amerykanie - świadomie i nieświadomie - utrwalają biedę. Jak ci, którzy żyją w dostatku, czerpią korzyści z wyzysku ubogich: zaniżają wynagrodzenia, zmuszają do przepłacania za mieszkania czy ułatwiają dostęp do pożyczek, których nie da się spłacić.Bieda w Ameryce z empatią pokazuje, jak inaczej można myśleć o problemie, który domaga się działań i który może dotknąć każdego z nas. Ale też podpowiada rozwiązania i wzywa, by każdy z nas - zwłaszcza ci, których na to stać - stał się uczestnikiem wspólnoty, która polepszy życie nas wszystkich.Książka zdobyła Goodreads Choice Award w kategorii Nagroda Czytelników.+++Ulgi podatkowe dla bogaczy, spychanie biednych do gorszych dzielnic i pomoc socjalna tylko na papierze - Desmond metodycznie opisuje system cementujący nierówności społeczne w USA. To ważna lektura o kraju, który nie jest dla ubogich ludzi.Marta Zdzieborska, dziennikarka "Press", była korespondentka w USA, stała współpracowniczka "Tygodnika Powszechnego"Matthew Desmond wraca z kolejną książką, by pokazać całościowy obraz amerykańskiej biedy. Nie chodzi jednak wyłącznie o pobudzenie sumień historiami indywidualnego cierpienia - choć te autor kreśli niezwykle poruszająco. Desmond stawia sobie ważniejszy cel: zrozumieć, skąd bierze się ten problem i dlaczego ubogich nie ubywa, mimo że gospodarka USA zawrotnie urosła w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Łączy zmysł reportera z dociekliwością naukowca, by obalić najbardziej utrwalone stereotypy (czy w Stanach rzeczywiście brakuje socjalu? Czy biedni są leniwi? Kto korzysta na wyzysku najuboższych?). A potem stawia kolejny krok: przedstawia własną propozycję naprawy sytuacji. To pozycja obowiązkowa dla osób pragnących lepiej zrozumieć, dlaczego największa gospodarcza potęga świata wciąż mierzy się z problemami typowymi dla państw rozwijających się.Andrzej Kohut, analityk Ośrodka Studiów Wschodnich, autor Bitwy o Amerykę
Niezwykle szczere i emocjonalne, napisane z empatią wspomnienia ukazują siłę matczynej miłości, a jednocześnie niosą ukojenie i nadzieję innym rodzicom dzieci w spektrum autyzmu.Gdy jej syn, Cooper, otrzymał diagnozę głębokiego, niewerbalnego autyzmu, świat Kate Swenson nagle się zatrzymał. Od dzieciństwa snuła plany idealnego życia rodzinnego. Nie spodziewała się, że zostanie matką dziecka z niepełnosprawnością.Na początku musiała zmierzyć się z żalem po niespełnionych marzeniach. Później pojawiły się frustracja i wyczerpanie wynikające z konieczności walki o funkcjonowanie syna w niesprzyjającym, pełnym trudności świecie. Dzięki swojej ciężkiej pracy, wytrwałości i rozwojowi osobistemu zrozumiała jednak, że to nie Cooper powinien się zmienić. To ona musiała zmienić swoje nastawienie. I właśnie ta transformacja ostatecznie doprowadziła Kate do pełnej akceptacji, a co z tym idzie, do radości z życia.I właśnie ta transformacja ostatecznie doprowadziła Kate do pełnej akceptacji, a co z tym idzie, do radości z życia.
ULUBIENIEC HITLERA. ŚMIERTELNY WRÓG GOEBBELSA.
Hermann Göring należał do najpotężniejszych ludzi III Rzeszy. Za fasadą bon vivanta, miłośnika luksusu i kolekcjonera sztuki krył się mistrz politycznej gry, który odegrał kluczową rolę w budowie nazistowskiego państwa terroru. Im większe były jego wpływy, tym straszniejsze zbrodnie. Miał wszystko – poza granicami moralnymi.
Andreas Molitor pokazuje Göringa już jako ambitnego młodzieńca owładniętego pragnieniem wielkości. Śledzi jego drogę na sam szczyt, a potem upadek – aż do celi w Norymberdze. Oparta na wieloletnich badaniach biografia obala mit groteskowego marszałka, odsłaniając bezwzględnego stratega i mistrza manipulacji.
To studium człowieka, który przez lata współtworzył jeden z najbardziej zbrodniczych systemów w dziejach świata, a zarazem przenikliwa lekcja o potędze: o tym, jak się ją zdobywa, jak się jej broni i dlaczego nawet najpotężniejsi nie są w stanie jej zatrzymać.
"Przez pryzmat życia" jest luźną kontynuacją mojego poprzedniego tomiku "Wino poezji" (2021). Podejmuję w nim między innymi takie tematy, jak miłość, mądrość i przyjaźń. Położyłem nacisk przede wszystkim na treść i przesłanie, a nie na artystyczne ornamenty. Dla jednych tomik będzie łatwy w odbiorze, dla innych bardziej wymagający, jednak każdy powinien znaleźć w nim coś dla siebie. Serdecznie zachęcam do lektury.Maciej S. ŚwistakMaciej S. Świstak (ur. 1977) w latach 1997-1998 należał do Klubu Literackiego Aspekt działającego przy Miejskim Centrum Kultury w Ostrowcu Świętokrzyskim. Studiował filozofię, socjologię i informatykę, nie ukończył jednak żadnego z tych kierunków. Uważa się za artystę z powołania - przede wszystkim poetę, a w dalszej kolejności pisarza.Dotychczas opublikował tomik poetycki "Wino poezji" (2021) oraz powieść "Skansen Europy" (2023).
W tomie II "Byłem więźniem" autor opisuje swoje dalsze losy w łódzkim areszcie, proces pod dyktando Prokuratury Krajowej Ziobry oraz pobyt w więzieniach w Iławie i we Wrocławiu. Tematem przewodnim książki jest jednak życie po życiu, a dokładnie przekonanie, że nasza egzystencja i świadomość nigdy się nie kończą. Niby nic nowego, lecz autor w unikalny sposób udowadnia tę Prawdę, zestawiając relacje osób, które doświadczyły śmierci klinicznej, z relacjami tych, którzy podczas regresji hipnotycznych widzieli swoje poprzednie wcielenia. Opisuje również okresy pomiędzy kolejnymi wcieleniami, czyli czas przebywania w naszym prawdziwym Domu."Maniuś był z nami pół roku. Za nieodpowiedni żart skazano go na sześć lat więzienia i wywieziono do Zakładu Karnego w Sieradzu. Tam umarł na atak serca"."Wszyscy słyszeli o Tomaszu Komendzie czy Arkadiuszu Krasce, ale mało kto na wolności wyobraża sobie, że takich jak oni w polskich więzieniach gniją tysiące. Całkiem niewinnych lub winnych częściowo ()"."Lokal wynajmowali studenci. Skarżyli się na smród, który rzekomo wydobywał się ze ścian. Okazało się, że wnęka przy balkonie była mniejsza od tych, które zrobiono w identycznych mieszkaniach w kamienicy. Pod tynkiem i warstwą cegły spoczywał martwy Mieczysław"."Macie () okazję przeczytać o tym, co z ogromną dozą pewności stanie się z wami na progu i za progiem śmierci ciała"."() dopóki nie wróciłem z martwych, nigdy wcześniej tak naprawdę nie widziałem kwiatu. () Teraz patrzę na las, na kwiat, na ptaka i mówię: To jestem ja, to jest część mnie!"."Poddawani regresji opisują Dom Ojca - w którym żyjemy na stałe pomiędzy kolejnymi wcieleniami, zintegrowani z naszym wyższym Ja - jako odwzorowanie ziemskich miast, budynków, ludzi, przyrody - fauny i flory. Jednak każdy z tych elementów jest tam doskonały i posiada więcej wymiarów niż na Ziemi".
Zadebiutował w Serie A, mając zaledwie 16 lat. Kiedy marcowego popołudnia 1993 roku wchodził na boisko w Brescii, kibice nie mogli wiedzieć, że oto oglądają przyszłą legendę włoskiej piłki. Jego kariera szybko nabrała rozpędu: pierwsze derby, pierwsza bramka, pierwsze trofea. A wszystko to mogło zakończyć się o wiele wcześniej, gdyby prezydent Franco Sensi nie odwołał w ostatniej chwili jego transferu do Sampdorii.
W tej książce Francesco Totti przedstawia historię swojego życia – od dzieciństwa upływającego pod znakiem nieśmiałości i lęku, po scudetto, dwa Superpuchary Włoch i mistrzostwo świata z reprezentacją swojego kraju. Il Capitano opowiada też o groźbach pod adresem sędziego po przegranym meczu z Koreą na mundialu w 2002 roku, Luciano Spallettim czającym się na niego w ciemnościach hotelowego korytarza, więźniu, który dobrowolnie został dłużej za kratkami, by mieć możliwość spotkania swojego idola, i o wielu innych wydarzeniach ze swojej wspaniałej kariery.
Szczera, prawdziwa, anegdotyczna. Wyjątkowa autobiografia, która udowadnia, że Totti to ktoś więcej niż piłkarz.
Totti znaczy kapitan.
Wspaniała autobiografia legendy, jaką za życia stał się Francesco Totti. To wciągająca podróż do świata wybitnego piłkarza, który klasą i umiejętnościami, a nade wszystko wiernością i lojalnością zapracował na status nieśmiertelnego. Nikt tak jak Totti nie uczy, na czym polega miłość do jednego klubu.
Mateusz Święcicki, Eleven Sports
To jest książka o wierności. Wartości w piłce nożnej niemal zapomnianej i coraz mniej cenionej. Francesco Totti spędził w AS Romie ćwierć wieku, strzelił dla niej ponad ćwierć tysiąca goli, ale osiągnął z klubem niewiele. Gdyby trafił do lepszego, byłby wielokrotnym mistrzem. Tyle że on nie chciał innego klubu, bo kocha Rzym. A wdzięczny Rzym tę miłość odwzajemnia.
Stefan Szczepłek, „Rzeczpospolita”
Proszę wybaczyć, bo listy miłosne wypada pisać atramentem. Drogi Francesco… Dziękuję za wieloletnie przedłużanie i pielęgnowanie dziecięcej, nieskażonej miłości do piłki w milionach dorosłych facetów. Szkoda, że nie skorzystałeś z okazji przedłużenia kariery, kiedy w trakcie jednego z meczów wydzierałem się na antenie, że oddam za to nerkę. Ta książka poniekąd rekompensuje mi Twoją decyzję.
Filip Kapica, Eleven Sports
Nie ma piłkarzy większych niż klub, ale nie dotyczy to Francesco Tottiego. Totti to Rzym, a Rzym to Totti. Francesco jest jak Koloseum – zawsze będzie kojarzył się z jednym miastem i z jednym klubem. Ta książka to piękna opowieść o człowieku, który w imię miłości powierzył swoje życie AS Romie. Wspaniała podróż dla fanów calcio śladami jednej z największych legend.
Piotr Dumanowski, Eleven Sports
Finalista Międzynarodowej Nagrody Bookera 2026.Życie artysty i pakt z diabłem. Powieść o niebezpiecznych iluzjach srebrnego ekranu.Po dojściu Hitlera do władzy reżyser Georg Wilhelm Pabst, czołowy twórca niemieckiego kina, ucieka do słonecznej Kalifornii. Hollywoodzcy producenci, choć w rozmowach wychwalają go jako mistrza, tak naprawdę odnoszą się z lekceważeniem do jego pomysłów i narzucają mu marne, sztampowe projekty. Nawet Greta Garbo, którą Pabst niegdyś rozsławił, nie może mu pomóc. Gdy do Pabsta dociera wiadomość o poważnej chorobie matki, wraz z rodziną wraca do ojczystej Austrii, nazywanej teraz Marchią Wschodnią. Na miejscu doświadcza bezlitosnego reżimu, a po wybuchu drugiej wojny światowej nie może już wyjechać z Rzeszy. Minister propagandy w Berlinie pragnie pozyskać geniusza kina, składa mnóstwo obietnic i nie toleruje sprzeciwu. Pabst wierzy, że zdoła jednocześnie tworzyć dobre filmy i nie sprzedać swojej duszy, ale zrobił już pierwszy krok na drodze do związania się z nazistami Cudowna książka o współwinie jako takiej i o współwinie sztuki, zabawna i znakomita. - Salman Rushdie. Iluzjon ma w sobie mrok, dynamiczną dwuznaczność i atrakcyjny niepokój współczesnej baśni braci Grimm. To najlepsza jak dotąd książka Kehlmanna. - Nina Allan, "The Guardian" Daniel Kehlmann odznacza się niezwykłą mieszanką talentów - jest realistą obdarzonym fantazją, racjonalistą skłonnym do czarodziejskich sztuczek, współczesnym artystą, który zagląda w przeszłość, [] mistrzem i magiem, który w swoich powieściach zachowuje skromność leżącą u podstaw każdej formy klasycznego opowiadania. - James Wood, "The New Yorker"
W roku Pańskim 1227 nieopodal Gąsawy zostaje zamordowany książę Leszek Biały, osierocając rocznego syna Bolesława. Nowy dzierżyciel Krakowa staje przed trudnym zadaniem. Musi przeżyć i obronić swoją dzielnicę przed zakusami zachłannych krewniaków. Pomagają mu w tym surowa matka, duchowni, mordercy, a przede wszystkim tajemniczy Piękny Młodzieniec, który mieni się opiekunem jego rodu. Kiedy w życiu dorastającego władcy pojawia się zimna bryła soli, wszystko zaczyna zmierzać ku lepszemuPiastowskie wahadłoto literacka biografia Bolesława Wstydliwego, opowieść o trzynastowiecznym Krakowie, świecie bez czyśćca, gdzie cnota zderza się z rozpustą, a rycerskość z podłością.
Liza Minnelli, ikona kina i Broadwayu, aktorka, piosenkarka i tancerka, dzieli się z nami inspirującą opowieścią – o wychodzeniu z cienia legendarnych rodziców, zwycięskiej walce z własnymi demonami, a także o cenie, jaką płaci się za talent. Chociaż jej droga do sukcesu nie była usłana różami, stała się artystką jedyną w swoim rodzaju. Do tej pory zawsze opowiadali o niej inni. Jej triumfy i tragedie wciąż trafiają na pierwsze strony gazet, a fakty nagina się tak, by sprzedać jak najwięcej egzemplarzy kolorowych pism. „Za mną już prawie osiemdziesiąt lat życia, pełnego ciosów, spektakularnych upadków i ekscesów. Najwyższy czas opowiedzieć o mojej drodze do trzeźwości” – pisze Liza Minelli.„Wysłuchajcie mnie” po raz pierwszy odsłania intymną prawdę o jedynym dziecku hollywoodzkich legend – Vincente’a Minnellego i Judy Garland. Oto Liza z bliska: surowa, silna, seksowna, przezabawna – a zarazem rozdzierająco krucha. Jako szesnastolatka postanowiła, że będzie dawać ludziom radość. Jednak kryją za tym zmagania z nadużywaniem substancji psychoaktywnych (które – jak sama pisze – odziedziczyła po matce), nieudanymi małżeństwami, poronieniami i hospitalizacjami. Poznajemy jej wzloty i upadki, spektakularne sukcesy artystyczne, którym towarzyszył nieustanny lęk oraz groźba finansowej ruiny. A w tym wszystkim najważniejsza jest zdolność Lizy do miłości – zarówno do obdarzania nią innych, jak i jej przyjmowania.Liza otwiera przed nami serce, dzieląc się najskrytszymi sekretami. „Czas powiedzieć prawdę – pisze – która pomoże potrzebującym się leczyć, krok za krokiem, dzień po dniu”. Liza Minnelli – słynna amerykańska aktorka, piosenkarka, tancerka i choreografka, córka aktorki i piosenkarki Judy Garland oraz reżysera Vincente’a Minnellego, urodziła się w Los Angeles w 1946 roku. W wieku piętnastu lat przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęła karierę jako aktorka teatru muzycznego, artystka klubów nocnych i piosenkarka. W 1965 roku została najmłodszą w historii laureatką nagrody Tony dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej w musicalu (ten rekord należy do niej do dziś) oraz w 1990 roku najmłodszą laureatką EGOT (nagród: Emmy, Grammy, Oscara i Tony). W 1973 roku zdobyła Oscara za rolę w filmie „Kabaret”.Michael Feinstein jest bliskim przyjacielem Lizy i jednym z najbardziej cenionych artystów w świecie rozrywki, laureatem Tony, nominowanym do Emmy i pięciokrotnie do Grammy. Jego koncerty, nagrania, a także filmy, broadwayowskie spektakle i telewizyjne programy muzyczne zapewniły mu stałe miejsce w historii show-biznesu.Josh Getlin to bestsellerowy autor i były szef nowojorskiego biura „Los Angeles Times”, gdzie przez trzydzieści lat zajmował się tematyką kultury i rozrywki.Heidi Evans jest laureatką Nagrody Pulitzera oraz George Polk Award za pracę dla „New York Daily News”, gdzie pracowała przez ponad dwie dekady. Wcześniej była reporterką w „Los Angeles Times” oraz w „Wall Street Journal”.
"Obcy w miasteczku" to prawdziwa historia człowieka, który spełnił swój amerykański sen i zapłacił za niego wysoką cenę, gdyż american dream w rzeczywistości jest wyboistą drogą, w której każda decyzja waży wiele i niczego nie dostajesz za darmo. Nielegalny imigrant unikający stróżów prawa swoją determinacją i wiarą we własne siły z czasem staje się właścicielem hotelu w małym miasteczku w Dakocie Południowej i pełnoprawnym obywatelem nowej ojczyzny.Nie jest to jednak prosty przepis na sukces, a opowieść o sile ludzkiego charakteru, odsłaniająca prawdziwą twarz wielkiej Ameryki. Twarz z wyrazem pogardy skierowanej do "obcych". Doświadczenie emigracyjne naznaczone jest codziennym zderzaniem się z niewidzialnymi granicami, udowadnianiem swojej wartości i przekonywaniem do siebie innych.Współczesny rasizm często nie krzyczy wprost, lecz jest obecny w niemal każdym spojrzeniu, żarcie, pytaniu: "Skąd jesteś?". To pozorna akceptacja podszyta nieufnością i uprzedzeniami, której ofiarą może paść każdy - niezależnie od rasy i pochodzenia.Jak w świecie, w którym twój akcent nigdy nie będzie wystarczająco amerykański, a ty wystarczająco dobry, zbudować swój dom i własną tożsamość?
Mówił o sobie: "Jestem nudny, nieciekawy, normalny człowiek, który nie ma długów i nie pije alkoholu". Ale jego życie to fascynująca historia pełna zakrętów, wielkich sukcesów i dramatycznych zdarzeń.Urodził się w Łodzi, w czasie wojny ukrywał się we Lwowie, stracił wszystkich bliskich. Przeżył, założył rodzinę i niemal natychmiast wyemigrował. Nie wytrzymał za granicą - wrócił, by stać się jednym z najważniejszych reżyserów teatralnych i operowych swojego pokolenia.Chciał zostać muzykiem, lecz to teatr stał się jego żywiołem. Reżyserował, grał w filmach, uczył zawodu - surowo, a mimo to dla wielu pozostał najważniejszym nauczycielem. Jego programy przyciągały przed telewizory miliony widzów.Intelektualista, erudyta, człowiek zapamiętany w anegdotach oraz w pamięci współpracowników i wychowanków. Dla wielu autorytet, wzorzec, punkt odniesienia.Kim był Aleksander Bardini?Pierwsza pełna biografia Aleksandra Bardiniego (1913-1995), jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej kultury, przedstawia jego wielowymiarowy portret: reżysera teatralnego i operowego, pedagoga, aktora oraz osobowości telewizyjnej.
Urodziłem się w Łodzi w roku 1942. Ponure czasy okupacji niemieckiej. Mieszkałem na Bałutach, na terenie dawnego Litzmannstadt Ghetto - co nie było dla mnie bez znaczenia. Potem były szkoły, liceum, Wydział Aktorski w PWSTiF. I praca w teatrze: Kalisz, Lublin, Wrocław, Jelenia Góra i znów Wrocław - Teatr Współczesny.
W Lublinie, a potem we Wrocławiu dyrektorem był Kazimierz Braun, doskonały Mistrz teatru. To pod Jego "batutą" grałem Konrada w "Dziadach" A. Mickiewicza i w "Wyzwoleniu" S. Wyspiańskiego. Kazimierz wystawiał wiele sztuk T. Różewicza, który przychodził na próby, rozmawiał z nami, doradzał, a ja w "Akcie przerywanym" grałem postać Poety.
Kaziemierz Braun wystawił też "Dżumę" wg A. Camusa, która cieszyła się dużą popularnością, a Kazimierz "w nagrodę" został zwolniony z teatru. Był to czas stanu wojennego, gdy "dżuma" jak intruz panoszyła się w naszym kraju.
W tym czasie graliśmy też "Sztukmistrza z Lublina" wg prozy Isaaca Singera. Jan Szurmiej, reżyser, przeniósł nas i publiczność do świata barwnej i niezwykłej kultury żydowskiej, braci naszych starszych. Piosenki A. Osieckiej i Z. Koniecznego swoją urodą cieszyły nie tylko wrocławian.
A poezja? Przecież "mówiłem poezją", grając Konrada, Guślarza, poetę Norwida... Poezja chroniła, ocalała... I rozbudzała świadomość.
Jak pisał J.J. Rousseau:
"O świadomości! Boski instynkcie, sędzio nieomylny, rozpoznający dobro od zła, który czynisz człowieka podobnego Bogu".
Poezja... czy będzie wiatykiem, pomocą w drodze do tej krainy, skąd nikt dotąd nie wrócił?
Oto jest pytanie.
Fryderyk II Hohenstauf (1194–1250) należy do najwybitniejszych, najbarwniejszych i najbardziej kontrowersyjnych władców europejskiego średniowiecza.
Energiczny, niezwykle ambitny, a przy tym wszechstronnie wykształcony i ciekawy świata, przez Fryderyka Nietzschego zaliczony został do grupy „owych przedziwnych, niepojętych i niewyobrażalnych, zagadkowych ludzi powołanych, by zwyciężać i uwodzić”.
W polityce wewnętrznej dążył do budowy władzy autokratycznej i nowoczesnego, scentralizowanego aparatu państwowego. Udało mu się to osiągnąć w Królestwie Sycylii, podczas gdy w Rzeszy Niemieckiej musiał lawirować i godzić się na kompromisy z tamtejszymi książętami. Rosnąca potęga Hohenstaufa oraz jego uniwersalistyczne ambicje prowadziły do ostrych konfliktów z papiestwem, co skutkowało kolejnymi ekskomunikami i oskarżeniami o herezję. Fascynujące były jego relacje ze światem muzułmańskim: stłumił co prawda bunty ludności arabskiej na Sycylii, ale Jerozolimę odzyskał w drodze dyplomatycznych negocjacji, głęboko fascynowała go też arabska kultura i nauka.
Niemiecki mediewista Ernst W. Wies kreśli wielowymiarowy obraz człowieka pełnego sprzeczności, którego prawdziwej natury i motywów działania współcześni mu ludzie nie pojmowali i który rzucił odważne wyzwanie swojej epoce.
Opracowanie Andrzeja Ruteckiego jest rzeczowym, kompetentnym, wiarygodnym przedstawieniem sylwetki biskupa-sufragana Leona Wetmańskiego. Znakomita w lekturze praca jest nowoczesną hagiografią, uwzględniającą rzetelną historiografię dopełnioną wizją etosu prezentowanej postaci. Znakomita biografia bp. Wetmańskiego winna zostać wydana, gdyż jest niemal gotowa do druku,który zapewne znajdzie wielu czytelników. Będzie to dopełnienie misji nazwanej ongiś (ale aktualnej i dziś) - "ku pokrzepieniu serc", że byli tacy wielcy, wspaniali ludzie, przywódcy kościelni, którzy w warunkach granicznych wykazali się heroizmem swojej postawy narodowej, obywatelskiej, społecznej, moralnej, religijnejProf. Wiesław Jan Wysocki
Steventon, Hampshire, rok 1795. Na plebanii przy biurku siedzi Jane – córka wikarego, wieczna obserwatorka, dziewczyna, która woli spędzać noce nad arkuszem papieru, niż na balach szukać męża. Palce ma poplamione atramentem, a jej myśli nieustannie uciekają w świat bohaterów, którzy rodzą się w jej wyobraźni.
Catherine Bell zabiera nas w podróż przez całe twórcze życie Jane Austen – od pierwszych, pisanych w ukryciu szkiców, przez niespełnioną miłość do Toma Lefroya, która odciśnie swoje piętno na każdej kolejnej powieści, aż po długo wyczekiwany moment publikacji Rozważnej i romantycznej, a potem Dumy i uprzedzenia. Mimo dekad odmów, przeprowadzek, finansowej niepewności i osobistych tragedii Jane nie przestaje pisać. Nie dlatego, że nie ma nic innego do roboty – lecz dlatego, że pisanie jest jedyną formą wolności, na jaką może sobie pozwolić.
To powieść o pisarce, która powołała do życia uwielbiane postaci: siostry Bennet, pana Darcy’ego, Elinor i Marianne Dashwood, Emmę Woodhouse i wiele innych. W świecie, w którym los kobiety zależy od tego, kogo poślubi, ona miała odwagę wybrać poszukiwanie własnego głosu, a z życiowych ograniczeń stworzyła literaturę, która od ponad dwustu lat trafia do serc czytelniczek i czytelników na całym świecie.
+++
Catherine Bell ożywia postać Jane Austen, pisarki, która dała nam Lizzie Bennet, Elinor Dashwood i Emmę Woodhouse. Z dużym wyczuciem maluje sceny z codzienności rodziny Austenów, wspierając się solidnym researchem historycznym. Z ocalałych listów, dzienników i fragmentów powieści Jane wyłania się obraz kobiety, w której ciche, nudne życie na wiejskiej plebanii nie zabiło wielkiej wyobraźni, empatii i poczucia humoru. Inteligentna, solidna biografia niezwykłej osobowości.
Alicja Urbanik-Kopeć
Zagłębiając się w losy książkowych bohaterów, bardzo często dajemy się zwieść, że ich historie wydarzyły się naprawdę. A kiedy czytamy fabularyzowaną opowieść o życiu jednej z najbardziej znanych pisarek na świecie, to możemy dodatkowo szukać związków między jej życiem a znanymi nam dobrze postaciami z jej książek. Czy wszystko wymyśliła? A może inspirowała się nie tylko tym, co widziała, ale także tym, co sama przeżywała? Odkryjcie opowieść o Jane Austen i jej pisarskiej drodze. Ciekawe, czy znajdziecie jakieś punkty styczne z jej powieściami…
Paulina Holtz
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
