„Familia książąt Czartoryskich, nazwana w Polsce w ostatnich czasach po prostu «Familią», familia najwybitniejsza, zasługuje zapewne na osobną historię. Jest to jedyna wEuropie rodzina prywatna, która ma swoje własne dzieje polityczne; poza tymogniskuje ona w sobie również dzieje literatury całego stulecia?.
Adam Mickiewicz, Literatura słowiańska, kurs drugi, wykład XI.
„?Prawie dwieście lat minęło od wykładu Mickiewicza w College deFrance, a Czartoryscy nadal nie doczekali się spisania swojej historii. Nietylko nie ma monografii rodziny, ale nawet wielu jej znaczącychprzedstawicieli nie doczekało się swoich książkowych biografii.
Saga rodu Czartoryskich jest próbą choćby częściowego zapełnienia tej luki. Nie jest jednak monografią; ta ciągle czeka na odważnego i wystarczająco światłego historyka. Nie ma ambicjiprzedstawienia mechanizmów politycznych, które wyniosły Czartoryskich naszczyt, a potem ich z tego szczytu zrzuciły. Jest tylko historycznoliterackimspacerem przez pięćset lat historii Polski, w który wybieramy się pod rękę zludźmi złączonymi więzami błękitnej krwi. Procesy społeczne i gospodarcze,majątki, folwarki, wojny, bitwy, schizmy, sojusze i polityczne zdrady są jedynie tłem opowieści. Saga rodu Czartoryskich, jak sam tytuł wskazuje, jest bowiem opowieścią o konkretnych ludziach. Ludziach, którzy, choć urodzili się w specjalnej rodzinie i w specjalnych czasach, kochali i nienawidzili tak samo jak inni. Rodzili się, chorowali, umierali, bywali wielcy i podli, wierni i zdradliwi, dobroczynni i mali, mądrzy i głupi. Mimo tego, co chcieli w nich widzieć współcześni, byli po prostu ludźmi??.
?[Ze Wstępu]
Bywają ludzie, którzy są świadkami historii. Bywają tacy, którzy się kreują na jej twórców. I są w końcu ci nieliczni, którzy historię tworzą, sami pozostając w cieniu. Edward Raczyński, dyplomata, prezydent na uchodźstwie, poeta i wizjoner należał do tej ostatniej, tak rzadkiej grupy ludzi. Jego długie, ponad stuletnie życie mogłoby posłużyć za scenariusz do niejednego filmu o polskiej historii. Spadkobierca wspaniałego rodu, syn wyjątkowej kobiety, współtwórca polityki zagranicznej Polski międzywojennej. Podczas II wojny światowej ambasador w Londynie i kierownik uchodźczego MSZ. Człowiek, który przekazał światu świadectwo Jana Karskiego i jako pierwszy wysłuchał sprawozdania Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Przyjaciel Churchilla, bywalec brytyjskiego pałacu królewskiego. Po wojnie głos wolnej Polski na Zachodzie i jeden z prekursorów idei zjednoczonej Europy. Polak i Europejczyk w każdym calu. Arystokrata najlepszej próby i demokrata do szpiku kości. Poeta, który bronił się przed polityką, a którego największa światowa polityka dopadała przez całe życie. Kochanek, mąż, ojciec, którego szczęście zawsze musiało ustępować wyższej konieczności. Autor oficjalnego dziennika i nigdy nieopublikowanych prywatnych zapisków, które w tej książce po raz pierwszy ujrzą światło dzienne.
Ta opowieść prosi się o ekranizację! Izabela z Czartoryskich Lubomirska, opisana z erudycją i gawędziarską swadą przez Zofię Wojtkowską, jest postacią intrygującą i niejednoznaczną, a w tle jej życia toczy się równie dramatyczna historia Rzeczpospolitej. Gargantuiczne bogactwo pozwala jej na zaspokojenie wszelkich apetytów, z wielkiej inteligencji i politycznej intuicji rodzą się wizje wykraczające poza czasy Izabeli, czyniąc z niej postać nieco monstrualną i jednak godną współczucia. Czy była tylko „złolką" tamtej burzliwej epoki? Czy raczej jedną z tych niepokornych, dzięki którym kobiety następnych pokoleń pewniej sięgały tam, gdzie wcześniej nie było im wolno? Trudno lubić Izabelę Lubomirską, ale nie można się od niej oderwać.Joanna Bator, pisarkaCokolwiek robicie na co dzień, należy się Wam oddech od codzienności, skok w dworską i dworną niezwykłość. A najlepiej w tę książkę, od której nie mogłem się oderwać. Książka tak charakterna jak jej bohaterka, pisana skrzącym się, szybkim stylem, jakby spiesząca się przeprowadzić nas przez galimatjas rodzinnych koligacji, dziejowych katastrof, w rytmie podróży, rewolucji, rozbiorów, intryg i romansów, chrztów i zaślubin, zabaw i żałoby. Opowieść o jednej z najważniejszych kobiet polskich dziejów, o której wiemy tak mało, że szukać jej trzeba w zakłamujących przecież rzeczywistość obrazach malarzy jej epoki. Lektura tyleż lekka co ponura, zawsze prowokująca do myślenia o tamtych wirujących czasach, podejrzanie podobnych do naszych. A czy to – zgodnie z jej czarną legendą – zła kobieta była? Zobaczycie sami. Marek Węcowski, profesor historii UW
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
