"Książka ta śledzi – w dużej mierze w oparciu o dowody udostępnione po upadku Związku Radzieckiego – bieg losów Armii Czerwonej, od r. 1918, gdy narodziła się ona jako awangarda światowej rewolucji, do r. 1941, w którym stowarzyszyła się z „twierdzą kapitalizmu”, Stanami Zjednoczonymi. Praca zajmuje się w szczególności zagadnieniami dowodzenia i doktryny wojennej, zaś dominującą postacią jest Józef Stalin.
Na podstawie doświadczeń wojny domowej (1918-1920) Armia Czerwona zaczęła prezentować się jako „armia nowego typu”, z natury górująca nad wszystkimi innymi. Jednak w r. 1920 Polacy gruntownie „złoili jej skórę”, a późniejsza interwencja radziecka w hiszpańskiej wojnie domowej (1936-1939) ujawniła powszechną przestarzałość uzbrojenia i sprzętu. Pakt nazistowsko-radziecki z sierpnia 1939 r. dał Niemcom i ZSRR wolną rękę do działania przeciw Polsce, lecz opieszałość, jaką mimo braku oporu przeciwnika wykazała się Armia Czerwona przy zajmowaniu wschodniej części tego państwa, oraz nieudolnie rozegrana wojna z Finlandią w zimie 1939-1940 r. pociągnęły za sobą konieczność przeprowadzenia olbrzymich reform militarnych. Niemcy w r. 1918 były nieprzyjacielem ZSRR, w latach 20-tych sprzymierzeńcem, w r. 1933 znów wrogiem, w r. 1939 ponownie sojusznikiem – a w r. 1941, po niemieckiej inwazji w dniu 22 czerwca 1941 r., znowu stały się nieprzyjacielem. W efekcie nastąpiła katastrofa; przed końcem tego samego roku pochłonęła ona niemal całą Armię Czerwoną, jaka istniała przed najazdem. 7 grudnia 1941 r. USA przystąpiły do wojny, a następnie Armia Czerwona wróciła do formy. Rodzi to pytanie: kto w istocie wygrał II wojnę światową? "
Praca ta opisuje dwie kampanie prowadzone przez Niemcow na ich Polnocnym Teatrze Dzialan Wojennych. Pierwsza z nich, przeciwko Danii i Norwegii, rozpoczeli 9 kwietnia 1940 r. Druga - prowadzona z terytorium Finlandii przeciwko ZSRR i przy wspolpracy z Finami - zaczela sie 22 czerwca 1941 r., a zakonczyla zima 1944-1945, po tym, jak rzad finski poprosil o pokoj. Pod koniec r. 1941 teatr ten rozciagal sie od Morza Polnocnego po Ocean Arktyczny i od Bergen na zachodnim wybrzezu Norwegii do Pietrozawodska, bylej stolicy karelo-finskiej republiki radzieckiej. Od wschodu, na froncie o dlugosci 1100 km, naprzeciw niego znajdowaly sie terytoria Zwiazku Radzieckiego, a od zachodu jego obszar wyznaczala granica morska o dlugosci 2080 km. Hitler uwazal go za majacy kluczowe znaczenie dla jego imperium i po r. 1941 trzymal tam dwie armie, liczace lacznie ponad pol miliona zolnierzy. Teatr ten (pomimo swoich rozmiarow oraz ogromu wysilku wlozonego przez Hitlera w jego utrzymanie i niepokoju, jakiego mu przysparzal) przez wieksza czesc wojny mial poniekad jedynie marginalne znaczenie. Odbywajace sie na nim glowne dzialania pozostawaly w cieniu wydarzen rozgrywajacych sie na innych frontach, a powszechna uwaga koncentrowala sie na tych teatrach, gdzie spodziewano sie operacji decydujacych pod wzgledem strategicznym. Jego oddalenie, srodki bezpieczenstwa stosowane przez Niemcow oraz dobrze znane zamilowanie Rosjan do ""tajnosci"" powodowaly, ze informacje o panujacej na nim sytuacji byly skape, a w wiekszosci takze niedokladne. Od czasu zakonczenia wojny za sprawa oficjalnych i prywatnych publikacji poszerzono jednak znacznie wiedze na ten temat. Niniejsza praca powstala przewaznie w oparciu o najwieksze zrodlo niewykorzystanych informacji, jakie sie zachowalo - dokumenty z przejetych archiwow niemieckich wojsk ladowych i marynarki. Ponadto bardzo hojny wklad wniosla tu spora liczba uczestników wojny ze strony niemieckiej, użyczając własnej wiedzy i doświadczenia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
