Publikacja ks. Stanisława Budyna przedstawia dramat 1,5-milionowej rzeszy Polaków (displaced persons- bezpaństwowców), którzy po zakończeniu II wojny światowej przebywali w Niemczech w obozach dla uchodźców i z różnych przyczyn nie chcieli wrócić do zniewolonej Ojczyzny, pozostając na terenie Niemiec aż do 1959 roku. Byli wśród nich Polacy więzieni w czasie II wojny w obozie koncentracyjnym w Dachau. Po wyzwoleniu obozu przez Amerykanów w kwietniu 1945 roku Polacy nadal w nim przebywali i od maja 1945 roku wydawali gazetkę "Życie w Dachau", której tytuł później zmieniono na "Słowo Polskie".Opracowanie zawiera wybór fragmentów artykułów opisujących obozowe życie tych osób i ich przemyślenia. Prezentowane artykuły znajdują się w archiwalnych numerach gazety, która ukazywała się od maja do grudnia 1945 roku. Fragmenty obozowej prasy zostały opatrzone autorskimi komentarzami ks. Budyna, ułatwiającymi współczesnemu czytelnikowi poznanie powojennej rzeczywistości Polaków pozostających w obozach. Książkę wzbogacają również archiwalne ilustracje, stanowiące cenny dokument.Dodatkowo publikację uzupełniają teksty dziennikarki Moniki Mazanek-Wilczyńskiej na temat sytuacji Polaków przedstawionej w raportach oficerów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie do płk. Kazimierza Banacha - szefa przedwojennego polskiego wywiadu - oraz we wspomnieniach ówczesnego biskupa Wojska Polskiego Józefa Gawliny. Ponadto dziennikarka ukazała fenomen polskiej prasy wydawanej wówczas w Niemczech, stanowiącej wtedy główne źródło informacji dla przybywających tam Polaków. Książka stanowi cenne źródło informacji, ponieważ dramat dipisów -displaced persons- pozostających w obozach dla uchodźców w Dachau i we Freimann i oczekujących na wyjazd np. do USA czy innych krajów na świecie był w historiografii PRL-u tematem tabu. Teraz czytelnik może szerzej zapoznać się z tym zagadnieniem.
Bohater monografii ks. płk Józef Panaś całe swoje życie poświęcił walce o wolność człowieka i Ojczyzny. Dzięki niezłomnemu charakterowi i ogromnemu poświęceniu należy on do kręgu osób, które wpisały się w burzliwe i tragiczne dzieje działaczy niepodległościowych. A w dzieło odzyskania polskiej państwowości zaangażował się w sposób szczególny. Podczas I wojny światowej wraz z Legionami Polskimi przemierzył cały szlak bojowy. Cechowały go walory przywódcze i organizacyjne, a także niepospolita odwaga. Po zakończeniu służby w Wojsku Polskim aktywnie pracował jako publicysta, redaktor i konspirator w okupowanym przez sowietów Lwowie. Zginął zamordowany przez NKWD we Lwowie prawdopodobnie 4 kwietnia 1940 r. w wieku zaledwie 53 lat.Autor książki Przemysław Stawarz przedstawił go jako wybitnego duszpasterza, dzielnego legionistę, a także jako polityka i publicystę. Ukazał człowieka, którego nadrzędnym celem było przede wszystkim dobro państwa polskiego. Życiowe motto ks. Panasia brzmiało: Walka z krzywdą ze złem należy do moich obowiązków kapłańskich, obywatelskich i ludzkich.Kapłan-żołnierz został za swoje zasługi uhonorowany wysokimi odznaczeniami, m.in. Orderem Wojennym Virtuti Militari klasy V, Oficerskim Krzyżem Polonia Restituta czy czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Jako bohater opracowania z pewnością stanie się znany szerszemu kręgowi odbiorców, a pamięć o nim przetrwa dłużej.
Książka Prezydent Łodzi Franciszek Traeger autorstwa Jerzego Józefa Głowackiego jest biografią naukową drugiego prezydenta Łodzi, Franciszka Traegera, żyjącego w latach 18121880, a wspomniany urząd sprawującego w latach 18441862. Punktem wyjścia do jej napisania był niewielki i nieznany szerzej zbiór pamiątek po Traegerze, znajdujących się w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, po raz pierwszy omówiony właśnie w tym opracowaniu.Głównym jednak celem autora jest przedstawienie ważnej postaci reprezentującej stosunkowo mniej znany rzemieślniczo-manufakturowy okres w dziejach miasta, kiedy to dopiero budowano podstawy przemysłu fabrycznego, a duży odsetek ludności stanowili imigranci. W książce poruszone zostały zarówno dzieje urzędniczej kariery Traegera, jak i podejmowane przez niego wysiłki mające na celu krzewienie przemysłu i rozwój lokalnej infrastruktury. Po raz pierwszy zostały szczegółowo opisane dramatyczne okoliczności ustąpienia z urzędu oraz niektóre fakty dotyczące jego życia prywatnego.
We wrześniu 1939 r. do walki w obronie Łodzi stanęło ok. 50 polskich samolotów. Za ich sterami zasiadało wielu pilotów, którzy później odegrali wielką rolę w historii polskiego lotnictwa. Wśród nich można wymienić m.in. Franciszka Kornickiego i Czesława Główczyńskiego. Polacy przez kilka dni mężnie stawiali opór przeważającym siłom Luftwaffe. Pomimo upływu lat męstwo i poświęcenie pilotów lotnictwa Armii „Łódź” nie zostało do tej pory opisane przez historyków. Niektórzy badacze wręcz powątpiewają, czy w rejonie Łodzi znalazły się jakiekolwiek jednostki polskiego lotnictwa…
Autor odtworzył losy lotnictwa Armii „Łódź” na podstawie dokumentów archiwalnych i relacji ostatnich żyjących świadków, wśród nich – majora Franciszka Kornickiego, zmarłego w listopadzie 2017 r. Jest to pierwsza praca przedstawiająca działalność lotnictwa Armii „Łódź” podczas kampanii wrześniowej.
Książkę ilustrują unikalne fotografie.
Konflikt między Kościołem rzymskokatolickim a władzami państwowymi w latach 19451989 to ważna i intrygująca kwestia, która do dziś wywołuje kontrowersje i prowokuje wiele pytań. Tym ważniejsza jest ta książka, która ukazuje, jak kształtował się problem budownictwa sakralnego w diecezji łódzkiej w czasach PRL. Autor w przenikliwy sposób opisał zmagania Kurii Biskupiej w Łodzi z władzami państwowymi o rozwój infrastruktury kościelnej. W ciągu 45 lat hierarchowie wskazali potrzebę wzniesienia 100 obiektów sakralnych. Do końca września 1989 r. władze państwowe zgodziły się na powstanie 67 nowych kościołów i kaplicPraca ta bez wątpienia ma nowatorski charakter i wypełnia lukę w opracowaniach dotyczących dziejów diecezji łódzkiej. Jej autor dotarł do wielu cennych informacji. Przeprowadził badania w Archiwum Akt Nowych w Warszawie, w Archiwach Państwowych w Łodzi, Piotrkowie Trybunalskim, Sieradzu, Płocku i w Grodzisku Mazowieckim, w Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej oraz w Archiwum Archidiecezji Łódzkiej. W książce zostały przedstawione także kulisy inwigilacji środowisk katolickich zaangażowanych w budownictwo sakralne.Całość uzupełniają mapy i liczne zdjęcia.Opracowanie powstało na podstawie szerokich i żmudnych kwerend źródłowych, uwzględniających archiwalia centralne i lokalne o proweniencji partyjno-państwowej oraz w możliwym zakresie kościelnej. () Podjęty projekt koresponduje z potrzebą wypełnienia luk badawczych, jakie odnoszą się do inwestycji sakralnych w poszczególnych diecezjach w Polsce. Wyniki potwierdzają ogólnopolskie tendencje oraz wykazują specyfikę Łodzi i regionu.Z recenzji dr. hab. Ryszarda Gryza, prof. UJK
To dzięki niej budowano w Łodzi mieszkania z łazienkami. Starała się interweniować w kwestii zatrudnienia kobiet. Warunki w fabryce włókienniczej znała z autopsji i zdawała sobie sprawę z tego, jak ciężka była praca w przemyśle lekkimChoć Michalina Tatarkówna-Majkowska była ważną postacią w dziejach powojennej Łodzi, dotąd niewiele wiadomo było o jej życiu prywatnym, osobistych poglądach politycznych i społecznych. W książce Czerwona Michalina autor opisał rodzinę Tatarkówny-Majkowskiej, prześledził także jej działalność publiczną. Analizując bogate archiwa dokumentów partyjnych, ukazał jej awans partyjny i społeczny po 1945 roku, kiedy kierowała Komitetem Wojewódzkim PZPR, a potem Komitetem Łódzkim PZPR. Zwrócił także szczególną uwagę na zachowanie towarzyszki Tatarkówny-Majkowskiej w trakcie burzliwych lat 19561957, gdy odcięła się od swojego stalinowskiego rodowodu. Interesującym elementem książki jest jej postawa podczas protestów w Łodzi, opis wpływu, który wywarła na postrzeganie strajków. Kariera robotnicy fabrycznej, która po wojnie rządziła drugim co do wielkości miastem Polski, do dziś intryguje.Książkę ilustrują unikalne zdjęcia.
Obchody Milenium Chrztu Polski w Diecezji Łódzkiej w latach 19661967, którym towarzyszyły konkurencyjne obchody państwowe Tysiąclecia Państwa Polskiego, to intrygujący i mało znany temat. Kościelne uroczystości centralne odbywały się w 1966 roku, a główne uroczystości na obszarze Diecezji Łódzkiej w czerwcu 1967 roku w Łodzi i w pobliskim Tumie. Nie zostały one dotąd szerzej opisane, dlatego celem tej książki jest wypełnienie istotnej luki w historii.W pracy zostały omówione dzieje diecezji, cele Wielkiej Nowenny, przygotowania Łódzkiej Kurii Biskupiej do obchodów milenijnych, przebieg uroczystości dekanalnych i regionalnych (np. w Łasku, Piotrkowie Trybunalskim i Tomaszowie Mazowieckim). Ponadto opisano finalne obchody diecezjalne w Łodzi i Tumie w czerwcu 1967 roku z udziałem prymasa Stefana Wyszyńskiego i kardynała-nominata Karola Wojtyły oraz pozostałych członków Episkopatu Polski, dziesiątek tysięcy wiernych z całego kraju. Łódzko-tumskie uroczystości miały szczególne znaczenie dla polskiego Kościoła, gdyż jednocześnie zainicjowały jego wejście w nowe Tysiąclecie chrześcijaństwa w Polsce.W książce zostały wykorzystane materiały archiwalne pochodzące, m.in. z Archiwum Państwowego w Łodzi, Archiwum Archidiecezji Łódzkiej, Archiwum Akt Nowych w Warszawie oraz Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej.
6 lipca 1945 roku w Moskwie została podpisana polsko-radziecka umowa umożliwiająca masową repatriację obywateli polskich z głębi ZSRR. Polacy powracający ze Wschodu byli tam w większości deportowani przez Sowietów w wyniku represji prowadzonych po 17 września 1939 roku. Po pięciu-sześciu latach zesłańcy, łagiernicy i więźniowie przyjeżdżali do ojczyzny zniszczonej wojną, o narzuconym ustroju politycznym, w większości przeważnie na obce ziemie poniemieckie, a nie na swoją ojcowiznę.Do nadzorowania repatriacji na szczeblu dyplomatycznym została powołana Polsko-Radziecka Komisja Mieszana Do Spraw Ewakuacji. Każdy legalnie powracający do ojczyzny Polak posiadał zaświadczenie wydane przez tę Komisję, które niejednokrotnie było jedynym dowodem potwierdzającym pobyt na zsyłce.Niniejszy ten zawiera wybór dokumentów Polskiej Delegacji w Komisji Mieszanej, która przez ponad dwa lata zabiegała u radzieckich władz o jak najszerszy zasięg repatriacji. Źródła te, w większości pochodzące z zasobów Archiwum Ministerstwa Spraw Zagranicznych, przybliżają nie tylko skomplikowaną sytuację prawną obywateli polskich w ZSRR, ale także rzucają światło na działalność powojennej polskiej dyplomacji, zwłaszcza w sprawach Polaków na Wschodzie.
Książka opisuje koleje życia kadry dowódczej powstania styczniowego (1863–1864). Autor podjął się niezwykle trudnego zadania odtworzenia życiorysów dowódców powstańczych z terytorium Królestwa Polskiego – w stopniu od porucznika do pułkownika – będących elitą wojskową powstania styczniowego.
Praca została podzielona na pięć rozdziałów, z których każdy kolejny porusza następującą problematykę: struktura demograficzna i społeczna kadry dowódczej, kwalifikacje i doświadczenia wojskowe do 1863 r., wizerunek kadry dowódczej w świetle ówczesnych świadków wydarzeń (cechy psychofizyczne), ocena zdolności wojskowych i posunięć militarnych w toku kampanii styczniowej oraz losy popowstaniowe (emigracja, zesłania, powroty).
O oryginalności tej monografii świadczy przede wszystkim to, że stanowi ona rodzaj portretu zbiorowego kadry dowódczej lat 1863–1864. Jest efektem kilkuletnich, żmudnych kwerend archiwalnych i bibliotecznych, prowadzonych po to, by po wyselekcjonowaniu najistotniejszych informacji biograficznych złożyć, niczym z puzzli, historię życia blisko 230 „leśnych” dowódców zrywu styczniowego.
Publikacja zawiera unikatowe, w większości nigdy niepublikowane fotografie z epoki. Niewątpliwie wzbogaca ją także tabelaryczne zestawienie informacji biograficznych wszystkich bohaterów książki.
W Kraju Warty polityka III Rzeszy wobec księży i wiernych dwóch największych kościołów chrześcijańskich była szczególnie represyjna. Właśnie temu zagadnieniu poświęcona jest ta książka, której oryginalność polega na kompleksowym ujęciu tematu - losów Kościoła katolickiego i kościołów ewangelickich w Kraju Warty.Dzięki dogłębnej analizie materiałów archiwalnych znajdujących się w zbiorach Instytutu Pamięci Narodowej, Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz w zbiorach Archiwum Państwowego w Łodzi - powstała unikalna praca. Jej niezmiernie istotnym elementem jest analiza represji stosowanych wobec środowiska polskich i propolskich pastorów ewangelickich jako następstwo ich antyfaszystowskiej, patriotycznej postawy.Autor podjął się także opisania religii i Kościoła w interpretacji Adolfa Hitlera (na przykładzie Mein Kampf) i Alfreda Rosenberga, oraz porównania poglądów obu tych ideologów NSDAP w istotnych kwestiach wiary. Dla pasjonatów tematu bardzo interesujące okaże się z pewnością omówienie związków nazistów z organizacjami okultystycznymi. W publikacji zostały opisane ponadto relacje między Kościołem katolickim i kościołami protestanckimi a władzami III Rzeszy. Została ukazana struktura Kościoła katolickiego w Kraju Warty oraz polityka III Rzeszy wobec tego Kościoła i jego kapłanów. Autor scharakteryzował także strukturę Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Kraju Warty oraz jego relacje z niemieckimi władzami państwowymi.Książkę uzupełniają fotografie wybranych duchownych represjonowanych przez władze III Rzeszy.
Jan Bober należy do tych osób, których wspomnienia ocalają pamięć o polskich jeńcach przebywających w obozach sowieckich. W 1926 r. jako podkomisarz był komendantem powiatowym Policji Politycznej w Brzesku. Następnie pełnił funkcje naczelnika Urzędu Śledczego w Nowogródku, a także naczelnika Urzędu Śledczego w województwie poleskim. W stopniu nadkomisarza był naczelnikiem Urzędu Śledczego w Brześciu nad Bugiem. Po wybuchu II wojny światowej dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Ostaszkowie. Wiosną 1940 r. uniknął śmierci. Znalazł się w grupie niespełna 400 więźniów ocalałych z trzech obozów specjalnych NKWD w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie. Przebywał następnie w kilku innych obozach, m.in. w Griazowcu. Wraz z armią Andersa przedostał się na Zachód, gdzie zastał go koniec wojny. Osiadł w Wielkiej Brytanii, skąd w 1971 r. powrócił do kraju.Wspomnienia zaczął pisać już po II wojnie światowej. Wykorzystał jednak notatki robione skrzętnie podczas pobytu w kilku obozach. Dziennik pisany na gorąco pozwolił mu zachować wiele szczegółów zdarzeń rozgrywających się za drutami obozów sowieckich. Ponadto na podstawie wielu wydanych na Zachodzie materiałów źródłowych mógł uszczegółowić zanotowane nazwiska oraz miejsca, w których przebywał. Korespondencja z kolegami z okresu wojny pomogła Boberowi dodać wiele faktów dotyczących m.in. wyżywienia w obozach czy też obsady strażników.Nadszedł czas, aby wspomnienia Jan Bobera ujrzały światło dzienne i stały się świadectwem losów wielu tysięcy Polaków przebywających w obozach sowieckich, z których bardzo wielu już nigdy do Polski nie wróciło.
W książce zostały opisane przebieg i rezultaty trzech etapów polsko-czechosłowackich stosunków z lat 1940–1943. Głównym tematem dyskusji i negocjacji prowadzonych przez polską i czechosłowacką stronę w tamtym czasie była konstrukcja powojennego związku (unii, konfederacji, federacji). Związku, który w zamyśle Polski mógł nie tylko stanowić jądro nowego środkowoeuropejskiego układu geopolitycznego, ale byłby również elementem federacyjnego systemu bezpieczeństwa. Miał on bowiem szanse stać się przykładem korzystnej współpracy mniejszych krajów i zapewniać europejski pokojowy ład. Projekt ten nie został jednak zrealizowany. Ireneusz T. Kolendo opisał nie tylko polsko-czechosłowackie stosunki polityczne w czasie II wojny światowej, ale ukazał również międzywojenny kontekst relacji obu państw. Podjął się także próby odpowiedzi na intrygujące pytanie, dlaczego plan premiera Władysława Sikorskiego i jego politycznych przyjaciół nie powiódł się. Mimo że strona polska, podejmująca związkowe rozmowy z ugrupowaniem Edvarda Beneša, wypracowała prawne zręby projektu. Rozważania te pozostają niewątpliwie ważne także współcześnie, kiedy zastanawiamy się nad wizją powojennego systemu bezpieczeństwa europejskiego.
W sierpniu 1939 roku został podpisany radziecko-niemiecki układu o nieagresji, znany także pod nazwą pakt Ribbentrop-Mołotow. Jego tragiczną konsekwencją była napaść Armii Czerwonej na II Rzeczpospolitą 17 września 1939 roku. W latach 1940?1941 dokonano czterech masowych deportacji ludności polskiej w głąb ZSRR. Na wygnanie trafiło wówczas co najmniej 320 tysięcy obywateli II RP.Książka dr. Wojciecha Marciniaka Powroty z Sybiru. Repatriacja obywateli polskich z głębi terytorium ZSRR w latach 1945?1946 opowiada o walce o powrót do ojczyzny wywiezionych rodaków. Autor przedstawia kolejne etapy przygotowań do przeprowadzenia akcji repatriacyjnej od wstępnych rozmów w sprawie zawarcia porozumienia poprzez zasady umowy, przebieg i trudności związane z jej procedurą, organizację pomocy materialnej i medycznej na drogę, akcję informacyjno-propagandową, repatriację wychowanków polskich domów dziecka aż do organizacji transportów i opisu podróży do ojczyzny.Treść wzbogacają cytaty i odwołania do licznych wspomnień i relacji uczestników opisywanych wydarzeń.Informacje zawarte w publikacji zostały oparte na licznych dokumentach. Wykorzystano m.in. akta Związku Patriotów Polskich w ZSRR, Państwowego Urzędu Repatriacyjnego, Generalnego Pełnomocnika Rządu ds. Repatriacji, Ambasady Polskiej w Moskwie.
Książka Tajne wojny służb specjalnych II RP. Działalność Ekspozytury nr 2 Oddziału II Sztabu Głównego WP w latach 30. XX w. autorstwa Roberta Witaka jest pierwszym opracowaniem dotyczącym historii i zadań realizowanych przez Ekspozyturę nr 2 (19291939). Publikacja szeroko omawia między innymi przygotowanie sieci dywersyjnej na obszarze Niemiec, ZSRR i na polskim pograniczu (jej uruchomienie przewidywano jedynie w razie napaści na Polskę) oraz akcje na Zaolziu i Rusi Podkarpackiej, wynikające z potrzeby zmiany przynależności państwowej tych ziem w obliczu spodziewanego upadku Czechosłowacji, zajęcia jej przez III Rzeszę i zmiany geopolitycznego położenia Polski. Porzucono wówczas podziały między sąsiadami i nawiązano współpracę z podziemiem czechosłowackim.Autor opisuje także działania Ekspozytury mające na celu wspieranie polskości i Polonii rozproszonej po świecie (zarówno w Niemczech, jak i dalekim Charbinie), a także zachowanie tradycji i kultury polskiej. Oddzielne miejsce poświęca prometeizmowi ruchowi walczącemu o wolność dla narodów ciemiężonych przez ZSRR.Tak szeroki wachlarz zagadnień wskazuje, jak ważną komórką była Ekspozytura nr 2. Mimo skromnych środków udowodniła, że aby skutecznie działać w szybko zmieniającym się świecie, należy patrzeć w przyszłość porzucić podziały społeczne i etniczne rozbijające spójność kraju, kultywować tradycję i świadomość narodową (szczególnie wśród młodzieży).Ekspozyturę tworzyli zwykli ludzie. Część z nich została skazana na emigrację, a inni działali w SZP-ZWZ-AK, niejednokrotnie płacąc za to więzieniem lub życiem. Dlatego tak istotne jest, aby dzisiaj pokazać, jak skomplikowane były losy II RP i ludzi, którzy jej służyli.
Książka ,,Paskudne lata"" Jerzego Krzywika-Kazimierczyka przenosi czytelnika w trudne czasy okupacji. Pielęgnowane przez lata dziecięce wspomnienia autora, który w chwili wybuchu II wojny światowej miał jedynie siedem lat, zostały wreszcie uwiecznione na kartach książki. Opowiadania zamieszczone w publikacji przedstawiają najczęściej gorzkie i smutne doświadczenia łodzian. Nie brakuje w nich jednak charakterystycznego dla autora humoru i dystansu. Oczy dziecka poznającego świat widzą więcej niż dorosłego człowieka. Dorosłym łodzianom zajętym codziennymi, ,,poważnymi"" sprawami z pewnością umknęło wiele z przedstawionych przez autora historii. Ich bohaterowie to m.in. Rysiek, który obmyśla odważny plan zemsty na niemieckim oficerze, wzbudzając tym lęk nawet wśród opryszków z okolicznych bram, pan Kanfiszer, nieraz chodzący w mundurze SA, Willy, strażnik pilnujący warsztatów czy Jan Wolski, bliżej znany jako Herr Frey John. Dawne łódzkie ulice ponownie ożywają. Tym razem jednak nie jest tak kolorowo... Dowiedz się, jak zwykli mieszkańcy psuli szyki niemieckiemu okupantowi i odnajdywali się w tych ,,paskudnych latach"".
Są takie wspomnienia, których nie zatrą lata i inne wydarzenia. Są miejsca i ludzie, do których tęsknimy przez całe życie. Pozostają w naszej pamięci również chwile i obrazy, które uporczywie i bezowocnie staramy się wymazać. Osób pamiętających drugą wojnę światową jest coraz mniej. Jedną z nich jest Tadeusz Pabin, autor publikacji ,,Chłopak z Przędzalnianej"". Jego książka jest opowieścią o tęsknocie do dziecinnych lat i rodziny, pierwszych zauroczeniach i przyjaźniach. Są to jednak także wspomnienia dziecka, a później młodzieńca, dotkniętego okrucieństwem wojny, chłopaka z zajętej przez hitlerowców Łodzi. Autor ze szczegółami opisuje lata okupacji, miejsca bliskie jego sercu - Księży Młyn, park Źródliska, do którego nie wolno było wchodzić Polakom, powojenną ulicę Piotrkowską, a także ważne chwile, m.in. moment wyzwolenia miasta przez wojska radzieckie. Kreśli swoją historię w charakterystyczny sposób, specyficznym, prostym językiem, tworząc niebywale sugestywne obrazy, dzięki czemu stajemy się świadkami wojennej codzienności i dowiadujemy się, jak zwykli łodzianie radzili sobie w tych trudnych latach. Książka ,,Chłopak z Przędzalnianej"" to oryginalna lekcja historii. Przepełniona atmosferą lat wojennych i powojennych oraz skrajnymi emocjami i osobistymi przeżyciami autora.
Rola i znaczenie Polskiej Organizacji Wojskowej w wydarzeniach prowadzących do odzyskania przez Polskę niepodległości po I wojnie światowej, a następnie w procesie kształtowania granic i obrony młodej polskiej państwowości wydają się nie do przecenienia.Wspomnienia Stanisława Pieńkowskiego (ps. Strzembosz, do POW wstąpił jeszcze przed piętnastymi urodzinami) ukazują proces tworzenia się środowiskowej więzi opartej na braterstwie broni. Autor nie ogranicza się do przedstawienia wojennych perypetii współtowarzyszy prac konspiracyjnych, lecz stara się jak najpełniej nakreślić ich sylwetki, a także pokrótce zarysowuje ich dalsze losy.Bohaterem tej książki jest środowisko peowiackie, wykazujące się wysoko rozwiniętą świadomością grupową opartą na dumie, niezachwianej wierze w piłsudczykowskie wartości, a także kultem państwa polskiego, którego odbudowa została opłacona sowitą daniną krwi.Opracowali i przedmową opatrzyli: Michał Andrzejczak i Karol Dziuda
Prezentowana pozycja jest sprawozdaniem z działań artyleryjskich 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie podczas batalii o Bolonię. Stanowi część dokumentacji szlaku bojowego 2 Korpusu, która została zebrana i opublikowana dla celów wewnętrznych przez dowództwo artylerii tej jednostki w 1946 r. w Ankonie. Zawiera niezwykle wartościowe z punktu widzenia zawodowego historyka, ale także amatora-pasjonata, materiały dotyczące II wojny światowej.Sprawozdanie dowództwa artylerii 2 Korpusu z jej udziału w bitwie bolońskiej nie było dotychczas udostępnione szerokiemu gronu czytelników. Dzięki tej publikacji wiedza historyczna o dziejach oręża polskiego w latach II wojny światowej zostanie znacznie wzbogacona. O wartości przygotowanej do druku publikacji decyduje także jej naukowe opracowanie autorstwa Profesora Przemysława Waingertnera. Opatrzył on tekst przypisami, przygotował indeks nazw geograficznych, a także zaproponował czytelnikom literaturę przedmiotu, umożliwiającą skonfrontowanie danych ze sprawozdania z sądami historyków.Opracowanie i wstęp h Przemysław Waingertner
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
