Wsrod wielu wydarzen Wielkiej wojny operacja lodzka zajmuje miejsce szczegolne. Wyroznia sie wsrod innych batalii przede wszystkim niezwyklym, manewrowym sposobem prowadzenia walki, zupelnie niepodobnym do charakteru owczesnych bitew. W pierwszym jej okresie to Niemcy prowadzili finezyjne manewry, natomiast pozniej to Rosjanie stawali na wyzynach mysli taktyczno-operacyjnej, zadziwiajac mobilnoscia swoich jednostek.
Studium dotyczy rzymskich jednostek konnych, od polowy III wieku do smierci Teodozjusza Wielkiego i ostatecznego podzialu imperium w 395 roku. Przez dlugi czas bylo to temat na tyle niepopularny, ze w monografiach, dotyczacych rzymskiej konnicy w okresie cesarstwa, jest niemal zupelnie pomijany. Mimo iz syntetyczne publikacje traktujace o poznorzymskiej armii jako calosci sa dosyc liczne, to kwestia jednostek jazdy nie zostala w nich dostatecznie naswietlona. Studia nad tym zagadnieniem dopiero w ostatnim czasie staja sie coraz bardziej popularne, lecz do tej pory byly one ograniczone do jednej kategorii konnych jednostek, badz do okresu panowania jednego wladcy. Potrzebe stworzenia takiej monografii, jak i nowego spojrzenia na cala poznorzymska armie, postulowano juz wiele razy.
Chcielibyśmy na kartach tej książki opowiedzieć o pewnym epizodzie z wojny światowej, w którym główną rolę odegrała Turcja. Pierwsza część zawiera ogólną syntezę działań na irackim teatrze działań wojennych od listopada 1914 r. do listopada 1918 r. W drugiej części opisujemy szczegółowo oblężenie Kut Al-Amara, jeden z najsłynniejszych epizodów tureckiej historii militarnej.
W szeregu osobistości, które przewinęły się przez dziejową widownię w okresie Pierwszego Cesarstwa, do wyróżniających się umiarkowaniem i uczciwością należał król saski, Fryderyk August. Zaszczycony przyjaznymi uczuciami Napoleona, jest on dla nas postacią tym bliższą, że jako książę warszawski, przez okres przeszło sześcioletni z ramienia cesarza panował nad ludem, który konstytucją 3 Maja jemu właśnie przeznaczył koronę polską.
Wszyscy wielcy wodzowie, przed wydaniem bitwy, zasiadali do ustalenia planu w celu racjonalnego wykorzystania swoich sil. Plan ten stanowil rame, szkielet bitwy: nadawal walce jej ogolny ksztalt, ochranial przed mozliwymi dzialaniami przeciwnika, ograniczal bledy podwladnych. Jezeli porownamy plany bitew tego samego wodza, to poczatkowo ukazuja nam sie one jako wiele szczegolowych rozwiazan dla zupelnie roznych problemow. Jednak przy dokladniejszym zbadaniu, wykazuja cechy wspolne, niezaprzeczalne, pewne wrecz rodzinne podobienstwo, ktore pozwala wywodzic je z jednego typu.
Gdy w niniejszej książce próbuję opisać rozwój i czyny niemieckiego wojska i sił powietrznych na tle wojskowo-historycznym, zdaję sobie sprawę że będzie to pierwsza próba. Nie było jeszcze można krytycznie opracować wszystkich dokumentów wojennych, przede wszystkim dzienników wojennych oddziałów frontowych, periodycznych sprawozdań i meldunków dziennych, prócz tego część dokumentów podczas odwrotu i w wirze rewolucji zaginęła. Jednak, z obecnie posiadanego materiału źródłowego, wydaje mi się możliwym przedstawienie ścisłego związku między niezrównanymi wyczynami naszych sił powietrznych i działaniami walkami na ziemi.
Jeśli nawet pod Fontenoy mądrość nie stała wyraźnie po naszej stronie, to odnotowane tam przykłady cichej odwagi, lojalności i dyscypliny mają dziś specjalną wartość.
Przez wiele lat pozostawałem pod urokiem zagadki Fontenoy, nie mając wielkiej nadziei na jej rozwiązanie. Klucz do niej odnalazł się wreszcie w ośmiu tomach rękopiśmiennych raportów brytyjskich dowódców kampanii flandryjskiej lat 1744-1745, które można przejrzeć w National Record Office. Większość z nich dyktował Wilhelm August, książę Cumberland. Dzięki drobiazgowej wierności Jerzego Ii prawu, jego syn mógł zwracać się doń jedynie za pośrednictwem właściwego ministra. Te staromodne i napisane sztucznym stylem dokumenty, opisujące zdarzenia, które mocno jeszcze pozostawały w pamięci piszących, umożliwiły mi odtworzenie każdego wypadku przy pomocy słów jego głównych aktorów. W ten sposób powstał obraz XVIII-wiecznej wojny w okresie między kampaniami księcia Marlborough a rewolucją spowodowaną przez Fryderyka II.
Dzieło gen. Manikowskiego należy rozpatrywać jako swojego rodzaju monografię, stanowiącą jedyny obecnie, niezmiernie ważny i cenny przyczynek w sprawie wyposażenia bojowego wojska rosyjskiego w omawianym okresie, aczkolwiek niewyczerpującą w całości w wszechstronnie powyższego zagadnienia.
W pracy swej autor stara się wykazać przyczyny, będące wynikiem miarodajnego wówczas planu mobilizacyjnego, a które złożyły się na to, że już w pierwszych miesiącach wojny wojsko rosyjskie odczuło dotkliwy brak we wszystkich prawie dziedzinach wyposażenia bojowego, skutkiem czego utarło się nawet mniemanie, jakoby właśnie ten brak wyposażenia stał się główną przyczyną klęski armii rosyjskiej.
W drugim wydaniu książki "Artyleria niemiecka w bitwach przełamujących wojny światowej" omówiono zasady naszej metody użycia artylerii w natarciu i ustalono ogólnie stopniowy jej rozwój.
Na podstawie przykładów chcę teraz dowieść, że zasady te w rzeczywistości stosowano, i uwidocznić stopniowe ulepszanie metody od natarcia do natarcia.
W tym celu działania obrane tu i opracowane na nowo, a omówione już w pierwszym wydaniu wspomnianej książki, uzupełniłem szeregiem dalszych przykładów. DO nich należy przede wszystkim natarcie 18 Armii w „wielkiej bitwie we Francji” 210 marca 1918, które jest może szczególnie ciekawe z tego względu, że zostało uwieńczone świetnym powodzeniem taktycznym.
Celem tej pracy bedzie uzupelnienie luki w wiedzy na temat okresu fryderycjanskiego przez przedstawienie dziejów pruskiej fortyfikacji stalej powstajacej w okresie panowania Fryderyka Wielkiego. Praca bedzie sie koncentrowac na tych twierdzach, które powstaly jako efekt osobistej aktywnosci tego pruskiego wladcy. Zaprezentowane zostana dzialania planistyczne, a takze róznego rodzaju decyzje, które król podejmowal w trakcie przebiegu procesu projektowego czy tez juz w czasie budowy.
W XI i XII wieku organizacja feudalnego społeczeństwa Europy była podporządkowana wojnie, jednakże niewiele wiadomo na temat umiejętności, którymi wykazywali się rycerze oraz ich przywódcy podczas działań wojennych. Większość źródeł informacji dostępnych dla badaczy i zwykłych czytelników to historie sztuki wojennej, które stanowią przegląd całego średniowiecza. Ponieważ żaden badacz nie jest w stanie ogarnąć źródeł do historii tak obszernego tematu i obejmującego całe tysiąclecie, tego rodzaju prace muszą bazować na bardziej ograniczonych pracach specjalistów. Próby stworzenia syntezy skończyły się tylko częściowym powodzeniem, ponieważ takie specjalne studia są dość nieliczne. Potrzeba ich więcej, aby lepiej zrozumieć działania wojenne w średniowieczu, które były ważnym aspektem życia w tej epoce, i właśnie ta potrzeba doprowadziła do powstania niniejszej książki.
Max Hoffmann (25.01.1869-08.07.1927) – niemiecki generał. W 1898 roku ukończył Akademię Wojskową. W latach 1898-99 przebywał w Rosji, gdzie doskonalił znajomość języka rosyjskiego. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej był attaché wojskowym przy sztabie armii japońskiej. Po mobilizacji 1914 r. szef sztabu 8. Armii w Prusach Wschodnich, a po utworzeniu 9. Armii wyznaczony na stanowisko generała-kwatermistrza tej armii. Od 1 października 1914 r. pełnił funkcję jako generał-kwatermistrz naczelnego wodza frontu wschodniego – feldmarszałka Hindenburga. Od 30 sierpnia 916 szef sztabu frontu wschodniego. Odegrał dużą rolę w tworzeniu niemieckiej strategii na wschodzie. Uczestnik rozmów pokojowych w Brześciu nad Bugiem.
Niniejszy tom poswiecony jest jednej z najwazniejszych i najbardziej tragicznych kart w dziejach wojennej historii Rosji: wplywowi wojny na armie rosyjska. General Golowin uznal, ze dla odpowiedniego przedstawienia tej relacji konieczne jest opisanie organizacji armii i jej dziejów w okresie wojny, jak równiez nastawienia jej zolnierza. Praca stanowi zatem studiu socjologiczne tego elementu zycia narodowego Rosji, na który wojna miala najbardziej bezposredni wplyw.
Zadaniem fortyfikacji jest stworzenie warunków dla najlepszego wyzyskania własnego ognia i ruchu. Prace w terenie, przygotowane i wykonane zawczasu, w okresie pokojowym, najeżą do fortyfikacji stałej. Prace wykonane w okresie wojny – do fortyfikacji polowej. W związku z tym budowle fortyfikacji stałej, czyli fortyfikacje stałe są przygotowane lepiej, oraz wykonane z materiałów trwałych: z betonu, żelazobetonu, żelaza i stali, podczas gdy fortyfikacje polowe przeważnie wykorzystują materiał podręczny i są wykonane doraźnie.
Bitwa od Pruską Iławą uchodzi za jedną z większych rzezi, mających miejsce w czasie wojen napoleońskich. Autorzy niniejszej pracy stoją na podobnym stanowisku, które prezentują w końcowej części pracy. Całe dzieło skupia się na opisie działań wojennych od końca listopada 1806 roku do bitwy pod Pruską Iławą włącznie....
Historyczna prawda moze zostac odkryta jedynie dzieki relacjom naocznych swiadkow i dokladnemu badaniu przelanych na papier decyzji bedacych przyczyna zdarzen. Z tego powodu praca generala Golowina jest niezwykle interesujaca. Pozwala nam znalezc sie w samym centrum rosyjskiego Naczelnego Dowodztwa. Eksponuje zawarte w czasie pokoju porozumienia pomiedzy Rosja a Francja, ukazuje takze w jaki sposob odnosil sie do nich rosyjski sztab, na przyklad przez mobilizacje i plany wojenne. Ponadto autor przedstawia bardzo wartosciowe rozwiazania natury taktycznej.
Książka prezentuje losy Jana Krukowieckiego, generała powstania listopadowego, gubernatora Warszawy i prezesa Rządu Narodowego człowieka, którego Juliusz Słowacki nie wahał się nazwać miasta Wallenrodem. Postać Krukowieckiego należy do najbardziej kontrowersyjnych w dziejach Polski i nie przestaje budzić wielkich emocji. Autor rozprawy, w oparciu o materiały źródłowe znajdujące się w kraju oraz w Bibliotece Polskiej w Paryżu, podjął próbę obalenia bardzo tendencyjnego wizerunku postaci generała, jaki wyłania się z ogromnej większości przekazów źródłowych, jak również polemizuje z dotychczasowymi ustaleniami polskiej historiografii.
Rosnace w ostatnich latach zainteresowanie kawaleria spowodowalo, ze na rynku wydawniczym pojawiaja sie coraz to nowe opracowania dotyczace tej broni, Publikowane sa monografie poszczegolnych pulkow jak rowniez opracowania mowiace o ich udziale w walkach w roku 1920 i w latach II wojny swiatowej. W kregu zainteresowan wielu osob sa nie tylko dzialania bojowe, ale rowniez tzw. ""barwa"".
Celem autora tej ksiazki bylo przedstawienie ""potopu"" tj. wojny polsko - szwedzkiej w latach 1655-1660 jako wydarzenia, ktore stanowilo przelom w swiadomosci szerokich kregow spoleczenstwa polskiego, tak wspolczesnych wypadkom, jak i pozniejszym. Wydawalo mi sie przy tym niezbednym dac jego obraz na tle wczesniejszych i pozniejszych zmagan ze Szwecja, a takze wydarzen w Europie.
Na Wyspach Brytyjskich istniał świetnie zorganizowany system przymusowego poboru. Sformalizowana w 1793 roku Służba Werbunkowa posiadała swoje placówki w 51 miastach i portach na terenie całego kraju. Jej „zbrojnym ramieniem” były tzw. press gangi – kilkuosobowe oddziałki werbowników. W 1795 roku na terenie Zjednoczonego Królestwa działało 85 takich gangów, liczących ogółem 1000 ludzi. To właśnie o nich traktuje niniejsza książka. Przez ponad sto lat siały postrach wśród mieszkańców Albionu, a na samo ich wspomnienie pustoszały całe ulice miast i miasteczek. Ich bezwzględne działania odcisnęły na Narodzie Angielskim głębokie piętno i na długie lata zmieniły jego oblicze.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?