Niniejszy tom powstał z potrzeby przemyślenia i poddania refleksji aktualnej działalności Muzeum Sztuki w Łodzi.Niniejszy tom powstał z potrzeby przemyślenia i poddania krytycznej refleksji aktualnej działalności Muzeum Sztuki w Łodzi. O jej skomentowanie w pierwszej kolejności zostało poproszonych sześciu artystów oraz jeden filozof.Ich wypowiedzi stały się następnie punktem wyjścia do rozważania nad misją i praktyką łódzkiej instytucji prowadzonych przez kuratorów muzeum oraz zaproszonych badaczy. W efekcie powstała publikacja gromadząca wypowiedzi o zróżnicowanym charakterze, spajane jednak jednym wspólnym pytaniem: jak za pomocą współczesnych praktyk artystycznych i instytucjonalnych przepracowywać i skutecznie rozwijać wiodące idee nowoczesności.Redaktorzy tomu postawili w tym samym stopniu na intuicję i wyobraźnię, co na czysto intelektualny namysł - i to właśnie czyni z niniejszej książki wydarzenie. Jeśli tom ten będzie wyznaczał standardy kompleksowego podejścia do przeszłości, to nasze instytucje kulturalne faktycznie będą miejscami proponującymi widzom poszerzanie perspektyw i osobisty rozwój.dr hab. Anna Markowska
Album wydany w związku z wystawą Cezary Bodzianowski - To miejsce nazywa się Jama. Pierwsza tak obszerna publikacja prezentująca twórczość artysty.Teatr, bez afiszy. Jednoosobowy. Traktujący miasto jak wielką scenografię, w której publiczność staje się nie odbiorcą, lecz elementem spektaklu. Twórczość Cezarego Bodzianowskiego to oryginalna artystyczna kreacja, realizowana konsekwentnie przez lata a publikacja Cezary Bodzianowski - To miejsce nazywa się jama to pierwszy tak obszerny katalog prezentujący twórczość artysty.Publikacja jest albumem fotograficznej dokumentacji efemerycznych zdarzeń, delikatnie ingerujących w bieg codziennego życia. Katalog uzupełnia cześć teoretyczna. Znalazł się w niej tekst Catherine Wood, analizującej, jak Bodzianowski przekształca prozaiczne sytuacje w momenty nierzeczywiste. Jarosław Suchan zauważa w jego twórczości kontynuację awangardowej myśli, która artystycznym priorytetem uczyniła nie tworzenie obrazu, lecz udział w kreowaniu rzeczywistości. Natomiast Suzan Titz opisuje, jak na sztukę polskiego artysty wpłynęły inspiracje wyniesione z wielu lat spędzonych w Antwerpii i ze spotkań z twórczością Magritte'a, Broodthaersa, surrealistów i konceptualistów.
Pierwsza monograficzna publikacja poświęcona twórczości i życiu artystki.Teresa Żarnowerówna (1897-1949). Artystka końca utopii to pierwsza monograficzna publikacja poświęcona twórczości i życiu artystki. Stanowi ona podsumowanie wieloletnich badań prowadzonych przez kuratorów wystawy: Andrzeja Turowskiego i Miladę Ślizińską.Przedstawione w katalogu odkrycia rzucają nowe światło na postać jednej z najradykalniejszych polskich artystek awangardowych. Autorzy odkrywają i porządkują fakty na temat twórczości artystki jej poglądów na tle kultury i w odniesieniu do wydarzeń w międzywojennej Polsce. Ujawniają związki Żarnówerówny z polskim i żydowskim środowiskiem intelektualnym i artystycznym. Odkrywają fakty na temat dramatycznej ucieczki z Europy w czasie II wojny światowej oraz o latach spędzonych w Nowym Jorku.Na liczącą ponad 500 stron publikację składają się: wstęp Jarosława Suchana, teksty Andrzeja Turowskiego, Milady Ślizińskiej, Aleksandry Idzior i Magdaleny Dabrowski. W drugiej części katalogu znajduje się zbiór dokumentów, stniejących i zaginionych dzieł, wystaw oraz bibliografia. Na uwagę zasługuje także kalendarium z burzliwych, ostatnich lat życia Żarnower (1940-1949), opracowane przez Miladę Ślizińską.
Publikacja jest pokłosiem wystawy pod tym samym tytułem, oraz konferencji pod tytułem Jak myśli ciało? Cielesno-ruchowe praktyki doby modenizmu"". Autorzy tekstów zawartych w tomie stawiają pytania o cielesne i ruchowe doświadczenie nowoczesności w kontekście praktyk artystycznych i społecznych.Publikacja jest pokłosiem wystawy pod tym samym tytułem, która odbyła się w Muzeum Sztuki w Łodzi na przełomie 2016 i 2017 roku oraz konferencji pod tytułem Jak myśli ciało? Cielesno-ruchowe praktyki doby modernizmu (3-4 grudnia 2016), współorganizowanej przez prof. Małgorzatę Leyko z Instytutu Kultury Współczesnej Uniwersytetu Łódzkiego.Publikację otwiera esej wizualny dokumentujący wystawę (której scenografię opracowała Karolina Fandrejewska) i performanse, które odbyły się w jej ramach, a także przewodnik opisujący artystyczne (czy szerzej: kulturowe), społeczne i polityczne wątki, których dotykała wystawa. Kolejne teksty tomu ukazują globalną (prof. Susan Manning) i lokalną (Hanna Raszewska) trajektorię rozwoju tańca modern, zagadnienia percepcji i recepcji tańca w kontekście praktyk scenicznych Republiki Weimarskiej (dr Kate Elswit), kinestetyczny wymiar relacji nauk przyrodniczych i technologii w początkach XX wieku (prof. Inge Baxmann), cielesne aspekty myślenia, wyznaczające nowe ścieżki rozważań o historii kobiet (prof. Felicia McCarren), społeczne funkcje rytmu w tanecznych praktykach i teoriach modernizmu (dr hab. Wojciech Klimczyk), taniec jako pracę w kontekście politycznym i filozoficznym (prof. Mark Franko), relacje praktyk tańca modern i wczesnych faz ruchów feministycznych (Julia Hoczyk). Tom zamykają teksty dopełniające kluczowe wątki wystawy: tłumaczenie artykułu prof. Nell Andrew, która na przykładzie twórczości Akarovej (belgijskiej tancerki i choreografki) opisuje relacje sztuk wizualnych, tańca, teatru, architektury i muzyki, a także tekst Małgorzaty Jędrzejczyk o relacjach przestrzeni i ruchu ciała w twórczości rzeźbiarskiej i teoretycznej Katarzyny Kobro.Wystawa, konferencja, a także niniejsza książka stawiają pytania o cielesne i ruchowe doświadczenie nowoczesności w kontekście praktyk artystycznych i społecznych. Oddając książkę w Państwa ręce, mam nadzieję na ożywienie dyskusji na temat kinestetycznych uwarunkowań modernistycznego projektu, a także wpisanie praktyk tanecznych i choreograficznych w szerszy horyzont rozważań na temat sztuki nowoczesnej.
Książka ukazuje najróżniejsze sfery działań włoskiego futurysty, jednego z najważniejszych artystów międzynarodowej awangardy, malarza, rzeźbiarza, scenotechnika, architekta, grafika.Katalog prezentuje Prampoliniego jako prawdziwie wszechstronnego artystę, człowieka teatru, w którego świadomości i działalności w jakiejkolwiek ze sztuk pojawia się w tle cała sztuka.Poszczególne teksty przygotowane do ogłoszenia wyszły spod pióra wytrawnych autorów, poruszających się swobodnie w zakresie wybranej problematyki, niekiedy są to autorzy szeroko znani w świecie, by wymienić tylko bodaj najsławniejszych, jak Gnter Berghaus, Maria Elena Versari, Giovanni Lista czy David Rifkind, który pisze o Prampolinim jako architekcie. [] Wedle mojego zdania nie zabrakło ani jednego naprawdę ważnego problemu wyznaczonego przez tytuł wystawy i katalogu.Z recenzji prof. dr. hab. Lecha SokołaChoć książka ukazuje różne sfery działań artystyczno-architektonicznych Prampoliniego, to autorzy koncentrują się przede wszystkim na zagadnieniach związanych z oddziaływaniem futuryzmu na teatr jego estetykę, (sceno)technikę i kształtowanie przestrzeni. Drugim istotnym znaczeniem recenzowanej książki jest szerokie ukazanie wpływu, jaki na polski teatr wywarł za sprawą Prampoliniego włoski futuryzm. To, co dotychczas wydawało się w naszym teatrze międzywojnia zjawiskiem marginalnym i incydentalnym, zostało ukazane jako silna formacja awangardowa, w zdecydowany sposób kształtująca awangardowe myślenie o technice i przestrzeni scenicznej. Dopełnieniem tomu są dwa publikowane po raz pierwszy w języku polskim teksty Enrico Prampoliniego oraz wspomnienia Jalu Kurka i Jana Brzękowskiego ze spotkań z artystą. Nieocenionym uzupełnieniem książki są bogate materiały ikonograficzne, z których zdecydowana większość jest publikowana [w Polsce] po raz pierwszy.Z recenzji prof. dr hab. Małgorzaty Leyko
Katalog prezentujący kolekcję Łódzkiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, zawierającą prace wyróżniających się twórców z całego kraju ze szczególnym uwzględnieniem łódzkiego środowiska artystycznego.Łódzkie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych powołano we wrześniu 2004 roku. Projekt stworzenia kolekcji został zainicjowany w ramach Narodowego Programu Kultury Znaki Czasu, finansowanego z dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz przez prywatnych sponsorów. W skład Komisji Zakupów weszli krytycy i historycy sztuki: Dorota Jarecka, Dorota Monkiewicz, Maria Morzuch, Grzegorz Musiał, Paweł Sosnowski, a w 2007 roku Jarosław Suchan. W 2008 roku Towarzystwo podpisało z Muzeum Sztuki w Łodzi umowę o współpracy, przenosząc jednocześnie do jego gmachu swoją siedzibę.W grudniu 2013 roku Łódzkie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych przekazało Muzeum Sztuki prace zebrane w latach 2004-2013.Zbiory Zachęty obejmują prace wyróżniających się twórców z całego kraju ze szczególnym uwzględnieniem łódzkiego środowiska artystycznego. Obecnie liczą prawie siedemdziesiąt pozycji. Zgromadzone prace reprezentują sztukę progresywną, często odwołującą się do współczesnych problemów, operującą rozmaitymi mediami. Niektóre poruszają temat awangardowego dziedzictwa na przykład video art i dokumentacje akcji artystycznych: Unik Cezarego Bodzianowskiego, Wszystko już było Grupy Azorro, Rzeczy Igora Krenza czy Awangarda bzy maluje Przemysława Kwieka. Wiele prac dotyczy sytuacji jednostki w systemie mechanizmów władzy i kulturowych konstrukcji m.in.: Grupa Sędzia Główny, Elżbieta Jabłońska, Katarzyna Kozyra, Zofia Kulik, Natalia Lach-Lachowicz, Zbigniew Libera, Joanna Rajkowska, Jadwiga Sawicka, Alicja Żebrowska. W kolekcji znalazły się także prace odwołujące się do łódzkiej tradycji artystycznej oraz bezpośrednio do kolekcji Muzeum, m.in.: Śniadanie w muzeum Łodzi Kaliskiej, Światło ze wschodu Artura Chrzanowskiego. Nie zabrakło też realizacji autorstwa łódzkich przedstawicieli sztuki wideo: Agnieszki Chojnackiej, Konrada Kuzyszyna, Anny Orlikowskiej, Wiktora Polaka. W zbiorach znajdują się także prace wielu innych widocznych na polskiej scenie artystycznych osobowości, takich jak: Krzysztof Bednarski, Bogna Burska, Tomasz Ciecierski, Stanisław Drożdż, Grupa Tworzywo, Wojciech Leder, Robert Maciejuk, Magdalena Moskwa, Jacek Niegoda, Robert Kuśmirowski, Dominik Lejman, Karol Radziszewski, Leszek Paul, Józef Robakowski, Jan Simon, Paweł Susid, Grzegorz Sztwiertnia, Ryszard Waśko, Ewa Zarzycka i Alicja Żebrowska.W pierwszej części publikacji znajdziemy teksty opisujące proces kształtowania się kolekcji Łódzkiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Pozostała część katalogu jest prezentacją twórczości poszczególnych artystów.
Publikacja jest zbiorem esejów o kolekcjach i ich twórcach a także tekstów relacjonujących historię dzieł zgromadzonych w Muzeum Pałacu Herbsta.Symbol statusu, inwestycja, pasja czy nałóg czym dla kolekcjonera są jego zbiory? Według Waltera Benjamina kolekcjonowanie jest szczególnym rodzajem doświadczenia - utopijnym, sentymentalnym i bardzo intymnym. Czy w takim razie kolekcjoner może być typem bohatera romantycznego?Sztuka Nie-dawna to zbiór różnorodnych esejów o kolekcjach, ich twórcach i roli w społeczeństwie. Znajdziemy w nim między innymi opowieść o tym, jak zbiory krakowskiego rodu Bartoszewiczów pozostały w Łodzi i refleksję o kolekcjonerskich pasjach łódzkiej burżuazji czy sztukę traktowano jak narzędzie szybkiej nobilitacji, czy jednak inwestowano w nią z bardziej intrygujących powodów? Jest też analiza procesu przekształcania się kolekcji prywatnych w dobro narodowe. Wreszcie teksty relacjonujące zawiłe losy obrazów z łódzkich zbiorów Muzeum Pałacu Herbsta.
Dwa wzory opraw wysyłane losowo.Zawarte tu eseje przybliżają wyjątkową kolekcję Czartoryskich, a także dzieje najstarszego polskiego muzeum.Książka towarzysząca wystawie o tym samym tytule prezentowanej w Muzeum Pałac Herbsta. Wyjątkową kolekcję Czartoryskich, a także dzieje najstarszego polskiego muzeum, w swych esejach przybliżają: Jan Jakub Dreścik, Janusz Wałek, Dorota Dec, Tomasz Kusion i Dorota Gorzelany.Interesujące odniesienia do historii zbiorów Muzeum Książąt Czartoryskich oraz poszczególnych eksponatów czytelnicy odnajdą również w przedrukach m.in. fragmentów katalogu Domu Gotyckiego. Całość wzbogacona została materiałem ilustracyjnym, który stanowi doskonałe preludium do zwiedzania ekspozycji.
Wydanie albumowe pozwalające zapoznać się z najciekawszymi malarskimi dziełami sztuki dawnej znajdującymi się w zbiorach Muzeum Pałacu Herbsta. Publikacja daje także możliwość poznania historii zbioru. Autorzy koncentrują się na wybranych faktach istotnych dla powstania i rozwoju kolekcji. Zaprezentowane zostały tu dzieła XV-XIX - wiecznego malarstwa europejskiego a także twórczość wybitnych polskich artystów tworzących u progu XIX w i na początku XX stulecia.
Mirosław Bałka (ur. 1958 w Warszawie) jest jednym z najważniejszych artystów swojego pokolenia. Katalog Mirosław Bałka: Nerw. Konstrukcja dokumentuje wystawę pod tym samym tytułem - pierwszy tak obszerny, przekrojowy pokaz jego dzieł. Pokazano na niej prace powstałe na przestrzeni ponad trzech dekad, od szkolnych rysunków, poprzez rzeźby z różnych okresów twórczości, po współczesne realizacje stworzone specjalnie do historycznych wnętrz Muzeum Sztuki w Łodzi. Wiele z nich prezentowanych było publiczności po raz pierwszy. Publikacja zawiera teksty Marty Dziewańskiej, Zbigniewa Mikołejki, Allegry Pesenti i Kasi Redzisz. Autorzy analizują prace zebrane na wystawie, wyznaczając dla twórczości Bałki nowe konteksty interpretacyjne. Ich esejom towarzyszy fotograficzna dokumentacja wystawy.
Dokładnie przed wiekiem, jesienią 1917 roku, miały miejsce dwa wydarzenia o ogromnym znaczeniu dla rozwoju awangardowej myśli w Polsce i w Holandii. W październiku tego roku w holenderskiej Lejdzie światło dziennie ujrzał pierwszy numer pisma De Stijl, swoistej platformy, która w rozwoju tzw. Nowej Sztuki odegrała rolę niebywale ważną. Ledwie miesiąc później, w oddalonym o ponad tysiąc kilometrów Krakowie otwarto I Wystawę Ekspresjonistów Polskich, dziś uznawaną za symboliczny zaczątek awangardy polskiej. Wówczas wydarzenia te nie miały ze sobą zbyt wiele wspólnego, niemniej ów zbieg okoliczności nabiera wyjątkowego znaczenia w obliczu wzajemnych kontaktów oraz wpływów, jakie z czasem narodziły się pomiędzy polskimi i holenderskimi awangardowymi ugrupowaniami i ich przedstawicielami. (Fragment tekstu dr. Michała Wenderskiego)Niniejsza książka jest pierwszą tak szeroko analizującą związki polskiego designu awangardowego i twórczości De Stijl. Znajdują się w niej obszerne eseje prof. Marka Wieczorka, dr. Michała Wenderskiego i dr. Szymona Piotra Kubiaka, dotyczące wpływu grupy De Stijl na design europejski, a zwłaszcza na awangardę i projektowanie w Polsce. Eseje uzupełnione są przedrukami wybranych tekstów źródłowych. Część katalogowa zawiera materiał archiwalny, odzwierciedla kształt wystawy o tym samym tytule, a zarazem jest przeglądem najbardziej istotnych przykładów twórczości holenderskiego i polskiego środowiska.
Książka będąca również dokumentacją wystawy jest efektem długotrwałych badań postrzegających sztukę jako jeden ze środków wyrażania rytmu.Muzeum Rytmu to projekt, w wyniku którego powstała wyjątkowa teoretyczno-abstrakcyjna instytucja. Rytm stał się w niej narzędziem badania fundamentów nowoczesności oraz zmysłowej struktury czasu w doświadczaniu codzienności. Wykraczając poza progi muzeum sztuki, projekt zestawiał sztukę współczesną i nowoczesną z badaniami etnograficznymi, kinem, muzyką i instrumentarium naukowym, aby wprawić w rezonans aparat krytyczny i umożliwić przeprowadzenie ćwiczeń z analizy rytmu.Niniejsza książka oraz dokumentowana przez nią wystawa są efektem długotrwałych badań, które postrzegają sztukę jako jeden ze środków realizowania ideologii rytmu. Na ekspozycji pokazane były przedmioty, filmy i dokumenty związane z historią rozwoju sposobów mierzenia czasu, narzędziami do monitorowania pracy, choreografią i muzyką, które od wieków pozwalają człowiekowi doświadczać coraz bardziej złożonych rytmów.Książka zawiera dokumentację wystawy oraz eseje i teksty, których autorami są: Lawrence Abu Hamdan, Erick Beltrn, Robert Brain, Francisco Camacho Herrera, Natasha Ginwala, Robert Horvitz, Ken Jacobs, Elisabeth Lebovici, Ernst Mach, Angela Melitopoulos, Daniel Muzyczuk, Nana Oforiatta-Ayim, Jean Painlev, Forrestine Paulay, Kathleen Rivera, Simon Schaffer, Georg Simmel, Wadada Leo Smith, Stephen Willats i Jason Young.
Publikacja porusza problematykę relacji sztuki awangardowej i instytucji państwa ukazując ją w szerokiej perspektywie czasowej od lat międzywojennych po czas transformacji ustrojowej w 1989 roku i szerokiej perspektywie geograficznej - Polska i kontekst krajów sąsiednich: Niemiec, Litwy, Czechosłowacji i Węgier.Zaletą wystawy i publikacji jest samo podniesienie problematyki relacji awangardy i instytucji państwa, ukazanych w szerokiej perspektywie czasowej (od lat międzywojennych po czas transformacji ustrojowej 1989) oraz geograficznej (Polska i kontekst krajów sąsiednich Niemiec, Litwy, Czechosłowacji, Węgier), dla przedstawienia którego pozyskano pochodzących z tamtych krajów autorów (Wiktor Liutkus, Pavlna Morganov, Viktoria Popovics). Jest to problem nadal bardzo słabo zbadany, podlegający wielu stereotypowym sądom, podległy wobec politycznych poglądów i emocji. [] [Publikacja] wnosi wiele nowych ustaleń, punktów widzenia i interpretacji do obrazu relacji sztuki awangardowej i instytucji państwa. Bardzo ważną zaletą jest przełamanie badawczego polonocentryzmu, a także wejście na pola leżące poza zainteresowaniem historii sztuki (np. artyści ludowi, zarobki artystów).Fragment recenzji prof. dr hab. Marii Poprzęckiej
Dogłębne opracowanie tematu zależności między doświadczeniem I wojny światowej a sztuką nowoczesną. Zebrane tu eseje podejmują zagadnienie odniesień do wojny w sztuce i stosunku artystów do wojny w szerszej perspektywie.I wojna światowa, określana już w okresie międzywojennym mianem Wielkiej Wojny to pierwszy konflikt zbrojny, który ogarnął większość terytorium Europy, a jego skutki odczuwalne były daleko poza tym kontynentem. Stała się wydarzeniem przełomowym w historii świata: wyznaczyła koniec belle poque, a jej długofalowym rezultatem były trwałe do dziś widoczne globalne zmiany polityczne, społeczne i kulturowe. Miała ona, jak uważano, stanowić granicę pomiędzy XIX-wiecznym romantyzmem i epoką swoistej niewinności a pozbawionym iluzji i wyalienowanym światem wieku XX. Wielka Wojna ujawniła, jakie mogą być konsekwencje nowoczesności i potwierdziła charakter zachodzących wówczas zmian kulturowych oraz kierunek poszukiwań przedwojennej awangardy.Wystawa prezentowana w Muzeum Sztuki i książka, którą oddajemy w ręce czytelników, pokazują obecną w sztuce nowoczesnej pamięć I wojny światowej. Pamięć, która nie wszędzie miała ten sam charakter. W twórczości wielu artystów wojna odegrała kluczową rolę, zarówno poprzez swą totalność, jak i rozpędzenie machiny nowoczesnościb nie tylko w jej aspektach politycznych, ale i technologicznych, kulturowych oraz społecznych. I wojna światowa zmieniła bowiem wszystko i w sposób najradykalniejszy z możliwych zrywała z dotychczasową historią.Niniejsza publikacja jest pierwszym w Polsce szerokim opracowaniem tematu zależności między doświadczeniem Wielkiej Wojny a sztuką nowoczesną. Zebrane w niej eseje podejmują zagadnienie odniesień do wojny w sztuce i stosunku artystów do wojny w szerszej perspektywie.
Książka interpretuje zmiennokształtność poprzez postać Siergieja Eisensteina podążając za tropami zawartymi w jego tekstach, filmach i rysunkach jak i również szczegółach jego biografii. Znajdziemy tu eseje uznanych badaczy twórczości Eisensteina jak i również bogaty materiał wizualny dokumentujący poświęconą mu wystawę.Potraktowanie Eisensteina jako metody oznacza odwołanie do jego teorii i praktyki przy jednoczesnym usytuowaniu jej w kontekście biografii artysty. Dopiero w ten sposób możliwe było pokazanie, jak dyskurs ten wyłania się z konkretnego doświadczenia i dotyka tematów istotnych także dla sztuki współczesnej.Sam artysta wskazuje takie rozwiązanie, używając w Metodzie skrótu M, który oznacza zamiennie zarówno metodę, jak i mmoires (wspomnienia).Esejom Aleksandry Jach oraz Eleny Vogman i Iana Christiego, badaczy twórczości Eisensteina, które złożyły się na publikację, towarzyszy dokumentacja wystawy Zmiennokształtność: Eisenstein jako metoda, prezentowanej w Muzeum Sztuki w Łodzi.W książce znajdują się także reprodukcje rysunków Eisensteina pochodzących z kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi, nowojorskiej galerii Alexander Gray, moskiewskiego Archiwum Literatury i Sztuki oraz kolekcji Rodnianskich.Wydanie dwujęzyczne polskio-angielskie
Nowe, poszerzone wydanie. Artysta definiuje świadome widzenie, ukazuje jak kształtowało się ludzkie postrzeganie świata na przestrzeni wieków pod wpływem różnorodnych czynników kulturowych i cywilizacyjnych.Co warunkuje sposób, w jaki postrzegamy rzeczywistość? Dlaczego starożytni Grecy ujmowali świat inaczej niż dwudziestowieczni artyści awangardowi? I co to jest realizm? Te kluczowe dla estetyki zagadnienia omawia w swojej Teorii widzenia Władysław Strzemiński. Wydane po raz pierwszy w 1958 i wznowione przez Muzeum Sztuki w Łodzi w br. dzieło to zbiór wykładów z historii sztuki wygłoszonych przez artystę, zanim został zwolniony przez władze PRL z Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych z powodu nieprzestrzegania kanonów socrealizmu.Edycja, która dokładnie po 60. latach od momentu pierwszego upublicznienia (na wspólnej wystawie Kobro i Strzemińskiego w Łodzi) ukazała się pod redakcją naukową prof. Iwony Luby nakładem Muzeum Sztuki w Łodzi, jest pierwszym krytycznym opracowaniem jednej z najważniejszych prac teoretycznych w historii polskiego modernizmu. Po raz pierwszy uzupełniona została o tekst Widzenie impresjonistów oraz kolorowe reprodukcje. Jak zaznacza autorka wstępu redaktorskiego prof. Iwona Luba, nowe opracowanie służy umiejscowieniu Teorii widzenia w historii sztuki i teorii sztuki XX wieku oraz zaprezentowaniu jej w szerokim kontekście kulturowym i historycznym.W Teorii widzenia Strzemiński podsumował teoretycznie swą działalność artystyczną i refleksję estetyczną. Jego teoria wychodzi z założenia, że nasz obraz świata nieustannie ewoluuje, sposoby, w jaki na niego patrzymy, zmieniają się i narastają, a decydujący wpływ mają na to warunki zewnętrzne: doświadczenie historyczne, podłoże kulturowe i społeczne. W procesie widzenia nie to jest ważne, co mechanicznie chwyta oko, lecz to, co człowiek uświadamia sobie ze swego widzenia twierdzi najważniejszy polski artysta awangardowy. Dzięki analizie bodźców wzrokowych, ich uogólnieniu i sprawdzeniu powstaje bowiem świadomość wzrokowa, rozwój widzenia zaś odbywa się na dwóch płaszczyznach wskutek biologicznej ewolucji oraz zmian w sposobie postrzegania rzeczywistości przez człowieka. I właśnie dlatego w każdej epoce pojawiają się właściwe jej i odmienne od epok poprzednich postrzeganie rzeczywistości i praktyka artystyczna.Teoria widzenia to owoc długoletniej refleksji Strzemińskiego i niezwykłe świadectwo teoretycznej świadomości artysty, który na trwałe wpłynął na rozwój sztuk plastycznych. To dzieło, które uczy patrzeć na zmiany artystycznej percepcji w czasie, wyjaśnia zależności między ewolucją społeczeństwa a zmianami zachodzącymi w sztuce. Jak podkreśla prof. Iwona Luba, Teoria widzenia definiuje świadome widzenie oraz ukazuje jego przemiany pod wpływem różnorodnych czynników kulturowych i cywilizacyjnych, wskazując równocześnie na wzajemność oddziaływania.
Publikacja poświęcona twórczości wybitnych ukraińskich artystów pierwszej połowy XX wieku. Sztuka ta stała się świadectwem wyjątkowej siły ukraińskiej kultury kształtującej się w bardzo trudnym okresie, epoce wstrząsów, rewolucji i wojen, na styku kultur i tożsamości. Książka przybliża postaci modernistycznych artystów ich twórcze postawy i wizualne eksperymenty poprzez które przyczyniali się do odnowy kultury i autonomii Ukrainy.
Zarówno katalog jak i wystawa "W oku cyklonu. Modernizm w Ukrainie" przybliżają polifonię artystycznych postaw i tożsamości, które rozwinęły się w pierwszych dekadach XX wieku. Opowiada historię modernistycznych artystów i artystek oraz ich wizualnych eksperymentów, poprzez które starali się oni odnowić kulturę i autonomię Ukrainy. Terytorium tego kraju było przez stulecia podzielone pomiędzy różne imperia, jednak okresy suwerenności przyczyniły się do wykształcenia odrębnej tożsamości. A w XIX wieku ta narodowa świadomość znalazła swoją emanację w sztuce i literaturze. Skomplikowana historia wytworzyła szczególny profil kulturalny zrodzony z fuzji środowisk ukraińskich, polskich, rosyjskich i żydowskich.
Modernizm w Ukrainie rozwijał się w wieloaspektowym kontekście społeczno-politycznym, znaczonym I wojną światową, rozpadem Imperium Rosyjskiego i Imperium Austro-Węgierskiego, powstaniem niezależnej Ukraińskiej Republiki Ludowej (19181921) i wreszcie wchłonięciem ziem ukraińskich przez Związek Radziecki i II Rzeczpospolitą. Pomimo tego politycznego zamieszania był to okres prawdziwego rozkwitu kultury ukraińskiej.
Publikacja poświęcona fotografii miasta, ukazującej je jako przestrzeń obcą i groźną a zarazem tajemniczą Miasto nie moje to fotograficzna opowieść o mieście brutalnym, obcym i groźnym, a zarazem niemożliwym i ulotnym, tajemniczym i romantycznym. Tytuł odnosi się do dwóch spojrzeń. Miasto jest nie moje, bo wizja miasta, jego tajemniczość i odrealnienie powodują, że jest ono odległe od tego, co z doświadczenia o nim wiemy oraz co widzimy w reklamach i przewodnikach. Z drugiej zaś strony, miasto jest nie moje, bo część reporterska ukazuje to, czego, na co dzień nie chcemy widzieć, obrazy miejskich przestrzeni niewygodnych, niechcianych, brudnych. Więc miasto czyje? Publikacja prezentuje wizję miasta jako skomplikowanego żywego organizmu mającego szczególną władzę nad jego mieszkańcami. Punktem wyjścia do tych rozważań są fotografie ukazujące kilka polskich miast. Każda z nich opowie własną historię, czasem dramatyczną i przejmującą, to znów smutną i pełną lęków, melancholijną lub nawet nostalgiczną. Publikacja towarzyszyła wystawie poświęconej fotografii miasta "Miasto nie moje", która miała miejsce w Muzeum Sztuki w Łodzi w 2006 roku.
Publikacja poświęcona fotografii miasta, ukazującej je jako przestrzeń obcą i groźną a zarazem tajemniczą Miasto nie moje to fotograficzna opowieść o mieście brutalnym, obcym i groźnym, a zarazem niemożliwym i ulotnym, tajemniczym i romantycznym. Tytuł odnosi się do dwóch spojrzeń. Miasto jest nie moje, bo wizja miasta, jego tajemniczość i odrealnienie powodują, że jest ono odległe od tego, co z doświadczenia o nim wiemy oraz co widzimy w reklamach i przewodnikach. Z drugiej zaś strony, miasto jest nie moje, bo część reporterska ukazuje to, czego, na co dzień nie chcemy widzieć, obrazy miejskich przestrzeni niewygodnych, niechcianych, brudnych. Więc miasto czyje? Publikacja prezentuje wizję miasta jako skomplikowanego żywego organizmu mającego szczególną władzę nad jego mieszkańcami. Punktem wyjścia do tych rozważań są fotografie ukazujące kilka polskich miast. Każda z nich opowie własną historię, czasem dramatyczną i przejmującą, to znów smutną i pełną lęków, melancholijną lub nawet nostalgiczną. Publikacja towarzyszyła wystawie poświęconej fotografii miasta "Miasto nie moje", która miała miejsce w Muzeum Sztuki w Łodzi w 2006 roku.
Publikacja przybliża dwunastoletni łódzki okres życia Jerzego Nowosielskiego, lata 1950 1962 które przypadły na czas jego dojrzewania twórczego i pierwszych artystycznych sukcesów. Odkrywa wtedy również siebie, jako twórcę scenograficznego. Wreszcie to okres, w którym Nowosielski rozpoczyna pracę nad monumentalnym malarstwem sakralnym. W swoich łódzkich latach twórca aktywnie uczestniczył także w tworzeniu artystycznego środowiska miasta. Nowosielski, gdy przybywa do Łodzi, ma dwadzieścia siedem lat, jest żonaty z Zofią Gutkowską i za sobą ma już szereg doświadczeń artystycznych. Między innymi studia ikonopisarstwa w Ławrze Uniowskiej św. Jana Chrzciciela w Uniowie pod Lwowem czy asystenturę u Tadeusza Kantora w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Krakowie. Ponadto artysta związany był z Grupą Młodych Plastyków, utworzoną wokół Kantora, a także z grupą plastyków nowoczesnych i krakowskim Klubem Artystów. Miał za sobą także udział w zbiorowych pokazach sztuki, przede wszystkim w wystawie plastyków nowoczesnych w Klubie Młodych Artystów i Naukowców w 1947 roku, wystawie Polish Art Today w Nowym Jorku (1948) czy w I wystawie Sztuki Nowoczesnej w krakowskim Pałacu Sztuki (1948/1949). W okresie łódzkim do tych interesujących Nowosielskiego tematów należą oprócz wciąż tworzonych kompozycji abstrakcyjnych, w tym wyjątkowych, organicznych, także zmagania z realizmem. Przez cały okres łódzki nieustająco jednak tworzył prace realistyczne: akty, sceny przedstawiające kobiety na plaży, gimnastyczki i pływaczki, sceny rodzajowe we wnętrzach, portrety, grupy z muzykantami, martwe natury i pejzaże, malarstwo sakralne, scenografie, a przede wszystkim pejzaże miejskie, łódzkie. Nowosielski potrafił jednak w swoich płótnach znaleźć własny styl. Można by go nazwać świadomym prymitywizmem nowoczesnym, w którym przedmioty nie tracą swojej realności. Dlatego obrazy Nowosielskiego są łatwo komunikatywne, a czasem także pełne wdzięku. Nowosielski, mieszkając w Łodzi, początkowo żyje z posady kierownika artystycznego państwowej Dyrekcji Teatrów Lalek, później wykładowcy w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, a także z etatu w Miejskim Biurze Projektów w Łodzi przy kolorystycznym projektowaniu fasad. To właśnie podczas swojego łódzkiego okresu, artysta miał szansę wziąć udział w wystawie artystów polskich na XXVIII Biennale Sztuki w Wenecji w 1956 roku. Miasto opuszcza we wrześniu 1962 roku, tuż przed czterdziestką. Od tego czasu do śmierci jest już związany z Krakowem, gdzie pracuje w Akademii Sztuk Pięknych. Publikacja ukazuje wybór głównie prac malarskich Jerzego Nowosielskiego. Osobna część publikacji to projekty scenograficzne, w tym te przygotowane wraz z żoną.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
