Adina i okna Pauliny Orłowskiej to pierwsza książka wśród wydawnictw Muzeum Getta Warszawskiego, w której świat wojny widziany jest oczami dziecka. Tekst nagrodzony w konkursie literackim Getto oczami dziecka, otrzymał wyjątkową oprawę graficzną autorstwa Marianny Sztymy, znanej ilustratorki wyróżnianej w wielu konkursach ilustratorskich.
Ośmioletnia Adina przechodzi na drugą stronę muru getta i rozpoczyna samotną ucieczkę doświadczając niezwykłych zbiegów okoliczności, wspominając przeszłość, do której nie może już wrócić. Jej losy złączą sią z losami innych uciekinierów. Ważną rolę w opowieści odegrają okna, horyzont i kolor zielony.
Paulina Orłowska (ur. 1985) jest wykładowczynią na Uniwersytecie Warszawskim, mamą dwóch dziewczynek, mieszka na Muranowie. Wiele razy musiała odpowiedzieć córeczkom na pytania, dlaczego na warszawskich chodnikach znajdują się betonowe pasy z żeliwnymi napisami Mur getta 19401943 i co oznaczają. Tak zrodził się pomysł na fikcyjną opowieść uniwersalnym przesłaniu, osadzoną w realiach II wojny światowej. Książka jest próbą opowieści o dzielnicy żydowskiej i jej zagładzie dostosowaną do wrażliwości i wyobraźni dzieci.
Instytucja małżeństwa i rodziny zajmowała, i wciąż zajmuje, niezwykle ważne miejsce w tradycyjnym judaizmie. Obowiązkiem każdego ortodoksyjnego Żyda było ożenić się i mieć dzieci, zaś religijne nakazy i zakazy precyzyjnie regulowały poszczególne sfery życia rodzinnego i związane z nimi prawa i obowiązki małżonków. II wojna światowa zachwiała światem norm i wartości żydowskiej rodziny. Zmieniły się modele jej funkcjonowania, role, hierarchie, rozpadały się więzi, powstawały nowe formy związków. Żydowskie rodziny stanęły przed niewyobrażalnymi wyzwaniami, największym z których było zapewnienie społeczności przetrwania w ekstremalnych warunkach. Funkcjonowanie rodziny żydowskiej i jej przemiany w trakcie niemieckiej okupacji nie doczekały się dotychczas gruntownych opracowań. Autorów artykułów zamieszczonych w książce Rodzina żydowska. 1939-1945 interesowały zarówno zmieniające się w czasie warunki życia w dużych miastach oraz na prowincji, jak i różnorodne czynniki społeczno-psychologiczne konstytuujące świat rodziny żydowskiej" w niecodziennych, nienormalnych warunkach niemieckiej okupacji, gett czy w ukryciu, po aryjskiej" stronie.
Szpital dziecięcy pomiędzy ulicami Śliską a Sienną powstał w latach 18761878, dzięki dwóm zasłużonym dla Warszawy rodzinom żydowskich przemysłowców i filantropów Bersohnów i Baumanów. W listopadzie 1940 roku budynek znalazł się na terenie tzw. małego getta i działał aż do tzw. Wielkiej Akcji Wysiedleńczej w 1942 r. W Powstaniu Warszawskim służył jako lazaret dla Zgrupowania AK Chrobry II. W szpitalu pracowało wielu znanych lekarzy, wśród nich Henryk Goldszmidt (Janusz Korczak), zatrudniony w tej placówce w latach 1905-1912. Lekarzami naczelnymi szpitala byli kolejno: Ludwik Chwat (1878-1881), Szymon Portner (1881-1910), Adolf Poznański (1911-1923), Anna Braude-Hellerowa (1930-1942). W czasie II wojny światowej ze szpitalem związany był także Marek Edelman, pracując jako goniec. Po wojnie budynek dalej służył jako szpital, jeszcze do niedawna był czynnym dziecięcym odziałem zakaźnym. W przyszłości, w tym zabytkowym obiekcie, zostanie otwarta wystawa stała Muzeum Getta Warszawskiego. Publikacja, opracowana przez dr Hannę Węgrzynek i prof. Konrada Zielińskiego z Działu Naukowego, prezentuje dzieje szpitala Bersohnów i Baumanów jako ważne świadectwa historii Żydów warszawskich i warszawskiego getta. Pracownicy Muzeum napisali teksty ukazujące historię szpitala oraz zebrali bogate materiały ikonograficzne.
Przewodnik po dawnym getcie warszawskim zawiera informacje na temat 60 najważniejszych miejsc na terenie dawnego getta zachowanych fragmentów murów zamkniętej dzielnicy, ostańców, które wciąż można odnaleźć w tej części Warszawy, miejsc pamięci i upamiętnień z różnych okresów. Jak oprowadzić po miejscu, którego nie ma? Czy jesteśmy w stanie choć na chwilę oczami wyobraźni zobaczyć tę Warszawę, nieistniejącą albo kryjącą się pod warstwą gruzów, na których powstało nowe życie? Czy historię tego, czego nie ma, mogą opowiedzieć upamiętnienia? zastanawia się autorka przewodnika. W przewodniku zaproponowano trasy zwiedzania zaznaczone na specjalnie przygotowanych mapach. Opowieściom o poszczególnych obiektach towarzyszą archiwalne zdjęcia m.in. ze zbiorów Muzeum Getta Warszawskiego oraz zdjęcia współczesnej Warszawy. W publikacje zamieszczona została również lista wszystkich ostańców na terenie dawnego getta.
Publikacja autorstwa Tomasza Bereźnickiego jest jedną z nielicznych na polskim rynku wydawniczym pozycji ukazujących dramat powstańców w getcie warszawskim w formie komiksu (powieści graficznej). To pozycja tym bardziej niezwykła, że tragiczne wydarzenia poznajemy, śledząc losy trzech młodych Żydówek, koleżanek z podwórka, które w obliczu niemieckiego nazistowskiego terroru stają z bronią w ręku do walki z okupantem. Narratorem jest Daniela, łączniczka i sanitariuszka Żydowskiej Organizacji Bojowej, cudem ocalała z niemieckiej pacyfikacji bunkra przy ulicy Miłej 18. Dzięki niej poznajemy historię getta od początków jego utworzenia, poprzez życie codzienne mieszkańców, po wydarzenia na Umschlagplatz latem 1942 r. i deportację Żydów z getta do obozu zagłady w Treblince. Obserwujemy brutalność i bezwzględność nazistowskich oprawców, a także heroiczną walkę młodych bojowniczek i bojowców, świadomych nieuchronności losu i gotowych na śmierć. Komiks powstał z okazji 80. rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim i mamy nadzieję pozostanie trwałym świadectwem jej obchodów.
Żydowska pamięć o powstaniu w getcie warszawskim jest częścią pamięci o Holocauście. Tej pamięci, która dla większości Żydów stała się moralnym obowiązkiem () Żydowski nurt pamięci o powstaniu w getcie warszawskim od samego początku był czymś więcej niż tylko upamiętnienie bohaterskich bojowników getta i ich chwalebnych czynów. Był także pamięcią o sześciu milionach ofiar żydowskich, które pochłonęła Zagłada.
O getcie warszawskim napisano wiele, lecz codzienność jego mieszkańców wciąż pozostaje trudna do uchwycenia. Listy Romany Wilner do męża Aleksandra, ocalałe wbrew realiom wojennych wydarzeń, stanowią świadectwo tyle unikatowe, co intymne. Pisane zza murów getta, odsłaniają życie jednej z uwięzionych tam rodzin matki i nastoletniego syna pozwalając niczym przez dziurkę od klucza zajrzeć w ich świat pełen lęku i poczucia zagrożenia. To cicha, poruszająca opowieść o miłości, trosce o bliskich, bezsilności wobec tragicznych wydarzeń i niezłomnej woli przetrwania. Edycja listów, opatrzona starannym aparatem naukowym, osadza tę osobistą relację w chronologii wydarzeń w getcie i szerokim kontekście okupacji niemieckiej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
