Wcześniej Autorka dala się poznać jako prozatorka, w tym też biografistka. Jej seria książek o Grażynie Bacewicz spotkała się z ogromnym zainteresowaniem. W Fundacji Światło Literatury dała się tez poznać jako eseistka, w 2021 roku ukazał się jej tom eseistyczny Wieloświaty. Teraz powraca z podobną formą. Nowa książka eseistyczna Joanny Sendłak nie zawodzi. Jej refleksje dotyczące świata w którym żyjemy spotykają się z naszymi obserwacjami, ale autorka organizuje je w często ironiczne formy literackie. Są to krótkie, ale każdorazowo zamknięte etiudy. Obserwacje to silna strona Autorki, równie jak inteligentne przesłania, które są wynikiem jej wrażliwości na zmiany w świecie, często niestety na gorsze. Oto fragment z jej książki, niejako komentarz do tych mini-esejów: Gdy obserwuję świat z perspektywy swojego wnętrza widzę jak teraźniejszość płynie ku przyszłości i spada w przeszłość jak strumień. Stąpam ostrożnie, żeby nie wzburzyć kurzu myśli.
Cezary Sikorski, 1957r. ukończył filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim w 1980 roku. Doktor nauk humanistycznych. Na łamach gdańskiego kwartalnika „Migotania” systematycznie publikuje swoje utwory poetyckie, prozatorskie oraz eseistyczne. W 2009 roku zainicjował działalność wydawniczą, zakładając Zaułek Wydawniczy „Pomyłka”. To właśnie pod jego auspicjami ukazały się prace takich autorów jak m.in. Leszek Szaruga, Marek Wawrzkiewicz, Aleksandra Słowik, Izabela Fietkiewicz-Paszek, Karol Samsel oraz Barbara Janas-Dudek. Tom poetycki jest jego kolejną książką. Kto szuka niebanalnej poezji nie zawiedzie się i w Zeszytach do fizyki znajdzie pogłębioną refleksję w formie nieomal doskonałej.
Aby nie osunąć się w miałkośćKluczem do liryki Aliny Biernackiej może być cytat z jej wiersza: Przemilczenie jest kuzynem kłamstwa.Bo właśnie najnowszy tom poetycki Autorki jest nastawiony na manifestowanie tego, co w społecznym i kulturowym obiegu współczesności jest często skazywane na przemilczanie. Na omijanie. Na niespostrzeganie. Nie jest to zresztą zaskakujące, bo świat wcale się nie upraszcza, nie staje się bardziej zrozumiały, a zatem opisywanie go jest trudne, mozolne, czasami prawie niemożliwe, bo wciąż się dziejące i niemające jeszcze swojej kropki. Wiersze Biernackiej są próbą stawiania tych kropek. Świat w tomiku to nasz świat, w naszym czasie, z naszymi dylematami. Mało jest obecnie książek lirycznych, w który świat jest nastawiony na wspólną identyfikację. Wiersze pisane przez Alinę Biernacką z premedytacją odwołują się do naszych codziennych przeżyć. Czytam te wiersze i co rusz czuję zaskoczenie, że to właśnie o tym, o czym dzisiaj myślałem. O tym, co się właśnie stało. O tym, co wciąż, nieustannie mnie boli. Ten zbiór wierszy jest sztambuchem refleksji nad czasem teraźniejszym. Autorka manifestacyjnie odwołuje się zdarzeń aktualnych, tych, które ledwie co nas poruszyły, a które często trwają w formie naszych lęków codziennych, trwałych. Nie przeszkadza to autorce uniwersalizować swoje refleksje. Bez ograniczeń sięga do głębi kulturowych odniesień. Znajduje nowe zastosowania dawnych zdarzeń do objaśniania tych dzisiejszych. Pisząc o teraźniejszości zawsze istnieje ryzyko wpadnięcia w banał. Czy można dać sobie radę z tym zagrożeniem? Tak. Gdy ma się tak wspaniale opanowany warsztat literacki. Gdy sprawnie używać ironii. A co to jest ironia? To jest szczególny rodzaj uśmiechu. I tym jest przesiąknięty tom Hedoniści. Uśmiechem, który niesie i ból i lęk. Ale też nadzieję. Alina Biernacka manifestuje dzisiejszość i nie pomija jej trudnych pytań. Stawia znaki zapytania, za którymi - bywa - nie ma odpowiedzi, albo lepiej powiedzieć, dobrych odpowiedzi. Ale samo nieomijanie i nieprzemilczanie jest już odkłamywaniem, a to czynić na codzień bardzo trudno. A przecież konieczne, jeśli nie chcemy osunąć się w miałkość.Zbigniew Joachimiak
To wiersze o ludziach postawionych przed wyborem między ryzykiem przygody a komfortem rutyny, między pozłotą normalsów a tombakiem normików. O ludziach, którzy chwilami dochodzą do stanu, gdy zaczynają żyć swoim własnym algorytmem, a wtedy skutecznie uwalniają się spod presji tego, co także nam wszystkim istotnie zagraża, ale podstępnie twierdzi, że oferuje pomoc i ochronę. Od tego wszystkiego, co być może wykazuje się odwagą, ale tylko po to, aby kazać nam znów cierpieć, nawołując: „Yes you can”. Miotając się między oryginałem, kalką i kopią, pomiędzy matrycą „danych personalizacji” a siecią „ustawień prywatności”, nie przestają być tymi, którzy snują własne opowieści, jak przegrać, żeby wygrać, zerwać z filozofią lamentu, wyrwać się z położenia dryfującej masy, podważając zastane status quo, oswajając nas z brakiem akceptacji wobec tego, co nieustannie zmienia się w zakamuflowane procedury nękania, kontroli, wykluczania i zniszczenia.Janina Artman
Jest takie określenie dla pewnego gatunku twórców - myśliciel. Najczęściej oznacza ono filozofa. W przypadku Andrzeja C. Leszczyńskiego oznacza jedna coś specyficznego. Owszem, jest on filozofem, ale jego książki manifestują nie tyle ścisłe opracowania tematów, ale przede wszystkim myślenie. Proces myślenia. Autor proponuje abyśmy razem z nim zastanawiali się nad ważnymi tematami i stara się nam w tym pomóc oferując jego wielką erudycję oraz biegłość pisarską, co w efekcie powoduje, że otrzymujemy sprawnie napisane i przemyślane eseje.
Sprawy miłosne i inne to bardzo szeroki obszar rozważań. To miłość ludzka, człowieka do człowieka, to miłość religijna i kościelna, to miłość społeczna i polityczna, to tematy literackie i filozoficzne. Sprawy miłosne zajmują nas wszystkich w każdym etapie życia, dlatego te eseje czyta się jak własne teksty, własne przemyślenia, czasami zapominając, że prowadzi nas przez tę rzekę tematów Autor. Gdybym miał wskazać najważniejszą jego cechę, to bez wahania wskazałbym empatię.
O autorze: Andrzej Cezary Leszczyński, różnych okresach wykładowca akademicki na Uniwersytecie Gdańskim (kierownik Zakładu Etyki i Estetyki, Zakładu Etyki i Aksjologii, zastępca dyrektora Instytutu Filozofii i Socjologii), Akademii Medycznej w Gdańsku, Wyższej Szkole Społeczno-Ekonomicznej w Gdańsku (prorektor ds. studenckich), Sopockiej Szkole Wyższej (kierownik Zakładu Komunikacji Społecznej), Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, Studiu Wokalno-Aktorskim im. Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni.
Redaktor „Solidarności Walczącej”, Tygodnika Oddziału Trójmiasto SW. Twórca i redaktor „Gdańskiego Rocznika Teatralnego”. Twórca i redaktor „Przeglądu Naukowego” Wyższej Szkoły Społeczno-Ekonomicznej w Gdańsku. Redaktor „Centrum Edukacji Teatralnej, Kluby Gońca Teatralnego” – dodatku do „Gońca Teatralnego”.
Naczelny redaktor Studenckiej Agencji Radiowej w Gdańsku (1972-1974). Przewodniczący Zarządu Okręgowego Olimpiady Filozoficznej w Gdańsku (1993–2006). Prowadził warsztaty teatralne (drama, trening komunikacji i ekspresji) w kraju i za granicą.
Autor wielu książek oraz ponad 300 rozpraw, szkiców i tekstów popularnych, drukowanych m.in. w „Znaku”, „Więzi”, „Twórczości”, „Odrze”, „Studiach Filozoficznych”, „Toposie”, „Migotaniach”.
"Vivo" to ostatnia (po "Z ogniem" i "Ostinato") część biograficznej trylogii o Grażynie Bacewicz. Pisałam ją w oparciu o nieznany dziennik Marii Modlińskiej, matki Grażyny. Niewielki zeszyciki odsłaniają niepowtarzalną tkankę egzystencji prowadzonej w powojennej rzeczywistości. Towarzyszymy kompozytorce w chwilach rozpoczynania i kończenia pracy nad kolejnymi utworami, uczestniczymy w koncertach, zagranicznych tournee. Pisząc opierałam się również na listach Grażyny pisanych do rodziny, zwłaszcza do brata Vitolda Baceviciusa, kompozytora mieszkającego w Nowym Jorku. - od Autorki
Ciemniejący horyzont to zbiór esejów będący zwieńczeniem dorobku autora, ważny głos w dyskusji o kształcie polskiego życia teatralnego, literackiego oraz polityczno-społecznego po 1989 r., traktujący teatr i literaturę jako punkt wyjścia do tych rozważań.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
