Podnosząca na duchu historia dziewczyny, która myślała, że wszystko straciła
Kiedy Jodi Ann Bickley miała pięć lat, zmarła jej ukochana babcia. Mama poradziła jej, by napisać do babci list, i zapewniła, że listonosz dostarczy go do nieba. Jodi zapamiętała, jak napisanie listu pocieszyło nie tylko ją, ale i mamę. To doświadczenie sprawiło, że jako nastolatka Jodi zaczęła pisać pełne optymizmu liściki i notki, którymi podnosiła na duchu nieznajomych.
Latem 2011 roku Jodi wiodła szczęśliwe życie. Udało się jej pokonać różne trudności, angażowała się w działalność artystyczną i z nadzieją patrzyła w przyszłość. To właśnie wtedy zachorowała na zapalenie opon mózgowych i doznała miniudaru. Na długie tygodnie trafiła do szpitala.
Tam, przykuta do łóżka i załamana, Jodi doszła do wniosku, że albo się podda, albo wykorzysta ten czas, by zdziałać coś dobrego. Założyła stronę internetową, zachęcając tych, którym mniej lub bardziej nie układa się w życiu, by skontaktowali się z nią, a ona napisze do nich pokrzepiające listy.
Odzew był nieprawdopodobny.
Tysiąc listów, sto krajów i niezliczone znaczki pocztowe.
Przeczytajcie inspirującą historię Jodi i jej Miliona Cudownych Listów.
Jest to debiut literacki WOJCIECHA GAWLIKOWSKIEGO. Dotychczas wydawał artykuły i opracowania naukowe głównie z dziedziny telekomunikacji.
Od młodych lat, przy każdej nadarzającej się okazji, aktywnie amatorsko uprawia różne dziedziny sportu. Mając ponad 65 lat zauważył, że jest zdrowszy i sprawniejszy w porównaniu z większością rówieśników. Nie ma nadwagi.
Jak ocenił na własnym przykładzie: aktywność fizyczna daje lepsze samopoczucie, chęć do działania, poprawia zdrowie. Uzasadnia to poprzez ciekawe opisy przygód związanych ze sportem. Wybrany styl życia pozwolił mu również lepiej znieść tragedię rodzinną – chorobę i śmierć Córki.
Autor dowodzi, że na poziomie amatorskim można uprawiać różne dziedziny sportu, wtedy rodzi się rywalizacja, która wciąga i mobilizuje do kontynuowania aktywności. Sportowy styl życia jest możliwy w każdym wieku, tylko z rozsądkiem i pod kontrolą lekarską.
Zdzisława Panhofer jest absolwentką filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dzieciństwo i młodość przeżyła w Tarnowie; w Dąbrowie Tarnowskiej pracowała jako nauczycielka języka polskiego w liceum ogólnokształcącym. Jej ojciec – z pochodzenia chłop, z wykształcenia inż. chemik – po ośmiu godzinach pracy w zakładzie zabierał żonę i córkę i jechał dwadzieścia kilometrów pociągiem na wieś, do Jaźwin, aby pomóc rodzinie w polu. Ta malownicza, prastara wioska zamknęła w sobie doskonały obraz piękna natury i niepodważalnych, sakralnych wartości w ludzkim życiu; później, na emigracji stała się obiektem nostalgii autorki za „utraconym rajem” ojczyzny. Obecnie autorka wraz z rodziną żyje w Austrii, niedaleko Wiednia.
Autorka publikowała opowiadania pod pseudonimem w rzeszowskich czasopismach „Rewers” i „Retro”. W wiedeńskim tygodniku polityczno-informacyjnym „Polskie Wiadomości Solidarność” drukowana była w odcinkach jej nowela „Sierpień Romana”. „Elegia o ziemi” jest próbą uświadomienia sobie i czytelnikowi wagi i obowiązku społecznych współdecyzji, których konsekwencje są nieodwracalne w życiu narodu i państwa. A do takich należy temat prawa wolnego handlu polską ziemią...
Nieczęsto zdarza się, aby tytuł powieści tak w pełni oddawał jej ducha. A w przypadku „Elegii o ziemi” tak właśnie jest. To prawdziwa pieśń żałobna, […] nad polskością, tradycją i dawnymi wartościami. […] „Elegia o ziemi” opisuje świat, który już się kończy, odchodzi do lamusa, a humanizm zastępuje żądza zysku i władzy. Jednocześnie powieść ośmiesza współczesną gorączkę złota i demaskuje mechanizmy, które stoją za błyskawicznie zdobytymi majątkami. […] Jan Dębski może kojarzyć się z Maciejem Boryną z Reymontowskich „Chłopów”. Jest równie nieugięty w swoich postanowieniach. Niezmienne jest jego przywiązanie do ziemi i podziw dla przyrody, która żyje i rozwija się pomimo wszystko. Książka może być interesującą lekturą dla wszystkich […] Przypomina, że istnieją ponadczasowe wartości, które pielęgnować można w każdych okolicznościach, nie pozostawia czytelnika obojętnym, zmusza do myślenia, refleksji, do zastanowienia się nad sobą i naszym miejscem na Ziemi.
dr Klaudia Dróżdż
(z recenzji)
Zaskakująco uniwersalne, szokująco intymne i szczere do bólu wyznania, w których światowej sławy ekspert od uwodzenia stawia czoło największemu wyzwaniu swojego życia: jak stworzyć trwały związek.Neil Strauss zasłynął jako autor Gry, napisanej ze swadą i z przymrużeniem oka instruktażowej relacji o tym, jak z lękliwego i chuderlawego ciamajdy przeobraził się w pewnego siebie i roztaczającego aurę sukcesu samozwańczego sztukmistrza o imieniu Style. Gra przyczyniła się do powstania międzynarodowej społeczności uwodzicieli, a jego nazwisko było powtarzane z nabożną czcią lub pogardą przez singli i singielki na całym świecie.Styl życia Straussa zaprowadził go w ślepy zaułek. Po podbojach przychodzi seria nieudanych związków, a autor trafia na terapię dla erotomanów. Ta książka to szczera do bólu relacja z kryzysu życiowego, w który autor wpakował się na własne życzenie.Próba naprawienia błędów zmusiła Straussa do powrotu w zakamarki przeszłości i konfrontacji nie tylko z moralnym wymiarem życia uwodziciela Podczas swojej wędrówki zaczął kwestionować wszystko, co myślał o sobie i o tym, jak żyją mężczyźni i kobiety czy razem, czy osobno. Po czym powrócił z ukrytą prawdą o związkach i zaangażowaniu, równie odkrywczą i przełomową jak jego rewelacje na temat uwodzenia z Gry.Neil Strauss nigdy już nie będzie tą samą osobą.Po lekturze jego wciągającej bez reszty, tyleż zjadliwej, co szczerej książki, podobny los może spotkać czytelnika.Neil Strauss jest autorem bestsellerowych książek: Gra, Zasady gry, Emergency i Everyone Loves You When You're Dead. Jest też współautorem: Jak kochać się jak gwiazda porno (z Jenną Jameson), Brudu (z Mtley Cre), Don't Try This at Home (z Dave'em Navarro) i Trudnej drogi z piekła (z Marilynem Mansonem). Jego felietony ukazują się w Rolling Stone. Mieszka w Los Angeles.
Obsesja Baśki eR. - najnowsza powieść Barbary Rosiek, w której autorka odkrywa przed czytelnikiem obszerne fragmenty dzienników, po wielu latach powraca do wydarzeń sprzed lat i rozprawia się z traumą z przeszłości.
Pisanie tego tekstu może nadal mnie emocjonalnie rozwalić. Ale czuję, że znowu to odkładając, pogarszam sprawę swej egzystencji tutaj. To proste, papier to przyjmie, a ja może odetchnę w końcu oddając traumę, która nadal mnie zżera.
Obudzić ponownie potworną miłość i namiętność. Czy dam radę? Czy nie skończy się to ponownie szpitalem? Jak zawsze, gdy próbuję wymieniać twoje imię zbyt gwałtownie, nadal porażona przeszłością, jakby wszystko trwało nadal.
Prawdziwa historia neurochirurga, który odkrył tajemnice ludzkiego umysłu i sekrety serca.
Ta inspirująca opowieść poruszy czytelników – otworzą swoje serca i zrozumieją, że mogą wiele zrobić dla innych. - Jego Świątobliwość Dalajlama Znany neurochirurg radzi, jak wykorzystać potęgę umysłu i moc serca, by osiągnąć wszystko, czego pragniesz.
James Doty urodził się w Lancaster, małym mieście w Kalifornii, w ubogiej rodzinie. Ojciec był alkoholikiem, matka chorowała na przewlekłą depresję. Przyszłość dwunastoletniego Jamesa malowała się w czarnych barwach. Podczas wakacji w 1968 roku nagle wszystko się zmieniło, gdy przypadkiem wstąpił do sklepu z rekwizytami iluzjonistycznymi. Poznał tam Ruth, która przekazała mu magiczną umiejętność – nauczyła go radzić sobie z cierpieniem, określać swoje pragnienia i dążyć do ich spełnienia…
James Doty w swojej książce, będącej po części zapisem jego wspomnień, a po części zbiorem informacji na temat odkryć naukowych w dziedzinie neuroplastyczności, uświadamia nam, że w każdym z nas istnieje takie miejsce spokoju i piękna i można zaglądać do niego zawsze, gdy czuje się taką potrzebę. Wystarczy tylko, tak jak Doty, otworzyć drzwi i wejść do środka.
To była największa przygoda mojego życia! Chciałbym, żeby się powtórzyła.
Nagle coś wielkiego i szarego wystrzeliło, zawróciło, rozpędziło się i ani się obejrzałem, jak wilczysko skoczyło i ogromnymi łapami trzepnęło mnie w klatkę piersiową. Cios był potężny. Zachwiałem się na nogach i tylko cudem nie runąłem na ziemię. Nie był to koniec wystawiania mnie na próbę. Nie zdążyłem jeszcze wyjść z szoku po uderzeniu, gdy wilk stanął przy moim boku i poczułem na dłoni jego wielkie ostre zębiska. Trzymał ją spokojnie, ale bardzo stanowczo. Trzymał i patrzył mi w oczy swoimi brązowymi ślepiami, jakby chciał zapytać: „I co teraz, koleżko?”.
Fragment książki
Adam Wajrak, ulubiony dziennikarz przyrodnik Polaków, mieszkaniec Puszczy Białowieskiej, w swojej książce opowiada o latach tropienia wilków i przyjaźni z tymi najbardziej fascynującymi drapieżnikami Europy.
Teraz wydanie w formie audiobooka.
Czyta: Roch Siemianowski (ze Wstępem i specjalną zapowiedzią Adama Wajraka)
To historia fotografki gwiazd Ani Szubert, która wygrała wojnę z chłoniakiem, a walkę tę dokumentowała bez żadnej cenzury w mediach społecznościowych. Była nazywana"najradośniejszą pacjentką onkologii". To jednak tylko jedna strona medalu, jej historia - duchowej przemiany i wygranej walki z rakiem - ma też wiele smutnych wątków, o których zdecydowała się opowiedzieć PIOTROWI MIEŚNIKOWI (autorowi książki "Wyznania hieny. Jak to się robi w brukowcu"). Ania zwierzyła mu się m.in. z tego, że: • rak tak naprawdę był czymś... najlepszym, co przydarzyło jej się w życiu • była uzależniona od morfiny i leków przeciwbólowych • mężczyźni w jej życiu często mieli na nią gorszy wpływ niż śmiertelna choroba • seks w chorobie nowotworowej ma szczególny smak • wielu hejterów życzyło jej śmierci, gdy walczyła z chłoniakiem Ta książka ma charakter uniwersalnej opowieści o nieszczęściu, walce i zwycięstwie.
Napisana ze swadą, emanująca optymizmem historia człowieka, którego wielkie sportowe sukcesy dały początek działalności biznesowej i organizacyjnej, od lat budzącej sympatię i podziw zarówno w Polsce, jak i daleko poza jej granicami. Wicemistrz olimpijski, pierwszy zawodowiec w historii polskiego kolarstwa, triumfator niezliczonych etapów i wyścigów jednodniowych, torowiec i szosowiec, biznesmen i propagator zdrowego stylu życia, człowiek, z który z Tour de Pologne uczynił jedną z najważniejszych imprez kolarskich na świecie a równocześnie jedna z najbardziej lubianych i rozpoznawalnych postaci polskiego sportu. Arcyciekawa historia życia chłopaka z małej kaszubskiej wsi, który dzięki talentowi, uporowi i tytanicznej pracy zajechał na swoim wymarzonym jaguarze dalej niż ktokolwiek z jego rówieśników. Opowieść o tym, że nie ma rzeczy niemożliwych, a marzenia są po to, żeby je realizować.
Zajrzyj za kulisy Bollywood i wyrusz w podróż po Indiach, jakich nie znajdziesz w przewodnikach i filmach.
Natalia Janoszek, polska aktorka w Bollywood, dostała swój bilet do Indii i szansę na spełnienie Bollywood dream. Dziś zna Bollywood od podszewki i zdradza nam tajniki największego przemysłu filmowego na świecie, gdzie rocznie produkuje się już ponad tysiąc filmów. Jej praca to przygoda pełna zaskakujących momentów, zabawnych sytuacji i niebezpiecznych zwrotów akcji.
Jak wygląda plan filmowy i co na nim robią tłumy ludzi? Ile jest wytwórni w Indiach i w ilu językach kręci się filmy? Jak cenzuruje się historie miłosne i jak mają się one do rzeczywistości? Dlaczego gwiazdy filmowe budują w swych domach własne świątynie i godzą się na aranżowane małżeństwa? I co tak naprawdę robi Polka w tym wielkim, niedostępnym i magicznym Bollywood?
Natalia Janoszek opowiada o tym niezwykłym egzotycznym świecie. Dzięki tej książce dowiesz się więcej o Indiach — kraju pełnym sprzeczności i niezwykłych obyczajów. Poznaj historię wyjątkowej dziewczyny, która miała odwagę walczyć o swoje marzenia i dziś gra główne role w filmach Bollywood.
Czy wiesz...
Kiedy nie należy zakładać czerwonej bransoletki i białego sari?
Dlaczego Hindusom nie podobają się blondynki?
Dlaczego pary nie całują się na ulicy, a mężczyźni chodzą za rękę?
Dlaczego kobieta nie może kupować alkoholu?
Gdzie mieści się 90% indyjskiego złota?
Dlaczego mężczyźni przebierają się za kobiety?
Nie tylko dla fanów Shah Rukh Khana i Czasem słońce, czasem deszcz!
Dlaczego moje dziecko? To pytanie zadaje sobie matka, której córeczka przeżyła po urodzeniu zaledwie minutę. Co zawiodło? Nieprawidłowa diagnostyka, błąd ludzki, wadliwy sprzęt?
Osobista tragedia zainspirowała Beatę Znamirowską-Soczawę do zaprezentowania własnej historii, ale też przejmujących, osobistych relacji innych kobiet, które straciły dzieci. Autorka czuje z nimi wyjątkową więź, chce im pomóc i ulżyć w cierpieniu. Pomóc zrozumieć tragedię i uporać się z traumą. Opowiada też historie tych niemowląt, które dzięki właściwej diagnozie i podjętemu w łonie matki leczeniu urodziły się zdrowe. Obszerną część książki stanowią wywiady z lekarzami specjalizującymi się w medycynie prenatalnej. "Dlaczego moje dziecko. Okrutne błędy natury" to przejmujące opowieści matek, które przeżyły stratę dziecka, wzbogacone o wypowiedzi ekspertów. Książka to niezwykle ważny głos w obecnie toczącej się dyskusji na temat badań prenatalnych i aborcji.
Misją wydawnictwa i powodem decyzji o publikacji książki jest potrzeba budowania samoświadomości matek oraz zachęcanie do dalszej edukacji. Jej wagę społeczną potwierdza matronat fundacji "Rodzić po ludzku".
Przywrócony do życia to bardzo osobista książka jednego z najciekawszych mistyków i charyzmatyków naszych czasów. CARVER ALAN AMES, autor bestsellera Oczami Jezusa, to człowiek, który po wielu latach trwania w grzechu spotkał Boga. Doświadczenie niezwykłej głębi Bożego miłosierdzia pozwoliło mu całkowicie zmienić swoje życie. Jego historia to opowieść o bolesnym starciu dobra ze złem, o potężnej miłości Boga oraz bliskiej relacji Jezusa z człowiekiem, który został uratowany niemal z przedsionka piekła.
Ta książka jest nie tylko poradnikiem duchowym, napisanym przez nawróconego Szawła, ale także świadectwem wiary i niepowtarzalna lekcja miłości. Jej przesłanie pochodzi od samego Jezusa. Niesie nadzieje, radość i ma głęboki sens. Jest ożywczym powiewem, poruszającym dusze.
MARCIN KWAŚNY, AKTOR
Jego historia wbija w fotel.
„GOŚĆ NIEDZIELNY”
Życiorys Carvera Alana Amesa to praktycznie gotowy materiał na film.
„PRZEWODNIK KATOLICKI”
Lektura wspomnień profesora Antoniego Cofalika jest bez wątpienia wzbogacająca, inspirująca, ciekawa. Książka „Ukochałem skrzypce” wskrzesza przeszłość wszechstronnego artysty, staje się frapującą opowieścią autobiograficzną, tworzy kronikę życia muzycznego kilku dekad, przekształca się w raptularz koncertującego wirtuoza, kameralisty, pedagoga skrzypiec, zawiera serie notatek o podróżach, gromadzi anegdoty, przypomina o zgrzebnym życiu w PRL-u. Dalej: uwagę czytelnika przykuwają rysowane kilkoma kreskami portrety psychologiczne muzyków, ludzi kultury, ale też możnych tego świata – wielkich i małych, zasobne w detale szkice o instytucjach muzycznych, przejrzyste i niezwykle wnikliwe wykłady o rozumieniu muzyki, formach muzycznych i dziełach wielkich kompozytorów, refleksje pedagoga o istocie i metodach kształcenia – mistrza praktykujących muzyków należących do kilku generacji. Narracja o sobie samym spaja poszczególne fragmenty, nadając postrzeganiu ludzi i świata rys indywidualny.
Wojciech Ligęza
Do książki dołączona płyta audio CD - Trio Krakowskie.
WYRAŻENIE „KSIĄŻKA Z DUSZĄ” NABIERA NOWEGO ZNACZENIA
„Cześć, jestem Erik. Ten gość, który nie żyje. Dziwne, prawda? Zaufaj mi, rozumiem to. Trochę mi zajęło zanim się do tego przyzwyczaiłem. Nie jestem żadnym zombie ani duchem – tak naprawdę wcale tak to nie działa. Ale jeśli pozwolisz się poprowadzić, obiecuję, pokażę ci o co w tym chodzi”.
- Eric Medhus, zmarły autor książki
Erik Medhus odkrywa z pozoru nieprzerwaną kotarę, która dzieli granicę życia i śmierci i dzieli się z nami swoim przesłaniem: „Tak naprawdę życie nigdy się nie kończy”
Książka Moje życie po śmierci zaczyna się tragicznie – mamy okazję przeczytać opis traumatycznego wydarzenia, jakim było samobójstwo głównego bohatera Erika. Co następuje dalej? Mamy możliwość prześledzić krok po kroku historię tego, co zdarzyło się po śmierci młodego chłopaka. Chociaż brzmi to zdecydowanie niewiarygodnie, słowa wychodzą bezpośrednio z ust… Erika. W jaki sposób dwudziestojednolatek skontaktował się ze światem żywych? Jego dusza przejęła ciało medium Jamie Butler i natchnęła ją do mówienia głosem Erika.
Młody mężczyzna przedstawia wszystko niezwykle skrupulatnie i z ujmującą dokładnością – kontaktuje się z nami poprzez metafizyczny tunel. To właśnie za jego pośrednictwem w niesamowicie bezpośredni i wyrazisty sposób przybliża nam proces śmierci, przeistoczenia w duszę, która będzie mieszkać w Niebie i przejścia na drugą stronę…
Na stronicach tego śmiałego, niezwykle osobistego i przeciekawego zapisu życia po śmierci możemy znaleźć odpowiedzi na kluczowe pytania: Co się z nami stanie, kiedy umrzemy?, Czy przeistoczenie się w ducha jest bolesne – jakie to uczucie?, W jakim celu dusze z zaświatów kontaktują się z nami na ziemi? Czy niebo istnieje? I wiele innych.
ODNAJDŹ WEWNĘTRZNY SPOKÓJ I NIE LĘKAJ SIĘ JUŻ ŚMIERCI – NAJTRWALSZE UCZUCIA NIE ZNAJĄ POJĘCIA GRANICY, A ŻYCIE WCALE NIE KOŃCZY SIĘ WRAZ Z WYDANIEM OSTATNIEGO TCHNIENIA…
Krzesimir Dębski, znany kompozytor, przez całe życie żył w cieniu rzezi wołyńskiej. Jego rodzice cudem uratowali się z pogromu, jaki urządzili Ukraińcy z UPA we wsi Kisielin i okolicach, gdzie zginęło okrutną śmiercią kilkudziesięciu Polaków. Relacje świadków tej rzezi, w tym rodziców Krzesimira Dębskiego, są wstrząsającym świadectwem ludobójstwa. Krzesimir Dębski: był 11 lipca 1943 roku, Krwawa Niedziela na Wołyniu. W tym dni nacjonaliści z Ukraińskiej Powstańczej Armii wtargnęli do domów i kościołów w wołyńskich miastach i wsiach, by pozabijać Polaków zebranych na sumach. Napadli też na kościół w Kisielinie, gdzie na mszę poszli moi rodzice. Ta niedziela była dniem rozpoczynającym masakrę. Wcześniej zdarzały się mordy, ale od tej niedzieli zaczęła się rzeź. Urodziłem się dziesięć lat później, jednak kolejne godziny 11 lipca 1943 r. znam z relacji rodziców, jakbym sam je przeżył. Mama z ojcem uciekli z pogromu, Ukraińcy jednak porwali i zabili mojego dziadka i babcię. PO LATACH POSZUKIWAŃ SPOTKAŁEM ICH MORDERCĘ.
Wspomnienia ze spotkań młodego pisarza z twórcami paryskiej „Kultury”. Ta garstka niezłomnych mieszkańców Maisons-Laffitte skupionych wokół Redaktora, to znaczy Maria i Józef Czapscy, Zofia i Zygmunt Hertzowie oraz brat Jerzego Giedroycia - Henryk wydawali mi się heroiczni i tragiczni zarazem. Prawdziwi błędni rycerze. Tymczasem czas pokazał, że to oni pierwsi nie błądzili i wytyczyli nam drogę. Warto w życiu wierzyć w swoją misję i iść z uporem do wymarzonego celu.
W porywających wspomnieniach Anya von Bremzen odtwarza siedem dekad sowieckiego życia przez pryzmat gotowania i jedzenia, rekonstruuje też wzruszającą historię rodzinną, obejmującą trzy pokolenia. Osobista narracja jest osadzona w rzeczywistości historycznej - ukazuje krwawe rekwizycje zboża za Lenina, maniery Stalina przy stole, debaty kuchenne Chruszczowa, katastrofalną w skutkach politykę antyalkoholową Gorbaczowa, wreszcie upadek ZSRR. Wszystko to spaja w jedną całość ironiczny humor autorki, jej żarliwa nostalgia i przenikliwe spostrzeżenia. Sowiecka sztuka kulinarna poruszy zarówno waszą duszę, jak i zmysły.
„Niebywale rozrywkowa uczta duchowa”.
„Independent”
„Prześmiewcze, skłaniające do refleksji, łamiące schematy gatunkowe”.
„Wall Street Journal”
„Wzruszające i pełne czarnego humoru”.
„Sunday Times”
Niczym nędzna sierota, krążyłam więc po mieszkaniu, powtarzając sobie sarkastyczne sowieckie kawały o deficycie. „Pokroicie mi sto gramów kiełbasy?” – pyta klient w sklepie. „Przynieście, to pokroimy” – odpowiada ekspedientka. Albo: „Dlaczego emigrujesz?”. „Bo mam powyżej uszu tego czczenia – odpowiada Żyd. – Kupisz papier toaletowy – trzeba uczcić tę okazję. Kupisz kiełbasę – znowu trzeba to uczcić” (fragment książki).W porywających wspomnieniach Anya von Bremzen odtwarza siedem dekad sowieckiego życia przez pryzmat gotowania i jedzenia, rekonstruuje też wzruszającą historię rodzinną, obejmującą trzy pokolenia. Osobista narracja jest osadzona w rzeczywistości historycznej - ukazuje krwawe rekwizycje zboża za Lenina, maniery Stalina przy stole, debaty kuchenne Chruszczowa, katastrofalną w skutkach politykę antyalkoholową Gorbaczowa, wreszcie upadek ZSRR. Wszystko to spaja w jedną całość ironiczny humor autorki, jej żarliwa nostalgia i przenikliwe spostrzeżenia. Sowiecka sztuka kulinarna poruszy zarówno waszą duszę, jak i zmysły.
„Niebywale rozrywkowa uczta duchowa”.
„Independent”
„Prześmiewcze, skłaniające do refleksji, łamiące schematy gatunkowe”.
„Wall Street Journal”
„Wzruszające i pełne czarnego humoru”.
„Sunday Times”
Niczym nędzna sierota, krążyłam więc po mieszkaniu, powtarzając sobie sarkastyczne sowieckie kawały o deficycie. „Pokroicie mi sto gramów kiełbasy?” – pyta klient w sklepie. „Przynieście, to pokroimy” – odpowiada ekspedientka. Albo: „Dlaczego emigrujesz?”. „Bo mam powyżej uszu tego czczenia – odpowiada Żyd. – Kupisz papier toaletowy – trzeba uczcić tę okazję. Kupisz kiełbasę – znowu trzeba to uczcić” (fragment książki).
Kolejna książka Konrada Gacy, znanego i cenionego specjalisty ds. leczenia otyłości i motywatora. Człowieka, który pomógł już tysiącom ludzi zapanować nad nadwagą i otyłością.
„Obudź w sobie wojownika” to opowieść o drodze na szczyt własnych możliwości. To autorska metoda motywacji i osiągania sukcesów na każdym polu.
Konrad Gaca dzieli się swoimi przeżyciami i doświadczeniami – opowiada historię walki o zdrowie córeczki, przywołuje najtrudniejsze momenty w swoim życiu, by wszystkim nam pokazać, że każdy cel jest na „wyciągnięcie ręki”. Stawia również niełatwe pytania i oczekuje na nie odpowiedzi.
Ta książka jest jak rozmowa z przyjacielem – pokazuje, w jaki sposób i dlaczego warto walczyć o siebie.
To intensywny zastrzyk siły i motywacji, polecany wszystkim, którym tego brakuje. Lektura idealna dla tych, którzy chcą czuć się szczęśliwymi i spełnionymi ludźmi, którzy chcą „obudzić w sobie wojownika”!
„Bo przecież każdy z nas ma w sobie wojownika. Taka po prostu jest nasza natura, chociaż często o tym zapominamy. Zapominamy, że opowieść o sile ludzkiego ducha, która potrafić przenosić góry, to opowieść o każdym z nas”.
Udane małżeństwo: on kocha ją, ona kocha jego. W ich życiu pojawia się jednak ktoś trzeci. Namiętność, obsesja, fatalne zauroczenie. Te doświadczenia sprawią, że nic już nie będzie takie, jak było.
Autobiograficzna historia, która zabiera czytelnika w podróż po klinikach psychiatrycznych, gabinetach lekarskich, sex shopach, salach szkoleniowych. Odsłania intymność i mroki duszy. Od manii do depresji, przez halucynacje i urojenia.
W opracowaniu Angeliki Kuźniak i Magdaleny Budzińskiej
Z przedmową Angeliki Kuźniak
Jądro ciemności, czyli życie artystki, zapis spraw małych i wielkich, zmagania z szarą codziennością, wieczna walka o pieniądze, rozterki i dylematy dotyczące własnej twórczości, ale i spraw tego świata, na którym Stryjeńska pojawiła się, jak sama zanotowała, przez „przypadkowy zbieg okoliczności podstępnie zareżyserowany przez bożka Kupidyna z łukiem”.
Była jednym z sześciorga dzieci państwa Lubańskich. Jej dzieciństwo było chyba najszczęśliwszym okresem w życiu. Od wczesnych lat rysowała. Kształciła się w Monachium. Przebrana za chłopaka wyjechała na tamtejszą akademię. I tak rozpoczęła się droga (i męka) twórcza artystki. Jej dzieła są jednym z symboli dwudziestolecia międzywojennego. Tworzyła dużo, a jednak ciągle zmagała się z brakiem pieniędzy. Dlatego wątek ten jak mantra przewija się przez całe pamiętniki, aż do ostatnich stron.
„Sytuacja z dnia na dzień staje się już kompletnie niemożliwa, bo nie gonię z obrazem pod pachą, aby zdobyć grosze na najbardziej szarą marę egzystencji – w stubarwnej centrali świata. O ironio! Nikczemny, deklasujący, ustawiczny i przymusowy wysiłek mózgu: skąd wyrwać forsy, nie da odpocząć nawet w chorobie! Koszmar jakiś!”
„Cóż to za pamiętniki?”, ktoś może zapytać. Na pierwszy rzut oka – zwyczajne. Są w nich imiona, nazwiska, adresy. Pojawiają się Witkacy, Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, rodzina Mortkowiczów, Malczewscy, Jadwiga Beckowa, Ignacy Mościcki, Jan Lechoń, Olga Boznańska, Jan Kiepura, Loda Halama, Józef Czapski. Długo można by wyliczać. Są kopie listów […]. Do tego stare bilety, zdjęcia, dokumenty. Pisma od komornika, dowody spłaty długów. Dowody, że zaciąga nowe. Tytuły obejrzanych spektakli, daty wizyty u lekarza. Do jednej z kopert, którą zrobiła z czystej kartki papieru, Stryjeńska włoży pukiel swoich włosów. Tu i tam pojawiają się wycinki z gazet. Są też całe artykuły […]. Część pamiętników musiała powstać jeszcze w Krakowie, gdzie mieszkała podczas wojny. Część dotyczącą pobytu poza krajem Zofia Stryjeńska napisała zapewne w Genewie i w Paryżu. Pamiętniki kończą się w 1950 roku. Dwadzieścia sześć lat przed jej śmiercią. […] Tu wszystko skrzy się humorem, celnymi puentami, zdaniami, które natychmiast chce się wynotować.
Stryjeńska mawiała, że były czasy, gdy „cechowało [ją] nieomylne chlaśnięcie pędzlem, psiakref”. Trzeba dodać jeszcze: „i językiem”. Czytajcie więc Państwo. Czytajcie, „psiakref!”
Angelika Kuźniak, fragment wstępu
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
