Nikt z nas nie jest wieczny, starość i umieranie jest częścią naszego życia. Ból po utracie ukochanych ludzi jest wielki. Jak pogodzić się z odchodzeniem najbliższych, ukochanych ludzi? Jak uporać się z żałobą po ich śmierci kiedy wydaje się, że straty już nikt i nic nie uleczy? na te i inne pytania odnajdziecie Państwo odpowiedź w znanych publikacjach Elizabeth Kübler-Ross czy Renaty Arendt Dziurdzikowskiej. Znajdziecie tutaj też lekturę na temat przebiegu żałoby u dzieci i nastolatków, dla których takie traumatyczne przeżycia są bardzo ciężkie do zrozumienia.
Obecnie, głównie dzięki szybkiemu wzrostowi liczby badaczy i zwiększającej się łatwości publikowania prac, literatura naukowa mnoży się wręcz lawinowo. Dotyczy to również literatury naukowej z zakresu bioetyki, z którą powiązane są dość ściśle opracowania przedmiotu biojurysprudencji. Interesujące dane tego rodzaju podaje zespół współautorski wspomnianej wcześniej Bibliography of Bioethics w tomie 35. z 2009 roku. Bibliography obejmuje tylko część ogółu publikacji z zakresu bioetyki w świecie, głównie w języku angielskim, a mimo to ich liczba jest bardzo duża i wzrasta szybko z każdym rokiem. Oto, dla przykładu, liczby z ostatnich kilku lat: 2006 rok ? 676; 2007 rok ? 2162; 2008 rok ? 4229. W początkach 2012 roku, dość duży, wieloosobowy zespół badaczy opracowujący Bibliography nie zdołał jeszcze ogarnąć liczby publikacji z 2009 roku. W obecnych czasach, w większości dyscyplin naukowych, do których należy również bioetyka, żaden pojedynczy badacz, a nawet zespół badaczy, nie są w stanie poznać całej opublikowanej literatury naukowej dotyczącej jego dyscypliny. Uwaga ta nie dotyczy jednak względnie młodego nurtu myśli jakim jest jeszcze biojurysprudencja. Możliwość poznawania niemal wszystkich publikacji dotyczących biojurysprudencji oczywiście ułatwia formułowanie wynikających z nich wniosków. Główny wniosek odnosi się do uzasadnionej potrzeby przechodzenia od przestarzałego już prawa do tworzenia i stosowania bioprawa opartego na teoretycznych podstawach biojurysprudencji. Tworzone i stosowane bioprawo krajowe, międzynarodowe i globalne dotyczy głównie, jak dotychczas, sfery życia cielesnego człowieka, życia zwierząt i życia przyrody. W nieodległej przyszłości należy oczekiwać niezbędnego rozszerzenia pól bioprawa na sfery życia duchowego człowieka i różne sfery życia społecznego.
Książki o samobójstwie są czymś szczególnym, ?kultowym?, jeśli opowiadają o własnych doświadczeniach autora jak ?Podnieść na siebie rękę? Jeana Améry?ego czy ?Bóg Bestia? Alvareza. Al(fred) Alvarez (ur. 1929), angielski poeta i krytyk literacki, autor wielu książek non-fiction, swoje studium samobójstwa z 1972 roku zaczyna od słynnego (zamierzonego lub nie) samobójstwa Sylvii Plath (1963), którą znał jako redaktor ?Observera?. Jej historię rozbudowuje w rozważania nad miejscem samobójstwa lub raczej jego możliwości w świecie twórców literatury. Apokaliptyczny ?Bóg Bestia? karmiący się krwią towarzyszy zdaniem Alvareza naszym czasom. Mnogość samobójstw wśród pisarzy i poetów skłania do poszukiwań odpowiedzi na egzystencjalne pytania w twórczości tych, którzy odebrali sobie życie od romantyków przez Plath po Hemingwaya. Sam Alvarez też ?eksperymentował? ze śmiercią, o czym szczegółowo powiadamia czytelnika w tym eseju należącym do kanonu pisarstwa traktującego o tych, którzy próbują ?podnieść na siebie rękę? i dają temu literacki wyraz.
Dziś nad śmiercią zapadło milczenie. Konstatacja tego faktu skłoniła Philippe?a Ariesa (1914?1984) do napisania swego opus magnum. Aries, jeden z najwybitniejszych historyków francuskich w XX wieku, autor m.in. słynnej Historii dzieciństwa (Paris 1960; wyd. pol. Warszawa 2010), opisuje w swojej monografii (1977) stosunek człowieka do śmierci w ciągu ostatniego tysiąclecia. Wraz z rosnącą prywatyzacją i indywidualizacją ludzkiego życia śmierć przestaje być czymś ?wspólnym?, bliskim, z czym społeczeństwo obcuje w zażyły sposób, i staje się sprawą osobistą. Współczesny człowiek odrzuca samoistność zła, a wraz z tym ratunek przed nim w postaci ?dobrej śmierci?. Wiara w zło była niezbędna do oswojenia kresu życia, który teraz nabiera ?dzikiego? charakteru: jest przerażającą, irracjonalną wyrwą. Powrót śmierci do ?stanu dzikości? sprawia, że dzisiejszy człowiek usiłuje ją przemilczeć. Tę ewolucję Aries wykazuje na podstawie fascynującego (jak zwykle w jego książkach) materiału historycznego z poszczególnych epok. Śmierć, choć tak dojmująca egzystencjalnie, stanowi w jego ujęciu pewien konstrukt społeczny. Badanie jej losów pomogłoby może dzisiejszemu człowiekowi na nowo się z nią ?oswoić?.
W książce szczegółowo omówiono sposoby rozwiązywania problemów zdrowotnych i pielęgnacyjnych u pacjentów z różnymi schorzeniami przewlekłymi, niesamodzielnymi w wieku dojrzałym oraz w podeszłym wieku. Pierwsza część książki zawiera krótkie wprowadzenie z zakresu podstawowych pojęć dotyczących: opieki i pielęgnacji, modelu sprawowania opieki, zespołu terapeutycznego, potrzeb człowieka chorego oraz zakażeń szpitalnych. W drugiej części szczegółowo omówiono zasady pielęgnowania w różnych sytuacjach chorobowych oraz związanych z niesprawnością. Zawarta w książce dokumentacjapomoże w systematycznym planowaniu, wykonywaniu i dokumentowaniu czynności pielęgnacyjnych i opiekuńczych. Publikację zilustrowano licznymi rycinami, przedstawiającymi m.in. sprzęt pomocniczy, który ma za zadanie usprawnić pracę opiekunów i zwiększyć samodzielność podopiecznych.Książka adresowana jest przede wszystkim do osób kształcących się w zawodzie opiekuna medycznego. Może być również przydatna dla pracowników socjalnych, asystentów osób przewlekle chorych oraz ich rodzin.
"Ludzie młodzi, w wieku średnim i starsi troszczą się o innych, którzy potrzebują opieki: o dzieci, starzejących się i chorych rodziców oraz niepełnosprawnych małżonków.
Ciężar tej opieki jest ogromny. Często jesteśmy tak przytłoczeni, że nawet nie przychodzi nam do głowy myśl, żeby szukać pomocy.
– Zadbaj o możliwość wyjścia
– Naucz się mówić ,,nie”
– Zaakceptuj wszystkie swoje uczucia
– Ustal swoje tempo
– Oczekuj ukrytych błogosławieństw
– Znajdź ,,towarzyszy podróży”
– Zdobywaj wiedzę
– Bądź dobry dla siebie
– Pamiętaj, że śmiech to zdrowie
O książkach z serii Bóg wie, że…
Poprzez opowiadane historie pełne oryginalnych myśli, spostrzeżeń i praktycznych wskazówek każdy tytuł w tej serii przedstawia klarowność, pocieszenie i zachętę, gdy poruszamy się po zakrętach życiowej wędrówki.
"
Jeszcze kilka lat temu wybierający kremację byli uważani zasadniczo za wrogów Kościoła, a samo spopielenie zwłok stanowiło najwyższy wyraz tej wrogości. Obecnie górę wzięły racje publiczne lub prywatnego pożytku, a rozporządzenia Kościoła nie sprzeciwiają się kremacji, jeśli osoba wyraziła wolę bycia poddaną kremacji.
- rozwój i ewolucja problemu spopielania zwłok
- wypowiedzi Ojców Kościoła i papieży na temat kremacji
- przedstawienie norm Kościoła dotyczących obrzędu pogrzebu tych, którzy wybrali kremację
- omówienie jedynego przypadku kremacji, który opisano w Biblii, a któremu nie poświęcono żadnego opracowania
- przedstawienie prawodawstwa wybranych krajów, w których zalegalizowano kremację
- prezentacja norm prawodawstwa kościelnego i cywilnego.
Jeżeli rzeczywistość nas przerasta – a tak jest, skoro jesteśmy jej częścią – to poznanie jej i opisanie nie może być rzeczą łatwą. Arnold Mindell z pewnością nie lęka się rzeczywistości. Stawia jej pytania i – wydaje się, że – uzyskuje satysfakcjonujące odpowiedzi. W jego przekonaniu ma ona charakter niedualistyczny, a zatem – czytając jego kolejną książkę – możemy się spodziewać, iż usłyszymy, że naukowcy i mistycy mówią o tym samym i to samo, a jedynie nieco innym językiem i z pewnym przesunięciem w czasie: mistycy „od zawsze”, a naukowcy dopiero „ostatnio”. A jednak wizjoner i sceptyk, mistyk i naukowiec, teoretyk i praktyk wyświadczają sobie wzajemnie nieocenioną przysługę. Nie ma nic bardziej praktycznego – skonstatował ktoś humorystycznie – od dobrej teorii. Arnold Mindell konsekwentnie sprawdza swoje (i nie tylko swoje) teorie w praktyce, która z kolei prowadzi go do stawiania nowych pytań i formułowania nowych teorii. W swojej jednoczącej wizji przywołuje wielu wybitnych naukowców, błyskotliwych myślicieli i ponadczasowych mędrców; jednakowo czerpie z dorobku nauki, jak i z przesłania różnych tradycji religijnych. Cytuje wersety świętych ksiąg religii Wschodu, choć wydaje się, że również – choć implicite – Biblii: „...w ciszy i ufności leży wasza siła” (Iz 30, 15).Siła ciszy
Spis treści
Część I
Siła ciszy zawarta w symptomach
Rozdział 1.
Siła nieskończoności
Rozdział. 2.
Tęczowa Medycyna
Rozdział 3.
Nanoflirty i mądrość ciała
Rozdział 4.
Hiperprzestrzenie symptomów
Rozdział 5.
Szamanizm i esencja symptomów
Rozdział 6.
Czym jest życie?
Rozdział 7.
Duch atomów
Rozdział 8.
Pieśń światów równoległych
Rozdział 9.
Kąpiel koherencji jako medycyna kwantowa
Część II
Medycyna nielokalna: Świat w symptomach
Rozdział 10.
W jaki sposób społeczeństwo wpływa na ciało?
Rozdział 11.
Problem w relacji – hiperprzestrzennym lekarstwem
Rozdział 12.
Symptomy jako lekarstwo z przyszłości
Rozdział 13.
Wolność od genetyki
Rozdział 14.
Genetyczne działanie wsteczne – jak sny wpływają na geny
Część III
Starzenie się: chemia, buddyzm i entropia
Rozdział 15.
Starzenie się i buddyzm
Rozdział 16.
Dlaczego wolne rodniki zabijają?
Rozdział 17.
Telomery zapowiadają koniec
Rozdział 18.
Demony świadomości kwantowej
Rozdział 19.
Śmierć – czy to koniec?
Część IV
Styl życia kwantowego demona:
Ciało uwolnione od czasu
Rozdział 20.
Medycyna nielokalna w praktyce
Rozdział 21.
Nietoksyczne style życia
Dodatek A
Fale: Crossover stanu kwantowego
Dodatek B
Światy: teoria wielu światów Everetta
Dodatek C
Umysł kwantowy
Bibliografia
Łucja Lange, jako naukowczyni i praktyczka pracująca z osobami umierającymi i w żałobie, omawia różne podejścia do śmierci oraz prezentuje inny sposób podchodzenia do spraw ostatecznych. Jej książka może stanowić punkt wyjścia do dyskusji o konieczności zmian w oferowanym wsparciu i edukacji tanatologicznej, by pomagać w sposób włączający, wrażliwy, współczujący i otwarty.Autorka przekonuje: posthumanistyczne spojrzenie przez soczewkę socjologii nowego naturalizmu pozwala na konstatację, że dobra śmierć to taka, którą akceptuję, która daje mi szerszą perspektywę mojego istnienia, ułatwia godzenie się z tym, że wszystko przemija. Pozwala czerpać z życia, cieszyć się nim, doceniać to, co jest. Dobra śmierć to coś, co przynależy do kategorii świadomego spoglądania w siebie i widzenia swojego nic-nie-znaczenia, przy jednoczesnym wszystko-znaczeniu. Bo z jednej strony jestem nikim i nie potrzebuję bycia kimś, by mieć sens, cel, szczęście, radość, znaczące życie. Z drugiej strony jestem kimś dla kogoś innego mogę być kimś dla różnych osób, dla każdej kimś innym. Mogę nic nie znaczyć i wszystko znaczyć jednocześnie. Tak samo śmierć może być jednocześnie dobra i zła, coś kończyć i coś zaczynać, dawać ukojenie, spokój, rozpacz, żal, a nawet szczęście jeśli tylko otworzymy się na tę wielość, różnorodność, bogactwo, ciągłość, zmienność i naturalność. Zapraszam więc do oswajania swojej śmiertelności, rozszerzania granic definiowania śmierci i żałoby, rozmawiania o tym, co ostateczne.
We are living through an exciting revolution in biology. Giant strides are being made in our understanding of why we age, and why some species live longer than others. Will we soon be able to cheat disease and death and live for a very long time, possibly many times our current lifespan?
Why We Die shares the latest scientific understanding of what causes ageing and how we might prevent it. Ramakrishnan examines the cutting-edge efforts to extend the human lifespan by altering our natural biology, raising profound questions and unravelling mind-bending answers along the way. Does death serve a necessary biological purpose? What will it mean for us all if some people start living longer? And how can we increase our chances of living long, healthy and fulfilled lives?
Co dzieje się w naszej sferze emocjonalnej, kiedy opłakujemy bliską osobę? Czy istnieje właściwy sposób przeżywania żałoby? Jak wpływa ona na to, jak postrzegamy samych siebie? Psychologia żałoby zawiera humanistyczne wyjaśnienie tego zjawiska, podkreślające szeroką gamę naszych reakcji na śmierć bliskiej osoby. W książce opisano również, w jaki sposób badacze poszukiwali odpowiedzi na pytania dotyczące tego doświadczenia. Począwszy od pionierskiej psychoanalizy Freuda, a skończywszy na dyskredytowanych twierdzeniach, że powinniśmy przejść przez poszczególne etapy żałoby, odkryjemy społeczne i kulturowe normy tworzące lub ograniczające nasze rozumienie procesu żałoby oraz przyjrzymy się językowi, jakiego używamy do jej opisywania. Każdy w którymś momencie życia doświadcza bolesnej straty. Psychologia żałoby pomoże Czytelnikom zrozumieć zarówno swoje uczucia, jak i uczucia innych osób związane z żałobą. Richard Gross pracuje w Cruse Bereavement Care, największej brytyjskiej organizacji oferującej wsparcie w okresie żałoby. Książki o tematyce psychologicznej publikuje od ponad trzydziestu lat.
W publikacji podano analizie wątki tanatologiczne odnoszące się do definicyjnych ujęć śmierci i umierania w kontekście rozmaitych dyscyplin naukowych, w tym jej wymiaru indywidualnego, społecznego i kulturowego. A także postawy wobec śmierci, znaczenie tanatopedagogiki, zagadnienie wsparcia społecznego w sytuacji umierania i śmierci, szczególnie w kontekście osób starszych. Ważnym elementem jest część empiryczna, w której przedstawiono założenia badań własnych, ich wyniki i wnioski dotyczące dobrej praktyki wdrażania rozwiązań o charakterze tanatoedukacyjnym do instytucji opieki długoterminowej, jaką jest dom pomocy społecznej sprofilowany na osoby starsze. Spis treści: Wprowadzenie 1. Śmierć jako doświadczenie indywidualne i społeczne 1.1. Umieranie i śmierć jako naturalny proces życiowy jednostki - próba zdefiniowania zjawiska 1.1.1. Rola śmierci w społeczności - kulturowy wymiar śmierci 1.1.2. Śmierć w kontekście religijnym 1.1.3. Obrzędowość wokół śmierci 1.2. Postawy wobec śmierci 1.3. Edukacja tanatologiczna jako przejaw filozofii umierania 1.4. Wsparcie społeczne dla osób umierających i ich rodzin 2. Domy pomocy społecznej w walce z odium instytucji totalnej 2.1. Domy pomocy społecznej w kontekście instytucji systemu pomocowego dla osób starszych 2.2. Dom pomocy społecznej jako instytucja systemu opieki długoterminowej dla osób starszych 2.3. Koncepcja instytucji totalnej 2.4. Śmierć w domu pomocy społecznej dla osób starszych i przewlekle somatycznie chorych 3. Założenia metodologiczne badań własnych 3.1. Obszar i przedmiot badań 3.2. Cele, pytania i problemy badawcze 3.3. Metoda, technika, narzędzie badawcze 3.4. Charakterystyka instytucji wybranej jako podmiot badań 3.5. Organizacja i teren badań 4. Na czym polega dobra śmierć w domu pomocy społecznej - analiza wyników badań własnych 4.1. Śmierć w perspektywie mieszkańców i pracowników DPS-u - analiza wyników badań własnych 4.1.1. Śmierć w narracjach mieszkańców 4.1.2. Śmierć w narracjach pracowników 4.2. Dyskusja wokół wywiadów z mieszkańcami 4.3. Wnioski z wywiadów (indywidualnych i grupowego) z pracownikami 4.4. Przestrzenie tanatoedukacyjne w domu pomocy społecznej 4.5. Autorefleksja badacza Zakończenie Bibliografia Aneks Załącznik 1. Narzędzia badawcze wykorzystane w badaniach własnych
Ćwiczenia zawarte w tej książce przeznaczone są dla osób starszych, u których można zaobserwować niewielkie obniżenie sprawności umysłowej będące wynikiem starzenia się lub różnych chorób. Rozwiązywanie proponowanych łamigłówek i zadań spowolni rozwój problemów z pamięcią, myśleniem, rozumieniem, orientacją w czasie i przestrzeni, liczeniem, pisaniem, czytaniem i planowaniem. Niektóre pytania dotyczą życia osobistego, a przez to zmuszają do wspominania dawnych czasów (np. dzieciństwa, lat szkolnych) lub wydarzeń mających miejsce niedawno (np. uroczystości rodzinnych) oraz utrwalania w pamięci ważnych informacji takich jak adres czy numer telefonu.
Klienci często pytają, dlaczego opróżniamy całe mieszkanie, a nie tylko pokój po trupie?Ludzie zapominają, że zabranie ciała z mieszkania nie zatrzymuje rozkładu. Wtedy dopiero pokój zaczyna "żyć". I to jest największe zagrożenie dla zdrowia człowieka.To, co dzieje się na miejscu zbrodni, samobójstwa czy po prostu śmierci, jest dla większości z nas zagadką. Opisy tych miejsc brzydzą, odrzucają Ale większość z nas i tak nadstawia uszu.Kiedy miejsce zgonu opuści już policja, straż pożarna czy prokuratura, kiedy ciało zostanie zabrane, wkraczają oni: ekipy sprzątające.Mateusz Węgorowski jest założycielem jednej z pierwszych firm na polskim rynku, która zajmuje się sprzątaniem funeralnym. Ta książka to zbiór prawdziwych opowieści zza kulis zawodu, o którym wciąż niewiele wiemy. Są w niej opisy trudnych, niemal surrealistycznych sytuacji, takich jak sprzątanie zębów wbitych w ścianę po wybuchu granatu, ale też refleksje i spostrzeżenia dotyczące ostatnich chwil wielu Polaków.Dlaczego do wyczyszczenia mieszkania po babci nie wystarczy "szmata i dobre chęci"? Czy na pewno "kiedyś nikt się tym nie przejmował i jakoś było dobrze"? I dlaczego często chętniej oglądamy zdjęcia zwłok w rozkładzie, niż pukamy do dawno niewidzianego sąsiada?
Książka dotyczy procesu uczenia się stawania osobą starą oraz sposoby wytwarzania jest tego typu autoidentyfikacja na poziomie indywidualnym. Autor opisuje cztery obszary sprawczości reprezentujące różne przejawy agencyjności człowieka w późnej dorosłości. Ukazuje wewnętrzny i zewnętrzny wymiar doświadczania własnej starości. Monografia zawiera model uczenia się stawania osobą starą, które rozpatrywane jest zarówno w ujęciu statycznym, jak i dynamicznym, co wskazuje na wielowariantowość i wielowymiarowość typowych scenariuszy tworzącej się identyfikacji osoby starej. Publikacja jest kierowana do gerontologów społecznych, andragogów, pedagogów, geragogów, geriatrów, pielęgniarek geriatrycznych, opiekunów społecznych, pracowników socjalnych, wolontariuszy oraz praktyków i specjalistów pracujących z seniorami. Można ją również polecić studentom specjalności medycznych i społecznych, badaczom skupionym na jakościowej metodologii badań, a także osobom zainteresowanym zagadnieniem starości i starzenia się.
How to Prevent Dementia begins with the principle that the more we know about dementia, the easier it is to prevent or delay it. A better foundation of knowledge also helps people to understand and interact thoughtfully with loved ones living with the condition.
The book shows that dementias exist on a spectrum, starting with perfectly normal performance and ending at the extremes of mental dysfunction. Dr Restak also provides practical advice on how to reduce your risk of developing the condition, and sheds light on both the positive and more challenging consequences of pioneering new dementia medications that will soon be available.
At the end of the book, the reader will understand what practical steps can be taken each day to lessen the odds of dementia, and how to take advantage of new medications, all while gaining a better understanding of thinking, and what it is like to have it falter.
Recenzowana książka jest wartościowa pod względem naukowym, gdyż jest odważnym manifestem człowieczeństwa, a w samym centrum proponowanej perspektywy gerontologii humanistycznej stawiana jest osoba starzejąca się i stara oraz najbliższe otoczenie osób towarzyszących jej w drodze. To perspektywa, w której tryumfuje człowiek, a starość jawi się jako etap rozwojowy zanurzony w biografii jednostki, postrzegany holistycznie. Humanistyczna perspektywa rozwoju w starości budowana jest na niezbywalnym fundamencie, a jest nim godność osobowa. Jednakże adresatami publikacji nie muszą być jedynie osoby naukowo zajmujące się procesami starzenia się. To książka, którą przeczytać może każdy. Bez względu na to czy pomoże czytelnikowi lektura tej książki zrozumieć starość swoich bliskich, własną starość, czy też uwrażliwi na problemy egzystencjalne, skonfrontuje ze stereotypami, to będzie wartościowym doświadczeniem wyzwalającym refleksję nad ludzkim istnieniem. Z recenzji dr. hab. Artura Fabisia, prof. WSB Z uwagi na szeroki zakres podejmowanych zagadnień oraz przyjętą humanistyczną perspektywę książka wzbudzi zainteresowanie gerontologów, w tym gerontologów społecznych, geragogów. Będzie też niezwykle użyteczna jako literatura w szkolnictwie wyższym, na kierunkach pedagogicznych, do realizacji zajęć dydaktycznych z zakresu gerontologii, andragogiki czy geragogiki itp. Również osoby pracujące z osobami starszymi i na ich rzecz, m. in. pracownicy instytucji pomocy społecznej oraz szeroko pojętej oświaty i kultury, mogą odnaleźć tu cenne inspiracje i wiedzę gerontologiczną, w ten sposób poszerzając własne kompetencje. Z recenzji dr hab. Anny Leszczyńskiej-Rejchert, prof. UWM
New Techniques of Grief Therapy: Bereavement and Beyond expands on the mission of the previous two Techniques books, featuring innovative approaches to address the needs of those whose lives have been shadowed by loss—whether through bereavement, serious illness, the rupture of a relationship, or other complex or intangible losses, such as of an identity-defining career.
The book starts with several framing chapters by prominent theorists that provide a big- picture orientation to grief work and follows with a generous toolkit of creative therapeutic techniques described in concrete detail and anchored in illustrative case studies to convey their use in actual practice. New Techniques of Grief Therapy is an indispensable resource for professionals working in hospice, hospital, palliative care, and elder care settings; clinicians in broader health-care and mental health-care practices; executive coaches; and students in the field of grief therapy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
