Wydana w 1927 roku powieść Witkacego, opowiadająca o dekadencie Atanazym Bazakbalu, ukazuje się po raz pierwszy w serii „Biblioteka Narodowa”. Edycję "Pożegnania jesieni" i opracowanie utworu przygotował Włodzimierz Bolecki, historyk i teoretyk literatury, krytyk literacki i edytor, autor wielu prac o twórczości m.in. Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Wacława Berenta czy Józefa Mackiewicza.
Do dworku państwa Nibków przyjeżdża kuzynka Aneta, która ma zastąpić Zosi i Amelce matkę, która niedawno zmarła. Dyapanazy informuje ją, że jego żona ,,po prostu"" zmarła, oraz że nie życzy sobie rozmawiania na jej temat. Młodą kobietę dziwi zachowanie jej nowych podopiecznych- nie noszą żałobnych strojów po Anastazji, uważając, że nie życzyłaby sobie tego. Okazuje się, że dziewczynki traktowały rodzicielkę niczym dużą lalkę, a po jej śmierci postanowiły nigdy więcej nie bawić się zabawkami. Jedna z dziewczynek zakopała wszystkie lalki w ogródku i pozostają tam do tej pory. Dziewczynkom nie podoba się Aneta, uważają, że jest głupia. Postanawiają wieczorem zabawić się w seans spirytystyczny, do którego przyłącza się Jęzory Pasiukowski- poeta, który po śmierci Anastazji (swojej kochanki) z rozpaczy nie napisał ani jednego wiersza. W trakcie seansu pojawia się Widmo kobiety. Pomimo, że wszyscy je widzą nikt się nie lęka, wręcz przeciwnie- traktują jak normalnego, żywego człowieka. Widmo Anastazji oznajmia, że nie została zamordowana, lecz umarła na raka wątroby. Jej córki są zdziwione, pamiętają, że matka nawet przed śmiercią bawiła się z nimi i nigdy nie wyglądała jak osoba cierpiąca na ciężką chorobę. Duch z radością zapowiada, że niedługo w domu zaczną dziać się dziwne rzeczy. Dyapanazy przestawia Anecie Jęzorego jako kochanka swojej zmarłej żony, jednak duch zaprzecza stwierdzając, że jej kochankiem był Kozdroń. Poeta nie rozumie, dlaczego ukochana nie pamięta ich spotkań. Pojawia się Kozdroń, który jako jedyny jest przerażony widokiem półprzezroczystej postaci i stanowczo zaprzecza żeby był jej kochankiem. Scenę przerywa Maszejko wiadomością ,,wszystkie suki zborsuczyły się dziś"", po czym podchodzi do Anastazji i całuje ją w dłoń. Kozdroń dostaje ataku epilepsji po tym jak, Widmo oznajmia, Nibkowi, że Maszejko ułatwiał im spotkania. Nibek nie wierzy, jest przekonany, że to Jęzory był kochankiem Anastazji.
Niedokończona, ostatnia powieść Witkacego. Głównymi bohaterami są dwaj przyjaciele: Izydor i Marceli. Ich relacja zostaje wystawiona na próbę, gdy jeden żeni się z byłą dziewczyną drugiego. Fabuła jest pretekstem do ukazania ważnych problemów społecznych. Witkacy prezentuje tu swój specyficzny system filozoficzny, narzeka na upadającą sztukę i literaturę.
Głównym bohaterem powieści jest Genezyp, zdrowy, przystojny i dobrze sytuowany młodzieniec. Poznajemy go u progu uzyskania dojrzałości w każdej sferze życia. Doświadcza miłości w najrozmaitszych odmianach: cyniczno-zmysłowej (księżna), homoseksualnej (Tengier), masochistycznej (Persy), sentymentalnej (Eliza). Kiedy umiera ojciec Gezypa staje się on głową rodziny. Wykonując polecenie ojca wydane jeszcze przed śmiercią, zostaje adjutantem, tytanicznego wodza, który chroni Polskę przed najazdem Chińczyków. Pobity trafia do szpitala, tam poznaje Elizę, która się nim opiekuje. Z czasem biora ślub. W noc poślubną Genezyp morduje Elizę. Bohater wycieńczony nerwowo poddaje się zniewoleniu Chińczyków. Staje się bezmyślnym automatem.
Nie wydana za życia autora z powodów osobistych i śmiałych scen erotycznych, powieść, której tłem, jest burzliwy romans Witkacego z wybitną aktorką, Ireną Solską. Dla tytułowego Bunga, początkującego artysty,, kobieta artystka jest obietnicą wtajemniczenia w niezwykłe misteria metafizyczne. Młodzieńcza miłość kształtuje subiektywny obraz wyidealizowanej kochanki.
Seria obejmuje najważniejsze utwory z klasyki literatury polskiej. Wybór, jakiego dokonaliśmy, przypomni najlepsze historie, najciekawszych bohaterów i wiersze, które weszły do kanonu czytelniczego.
Naszą serię wyróżniają nowoczesna szata graficzna i przyjazny format.
Jesteśmy przekonani, że lektura światowej klasyki stanie się teraz prawdziwą przyjemnością.
W tej szyderczej tragikomedii miłosnej Witkacy poddaje mistrzowskiej analizie zmienne stany umysłu i sprzeczne odruchy wynikające z perwersyjnej psychopatologii, będącej podłożem działań wszystkich jego postaci.
Ich reakcje fizjologiczne i emocjonalne są wzajemnie splecione z wyznawanymi teoriami; narządy płciowe, serce czy głowa ? różne ośrodki władzy ? często zdobywają przewagę w niespodziewanych i nieodpowiednich chwilach, niwecząc ludzką godność i prawość i doprowadzając do najbardziej groteskowych skutków.
(Daniel. C. Gerould)
Narkotyki są swego rodzaju rozprawą Stanisława Ignacego Witkiewicza z własnymi słabościami, ale też z - panującą wśród jemu współczesnych - opinią, na temat jego stylu życia i skłonności do uzależnień.
Witkacy opisuje własne stany "pod wpływem", swoje upadki, słabości, powroty do nałogów, ale i fascynacje.
Dziś odczytywane Narkotyki wydają się nie tylko niezwykłą wycieczką w krainę wyobraźni i językową zabawą, lecz także mimowolnym głosem w dyskusji nad legalizacją miękkich narkotyków.
Obecne wydanie zostało opatrzone przypisami, nieznacznie uwspółcześnione, całkowicie został jednak swobodny, pełen neologizmów, język Witkacego.
Najważniejsze dzieła filozoficzne i estetyczne:
Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie istnienia
Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia
Teatr. Wstęp do czystej Formy w teatrze
Narkotyki
Powieści:
622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta
Pożegnanie jesieni
Nienasycenie
Utwory teatralne:
W małym dworku
Kurka wodna
Wariat i zakonnica
Szewcy
Matka
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
