Tabu jest częścią życia każdej społeczności i nieustannie oddziałuje na rządzące nią normy, mając za zadanie – jak dowodziła Mary Douglas – redukcję wspólnotowego poczucia chaosu. Tabu było także integralną częścią doświadczenia życia w PRL, a studium wyobrażeń na temat tego, co nieakceptowane, niewygodne, budzące niesmak lub wstyd, pozwala nam zobaczyć dzisiaj lepiej praktyki postrzegane wtedy w kategoriach niepodważalnej społecznej normy. Losy „panien z dzieckiem” pokazują kolosalną siłę często szerszej niż nuklearna rodziny i jej przewagę nad jednostką w poststalinowskiej Polsce. Publiczne przepychanki w sprawie rozwodu dowodzą utrzymującego się napięcia pomiędzy pożądaniem nowoczesności i paraliżującym lękiem przed jego społecznymi konsekwencjami. Niezależnie jednak od tego, czy mowa o przerywaniu ciąży, biciu, rozwodach czy matkach samodzielnie wychowujących swoje dzieci, wszystkie wymienione wyżej mechanizmy o charakterze makrospołecznym i politycznym odcisnęły swoje piętno na osobistym doświadczeniu konkretnych osób, których świadectwa narracyjne, szeroko przywoływane w książce, wchodząc do dyskursu politycznego, eksperckiego i popkulturowego, odegrały ważną rolę w procesie negocjowania nowych granic między tym, co dopuszczalne, a tym, co nie uchodzi w polskiej rodzinie w PRL.
Autorka stworzyła własny i oryginalny zestaw instrumentów badawczych, skonstruowała metody pozwalające na penetrowanie skomplikowanych zagadnień z zakresu historii społecznej i antropologii historycznej. Za ich pomocą bada normy społeczne i kulturowe oraz zwyczaje, które odbiegały od akceptowanego wzorca społecznego oraz od wzorca państwowego propagowanego przez władze. Bada proces tabuizacji i tabu w społeczeństwie, traktując je jako klucz pozwalający lepiej przyjrzeć się rodzinie w dobie PRL. Dzięki jej badaniom możemy inaczej ocenić skalę, charakter i skutki transformacji społecznej, jaka dokonała się po II wojnie światowej, a przed upadkiem systemu w 1989 roku w Polsce.
Z recenzji prof. Andrzeja Chwalby
Barbara Klich-Kluczewska – historyczka, adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor wizytujący w University of Rochester (2010), członkini międzynarodowych grup badawczych Cliohres (2005–2010) i Physical Violence and State Legitimacy in Late Socialism (2011–2014), stypendystka projektu Sozialistische Diktatur als Sinnwelt (2009). Zajmuje się historią społeczno-kulturową dwudziestowiecznej Polski, historią prywatności i rodziny, historią kobiet i seksualności oraz mikrohistorią. Autorka książki Przez dziurkę od klucza. Życie prywatne w Krakowie w latach 1945–1989 (Warszawa 2005).
Praca poświęcona jest nowym ruchom społecznym, jakie pojawiły się w ostatnich latach, po wybuchu ogólnoświatowego kryzysu w 2008 roku. W wielu miejscach stał się on kryzysem nie tylko gospodarczym, ale i społecznym. Zarówno kryzys gospodarczy, jak i społeczny są wydarzeniami głęboko politycznymi, ale kryzys społeczny dotyka polityki także w jej bezpośrednim wymiarze. Skutkuje często upadkiem rządów, przeorganizowaniem systemu partyjnego itp. W przypadku głębokiego kryzysu społecznego zmiany w tej sferze mogą być dużo poważniejsze. Kryzys ostatnich lat jest także kryzysem ideologicznym.
Kryzys gospodarczy często więc staje się podłożem dla kryzysów politycznych, jak i społecznych. Otwiera możliwości tworzenia ruchów społecznych zarówno na poziomie chęci włączania się w nie po stronie potencjalnych uczestników, jak i w wyniku destabilizacji politycznej i ideologicznej po stronie sprawujących władzę publiczną.
Autor omawia przebieg procesu rewolucji i kontrrewolucji w świecie arabskim, działalność ruchu indignados w Hiszpanii, Tea Party i Occupy Wall Street w Stanach Zjednoczonych oraz nowe aspekty aktywności związków zawodowych w takich państwach jak Nigeria, Indie i kraje Europy Południowej.
Trickster. Społeczno-kulturowe konteksty doświadczania ciałaNamysł nad rozmaitymi aspektami ludzkiego wcielenia i (nie)obecności ciała w codziennym doświadczaniu jest coraz częściej obecny w obszarze współczesnych nauk humanistycznych i społecznych. Im więcej wiemy o ludzkim ciele, tym bardziej jesteśmy świadomi, że jest złożoną i skomplikowaną całością; zarazem organizmem biologicznym, przeżywanym doświadczeniem wpływającym na relacje społeczne i systemem reprezentacji. Nie daje się go jednoznacznie umieścić ani po stronie społecznego, ani po stronie biologicznego czy naturalnego świata. Coraz częściej patrzymy na ciało jako na wielowymiarowe medium konstytuowania społeczeństwa, fundamentalne w procesie formowania społeczeństw, relacji społecznych i jednostkowej tożsamości. Uważamy, że jako byt zarazem biologiczny i społeczny jest otwarte na relacje społeczne i kulturowe klasyfikacje. Mają one wpływ na jego rozwój poprzez możliwość ich wcielania.Ze Wstępu
Otl Aicher (1922–1991) – jeden z najsłynniejszych i najważniejszych niemieckich projektantów graficznych. Zaprojektował między innymi identyfikację wizualną olimpiady w Monachium (1972), logotypy takich firm jak ZDF, Lufthansa, BASF, Braun. Piktogramy jego autorstwa przedstawiające dyscypliny sportu są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych użytkowych znaków graficznych na świecie. Zajmował się także typografią, zagadnieniami teoretycznymi związanymi z projektowaniem przestrzeni oraz pracą edukacyjną.
w krytycznych sytuacjach można dostrzec, w jak niewielkim stopniu nasza wiedza i nasze działania pozostają jeszcze w relacji wzajemnej zależności, jak bardzo nasze czyny są oderwane od naszej znajomości spraw. o naszym świecie wiemy więcej, niż kiedykolwiek do tej pory, także o istniejących dla niego zagrożeniach, zagrożeniach dla przyrody i klimatu, zagrożeniach płynących z naszej cywilizacji, a mimo to działamy i zachowujemy się tak, jakbyśmy tę całą wiedzę całkowicie ignorowali.
fragment posłowia
Główną zawartość książki stanowią studia przypadków piętnastu polskich skazanych, mających za sobą ekstremalnie długi czas kary (co najmniej 20 lat). Na podstawie analizy ich akt i wywiadów z nimi autor kreśli portret polskiego więźnia długoterminowego.
Więźniowie długoterminowi to ci, którzy w izolacji przebywają co najmniej pięć lat. A więc także ci, którzy spędzają 10, 15, 25 lat lub całe swoje życie w więzieniu. Ich liczba na świecie rośnie i nie zawsze jest to spowodowane tylko wzrostem liczby przestępstw zagrożonych karą długoterminową, lecz także prowadzoną polityką kryminalną i penitencjarną. Autor próbuje ustalić, dlaczego ta liczba wzrasta i co z tymi więźniami dzieje się podczas tak długiego okresu izolacji. Czy wrastająca liczba więźniów długoterminowych w ogólnej liczbie więźniów zmienia układ sił w więzieniu? Na czyją korzyść? Czy więźniowie długoterminowi stanowią większe zagrożenie dla bezpieczeństwa więzienia niż krótkoterminowi? Jak do więzienia adaptuje się człowiek, który spędza w nim połowę swojego życia?
Kamil Miszewski - socjolog, adiunkt w Zakładzie Psychopedagogiki Resocjalizacyjnej Akademii Pedagogiki Specjalnej. Autor kilkudziesięciu artykułów naukowych i popularnonaukowych o polskim więzieniu i sposobach jego badania.
Dziewiąty już tom z serii Tradycja dla współczesności pt. Tożsamości społecznokulturowe kreacja i komunikacja pod red. Małgorzaty Dziekanowskiej i Marty Wójcickiej poświęcony jest zagadnieniu, które wysuwa się na pierwszy plan we współczesnym dyskursie naukowym i społecznym. Na monograficzne opracowanie składają artykuły, reprezentujące różne dziedziny humanistyki, co nadaje publikacji interdyscyplinarny charakter. Teksty zebrane w tomie Tożsamości społecznokulturowe kreacja i komunikacja stanowią zintegrowaną i wartościową całość, w której ujawnia się cała złożoność problematyki. [ z recenzji wydawniczej dr hab. Ewy Masłowskiej]
Inspiracją do podjęcia tematu była chęć zwrócenia uwagi na problemy ucznia borykającego się z problemami zdrowotnymi kończącego szkołę ponadgimnazjalną i stojącego przed progiem dorosłego życia. Niniejsza rozprawa wychodzi naprzeciw wzrastającemu zainteresowaniu poczuciem jakości życia uczniów oraz charakterystyką ich prozdrowotnego stylu życia. Jest próbą określenia poczucia jakości życia młodzieży z problemami zdrowotnymi uczęszczającej do szkół ponadgimnazjalnych, co dotychczas nie było przedmiotem szerszego ujęcia badawczego. Uwagę autorki zwrócił niewielki zasób literatury podejmujący problem zachowań zdrowotnych starszej młodzieży, a wyniki dotychczasowych badań wskazują na to, że znaczny odsetek badanej młodzieży przejawia zachowania ryzykowne i szkodliwe dla zdrowia. Brakuje badań dotyczących prowadzonego stylu życia w sytuacji choroby przewlekłej, dlatego autorka podjęła się uzupełnienia istniejących braków, mając nadzieję, że przyczyni się to do opracowania praktycznych rozwiązań w celu skuteczniejszego oddziaływania edukacyjnego w zakresie zdrowia oraz objęcia opieką i wsparciem młodzież chorą przewlekle.
Podręcznik zawiera podstawy wiedzy o retoryce i jej zastosowaniach zwłaszcza w medioznawstwie i dziennikarstwie. Składa się on z czterech części, z których pierwsza obejmuje przegląd systemu retorycznego, zaś pozostałe - omówienie najnowszych nurtów badawczych w retoryce, pojęcia z zakresu retoryki dziennikarskiej oraz retoryki tekstualnej. Takie powiązanie tematów pokazuje, że retoryka zarówno dostarcza narzędzi badawczych dla analiz medialnych, jak i organizuje dyskurs w mediach i o mediach.
Publikacja ma charakter dydaktyczny i jest oparta na aktualnej literaturze z zakresu retoryki i nauk o mediach. Może stanowić jedną z podstawowych lektur na studiach dziennikarskich, polonistycznych, kulturoznawczych i neofilologicznych oraz na kierunkach związanych z dyskursem medialnym i publicznym (politologia, socjologia). Jej hasłowy układ pozwala na szybką orientację w treści, a wskazana literatura umożliwia dalsze, samodzielne pogłębianie wiedzy. Podręcznik może być również wykorzystywany przez nauczycieli na lekcjach języka polskiego w szkołach ponadpodstawowych.
Rozwój gospodarczy Xia Ni
Demokracja Biqiu Shi
Cywilizacja Xiaodong Li
Harmonia Weiwen Zhang
Wolność Yujun Wu
Równość Xiaoyun Wu
Sprawiedliwość Lv Wang
Rządy prawa Zhen Han Yu Yan
Patriotyzm Lihe Dong
Oddanie Dan Liu
Prawość Xiang Liu Gang Xue
Przyjaźń Rong Li Yun Feng
Podstawowym celem publikacji jest określenie znaczenia walki i wojny informacyjnej dla bezpieczeństwa narodowego i międzynarodowego w warunkach społeczeństwa informacyjnego i radykalnego wzrostu znaczenia informacji jako czynnika strategicznego. Walka i wojna informacyjna stały się immanentnym elementem konfliktów, przede wszystkim poniżej progu otwartej wojny, stając się częścią konfliktów i wojen o charakterze hybrydowym.
Przedmiotem analizy w publikacji są obserwowane zmiany środowiska bezpieczeństwa, informacja jako zasób strategiczny oraz bezpieczeństwo informacyjne w kontekście zagrożeń i przeciwdziałania im, ze szczególnym uwzględnieniem cyberprzestrzeni jako sfery walki informacyjnej.
Odbiorcy publikacji to nie tylko badacze współczesnych problemów bezpieczeństwa, dziennikarze, specjaliści PR, analitycy polityczni, lecz także studenci kierunków bezpieczeństwa oraz pokrewnych specjalności.
Książka składa się z czterech głównych rozdziałów. Pierwszy ma charakter teoretyczny. Przedstawiono w nim najważniejsze tezy socjologiczne, psychologiczne i pedagogiczne odnoszące się do sensu życia w kontekście przemian społecznych (w tym samotności osób starszych) oraz wyzwań edukacyjnych, jakie za sobą pociągają. W rozdziale drugim ukazano metodologiczne założenia badań własnych, które osadzono w paradygmacie badań ilościowo-jakościowych.
Przypomnienie autorytetu i tego, co i jak go tworzyło, to ważny drogowskaz dla wielu współczesnych zagubionych Polaków, nie tylko nauczycieli. Przypomnienie, że być cenionym pedagogiem, jakim była Halina Semenowicz, także i dziś, to przede wszystkim być Człowiekiem- oto ważne przesłanie tej pracy i wyzwanie dla pracy samodoskonaleniowej nauczycieli.
[…]
Książka ujawnia zróżnicowanie oglądu i inspiracji pedagogiką freinetowską. Obok informacji o charakterze historycznym oraz osobistych wspomnień, spotykamy w nim krytyczną refleksję pedagogiczną oraz propozycje metodologiczne. Tom niezwykle interesujący poznawczo i wielowątkowy, o dużym ładunku emocjonalnym, pełen inspiracji dla dalszych rozważań nad edukacją, a także sprawdzonych pomysłów dla edukacji praktyki.
Z recenzji prof. dr hab. Elżbiety Dubas
Praca zbiorowa pod redakcją naukową Marka Walancika oraz Jolany Hroncovej zatytułowana "Pedagogika społeczna wobec procesów żywiołowych i zachowań ryzykownych" ukazała się w cyklu książek, do powstania których zainspirowała XVI Międzynarodowa Konferencja Naukowa "Człowiek w obliczu wielkiej zmiany - wyzwania dla subdyscyplin współczesnej pedagogiki - SOCIALIA 2013". Warto nadmienić, że konferencja ta po raz pierwszy odbyła się w Polsce, a jej głównym organizatorem była Wyższa Szkoła Biznesu w Dąbrowie Górniczej. Jak podkreślają Redaktorzy naukowi, książka ma "na celu przybliżenie Czytelnikowi, badaczowi, bacznemu obserwatorowi i uczestnikowi dynamicznej współczesnej rzeczywistości, refleksji teoretycznej i ewolucji doświadczanej praktyki odnoszącej się do zachodzących procesów żywiołowych i zachowań ryzykownych oraz potrzeby wsparcia w cywilizacyjnych i ludzkich zawirowaniach. Postulat praktyki i teorii przyświecał redaktorom naukowym przez cały okres przygotowania tekstów. Zatem w części pierwszej zaprezentowano charakterystykę, uwarunkowania wybranych zachowań problemowych, w drugiej koncepcje wsparcia, pomocy dla osób jej oczekujących. W przedstawionym opracowaniu starano się przedstawić istotne zjawiska rzeczywistości społecznej (zachowania problemowe), odwołując się do pedagogiki społecznej, w zakresie aplikacji oryginalnej i autorskiej myśli pedagogicznej do praktyki. Publikacja ta zawiera opracowania Autorów z Polski, Republiki Czech i Republiki Słowacji.". Książka składa się z dwóch spójnie i logicznie uzupełniających się, aczkolwiek samodzielnych części. Pierwsza z nich została zatytułowana "Zachowania problemowe - ryzykowne" przynosi przegląd wybranych istotnych problemów społeczno-wychowawczych współczesnych czasów, takich jak przykładowo: konsumpcjonizm, uzależnienia, cyber-zaburzenia, przekraczanie norm, zachowania samobójcze. Część druga - "Wsparcie w cywilizacyjnych i ludzkich zawirowaniach" zawiera przykłady działań z zakresu profilaktyki ryzykownych zachowań, wsparcia społecznego oraz pracy socjalnej i działalności resocjalizacyjnej. Autorzy zamieszczonych opracowań przybliżają propozycje rozwiązań zarówno instytucjonalnych, jak i indywidualnych, stanowiących odpowiedź na zachowania ryzykowne.
Autor książki proponuje taki punkt widzenia zagadnień mediów i komunikacji, z perspektywy którego znacznie bardziej doniosłe od zmieniających się nieustannie wiadomości (także tych w telewizyjnych serwisach informacyjnych) są kulturowe repertuary form stabilizujących znaczenia – to one pozwalają odbiorcom wiązać serwowane przez media figury wyobraźni z własnymi ich przeświadczeniami i aksjologiami. Pokazuje, że dla antropologa komunikacji znacznie ciekawsze od informacyjnej funkcji mediów są wytwarzane przez nie role przewodników, dbających o utrwalanie wspólnotowej tożsamości, bądź zastępujących ich coraz częściej mistyfikatorów i heretyków, pośród których coraz niepewnej poruszają się zagubieni w nie-miejscach oraz w bez-czasie użytkownicy mediów. Przybliża zarys antropologicznej historii polskich mediów w ostatnim ćwierćwieczu, skupiając uwagę na szczególnie doniosłych dla antropologa mediów zdarzeniach niesystemowych, naruszeniach, które przybierają postać komunikacyjnych odchyleń bądź dziwacznych osobliwości.
Tematem publikacji jest funkcjonowanie pamięci o Kresach Wschodnich wśród przesiedleńców i ich potomków. Przeprowadzając wywiady, Autorka zbadała kolejne trzy generacje: osoby wychowane na Kresach, ich dzieci, wnuki, a niekiedy również prawnuki, dzięki czemu powstała wnikliwa analiza wizji Kresów w pamięci społecznej. Zwrócono także uwagę na specyfikę przekazu międzypokoleniowego we współczesnej Polsce, w tym na działalność organizacji kresowych i trudności związane z kultywowaniem tradycji kresowej.
Tom studiów o tematyce romskiej […]. Profilowi dydaktycznemu towarzyszy refleksja naukowa mająca na celu pogłębioną analizę przyczyn negatywnego stereotypu Roma, jaki krystalizował się w Polsce od kilku stuleci. Mamy nadzieję, że komparatystyczne rozprawy – napisane przez badaczy reprezentujących różnorodne dziedziny humanistyki (kulturoznawcy, literaturoznawcy, etnografowie, socjolodzy, historycy sztuki) – przyczynią się do przełamywania uprzedzeń etnicznych oraz wszelkich przejawów dyskryminacji.
W książce pomieszczono rozprawy o charakterze ogólnym oraz studia analityczne skupiające uwagę na szczegółowych (niekiedy praktycznych) zagadnieniach i problemach, z jakimi boryka się mniejszość romska. Ujęciu diachronicznemu towarzyszy namysł nad strategiami działalności instytucji europejskich i polskich, mających na celu zachowanie tożsamości narodowej etnosu romskiego.
Ze Wstępu prof. Piotra Borka
Z Wprowadzenia:
"Przystępując do pisania tego tekstu, wkroczyłam w obszar stosunkowo nierozpoznany [...]. Postanowiłam zatem zaproponować nowy sposób lektury, który może zostać potraktowany jako odpowiedź na towarzyszące tzw. „nowej maturze” pytanie: jak uratować ducha kanonu literackiego poprzez krytyczne pogłębienie jego wybranych elementów? Publikacja ta jest próbą wykazania, że problematyka różnorodności płciowej i seksualnej oraz ufundowana na niej stratyfikacja społeczna nie powinna być tematem dla polskiej szkoły średniej obojętnym. Wprost przeciwnie, te, zdawało by się, marginalne tematy wnoszą do polonistycznej lektury tekstu literackiego (bo na tym obszarze się skupiam) możliwość analizy i interpretacji zderzającej uczniów z rzeczywistymi i aktualnymi problemami społecznymi. Interpretacja taka nie wyklucza innych odczytań i nie rości sobie prawa do usytuowania się w pozycji „wielkiej narracji”. Stanowi jednak interesującą alternatywę, pokazującą, że nie ma jednej, jedynie właściwej interpretacji tekstu, a uparte bronienie tego typu „prawdy” to rodzaj przemocy symbolicznej, zakodowanej w szkolnych, zinstytucjonalizowanych strukturach władzy".
Książka Marii Kobielskiej jest opracowaniem pogłębionym teoretycznie i dotyczącym spraw o pierwszoplanowym znaczeniu społecznym, przekonującą próbą zastosowania narzędzi krytycznej analizy kulturowej do badania transformacji mnemotopiki, która składa się na pejzaż pamięci zbiorowej.
z recenzji prof. UJ dra hab. Tomasza Majewskiego
Rozprawa Marii Kobielskiej jest jedną z najciekawszych prac o polskiej pamięci kulturowej, jakie zdarzyło mi się czytać. Jest to tekst wybitny pod względem teoretycznym, przenikliwy w warstwie analitycznej i świetny literacko.
z recenzji prof. dr hab. Joanny Tokarskiej-Bakir
Temat podjęty przez Marię Kobielską ma walor społeczno-kulturowej aktualności. Wybór tematu jest gestem tym bardziej istotnym, że wpisuje przedstawiane rozważania w toczącą się obecnie dyskusję na temat przydatności humanistyki i praktycznej wartości badań humanistycznych.
z recenzji dra hab. Jana Sowy
Nazywam się Jan Dąbrowski. Dziś mam 20 lat. Jeszcze dziesięć lat temu nie pomyślałbym nawet, że kiedyś mój kanał na TouTubie zasubskrubuje milion widzów, a młodzi ludzie będą wieszać plakaty na ścianach właśnie ze mną. Co to się porobiło!…
Wiem jedno – nigdy nie mów nigdy.
Pisząc tę książkę, miałem podobny cel jak przy tworzeniu filmów na YouTubie – chciałem Wam podarować chwile niczym nieskrępowanej radości bez cienia negatywnych emocji oraz wywołać na Waszych twarzach bezcenny uśmiech. I zarazić wiarą, że świat jest pełen nieograniczonych możliwości, więc każdy może spełniać swoje marzenia. Wystarczy tylko nie sięgnąć!
Podpowiadam Wam, jak tworzyć filmiki i pracować nad swoim kanałem; w co się ubrać, żeby fajnie wyglądać i dobrze się czuć; jak pokonać nieśmiałość i nabrać pewności siebie, a nawet udzielam kilku porad sercowych. Stylizacje, przepisy, wspomnienia, zdjęcia z albumów rodzinnych i spotkań z fanami, opowiadania nawiązujące do moich ulubionych powieści, a nawet mój własny komiks – postarałem się umieścić w tej książce wszystko, co mogłoby się Wam spodobać!
Znajdziecie tu także interaktywne strony współdziałające z darmową aplikacją, dzięki której uzyskasz dostęp do niepublikowanych materiałów, zabaw i wyzwań, których się podjąłem, by moja książka była dla Was jak najatrakcyjniejsza!
Zapraszam do mojego świata!
Praca dra Tomasza Piroga to studium problemowe jednego z kluczowych zagadnień demokracji lokalnej — dialogu obywatelskiego. Jego przedmiotem jest możliwość współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym. Autor odnosi to zagadnienie do szerszej problematyki — możliwości realizacji normatywnych założeń praktyk dobrego rządzenia, podejmując bardzo ważny temat partycypacji obywatelskiej w lokalnym zarządzaniu. (…) Swoją pracę ulokował w nurcie socjologii zaangażowanej, w dobrym sensie, gdzie oznacza to podejmowanie tematów ważkich społecznie i nieuciekanie od niewygodnych konkluzji, choćby były sprzeczne z obowiązującymi stereotypami. (…) Mimo zasadniczo krytycznego podejścia, jest to jednak krytyka bez odrzucania — pokazywanie pewnych idealistycznych założeń nie po to, by je przekreślać, ale by uświadomić sobie, gdzie i dlaczego się pojawiają i dlaczego taką formę przyjmują.
Warto podkreślić, że nie jest to praca pisana zza biurka, ale oparta na starannie przeprowadzonych badaniach jakościowych. Autor osiąga szczęśliwą równowagę między aspektem ogólnym i szczegółowym (teoria i empiria). Z jednej strony, część ogólnokrytyczna nie kończy się na samej krytyce. Z drugiej strony czytelnik, który uzyskuje wiedzę o pewnym stanie rzeczy, dostaje zarazem informacje nie tylko o zjawiskach „tu i teraz”. Są one ukazane na tle fundamentalnych problemów funkcjonowania demokracji. (…) Autor ujmuje te zagadnienia nie jako konfrontację jednych mitów z innymi mitami, ale w pragmatycznej perspektywie problematyki dobrego rządzenia”.
Z recenzji dr. hab. prof. UW Jerzego Bartkowskiego
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
