Krakowskie kwartety skrzypcowe to zbiór kameralnych miniatur skrzypcowych skierowany do szerokiego grona odbiorców. Utwory mogą być wykonywane zarówno przez profesjonalnych muzyków, studentów, licealistów, jak i uzdolnione dzieci, choć niektóre z nich wymagają zaawansowanych umiejętności instrumentalnych i doświadczenia w grze kameralnej. Zbiór składa się z dziesięciu różnorodnych miniatur, z których każda wyróżnia się unikalnym brzmieniem. Wśród kompozycji znajdziemy tańce, takie jak krakowiak, walc, kujawiak i oberek, ale także utwory o charakterze epickim i humorystycznym. Tematycznie wszystkie dzieła nawiązują do Krakowa, tworząc muzyczne obrazy inspirowane życiem tego miasta. Zarówno tytuły, jak i brzmienia odzwierciedlają atmosferę i ducha dawnej stolicy Polski, czyniąc zbiór interesującą propozycją repertuarową dla miłośników muzyki kameralnej.
Sonata F-dur op. 10 to pierwszy utwór cyklu. Jest utrzymany w stylu haydnowskich sonat na ten sam zestaw instrumentalny. Jest perłą w polskiej muzyce kameralnej. W rodzimej literaturze skrzypcowejmało mamy dzieł pochodzących z tego okresu. Warto dziś zwrócić się więc ku twórczości Elsnera, by odkryć piękno zawarte w partyturach wszystkich jego Sonat op. 10. Trzy sonaty op. 10 na fortepian i skrzypce w tonacjach F-dur, D-dur, Es-dur to pełne uroku dzieła. Elsner w tych kameralnych utworach ujawnił swój nietuzinkowy talent twórczy. Kompozycje mienią się pomysłowością tematyczną i doskonałym warsztatem instrumentalnym. Części pierwsze wszystkich cyklów są allegrami sonatowymi z dobrze skonfigurowanym dualizmem tematycznym, a finały (F-dur, D-dur) klasycznymi rondami z melodyczno-rytmiczną charakterystyką ludowego tańca. Części drugie to: aria-pieśń (F-dur), scherzo w formie wariacyjnej (D-dur) i wariacje charakterystyczne (Es-dur) z urokliwym polonezem na zakończenie cyklu. W Sonatach Elsner śmiało eksperymentuje z formą i artykulacją. Zamienia np. kolejność tematów w repryzie, najpierw prezentując w tonice temat drugi, by jeszcze przed codą pokazać temat główny (F-dur, D-dur). Kompozytor w sposób bardzo precyzyjny podchodzi też do artykulacji.
Sonata D-dur Józefa Elsnera to drugie ogniwo cyklu op. 10 skomponowanego na fortepian i skrzypce. Utrzymana jest w stylu haydnowskim. Jeśli idzie o charakterystykę dualizmu tematycznego, to jest ona odmienna od swojej poprzedniczki, Sonaty F-dur. O ile tam tematy były liryczne sensu stricto, to w Sonacie D-dur należałoby je nazwać raczej narracyjnymi, przy czym temat główny ma charakter bardziej opowiadający, deklamacyjny, a poboczny pogodny, z nutką delikatnej kokieterii. Tutaj też Elsner, odmiennie niż w Sonacie nr 1, daje priorytet fortepianowi, który intonuje tematy jako pierwszy. Sonaty op. 10 Józefa Elsnera to kolekcja trzech klejnotów polskiej muzyki kameralnej. Właściwie trudno zdecydować, który piękniejszy. Szczerze zachęcam do ich poznania i artystycznego posiadania. Sławomir Tomasik
Doskonały wybór akrobatycznych wprawek, ćwiczeń i fragmentów utworów. Wciągają bez reszty, koją nerwy i poprawiają humor. To rzeczywiście alpinizm skrzypcowy jak mówi sam Autor. Wszystkim skrzypkom zalecam tę swoistą kwarantannę, nawet tym estradowym a może takim właśnie najbardziej? Roman Totenberg miał 101 lat i grał do końca życia. Może nam uda się dłużej, dzięki kolejnej publikacji Sławomira Tomasika? Kaja Danczowska
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
