Nowa powieść Dariusza Zalegi historyka, dziennikarza, a przede wszystkim pasjonata Śląska i jego niepokornej, ludowej historii. Autora m.in. książki Chachary. Ludowa historia Górnego Śląska Ziemowit Szczerek: Lubię historie alternatywne, a im bardziej wkręcające się w detale rzeczywistości tym lepiej. Pół albo i więcej życia żyłem obok Śląska, może trochę w jego cieniu, może trochę go sam, na własny użytek, sobie zacieniając, i patrzę na ten region jako coś nie własnego, ale bliskiego i sąsiedzkiego. I tym bardziej ciekawy byłem, co tam Zalega wymyśli w kategorii jego alternatywnych dziejów. Jeśli jednak dodać dwa do dwóch, Zalegowe lewicowe inspiracje, piwną duszę, śląskie serce i fascynację historią, szczególnie regionalną, musiało wyjść co wyszło: opowieść o tym, co by było, gdyby po I wojnie światowej na terenie Śląska powstała Ludowa Republika Węglowa. I bezczelnie rozpychała się łokciami, próbując wpłynąć na losy regionu, a jeśli regionu to prawem domina i świata. Żywioły śląski, polski, niemiecki, czeski wszystko się tu miesza i tworzy coś, co, cóż, trzeba przyznać jest całkiem zaskakujące i nieoczywiste.
Spróbowałem w niniejszej książce opisać to, co najbardziej fascynujące w poezji Leśmiana: przemianę jako zasadę istnienia świata, człowieka, natury i miłości. Przejawiającą się chociażby w niezwykłym, barwnym i ostrym obrazie czerwonego maku, który staje się krwistym kogutem, a także w intensywnych splotach natury wydarzających się w ogrodzie, lesie, kosmosie i w człowieku; szczególnie w miłości. W czasie lektury okazało się, iż owe metamorfozy wnikają w jego wierszach coraz głębiej w Byt i tekst: człowiek staje się nie tylko innym baśniowym czy mitycznym kształtem, lecz okazuje się istnieniem wielopunktowym, a świat zaczyna bytować na granicy nicości. Przemiana dzieje się w samej materii, w fundamencie istnienia. Najbardziej fascynujące są te metamorfozy, które docierają do kresu: albo w niepowstrzymanym, kosmicznym locie ognistego wozu, gdy wszystko przestaje być sobą (Eliasz), albo blisko, u kresu poznania; dotykamy nagiego Bytu, który okazuje się Tłem, poza jakimkolwiek kształtem, białym obłokiem z liliową przekreską (Zwiewność). Możemy wtedy świat zobaczyć na nowo i poczuć, jak stajemy się kimś innym.
Łukasz Górnicki, jeden z najwybitniejszych pisarzy renesansowych i twórca wzoru klasycznej prozy w języku polskim, za życia oddał drukarskiej prasie tylko część napisanych przez siebie dzieł. Opublikowanie po jego śmierci pozostałych w rękopisie utworów można łączyć z sensacyjnymi losami jego traktatu politycznego pt. Rozmowa Polaka z Włochem, który padł łupem literackiego złodzieja w marcu 1616 roku. W sierpniu tegoż roku synowie pisarza, Jan i Łukasz, ujawnili dokonanie plagiatu przez szlachcica z ziemi przemyskiej, wydając traktat w wersji poprawionej przez ojca.Należy przypuszczać, iż przedsięwzięta przez braci edytorska aktywność w obronie praw autorskich rodzica, zaowocowała wznowieniem i wydobyciem z manuskryptów innych dzieł Górnickiego, za co największą zasługę należy przypisać Łukaszowi synowi. Choć potomek renesansowego pisarza przejawiał ambicje literackie, to jednak w pamięci potomności zapisał się jako wydawca dzieł rodzica. I właśnie w tej roli podzielił jego los, stając się ofiarą literackiego złodzieja
Dorobek literacki Wojciecha Albińskiego (1935- 2015) jest objętościowo skromny. Składa się nań sześć książek wypełnionych krótkimi opowiadaniami. Większość z nich dotyczy spraw afrykańskich fenomenów, które zaistniały w Republice Południowej Afryki i Botswanie na przełomie XX wieku i kolejnego stulecia, choć autor nie stronił od przedstawiania rzeczywistości bardziej odległej. Chodzi o sprawy warto podkreślić jakie wydarzyły się między ludźmi; pisarza interesowały doświadczenia egzystencjalne, zwłaszcza te, które pozwoliły mu zapytać o kondycję człowieka. To nieledwie personalistyczne, skupione na problematyce moralnej spojrzenie przesądza o oryginalności prozy Albińskiego. Ponadto pisarzowi zależało na uchwyceniu południowoafrykańskiej codzienności/zwyczajności poza jakąkolwiek egzotyką, bez dwuznacznych ekscytacji odmienną (z punktu widzenia białego człowieka) przestrzenią kulturową czy obyczajowością. Albiński pisał o sprawach Czarnego Lądu tak, jak je na co dzień widział, acz niekoniecznie przeżywał, gdyż najchętniej wchodził w rolę zdystansowanego obserwatora. A fakt, że w Afryce Południowej spędził blisko 40 lat, pracując jako geolog i geometra, przydaje jego opowieściom niezwykłej wiarygodności.
W publikacji tej liryka kameralna, należąca do ostatniego okresu twórczości Bolesława Leśmiana, odczytywana jest jako poezja żalu, wyrastająca z trudnego do przyjęcia rozpoznania utraty dostępu do przeszłości. Przedmiotem oglądu staje się psychosomatycznie odczuwany brak. Pióro poety podąża tu tropem doświadczenia egzystencjalnego, a prawda emocjonalna uwiarygodnia od strony psychologicznej chwyty literackie i dyskretny artyzm wypowiedzi na temat przeżywanej straty. Bohater omawianej liryki mierzy się z bezradną rozpaczą, by opowiedzieć się po stronie przeszłości a w związku z tym i dzisiejszej pustki jako istotnej części własnego życia.
Pierwsza kompletna monografia twórczości prozatorskiej Feliksa Netza, obejmująca całość jego prozy - od debiutanckiej powieści "Związek zgody" z 1968 po ostatnią "Dysharmonia caelestis" z 2005. "Coraz odważniej używa się pojęcia śląska szkoła eseju na zbiorcze określenie dorobku śląskich eseistów i eseistek, których wspólnym mianownikiem jest rozwinięta świadomość znaczenia miejsca i domu (oikologia Tadeusza Sławka i Aleksandry Kunce), historii i języka (Zbigniew Kadłubek, Mariusz Jochemczyk), splotu pojedynczej egzystencji genealogii i filologii (Stefan Szymutko). Madaliński dołącza do tego grona. Czerpie odważnie z tej tradycji, dodając do niej wymiar cielesny i fenomenologiczny. [...] [Wywód] wytrąca nas z bezpiecznego dystansu, jaki wytwarza medium tekstu, i pyta o nasze ciała, zaprasza je do udziału w akcie lektury. Nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni, ale tak, książkę Artura Madalińskiego można i należy czytać ciałem, całym naszym sensorium. Ja w każdym razie tak ją przeczytałem, choć w tym wypadku chyba należałoby powiedzieć, przeżyłem. Tak, Przewagi rozpaczy nie da się przeczytać, można ją tylko przeżyć". dr hab. Wojciech Śmieja, prof. UŚ Artur Madaliński krytyk literacki, doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, literacki menadżer kultury, aktywista czytelniczy. Wykładowca Uniwersytetu Śląskiego, dyrektor Biblioteki Śląskiej w Katowicach. Zajmuje się literaturą XX wieku, współczesną prozą polską i melancholią. Autor wielu esejów, recenzji i rozmów z pisarzami, publikowanych, między innymi, w Twórczości, Kontekstach, FA-arcie, Kresach, Pograniczach, Więzi, Nowych Książkach. Pisał także dla Tygodnika Powszechnego, Polityki, Rzeczpospolitej, Kultury Liberalnej Newsweeka i dwutygodnika. Stały współpracownik miesięcznika Znak, gdzie najczęściej publikuje swoje rozmowy, eseje i teksty krytyczne.
Beata Tomanek od 18 lat zachęca słuchaczy Radia Katowice, żeby stawali się kronikarzami swoich czasów. Uświadamia wartość rodzinnych dokumentów, dzienników, starych kronik i fotografii oraz ich znaczenie dla historii powszechnej. Efektem tych spotkań i rozmów jest ksiązka zawierająca 15 zapisów takich właśnie spotkań - rozmów z osobami zapisującymi dzieje swoich prezodków, rodzinn, przyjaciół. Każda z postaci ma do opowiedzenia niezwykła historię, będącą elementem szerszej panoramy historii Śląska. Mikrohistoria to dzisiaj odrębna dziedzina badań naukowych. Pani Beata Tomanek oddaje nam do ręki książkę, w której chodzi nie tylko o wiedzę o wydarzeniach zapomnianych, ponieważ nie umieszczono ich w podręcznikach historii. Autorka jest mikroświatami zafascynowana. O losach zwykłych ludzi opowiadają jej historycy amatorzy. Ich relacje nie są beznamiętnymi historiami. Dla strażników pamięci radio jest czymś magicznym, cynkownie są ukochanym miejscem na ziemi, hałdy drogą do Himalajów, a wojna była szansą na podróż do Afryki. W tej książce nie studiujemy historii. Przeszłości doświadczamy dzięki emocjom, które zawarte są w tych opowieściach. prof. dr hab. Ryszard Kaczmarek
"Uczeni śląscy, o jakich piszę w tym zbiorku, w dużej mierze należą już do porządku tradycji. Młodzi uczeni ich nie znają, nie czytają, mają nowych mistrzów. Dla mnie jednak to byli uniwersyteccy mentorzy i przyjaciele, którzy wciąż żyją ze mną w ich tekstach, w anegdocie, w rozmowie, jaką czasem prowadzę z tymi, którzy ich znali i byli dla nich ważni. Nie, nie jestem płaczką żałobną (z wiersza Miłosza). Raczej wdzięcznym przechodniem, który spotkał na swojej drodze pięknych ludzi. O nich jest ta książeczka".
Piotr Zaczkowski urodził się w 1959 roku. Od ponad pół wieku uznaje pisanie za najbardziej atrakcyjny program naprawczy. Efekty są różne. Chyba dlatego, że nie jest łatwo naprawiać życie przez całe życie.
Zbiór siedmu baśni filozoficznych autorstwa Mirosława Piróga, filozofa z Uniwersytetu Śląskiego. Autor interesuje się psychologią głębi C.G. Junga i filozofią religii. Prowadzi w świecie realnym, wraz z Małgorzatą Kunysz, Akademię Jungowską, a w świecie wirtualnym blog Inne myśli. Od 1998 roku daje wykłady, warsztaty i seminaria ukazujące powiązania pomiędzy współczesną filozofią i psychologią a starożytnymi tradycjami mądrościowymi. Słowa, którymi władam, powietrzem są tylko, a jednak cieszę nimi słuchających. Te słowa Safony są mi najbliższe. Zawsze lubiłem malować słowami rozmaite obrazy. Baśnie, które tu przedstawiam, są takimi właśnie obrazami. Przedstawiają one pewne sytuacje, zdziwienia, konieczności; to, co się zawsze przydarza, a czego nieraz nie zauważamy zajęci codziennym życiem.To jest być może ich aspekt filozoficzny. Mimo tego, że podejmują ważkie tematy, takie jak miłość czy śmierć, mają wszelako tylko jedno zadanie: by cieszyć słuchających. Ta radość może wyniknąć z odkrycia, że czytelnik ma podobny albo może całkowicie odmienny obraz świata. Acz przyznam tu, że radość z odkrycia odmienności jest rzadka. W każdym razie, oddaję oczom i umysłom czytelników owe baśnie, mając niejaką nadzieję, że ich lektura przysporzy im pewnej subtelnej przyjemności, dostępnej tylko tym, którzy lubią czarne figurki na białym tle.Od Autora
Spotkajmy się jeszcze raz, czyli 30 rozmów z ciekawymi ludźmi to zbiór najbardziej interesujących wywiadów z ludźmi teatru, filmu, muzyki, rozrywki, literatury szeroko rozumianej kultury, które ukazały się na przestrzeni 10 lat na naszych łamach. W grudniu 2025 roku mija bowiem 10 lat od wznowienia druku gazety Goniec Górnośląski. Nie planując żadnej wielkiej jubileuszowej fety, pragnę jednak tę moją dekadę z tytułem zaakcentować w ten właśnie sposób wydawnictwem w formie książki.Hanna Grabowska-Macioszek
Nostalgia do PRL może sprawić, że ta książka wyda się bliska czytelnikom. Polskie realia życia za żelazną kurtyną, starszym znane z autopsji, młodszym z filmów, książek i z relacji dziadków lub rodziców, możemy skonfrontować z doświadczeniami naszych sąsiadów. Ta sąsiedzka opowieść obejmuje zdarzenia i postaci istotne w historii NRD, w Polsce natomiast przeważnie mało znane. Książka wzbogaca polski obraz enerdówka, którego nazwa, w tym pisownia, zdradza poczucie wyższości Polaków, niekoniecznie uzasadnione.Ten polski obraz był najpierw naznaczony doświadczeniem wojennym i stereotypem złego Niemca (mimo wysiłków propagandy, która starała się odróżnić dobrych Niemców ze Wschodu od złych Niemców z Zachodu). Później, gdy rygory polityczne zelżały, a granice szerzej otwarto, polscy turyści w berlińskich domach towarowych mogli poczuć przedsmak prawdziwej zagranicy i wrócić do domu z pełnym bagażnikiem rzeczy, których w Polsce Ludowej brakowało. Większość wracała też z przekonaniem, że mimo wszystko u nas jest lepiej, bo Polska to przecież najweselszy barak w obozie. Czytelnicy Najpiękniejszej twarzy socjalizmu mogą jednak zwątpić w zasadność tej tezy.Prócz walorów edukacyjnych książka zaleca się kompozycją i wartkim językiem, który sprawia, że czyta się ją z przyjemnością. W dwustronicowych artykułach, uporządkowanych alfabetycznie niczym w słowniku, nie brak przykładów subtelnego humoru i ironii, a czasem gorzkiej refleksji. Artykułów jest 99, może to przypadek, a może żart numerologiczny. 99 artykułów napisanych przez 26 autorów i tak sprawnie przetłumaczonych, że ma się wrażenie, iż pochodzą od jednej osoby. Choć stylistycznie jednorodna, książka jest tematycznie zróżnicowana: obejmuje kulturę, sport, obyczaje, wcale nie tylko politykę. Spis treści zawsze ma w sobie coś z menu, ale tu oferta wydaje się szczególnie kusząca. Spróbujmy, bo warto. prof. Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski
Czy Melpomena mówi już po śląsku? to zbiór esejów i rozmów nie tylko o śląskim teatrze, ale także o śląskiej historii oraz pamięci. Wiele regionalnych spektakli stawało się bowiem inscenizacją tych wydarzeń, które nie mieściły się w ramach usankcjonowanej polityki historycznej. Przedstawienia powstawały z osobistego przeżycia wielu traum i przybierały frapujący kształt sceniczny. Melpomenę uczyli mówić po śląsku: Stanisław Ligoń, Stanisław Bieniasz, Kazimierz Kutz, Robert Talarczyk, Szczepan Twardoch, Zbigniew Rokita To ich dokonania formują wyobrażenia o Górnym Śląsku, to w tych wizjach od dekad odnajduje się tłumnie przychodząca na kolejne premiery publiczność. To ciekawy i bardzo potrzebny szkic krajobrazu teatralnego Śląska, widzianego oczami miłośnika muzy w śląskiej mazelonce i badacza jej konkretnych wcieleń/przedstawień. prof. Dorota Fox Autor wprowadza ład zarówno w ocenę dokonań teatralnych, jak i dotychczasową wiedzę o nich. A książka spełnia ważne funkcje społeczne, popularyzując zachodzące przemiany na polu odradzania się języka śląskiego. prof. Andrzej Linert Krystian Węgrzynek - dr nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, regionalista, publicysta. Pracuje w Instytucie Badań Regionalnych Biblioteki Śląskiej. Od 2023 jest redaktorem naczelnym rocznika Zaranie Śląskie. Współpracuje z Wydziałem Humanistycznym Uniwersytetu Śląskiego. Zajmuje się kulturą i historią Górnego Śląska. Napisał książki: Języki mitu, historii i religii w literaturze na Górnym Śląsku oraz Śląskiem wiedziony. Opowieść biograficzna. Z Alojzym Lyską rozmawia Krystian Węgrzynek. Opracował teksty dramatyczne Kazimierza Gołby (Nad Odrą wstaje zorza, Autochtonka) oraz Alojzego Lyski (Mianujom mie Hanka oraz Godajom mi Helmut), które wydała Biblioteka Śląska. Współredagował zbiory: Obraz medialny Górnego Śląska w okresie międzywojennym i Teatr Ś/śląski. Historie mówione. Pochodzi ze Starych Panewnik i tam mieszka w domu przodków.
Drogi Czytelniku! Ta bajeczna opowieść o Smoku Erwinie pozwoli Ci rozeznać się we własnych emocjach, zaakceptować inność, podpowie, jak podejmować wspólne działania. Może zachęci Cię do zgłębiania wiedzy o ekologii? Uwierz, jeśli ktoś może uratować naszą planetę, to TY! Dzięki tej opowieści na pewno uwierzysz we własną sprawczość i będziesz pozytywnie nastawiony do codzienności. Może nauczysz się piosenek, które śpiewają dzieci?
Na książkę składają się interpretacje trzech utworów Józefa Wittlina. Pierwsza z nich dotyczy Elegii do Homera i wielokrotnie poprawianych przez tłumacza przekładów Odysei, w której poeta dostrzegał odbicie najtrudniejszych doświadczeń człowieka XX wieku. Druga, omówienie poematu Ból drzewa, pochodzącego z debiutanckich Hymnów, będących reakcją na koszmar I wojny światowej, eksponuje podmiotowy charakter tego, co nieludzkie, a co towarzyszy człowiekowi i z nim współodczuwa. Bohaterem i podmiotem utworu jest bowiem drzewo, które stało się krzyżem, opowiadające swoją historię, splecioną z historią zbawienia, upominające się o prawo do odczuwania i cierpienia oraz o własną godność. Ostatni szkic, poświęcony utworowi Stabat Mater z 1942 roku, łączy tradycyjną figurę Matki Bolesnej, zwielokrotnioną od wymiarów symbolicznych po konkretne wojenne realia, z okrutnym, nowoczesnym motywem matki powieszonych. Z przedstawionych konkretyzacji wyłania się doświadczenie bólu, z którego autor Soli ziemi próbuje zdjąć osłonę i ukazać różne jego odcienie. Wychodząc od bólu własnego, przekonany jednak, że każde cierpienie domaga się podmiotowej ekspresji, w centrum zainteresowania stawia doznania najsłabszych i skrzywdzonych nie tylko ludzi, ale także zależnych od nich roślin i zwierząt.
Poetka, eseistka, badaczka literatury XVII wieku, profesor nauk humanistycznych dr hab., związana z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika w Toruniu. Autorka pięciu tomów poezji: Nikt nie kłamie (1980),
Wróżba (1981), Cztery strony światła (1986), Kaktusowe ogrody. Wiersze z Afryki (1990), Mała wyspa. A Little Island (1996). Publikuje wiersze w czasopismach: Nowy Wyraz, Poezja, Przegląd Artystyczno-Literacki, Twórczość, Topos, Akcent. Zainteresowania naukowe: poezja metafizyczna XVII wieku, emblematyka barokowa, kultura dawnej Rzeczypospolitej.
Autorka książek: Idea vanitas, jej tradycje i toposy w poezji polskiego baroku (1993, 1996), Człowiek i cierpienie w poezji polskiego baroku (2000, 2002), Anioł w poezji baroku. Dzieje postaci w kulturze dawnej Europy (2007, 2011).
Niniejsza książka przynosi odczytanie prozy Samuela Becketta w perspektywie dyskursów antropocenu. Punktem wyjścia staje się jednak odejście od realistycznych przedstawień kryzysu planetarnego, katastrofy środowiskowej czy antropogenicznej degradacji biosfery i geosfery. Szczególnie ważne w tym ujęciu okazuje się nie tyle przezwyciężenie kryzysu wyobraźni doby środowiskowej zapaści, ile jego pogłębienie. Autor, zainspirowany projektem hakowania antropocenu, odkrywa, w jaki sposób proza Becketta strukturalnie przechwytuje, podtrzymuje i destabilizuje dynamikę samej zmiany niczym zhakowanego algorytmu lub procesu. Zaproponowane w tym świetle lektury Wyludniacza, Towarzystwa i Hej na dno służą jako punkty wyjścia do pomyślenia istotnych dla samego antropocenu zjawisk, w tym: kryzysu wiedzy i władzy, upadku reprezentacji, niesamowitych wymiarów ludzkiej i nieludzkiej bliskości, praktyk zamieszkiwania świata, którego nie tylko nie da się kontrolować, ale także takiego, w którym nie da się żyć, oraz samej niemożliwości poznania i pojęcia kryzysu, który dziejąc się w skali planetarnej przekracza granice zdroworozsądkowego rozumienia.
Celem mojej książki jest zatem prezentacja sylwetek najpopularniejszych polskich pisarek i poetek XIX i XX wieku []. Z jednej strony przypominam w niej najważniejsze fakty związane z życiem tych wybitnych autorek, ich najlepsze powieści i tomy poetyckie, z drugiej przybliżam wydarzenia i utwory zapomniane, często nieznane Czytelniczkom i Czytelnikom niezajmującym się na co dzień badaniem literatury, ale zawsze interesujące i frapujące. Czasem daję zaledwie zarys postaci i jej twórczości, czasem bardziej wnikliwą analizę (wybranych) faktów biograficznych, dzieł czy pozycji w historycznoliterackiej tradycji. Poszukuję zwykle takich przestrzeni i czasów, w których mistrzynie polskiej prozy i liryki schodzą z pomników (choć większość ich nawet nie ma) i stają się ludźmi kobietami, córkami, siostrami, matkami, żonami, kochankami, przyjaciółkami.
Urodzony w 1956 r. w Zgierzu. Poeta, prozaik, malarz, twórca teatru. Debiut teatralny (zaocznie) u Andrzeja Wajdy w latach 80. XX w., spektakl Strojenie. W 1992 r. założył w Rybniku pierwszy teatr plastyczny Paparapa, a potem Teatr Mariana Bednarka, który działał m.in. przy Domu Kultury w Rybniku-Boguszowicach do 1920 r. Autor tomików wierszy: Kawałek życiorysu (1991), Notatki z prowincj (1998), Granice-Graniczki (2004), Kim jestem? (2007), Obrazowiersze (2008), Rozmowa z ptakiem (2014), Widowisko (2018), zbiorów próz Sianoskręt (2012) i Zapiski (2016), Zbiór Wierszy PROWINCJA (2021), LITERKI (2023), Wiersze (20052024) (2024). Publikował m.in.: Twórczość Czas Kultury, Fraza, Rita Baum, Nowa Okolica Poetów, Topos, PAL, Strony, Elewator, Wyspa, Miesięcznik Literacki, Okolice, Radar, Śląsk, PsiVino (Czechy), Helikopter, Morska Latarnia, Migotania, w międzynarodowych antologiach Przewodnik Po Zaminowanym Terenie (Wrocław 2016) i wydanej w Bułgarii Akotrsiszljubow (2018).
Wiersze tłumaczone na język angielski i niemiecki.
Zrealizował 25 spektakli, 6 performance, 4 happeningi, 3 etiudy, które wystawiał na najważniejszych festiwalach teatru alternatywnego w kraju (Malta, Reminiscencje Teatralne, Łódzkie Spotkania Teatralne, Biesiada Teatralna w Horyńcu), a także na Międzynarodowym Festiwalu Działań Ulicznych LaStrada w Kaliszu, Międzynarodowym Festiwalu Wertep w Białowieży, w Teatrze Witkacego w Zakopanem, oraz za granicą, m.in.: Francja, Ukraina. Laureat 16 nagród teatralnych i 16 literackich, m.in. dwukrotnie nagrodzony w konkursie im. K.K. Baczynskiego w Łodzi. W 2007 r. otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Rybnika w dziedzinie kultury oraz Nagrodę Internautów Człowiek Roku 2012. Rybnik.Com.Pl.
Mieszka w Czernicy koło Rybnika.
Nielzja to opowieści dla ludzi ciekawych świata, dla lubiących reportaże i literaturę faktu. To subiektywne spojrzenie autora na ludzi zamieszkujących olbrzymie obszary Rosji i tereny postsowieckie. Próba odgadnięcia: Homo Sovieticus, jaki on jest? Autor nie stawia diagnozy, opowiadając, konkluzję pozostawia Czytelnikom.
Janusz Plewniak - z wykształcenia po studiach na Uniwersytecie Wrocławskim - fizyk.
Jest kuratorem socjalnym.
Z zamiłowania podróżnik, imał się w życiu wielu zajęć i profesji.
Publikuje teksty i zdjęcia głównie w prasie polskiej i polonijnej.
Od 1990 roku mieszka w Niemczech.
Od 2021 roku jest związany z Wydawnictwem Śląsk, gdzie jest częstym autorem w miesięczniku o tej samej nazwie Śląsk oraz autorem książek reportażowych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
