Kazimiera Gruszczyńska z d. Pochwalska urodziła się 3 listopada 1912 roku w Sosnowcu, w inteligenckiej katolickiej rodzinie Anieli i Artura Pochwalskich. Z wyróżnieniem ukończyła Liceum Handlowe w Królewskiej Hucie (ob. Chorzów). Dom i Harcerstwo ukształtowało jej charakter w duchu patriotycznym i szacunku dla drugiego człowieka. Za działalność męża Czesława Gruszczyńskiego w zagłębiowskim ruchu oporu oboje zostali aresztowani przez Gestapo 12 lutego 1943 r. razem z półtoraroczną córką Lucyną i teściami. Mąż po sześciu tygodniach tortur został rozstrzelany w Auschwitz, Kazimiera trafiła do Auschwitz-Birkenau, a teściowie do obozu pracy. Cudem uwolniona córka trafiła pod opiekę dziadków Pochwalskich. Kazimiera bardzo świadomie przeżyła obozowe piekło. Jak na taśmie filmowej utrwaliła w pamięci obraz obozów: Auschwitz, Birkenau, Chemnitz i Teplice - 28 miesięcy permanentnego głodu, wszy, szczurów, mdlących dymów krematoryjnych i ludzkich szkieletów. Przy życiu i zdrowych zmysłach utrzymywała ją pamięć o córce i rodzicach oraz fizyczne i psychiczne wsparcie współwięźniarek. Samotność w obozie była śmiercionośna. Po uwolnieniu i niełatwych latach budowania życia od nowa, Kazimiera dożyła 98. roku życia. Do ostatnich dni zachowała doskonałą pamięć i sprawność fizyczną. Do 90. roku życia uprawiała piesze wędrówki na tatrzańskich szlakach. Kochała Boga, ludzi i góry. Bardzo często pielgrzymowała z modlitwą do Auschwitz-Birkenau śladami znajomych i bezimiennych ofiar, których prochy tam pozostały. W poczuciu obowiązku zdawała relację z obozowego dramatu, bez cienia nienawiści do niemieckich oprawców. Na podstawie spisanych przez córkę relacji powstała książka Ocalona z obozu śmierci.
Młodzieżowej diasporze migranckiej w Niemczech lat 80. Książka Kornelii Golombek Z podręcznikiem do nauki niemieckiego i samoświadomością kulturową. Wspomnienie o młodzieżowej diasporze migranckiej w Niemczech lat 80. jest interdyscyplinarnym studium poświęconym doświadczeniom młodych migrantów, którzy w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych trafili do placówek edukacyjnych i internatów prowadzonych przez Fundację Otto Benecke. Bohaterami publikacji są młodzi ludzie przybywający do Republiki Federalnej Niemiec m.in. z Polski, byłego Związku Radzieckiego i Afganistanu. Ich biografie kształtowały wydarzenia polityczne epoki: stan wojenny w Polsce, przemiany zachodzące w krajach bloku wschodniego oraz sowiecka interwencja w Afganistanie. W nowym kraju musieli zmierzyć się nie tylko z barierą językową, lecz także z odmiennym systemem edukacji, utratą dotychczasowego środowiska społecznego i koniecznością ponownego określenia własnej tożsamości. Autorka łączy perspektywę uczestniczki opisywanych wydarzeń z refleksją naukową odwołującą się do pedagogiki migracyjnej, socjologii, psychologii społecznej oraz teorii pamięci. Analizuje procesy wtórnej socjalizacji, kulturowego zakorzenienia i wykorzenienia, powstawania więzi grupowych, a także napięcie pomiędzy integracją a społeczną i edukacyjną segregacją. Szczególne miejsce zajmuje zagadnienie grupy rówieśniczej, która w warunkach migracji stawała się źródłem poczucia bezpieczeństwa, solidarności i odporności psychicznej. Istotną część książki stanowi dwadzieścia wywiadów z byłymi stypendystkami i stypendystami Fundacji Otto Benecke. Rozmowy przeprowadzone w latach 2024-2025 ukazują wydarzenia z dwóch perspektyw: doświadczenia ówczesnych nastolatków i młodych dorosłych oraz ich współczesnej, retrospektywnej oceny. Rozmówcy wspominają naukę języka niemieckiego, przygotowania do matury, warunki życia w internatach, relacje z nauczycielami, różnice kulturowe oraz przyjaźnie powstające w wieloetnicznym środowisku. Publikacja nie jest jednoznaczną oceną ówczesnego systemu edukacyjnego. Stanowi raczej próbę zachowania pamięci o pokoleniu młodych migrantów oraz opisania społecznych i kulturowych mechanizmów, które pozwalały im odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Indywidualne historie tworzą tu zbiorowy obraz migracji jako doświadczenia straty i niepewności, ale również adaptacji, budowania wspólnoty i odzyskiwania sprawczości.
Śląsk mnie wychował, życie poprawiło Na Śląsku każde wspomnienie ma swój zapach: czasem węgla, czasem obiadu u mamy, czasem niedzielnego piwa kupionego na lewo. W swych opowieściach autor wraca do historii własnych i cudzych prawdziwych, prawdopodobnych i tych, które tylko życie mogło dopisać; z humorem i dystansem opowiada historie, które wydarzyły się naprawdę, bo życie bywa najlepszym scenarzystą. Od dramatów pokoleń wywożonych w głąb ZSRR, przez codzienne śląskie rytuały, aż po anegdoty znane tylko tym, którzy tu żyją lub choć raz poczuli ten świat pod skórą. To książka o ludziach z pogranicza geograficznego, kulturowego i emocjonalnego.
Ten almanach przypomina, jak wielką rolę w rozwoju kolejnych pokoleń artystów odegrały warsztaty, szkoły i mistrzowie, a także jak ważne są relacje, scena i bezpośredni kontakt z publicznością. To opowieść o determinacji, pracy i odwadze twórczej, ale też o radości wspólnego muzykowania i sile środowiska jazzowego w Polsce. Rekomendujemy tę książkę zarówno doświadczonym miłośnikom jazzu, jak i tym, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z muzyką improwizowaną. To cenna kronika pamięci i inspirujące świadectwo, że jazz w Polsce ma głębokie korzenie i wciąż żywą, twórczą przyszłość. Janusz Mackiewicz Prezes Stowarzyszenia Muzyków Jazzowych
Pisałem wyłącznie o ludziach, których życiowe drogi przecięły się z moją to stanowiło jedyne kryterium doboru. Nasze spotkania były możliwe dzięki temu, że ślady egzystencji każdego człowieka są niezatarte. Wszyscy jesteśmy wpisani w przeogromny węzeł wydarzeń, nie mający żadnych granic czasowych. Ta książka opisuje kilkadziesiąt włókien tego splotu.
Biznes w spódnicy to nie kolejny poradnik o tym, jak odnieść sukces. To książka o odpowiedzialnym przywództwie, odwadze samodzielnego myślenia i budowaniu biznesu opartego na charakterze, kompetencjach i wartościach. Sylwia Piątkowska prawniczka, menedżerka i praktyk biznesu prowadzi Czytelników przez realny świat przedsiębiorczości: od pierwszych decyzji, przez zarządzanie ludźmi, finansami i ryzykiem, aż po etykę, bezpieczeństwo i relacje w biznesie. Bez lukrowania, bez obietnic szybkiego sukcesu. Za to z ogromnym szacunkiem do pracy, prawa i ludzkiego potencjału.
Życie w Korytarzach marzeń, jest po prostu Nie do wiary. Nie do wiary to pełen ciepła, humoru i dziecięcej wyobraźni zbiór bajek-wierszy autorstwa Romualda Cudaka. Utwory powstały głównie z myślą o ukochanych wnukach autora, dzięki czemu emanują serdecznością, uważnością na świat dziecka i radością wspólnego odkrywania codziennych cudów. Książka prowadzi młodych czytelników przez niezwykłe Korytarze marzeń, gdzie spotykają zaziębiony ząb, bałwanki, kreta i kota, a nawet uczestniczą w bitwie na palce. W części Ptaki-cudaki dzieci poznają barwnych ptasich bohaterów kolibra, sójkę, wronę, srokę czy żurawia i wraz z nimi przeżywają zabawne oraz pouczające przygody. Lekki, rytmiczny język, pogodny nastrój i bogactwo wyobraźni sprawiają, że wiersze doskonale nadają się zarówno do samodzielnego czytania, jak i do wspólnego rodzinnego odkrywania.
Książka - powstała przy okazji pięćdziesięciolecia śląskiego filmoznawstwa, a więc środowiska filmoznawców związanych z Uniwersytetem Śląskim - proponuje wgląd w różne aspekty istnienia oraz funkcjonowania wiedzy o filmie, kinie oraz współczesnych mediach ekranowych autorów z własnego podwórka, ale również z zewnątrz, zwracając się także ku kwestiom dotąd niepodejmowanym. I tak, z obszernym bilansem dziejów śląskiego filmoznawstwa autorstwa Andrzeja Gwoździa, od samego niemal początku świadka wzrastania ośrodka (w latach 19942019 kierownika Zakładu Filmoznawstwa i Wiedzy o Mediach), sąsiadują rozważania Eugeniusza Wilka, filmoznawcy z najdłuższym spośród Krakowian stażem śląskim, lokujące śląską szkołę filmoznawstwa w horyzoncie kształtowania się rodzimej wiedzy o filmie w latach 70. i 80. XX stulecia. Obok szkicu Krzysztofa Loski ukazującego inwigilację środowiska śląskich filmoznawców przez Służbę Bezpieczeństwa PRL, czytelnik otrzymuje refleksję o katowickich latach Alicji Helman, inicjatorki powołania do życia filmoznawstwa w Uniwersytecie Śląskim, datowaną na rok 1998 (a więc z perspektywy trzynastu lat po wyjeździe do Krakowa). Wacław Osadnik, slawista i językoznawca ściśle współpracujący ze śląskim Zakładem (choć formalnie niebędący jego członkiem), proponuje z kolei szkic teoretyczny rewindykujący metodologię tzw. Leopardów, grupy filmoznawców skupionych wokół Alicji Helman zainteresowanej głównie problemami języka i logiki (nazwa ta na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego stulecia przylgnęła do całego zespołu Zakładu).
Książka Kino Marka Hłaski, której pierwsze wydanie ukazało się dwie dekady temu, wciąż pozostaje jedną z nielicznych monografii poświęconych adaptacjom (adaptacja to wyjątkowo umowny termin) filmowym książek Marka Hłaski. W roku 2004 była w gruncie rzeczy pierwszą i długo jedyną publikacją dotyczącą jak mówi tytuł Kina Marka Hłaski. Tekst został dobrze przyjęty przez znaczących filmoznawców, takich jak m.in. Ewelina Nurczyńska-Fidelska czy Andrzej Gwoźdź.W monografii piszę, generalnie, o trzech książkach i filmach na ich podstawie nakręconych. Trzech ekranizowanych tytułach, bo właśnie te trzy obrazy w mojej opinii są najważniejsze. Będą to: Pętla (1957), reż. Wojciech J. Has, Ósmy dzień tygodnia (1958) reż. Aleksander Ford i Baza ludzi umarłych (1959), według opowiadania Następny do raju, reż. Czesław Petelski. Kto przeczytał te książki i obejrzał te filmy, długo ich nie zapomni. Jakkolwiek filmów na podstawie prozy Hłaski jest więcej o czym też piszę i co sygnalizuję w książce. Z Wprowadzenia do drugiego wydania
Polski czytelnik dostaje do rąk książkę o utworze, którego wpływu na współczesną kulturę nie sposób przecenić.Dezyderata to zbiór norm moralnych, może nie kompletny, ale dający wskazówki, jak żyć szczęśliwie. Kim jest autor Dezyderatów? Max Ehrmann, człowiek niezwykły, prawnik z wykształcenia, bankier z zawodu,pisarz z powołania, całe życie mieszkał w niewielkim miasteczku w stanie Indiana, gdzie znajdował czas na wytchnienie i szukanie spokoju wewnętrznego w przemyśleniach i lekturach, które niewątpliwie były inspiracją do napisania Dezyderatów przewodnika po życiu pełnym i szczęśliwym. (ze Wstępu Kazimierza W. Jankowskiego)
Czwarta księga serii Blask Arcydzieł zawiera eseje prof. Jerzego Paszka publikowane w latach 2023-2025 w miesięczniku Śląsk (z wyjątkiem dwu tekstów z roku 2015 i 2026). Tom podzielono na trzy części Kontynuacje, Inkorporacje i Autoprezentacje. W części pierwszej autor rozszerza swoje charakterystyki Pana Tadeusza i Lalki, sygnalizuje odkrycie rękopisu Podróży do Ziemi Świętej z Neapolu Juliusza Słowackiego, przypomina nowele i powieści Stefana Żeromskiego (porównując naturalizm Ludzi bezdomnych z reportażowym realizmem Ziemi obiecanej Władysława S. Reymonta), sprawdza, jak na tle pierwszego przekładu wygląda drugie tłumaczenie Ulissesa Jamesa Joycea, analizuje przekład poezji Wisławy Szymborskiej na język angielski, daje zarys dorobku polonisty Marka Piechoty, zajmuje się antykryminałem lub kryminałem lingwistycznym Krzysztofa Bartnickiego (Zespół Odepa). W części drugiej tegoż tomu znajdziemy nazwiska poetów, dramaturgów i powieściopisarzy, o których w trzech księgach Blasku Arcydzieł szerzej nie mówiono. Są to: Norwid, Wyspiański, Przybyszewski, Witkacy, Pawlikowska-Jasnorzewska. Doszły tu jeszcze sylwetki zmarłych, ale znanych prof. Paszkowi polonistów: Markiewicza, Sławińskiego, Makowieckiego, Adamczyka i Ziejki. W następnej części przedstawia autor swoją bibliotekę (a w niej pokaźny zbiór słowników), koleje kariery naukowej, zmarłych kolegów z Uniwersytetu Śląskiego, a także bogactwo materiałów zawartych w kolejnych Rocznikach Literackich; pisze też o dedykowanych polonistom księgach jubileuszowych. Podsumowaniem i tomu, i poprzednich woluminów, jest esej o arcydziełach, bestsellerach i czytadłach w wiekach XIX-XXI. W aneksie mowa jest o rzadkich wyrazach w literaturze i krzyżówkach szaradzistów. Dowodem jest tu m.in. prezentowana na okładce plansza, zwierająca układ dość tajemniczych słów i słówek (od chrzeptów, oń i oż, aż po zadosyćuczyńmyż i źreb).
Zbiór felietonów z lat 2023-2026 "Spędziłem na łamach miesięcznika Śląsk czas od lipca 2023 do stycznia 2026. Ponad dwa i pół roku. Napisałem 29 felietonów. Prawie 200 tysięcy znaków ze spacjami. Mogłaby z tego powstać mała książka. Dużo się w tym czasie nauczyłem. I kiedy spoglądam na ten mój dorobek, dostrzegam kilka wyraźnych linii rozwojowych, powtarzających się tematów. Są to oczywiście: Śląsk, Polska, Rosja w kontekście wojny w Ukrainie, ale również szerzej, jako kultura czy wręcz cywilizacja. Było bardzo poważnie, jak w tekście o filmie Strefa interesów i żartobliwie o wyprawie z córką do Zakopanego. Patos mieszał się z sarkazmem, ciepłą ironią czy dystansem". Tomasz Słupik dr nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce. Przedmiotem jego zainteresowań naukowych jest przede wszystkim filozofia polityczna. Znawca historii, kultury i współczesnych stosunków narodowościowych na Górnym Śląsku. Autor licznych artykułów naukowych i popularnonaukowych z tej dziedziny. Od 2003 roku zawodowo związany z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach.Publicysta zajmujący się sprawami życia politycznego i społecznego ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki górnośląskiej. Komentator życia politycznego w ogólnopolskich i regionalnych mediach.
Zbiór felietonów publikowanych przez profesora Krzysztofa Łęckiego w "Głosie. Gazecie Polaków w Republice Czeskiej"" Pierwszy felieton profesora Łęckiego ukazał się na łamach Głosu we wtorek 27 marca 2018 roku. Zaanonsowałem go słowami: Dziś na naszych łamach debiutuje dr hab. Krzysztof Łęcki z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, jeden z najbardziej cenionych polskich socjologów. Zaprosiłem go do współpracy, bo wiem, że prawdziwy świat, prawdziwe życie zaczyna się gdzieś indziej, a pan Krzysztof, który jest bardzo wnikliwym obserwatorem rzeczywistości, pomoże nam znaleźć drogę do lepszego jutra. I tak właśnie jest od siedmiu lat.Tomasz Wolff, redaktor naczelny Głosu
Książka poświęcona jest nakreśleniu mapy górnośląskiego studenckiego ruchu teatralnego i wskazaniu istotnych kontekstów jego funkcjonowania i rozwoju. W zasadniczej części zostały omówione cztery górnośląskie teatry szczególnie aktywne i doceniane w ogólnopolskim środowisku akademickim: Teatr 12a, Cogitatur, Wiatyk i VIDE. Wskazano okoliczności ich powstania, przybliżono osobowość artystyczną liderów, formy pracy i proces kształtowania się języka scenicznego oraz repertuar prezentowany na scenach.
Podczas okupacji, w odległości około trzech kilometrów od centrum miasta, w przysiółku Jastrzębia Dolnego na Pochwaciu w gospodarstwie Dominika Kani funkcjonuje sztab Rybnickiego Inspektoratu Armii Krajowej. A niedaleko od tego miejsca stał dom Florentyny Ździebło, z którego wywodzi się legendarny Kordian, Dominik Ździebło, dowódca największego Zgrupowania AK Żelbet na południu Polski, który swoimi odpowiedzialnymi decyzjami dwukrotnie zapobiegł zniszczeniu Krakowa. Niezwykły los spotkał rodzinę Zdziebłów, w tym szczególnie Annę Ździebło, która po dwóch okupacjach, niemieckiej i stalinowskiej, już po wyzwoleniu Polski była zmuszona ukrywać się do 1956 roku. Nie mogła wziąć udziału w pogrzebie swej matki. Dwie siostry i matka Dominika Ździebły w 1944 roku stały się ofiarami gestapo, jak wcześniej, w czasie obławy, stary powstaniec Dominik Kania, stracony w obozie koncentracyjnym w Gross-Rosen. Pochwacie, jako mała enklawa, dziś wchłonięta przez wielką aglomerację, w 1944 roku przeżyło obławę zorganizowaną przez znaczne siły gestapo i innych sił policyjnych hitlerowskiego okupanta. Bodaj jedyną taką obławę na okupowanym Górnym Śląsku. Tę skromną publikację poświęcam tamtym Bohaterom, którzy wczoraj walczyli i oddawali życie, aby mogło żyć i tworzyć się nowe dzisiaj tak pięknej i bliskiej mi mojej Małej Ojczyzny. Ze wstępu Józefa Musioła
Roger remiks. Juliusa Rogerera Pieśni Ludu Polskiego w Górnym Śląsku to nowe wydanie jednego z najważniejszych zbiorów śląskich pieśni ludowych z XVIII i XIX wieku. Całość opracował, krytycznym wstępem oraz komentarzami opatrzył Grzegorz Płonka (muzyk, wokalista, pisarz i publicysta z Katowic). Juliusz Roger zapisywał pieśni w polszczyźnie literackiej, z zachowaniem znaków diakrytycznych charakterystycznych dla języka polskiego. Ocalił to, co najważniejsze sens, melodię i emocjonalny ton pieśni, ale nie mógł zachować ich żywego języka w całym jego bogactwie. Współczesne wydanie zawiera także tłumaczenia każdej z pieśni na język śląski autorstwa Bogdana Kallusa, Grzegorza Kulika i Marcina Melona. Są one próbą ożywienia dawnych tekstów w zgodzie z ich pierwotnym charakterem, z szacunkiem dla śląskiej tradycji i jej językowego piękna. Dzięki nim pieśni zyskują dziś nowy wymiar brzmią tak, jak mogły brzmieć w ustach ludzi, którzy je śpiewali.
Mimo że moc oddziaływania afektywnego języka uwidacznia się w wielu tekstach Zyty Rudzkiej, to do tej pory utwory te nie zostały poddane analizie i interpretacji we wspomnianym kontekście. Zamierzam więc przyjrzeć się twórczości autorki "Białych klisz" przez dwojaki pryzmat: języka i krytyki afektywnej. W trzech rozdziałach interpretacyjnych planuję uważnie zbadać formę narracyjną oraz konstrukcję utworów i bohaterów ze wspomnianej perspektywy. Szczególnie ważne będą zatem dla mnie forma, konstrukcja bohaterów, ich język oraz narracja powieści: "Ślicznotka doktora Josefa", "Krótka wymiana ognia" oraz "Tkanki miękkie". W wymienionych tekstach dostrzegam wyjątkowo silny ładunek afektywny. Wyraźnie uwidacznia się on w języku, który jak mówi autorka daje po mordzie, czyli obezwładnia i atakuje odbiorcę zarówno tego realnego, jak i wymyślonego, stworzonego na potrzeby powieści. W języku wyrażają się także emocje definiujące między innymi zjawisko erotyzmu oraz afekty takie jak: wstręt, strach, wstyd i gniew. Ze Wstępu
Nowa powieść Dariusza Zalegi historyka, dziennikarza, a przede wszystkim pasjonata Śląska i jego niepokornej, ludowej historii. Autora m.in. książki Chachary. Ludowa historia Górnego Śląska Ziemowit Szczerek: Lubię historie alternatywne, a im bardziej wkręcające się w detale rzeczywistości tym lepiej. Pół albo i więcej życia żyłem obok Śląska, może trochę w jego cieniu, może trochę go sam, na własny użytek, sobie zacieniając, i patrzę na ten region jako coś nie własnego, ale bliskiego i sąsiedzkiego. I tym bardziej ciekawy byłem, co tam Zalega wymyśli w kategorii jego alternatywnych dziejów. Jeśli jednak dodać dwa do dwóch, Zalegowe lewicowe inspiracje, piwną duszę, śląskie serce i fascynację historią, szczególnie regionalną, musiało wyjść co wyszło: opowieść o tym, co by było, gdyby po I wojnie światowej na terenie Śląska powstała Ludowa Republika Węglowa. I bezczelnie rozpychała się łokciami, próbując wpłynąć na losy regionu, a jeśli regionu to prawem domina i świata. Żywioły śląski, polski, niemiecki, czeski wszystko się tu miesza i tworzy coś, co, cóż, trzeba przyznać jest całkiem zaskakujące i nieoczywiste.
Spróbowałem w niniejszej książce opisać to, co najbardziej fascynujące w poezji Leśmiana: przemianę jako zasadę istnienia świata, człowieka, natury i miłości. Przejawiającą się chociażby w niezwykłym, barwnym i ostrym obrazie czerwonego maku, który staje się krwistym kogutem, a także w intensywnych splotach natury wydarzających się w ogrodzie, lesie, kosmosie i w człowieku; szczególnie w miłości. W czasie lektury okazało się, iż owe metamorfozy wnikają w jego wierszach coraz głębiej w Byt i tekst: człowiek staje się nie tylko innym baśniowym czy mitycznym kształtem, lecz okazuje się istnieniem wielopunktowym, a świat zaczyna bytować na granicy nicości. Przemiana dzieje się w samej materii, w fundamencie istnienia. Najbardziej fascynujące są te metamorfozy, które docierają do kresu: albo w niepowstrzymanym, kosmicznym locie ognistego wozu, gdy wszystko przestaje być sobą (Eliasz), albo blisko, u kresu poznania; dotykamy nagiego Bytu, który okazuje się Tłem, poza jakimkolwiek kształtem, białym obłokiem z liliową przekreską (Zwiewność). Możemy wtedy świat zobaczyć na nowo i poczuć, jak stajemy się kimś innym.
Łukasz Górnicki, jeden z najwybitniejszych pisarzy renesansowych i twórca wzoru klasycznej prozy w języku polskim, za życia oddał drukarskiej prasie tylko część napisanych przez siebie dzieł. Opublikowanie po jego śmierci pozostałych w rękopisie utworów można łączyć z sensacyjnymi losami jego traktatu politycznego pt. Rozmowa Polaka z Włochem, który padł łupem literackiego złodzieja w marcu 1616 roku. W sierpniu tegoż roku synowie pisarza, Jan i Łukasz, ujawnili dokonanie plagiatu przez szlachcica z ziemi przemyskiej, wydając traktat w wersji poprawionej przez ojca.Należy przypuszczać, iż przedsięwzięta przez braci edytorska aktywność w obronie praw autorskich rodzica, zaowocowała wznowieniem i wydobyciem z manuskryptów innych dzieł Górnickiego, za co największą zasługę należy przypisać Łukaszowi synowi. Choć potomek renesansowego pisarza przejawiał ambicje literackie, to jednak w pamięci potomności zapisał się jako wydawca dzieł rodzica. I właśnie w tej roli podzielił jego los, stając się ofiarą literackiego złodzieja
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
