Czy Lady Gaga, wcielając się w kolejne role we własnym medialnym spektaklu, rozbraja normy płciowe, czy może gra zgodnie z zasadami różowego kapitalizmu? Dlaczego szeptany wokal i melancholijna estetyka Billie Eilish mogą być równie wywrotowe, co krzyk punkowego protestu? W jaki sposób Janelle Monáe i Childish Gambino w swoich sonicznych manifestach inności balansują między afrofuturystycznymi utopiami a afropesymizmem? Jak post-klubowa estetyka Charli XCX zmienia wektory między autentycznością a ironią? I dlaczego Kylie Minogue, ikona tanecznego eskapizmu, wciąż dyktuje queerowy rytm kultury pop? Słuchanie współczesnej muzyki popularnej to wejście w niekończący się labirynt pytań. Wystarczy wiedzieć, jak słuchać, by dowolna lista przebojów zamieniła się w repertuar istotnych problemów społecznych, kulturowych i ekonomicznych.Ciała do słuchania to mixtape szkiców o najnowszej muzyce popularnej. Konrad Sierzputowski pokazuje, jak struktury dźwiękowe przekształcają śpiewające i słuchające ciała w miejsca politycznego oporu i seksualnej transgresji. Muzyka popularna nieustannie negocjuje granice normatywnych i nienormatywnych form cielesności. To przestrzeń niekontrolowanych pragnień, w której toczy się walka o prawo do przekraczania reżimów politycznych. Ciało zasłuchane to ciało buzujące potencjałem rewolucyjnym.
„Książka Słuchając hologramu. Cielesność wirtualnych zespołów animowanych jest efektem fascynacji ruchem i cielesnością – dwoma podstawowymi cechami sztuki animacji i muzyki. Niniejsza praca jest także wyrazem chęci wypełnienia i usystematyzowania pewnych luk w historii i teorii muzyki popularnej, stanowi próbę odpowiedzi na pytanie o miejsce ciała artysty w doświadczeniu muzycznym […]. Zespoły wirtualne to zjawisko trudne do jednoznacznego określenia i przez to trudne do uchwycenia. To grupy i artyści, którzy nie istnieją jednoznacznie w rzeczywistości. Są bytami zmediatyzowanymi, których twórczość nierozerwalnie związana jest z medium ich prezentacji. To zarówno fikcyjne zespoły opisane w literaturze, grupy muzyczne występujące na potrzeby filmów i seriali, jak i bohaterowie gier muzycznych, ale także grupy animowane i to na nie zwróciłem swoją uwagę. W polu mojego zainteresowania znalazły się więc zespoły, w których wszyscy artyści są reprezentowani przez formy graficzne i animowani różnymi technikami artystycznymi […]. Jeżeli koncerty grup muzycznych mogą powiedzieć nam coś więcej o nas samych jako o odbiorcach i uczestnikach kultury współczesnej, to wydaje mi się, że właśnie dzięki występom zespołów animowanych jesteśmy w stanie na nowo i na nowych zasadach doznawać cielesności i jednocześnie zatracić ją w muzyce, która może jawić się jako somatoestetyczny fenomen”.
(Ze Wstępu)
Konrad Sierzputowski – kulturoznawca i muzykoznawca. Doktorant w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych na Wydziale Polonistyki UJ. Publikował między innymi w „Przeglądzie Kulturoznawczym” i „Kulturze Popularnej”. W 2017 roku prowadził badania na Columbia University Department of Music w Nowym Jorku. Pomysłodawca i organizator Ogólnopolskiej Konferencji Popular Music Studies „MUTE”. Zajmuje się somatoestetyką wydarzeń muzycznych i zjawiskiem ucieleśnienia w muzyce popularnej oraz kolekcjonowaniem muzycznych kuriozów XX i XXI wieku.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
