Uwolnienie się od życiowych neuroz, przezwyciężenie doświadczeń związanych z porażkami i odważne zwrócenie się ku przyszłości, miłość i sens życia „innego”, tego duchowego, które daje nadzieję wykraczającą poza doczesność – to tematy poruszane w tej książce. Autor wspomina swoją pisarską drogę, by raz jeszcze towarzyszyć czytelnikom w wędrówce po ścieżkach ludzkiego życia, często najeżonych trudnościami i usianych zniechęceniem, zwątpieniem, rozpaczą. Pokazuje, że aby bez lęku i bez wahania spoglądać daleko przed siebie, trzeba najpierw wniknąć głęboko w swoje wnętrze. Trzeba stać się w pełni świadomym, wolnym i dojrzałym człowiekiem. Valerio Albisetti, psycholog i psychoterapeuta, jedna z najbardziej znaczących postaci współczesnej psychoanalizy, twórca psychoterapii personalistycznej. Wykładowca uniwersytecki, ceniony konsultant do spraw zarządzania, między-narodowy prelegent, autor licznych książek o tematyce psychoduchowej, prawdziwych bestsellerów tłumaczonych na wiele języków. Ostatnio nakładem Wydawnictwa „Jedność” ukazały się następujące publikacje: „Tęsknota serca”, „Odrobina depresji nie zaszkodzi”, „Piękno średniego wieku”, „Udane życie – to wciąż możliwe”, „Vademecum człowieka spełnionego”.

Nie wyobrażam sobie, by dało się odnieść w życiu sukces, jeśli człowiek nie zaangażuje się w to całym sercem. To samo dotyczy sztuki przetrwania - ci, którym udaje się wyjść z opresji, niezależnie od płci, zawsze dają z siebie wszystko. Zarówno w życiu, jak i w surwiwalu, jeżeli się łamiesz przegrywasz.Nie wyobrażam sobie, by dało się odnieść w życiu sukces, jeśli człowiek nie zaangażuje się w to całym sercem. To samo dotyczy sztuki przetrwania - ci, którym udaje się wyjść z opresji, niezależnie od płci, zawsze dają z siebie wszystko. Zarówno w życiu, jak i w surwiwalu, jeżeli się łamiesz przegrywasz. Bear Grylls Urodzony, by przetrwać to nie tylko zwykły poradnik, to podręczne koło ratunkowe, które uczy jak wyjść z opresji nawet w najbardziej ekstremalnych sytuacjach. Pokazuje jak: przeprawić się przez rzekę pełną piranii, zdobyć wodę na suchej jak pieprz pustyni, odpędzić niedźwiedzia grizzly. Brytyjski alpinista i podróżnik Bear Grylls zdradza podstawowe sekrety przetrwania, opisuje zdobyte przez siebie umiejętności, nawiązuje do prawa przyciągania, uczy jak utrzymać sprawność ciała i pogłębić wolę życia. Przedstawione w tej książce umiejętności, o ile zostaną odpowiednio przyswojone i wyćwiczone, zwiększają szansę przeżycia, zwłaszcza jeśli samotnie znajdziemy się w którymś z opisanych wrogich światów. Umiejętności to podstawa, aby stać się wszechstronnym specjalistą od surwiwalu. Sprawność fizyczna ułatwia wydostanie się z opresji. W końcu dzięki ćwiczeniom funkcjonowanie mózgu i zdolność koncentracji wznoszą się na najwyższy poziom efektywności - jedno i drugie są nam niezbędne w chwili zagrożenia. W każdej sytuacji ekstremalnej ważną rolę odgrywa szczęście. Ale nie zawsze jest ono kwestią przypadku. Dużo zależy od naszej wiary w powszechne prawo przyciągania, bowiem przyciągamy to, co chcemy. Najwięksi odkrywcy są zawsze pełni ekscytacji, pozostają optymistycznie nastawieni i z góry zakładają wygraną. Te cechy warto w sobie pielęgnować. Wola życia stanowi o istocie przetrwania. Jeśli jest silna i wsparta dodatkową determinacją, zawsze musi się udać. Do istoty surwiwalu należy przede wszystkim nadzieja. W końcu, jak mawia popularyzator sztuki przetrwania: Pesymista w szansach dostrzega trudności, optymista trudności przekształca w szanse. Kup zestaw książek Bear Grylls. Razem taniej!  Urodzony by przetrwać Spis treści WSTĘP ... 7 PODSTAWY PRZETRWANIA ... 12 ROZDZIAŁ 2 GÓRY LATEM ... 64 ROZDZIAŁ 3 NA MROZIE ... 102 ROZDZIAŁ 4 DŻUNGLA ... 144 ROZDZIAŁ 5 PUSTYNIA ... 184 ROZDZIAŁ 6 MORZE ... 216 CZTERY WARUNKI PRZETRWANIA ... 247 ZAKOŃCZENIE ... 248 INDEKS ... 251 MOJE MOTTO ... 254

Poradnik odkrywający tajemnice niezależnej kobiety, która nigdy nie przestaje być sobą.. Życzliwe usposobienie i silny charakter pomagają wybrnąć jej nawet z najtrudniejszej sytuacji. Siła charakteru superbabki przejawia się subtelnie. Jest kobietą zawsze trzeźwo myślącą, dla której życiowa rutyna to gra, której sama ustala reguły. Daje jej to pewność siebie i poczucie wolności. Nasze dni są wypełnione po brzegi, tak szczelnie, że często jeden zlewa się z drugim. Staramy się pogodzić życie zawodowe i rodzinne, znaleźć czas dla przyjaciół, a przy tym wszystkim zawsze świetnie wyglądać. Z roztargnienia zwracamy się do dzieci per Archie lub Honey (to imiona naszych psów), a mężowie zajmują tak niską pozycję w łańcuchu pokarmowym naszej codziennej rutyny, że niemal nie zwracamy na nich uwagi. Z zazdrością myślimy o Margaret Thatcher, której do normalnego funkcjonowania wystarczała odrobina snu, i zaczynamy marzyć, by doba miała 48 godzin – wtedy mogłybyśmy zrobić jeszcze WIĘCEJ... I popaść w jeszcze większe szaleństwo. Brzmi znajomo? Trinny & Susannah to dwójka zapracowanych, energicznych kobiet, które dzielą się fachowa wiedzą nie tylko na temat sztuki prowadzenia domu, robienia zakupów, technik medytacji, celowości operacji plastycznych, ale również sprawdzonych rad na kaca i przeziębienie. Jeśli wiesz, że zaszalejesz do późna, przygotuj się na ciężki poranek. Zanim rzucisz się w wir nocnego życia, łyknij dwie aspiryny (i nie kombinuj z niczym innym – to ma być właśnie aspiryna). Zanim po powrocie padniesz w objęcia Morfeusza, łyknij kolejne dwie i wypij sporo wody. W drodze na imprezę schrup trochę migdałów – zawarte w nich oleje utworzą warstwę ochronną dla żołądka. Te proste sposoby złagodzą nieco objawy kaca. Na przekrwione oczy najlepsza jest Eyedew. Aby nie zabijać oddechem, zjedz garstkę natki pietruszki. Superbabki pokazują, jak przeżyć zakupy z nastolatką, jak na zawsze nie utkwić przy garach, jak dobrać właściwy prezent dla określonej osoby, jak być ukochaną matką, która świetnie zna zalety przewodnika po googlowaniu. Superbabki zdradzają sekrety udanego życia!

Przezabawna opowieść brytyjskiej guru mody, która zamieniła buty Prady na pędzle, wino Pineau i francuską prowincję. Trzydziestokilkuletnia Karen, redaktorka działu mody, ma wszystko: przystojnego chłopaka, cudowne mieszkanie w zachodnim Londynie oraz kolekcję wspaniałych butów. Ale gdy Eric odchodzi, Karen odstawia na bok szpilki od Manolo Blahnik i macha na do widzenia wystawnemu życiu w wielkim mieście. Na własny rachunek zaczyna wszystko od nowa w zrujnowanym domu, gdzieś na zapadłej wsi w rejonie Poitou-Charentes, w zachodniej Francji. Wraz z nowymi przyjaciółmi i nieproszonymi adoratorami Karen odkrywa, że prawdziwe szczęście można odnaleźć w najprostszych rzeczach – przejażdżce rowerem po okolicy w letni wieczór czy szklaneczce, lub nawet dwóch, nalewki wypitej na podwórku sąsiadki. Idealna lektura dla każdego, kto marzy, by rzucić w kąt laptopa i zaszyć się na prowincji. Karen Wheeler, była redaktorka działu mody „Mail on Sunday”, aktualnie współpracuje z czasopismem „Financial Times” (magazyn „How to Spend It”) i „Daily Mail”. Publikuje także na łamach „Evening Standard”, „You” i „Sunday Times Style”, a jej artykuły pojawiają się w wielu branżowych tytułach wydawanych poza Wielką Brytanią. Obecnie mieszka we Francji.

Nordic walking zdobywa przebojem świat i nic w tym dziwnego - trudno wyobrazić sobie przyjemniejszą i łatwiej dostępną formę aktywności - wystarczą dwa kije, wygodne buty i apetyt na zdrowie.

?Łatwo jest być świetnie ubraną kobietą. Zewsząd płyną dobre rady: kolorowe magazyny informują nas o wszelkich zmianach w trendach. I radzą, jak w gąszczu propozycji wyłowić coś dla siebie. Gdyby któraś z nas potrzebowała gruntowniejszej wiedzy, półki w księgarniach pełne są książek, rozwiewających każdą wątpliwość z dziedziny mody. Co wybrać, jak dobrać, w czym będzie nam do twarzy, a czego w żadnym wypadku nie powinnyśmy na siebie wkładać? Znalezienie odpowiedzi na te pytania do dla kobiety drobiazg. Ale mężczyzna, który spogląda w lustro z myślą ?coś bym tu zmienił?, ma nie lada kłopot. Pism mało, książek prawie wcale. Nie wiadomo nawet, czy w ogóle wypada tak otwarcie o tę modę pytać, bo to przecież trochę... niemęskie.? ? tak się zaczyna pierwszy rozdział kolejnej po Lekcji stylu książki Jolanty Kwaśniewskiej pt. Lekcja stylu dla mężczyzn. Poradnik zawiera mnóstwo informacji przydatnych każdemu mężczyźnie. Podpowie jak dbać o urodę i zdrowie, co ubrać do pracy, na spacer i elegancką kolację oraz jak się zachować w codziennych sytuacjach i w momentach uroczystych. Autorka porusza także tematy dotyczące diety, zawartości garderoby, wskazuje główne męskie występki przeciwko stylowi i elegancji oraz daje wiele cennych wskazówek do wykorzystania w każdej sytuacji.

Przeniesiony na papier, pisany żywym, ciętym językiem blog poświęcony ?dojrzewaniu? (czytaj: starzeniu się) i robieniu wszystkiego, by zamaskować ten fakt przed bliźnimi. Książka składa się ze 185 krótkich ?rozdziałów?, mających formę zwięzłych felietonów lub ujętych w punkty porad, które sugerują, jak się zachowywać, jak wyglądać, jak spędzać czas, jak się ubierać, jak mówić, czego słuchać, jakie tematy podejmować, a jakich unikać, by czuć się i być odbieraną jako osoba młoda, nowoczesna, na czasie. Felietony są pisane lekko i z przymrużeniem oka, choć zawierają bezkompromisowe, mocne wypowiedzi na tematy ważne, interesujące i bliskie współczesnej kobiecie. Książka pnie się na liście bestsellerów ?New York Timesa?. Autorka, mająca na koncie kilka powieści i książek dla dzieci, zbiera też świetne recenzje w USA. Współpracuje z New York Timesem jako felietonistka.

Francuzi lubią myśleć, że są wyrocznią gdy mowa o sztuce miłości. Jak zareagują, gdy Brytyjczyk spróbuje dorzucić swoje trzy grosze do dyskusji? Po romantycznym rendez-vous w łazience na balu przebierańców, którym kończy się Anglik na wsi, Michael Sadler, decyduje się porzucić Uniwersytet w Swindon by wrócić do Francji z mocnym postanowieniem zdobycia serca Lou Charpin, swojej belle française. Jak kochać á la français? Czy nieszablonowy angielski gentelman zdoła zgłębić arkana francuskiej sztuki kochania? By wyznać swoje uczucia, tytułowy anglik zgłębia meandry języka kochanków, oglądając francuski film erotyczny, sporządza przy tym skrzętne notatki. Pełen poświęcenia stara się wkraść w łaski rodziny ukochanej grając w Scrabble z niemalże stuletnią energiczną babcią czy tłumacząc Króla Lira zblazowanemu nastolatkowi. Jak przystało na prawdziwego adoratora ma on również rywala w osobie zamożnego optyka, który zdaje się go ignorować jako barbarzyńskiego ambasadora ludów północy. Anglik zakochany to trzecia odsłona ciepłych, inteligentnych i pełnych angielskiego sarkazmu wspomnień Michaela Sadlera.

Jeśli chcesz zostać dobrym mówcą, opanować tremę i przekonać do siebie ludzi... ...sięgnij po tę książkę! Czeka Cię prezentacja przed niewielkim audytorium, wykład podczas dużej konferencji lub występ w telewizji? Pamiętaj masz w sobie moc, żeby wypaść świetnie. Wszystko co powinieneś wiedzieć o wystąpieniach publicznych znajdziesz w tej książce. Jest tu wiele wskazówek i prostych trików, które pomogą Ci osiągnąć sukces. I praktyczne ćwiczenia stosowane od wielu lat przez Tomasza Kammela

Wesołość, radość, optymizm - to cechy, które powinny być bliskie każdemu z nas, dlatego właśnie powstała książka DOZOWNIK WESOŁOŚCI. Pokłady optymizmu tkwią w każdym człowieku. Trzeba je tylko wydobyć, a DOZOWNIK WESOŁOŚCI na pewno w tym pomoże. Rozweselające i dodające otuchy myśli trafią do każdego serca, a dowcipne ilustracje opatrzone niezwykle trafnymi cytatami i tekstami rozweselą każdą duszę."Nie musisz wspinać się na górski szczyt, żeby wszystko zobaczyć z innej perspektywy. Do poszerzenia horyzontu często przydaje się zwykła domowa drabina". Podobno optymiści żyją dłużej!

Drogi Czytelniku, Książka zawiera około 500 gotowych recept na dobre, szczęśliwe życie. Podaję Ci je w oparciu o przemyślenia wielu znanych i mądrych ludzi, własne doświadczenia i studia tematu. Przy każdej znajdziesz krótki, zwięzły opis korzyści wynikających z jej zastosowania. Autorka.

?Chcę sprawić, aby wszystko było dobrze. Sprawię, że wszystko będzie dobrze. [?] I sama zobaczysz, że wszystko będzie dobrze? ? te słowa Chrystusa przekazała światu angielska mistyczka Joanna z Norwich. W spisanych przez nią Objawieniach Bożej Miłości Chrystus zapewnia, że nigdy nie opuści grzesznych ludzi, lecz zwracał się będzie ku nim ze współczuciem i wyrozumiałą łagodnością. Obietnice Boże zawsze są większe od naszych oczekiwań. Trzeba tylko pozwolić, aby Bóg w naszym życiu był miłością, i z pełną ufnością otworzyć się na tę miłość. Wtedy wszystko zostaje przemienione ? a my, odnajdując prawdziwy pokój i głęboką radość, możemy i potrafimy szerzyć je wokół siebie. Chodzi wszak o to, aby być dobrym każdego dnia, każdej chwili, być dobrym teraz ? nie jutro, lub pojutrze. A wtedy rzeczywiście, zgodnie z obietnicą Bożą ? ?wszystko będzie dobrze?.

Siedem sekretów szczęścia. Książka pomoże ci osiągnąć spokój i szczęście oraz zbudować przestrzeń dla marzeń i życiowych celów. Magnetyzm serca. Jeśli zastanawiałeś się kiedykolwiek, dlaczego kobiety czy mężczyźni w określonym typie przyciągają Cię do siebie niemal w magiczny sposób, a inni, choć wyglądają na bardziej odpowiednich partnerów, ani trochę – to książka właśnie dla Ciebie. Jeśli czujesz, że przebieg Twoich kolejnych związków jest niemal identyczny bez względu na to, jak bardzo starasz się to zmienić – czas najwyższy, by dowiedzieć się, dlaczego tak się dzieje. Nic, co wydarzyło się do tej pory w Twoim życiu, nie było dziełem przypadku. To siła przyciągania magnetyzmu Twojego serca od początku wyznaczała ścieżkę Twojego losu. Bez względu na to, czy w to wierzysz, czy nie, ona działa nieustannie i niezależnie od wieku, wyglądu, wykształcenia, języka czy warunków materialnych. Niczym magnes przyciąga pewnych ludzi i okoliczności, odpychając inne. Jest przyczyną wszystkiego, co dzieje się w Twoim życiu i stoi za każdym wydarzeniem, które wpłynęło na Twój los. Magnetyzm serc pomoże ci zrozumieć, jak wpływają na siebie ludzie i wydarzenia. Dzięki lekturze uzyskasz nowe spojrzenie na rzeczywistość, a odczuwając siłę magnetyzmu swojego serca zaczniesz świadomie na niego wpływać i go ukierunkowywać. Poznaj dziesięć tajemnic magnetyzmu swojego serca, a przekonasz się, że coraz częściej będzie Cię spotykać to, czego pragniesz. Bestseller okrzyknięty niemiecką wersją Sekretu Rhondy Byrne królujący nieprzerwanie od dnia premiery na wszystkich prestiżowych listach przebojów.

Opowieść o przywództwie Patrick Lencioni przedstawia jeszcze jedną opowieść o przywództwie, której każdy element jest równie porywający i pouczający, jak wszystkie poprzednie. Tym razem Lencioni skupia się na kluczowej roli przywódcy w budowaniu zdrowej organizacji – często pomijanym, a niezwykle istotnym elemencie życia biznesowego, będącym podstawą trwałego sukcesu. Czytelnicy mogą poznać historię intrygi korporacyjnej, w której Rich O’Connor, fikcyjny dyrektor naczelny firmy konsultingowej z branży technologicznej, Telegraph Partners, napotyka wyzwanie tak wielkie, że może ono zachwiać jego firmą, karierą i wszystkim, co uważa za ważne w byciu wyjątkowym przywódcą. Wszystko, co robił Rich O’Connor, wiązało się w jakiś sposób przynajmniej z jedną z dyscyplin zapisanych na „żółtej karcie”. Niektórzy kierownicy w fifi rmie droczyli się z nim, zarzucając mu obsesję na punkcie tej listy. Co ciekawe, tylko garstka ludzi wiedziała, co znajdowało się na tej kartce, więc była ona wciąż swego rodzaju tajemnicą. Richowi to odpowiadało, ponieważ tak naprawdę nikt poza nim nie musiał tego rozumieć. Na pewno nigdy nawet nie podejrzewał, że stanie się ona szkicem do planu zniszczenia firmy przez jej pracownika. fragment książki - „Cztery obsesje wyjątkowego szefa” O AUTORZE Patrick Lencioni jest założycielem i prezesem The Table Group, firmy doradztwa w zakresie zarządzania, specjalizującej się w rozwoju zespołów zarządzających i zdrowiu organizacji. Jako konsultant i główny wykładowca pracował z tysiącami zarządzających najwyższych szczebli w różnych organizacjach, od tych z listy Fortune 500 i nowo powstających fi rm z branży wysokich technologii, po wyższe uczelnie i organizacje charytatywne. Jest autorem pięciu wysoko cenionych w Ameryce książek, w tym bestsellera „New York Timesa” Pięć dysfunkcji pracy zespołowej. OPINIE Opowiadając tę historię, Lencioni zręcznie pomaga czytelnikowi zrozumieć rozbrajającą prostotę i potęgę tworzenia zdrowej organizacji i ujawnia cztery kluczowe dyscypliny, których należy przestrzegać, by to osiągnąć. Po raz kolejny Lencioni przynosi nam naprawdę porywającą opowieść z potężnym i zapadającym w pamięć przesłaniem dla wszystkich, którzy starają się być nadzwyczajnymi przywódcami. Następna wspaniała lektura od Lencioniego! Równie przyjemna w czytaniu, co odkrywcza. - John J. Donahoe, dyrektor zarządzający Następny strzał w dziesiątkę Lencioniego! To będzie pierwsza książka, którą wręczymy tysiącom kierowników uczestniczących w naszym programie. - Verne Harnish, założyciel Young Entrepreneur’s Organisation, dyrektor naczelny Gazellas, Inc. To wspaniała książka – porywająca historia z ważnym przesłaniem dla osób piastujących kierownicze stanowiska. Nauki z niej płynące są dużej wagi, styl pisania konkretny, ale bardzo pasjonujący. - David S. Pottruck, prezes i współdyrektor naczelny The Charles Schwab Corporation; współautor książki Clicks and Mortar Od czasu wdrożenia tych idei w naszej firmie zauważam wyraźny wzrost morale i wydajności. Lencioni zachęca nas, menedżerów, do zajęcia się sprawami ludzkimi, które niełatwo jest skwantyfikować i zamknąć w arkuszach kalkulacyjnych lub raportach kwartalnych. - Glenn Kiser, wiceprezes i dyrektor generalny Skywalker Sound, Lucas Digital LTD.LLC Formuła Pat jest elegancko prosta, ale równocześnie niesie olbrzymie skutki dla liderów we wszystkich sektorach. To prawdziwy strzał w dziesiątkę. - Paula Van Ness, prezes i dyrektor naczelny Make-A-Wish Foundation of America

Dziesięć przykazań w biznesie to lekka i humorystyczna książka, która ma być ostrzeżeniem dla każdego lidera. Tę swoistą biblię napisał szanowany i podziwiany biznesmen i doradca, z którego słowami liczą się szerokie kręgi wybitnych ludzi. Wiele autorytetów chętnie dzieli się swoimi radami, jak odnieść sukces w biznesie. Jednak żaden z nich nie może dać gwarancji, gdyż nie ma prostej instrukcji, która zapewni sukces. Tego samego nie można jednak powiedzieć o porażce. Porażkę ponieść łatwo. Istnieje dziesięć podstawowych błędów, ciągle popełnianych przez firmy i osoby. Ponieważ dają one całkowitą gwarancję porażki, powinny zostać wyryte w kamieniu. Don Keough, który wiele widział i słyszał w czasie swojej sześćdziesięcioletniej kariery, nazywa je dziesięcioma przykazaniami nieudacznika. Można wśród nich znaleźć takie oto rady: nie podejmuj ryzyka, bądź nieelastyczny, uwierz w swoją nieomylność, całkowicie zawierz ekspertom, obawiaj się przyszłości. Jeśli chcesz uniknąć pułapek, w które wpada wiele firm i osób na różnych stanowiskach, koniecznie przeczytaj tę książkę. Nauczysz się, czego robić nie powinieneś. Donald R. Keough, osiemdziesiąt jeden lat, jest przewodniczącym rady dyrektorów w firmie Allen & Company, zajmującej się bankowością inwestycyjną. Piastował stanowisko prezesa, dyrektora zarządzającego i członka rady nadzorczej w koncernie Coca-Cola w latach 1981–1993. W roku 2004 został ponownie wybrany na członka rady. Był członkiem wielu rad nadzorczych w takich firmach i instytucjach, jak Berkshire Hathaway, McDonald’s, The Washington Post Company, Home Depot, H.J. Heinz Company, Uniwersytet Notre Dame.

To książka dla tych wszystkich, którzy nie mogą pogodzić się z uzależnieniem swoich bliskich i cierpią z tego powodu. W pierwszej książce Melody Beattie, Koniec współuzależnienia, wiele takich osób odnalazło własne problemy i wskazówki, jak je rozwiązać. Teraz, po latach, mogą się przekonać, w jakim miejscu się znajdują i czy współuzależnienie nadal jest ich zmorą. Przede wszystkim jednak jest to książka ?dla nowego pokolenia? ? tych, którzy w momencie publikacji Końca współuzależnienia byli jeszcze dziećmi.

W Polsce występuje zjawisko tzw. wysokiej nadumieralności mężczyzn. Statystyczny Polak żyje 71 lat, podczas gdy Polka 80. Mimo to, mężczyźni nie korzystają ze służby zdrowia tak, jak powinni, choć odwiedzają lekarzy częściej niż 25 lat temu. Nadal umierają zbyt wcześnie z powodu chorób, którym można zapobiegać dzięki zmianie stylu życia lub odpowiedniemu, wdrożonemu w porę leczeniu. Autor i wydawcy chcą za pomocą tej książki pomóc odwrócić ten niekorzystny trend. Pierwsze wydanie tej książki, które ukazało się w Wielkiej Brytanii w 2002 roku, stało się bestsellerem. Od października do grudnia ukazały się trzy dodruki. Obecne wydanie zostało przejrzane i uaktualnione o zmiany w opiece lekarskiej i leczeniu, jakie od tamtej pory nastąpiły.

Kolejna książka autora bestselleru Optymizmu można się nauczyć. Martin Seligman, wieloletni prezes Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, przyczynił się do przełomu w psychologii i powstania nowego prądu naukowego i terapeutycznego znanego jako "psychologia pozytywna". Wystąpił on do psychologów z apelem, aby swój tradycyjny cel ? walkę z cierpieniem ? uzupełnili o cel nowy: badanie tego, co nadaje życiu głębszy sens , a ponadto powstawanie warunków, które pozwolą osiągać życiowy dobrostan. Ta książka też jest o tym i powinna sprawić, że życie tych, którzy zastosują się do jej zaleceń, stanie się lepsze. Fragment książki Pełnia życia Nowe spojrzenie na kwestię szczęścia i dobrego życia Dobrostan - co to takiego? Początki psychologii pozytywnej były dotąd tajemnicą. Kiedy w 1997 roku zostałem wybrany prezesem Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, liczba e-maili w mojej skrzynce potroiła się. Rzadko odbieram telefony i w ogóle nie wysyłam już tradycyjnych listów, ale ponieważ w Internecie można przez dwadzieścia cztery godziny na dobę grać w brydża, na e-maile odpowiadam szybko i sumiennie. Moje odpowiedzi zajmują akurat tyle czasu, ile mój partner potrzebuje do rozegrania rozdania, kiedy ja sam siedzę bezczynnie na dziadku (mój e-mail to seligman@psych.upenn.edu - proszę śmiało pisać, jeśli komuś nie przeszkadzają parozdaniowe odpowiedzi). Jednak jeden e-mail, który dostałem pod koniec 1997 roku, zabił mi takiego ćwieka, że przeniosłem go do mojego folderu o nazwie „Co proszę???" Wiadomość składała się z jednego zdania - „Czy spotkałby się Pan ze mną w Nowym Jorku?" - i była podpisana samymi inicjałami. Parę tygodni później spotkałem się na przyjęciu z Judy Rodin, ówczesną rektor Uniwersytetu Pensylwanii, na którym wykładałem od czterdziestu lat. Kiedy zaczynałem studia doktoranckie, Judy (obecnie prezes Fundacji Rockefellera) była na ostatnim roku studiów licencjackich; oboje prowadziliśmy badania na zwierzętach w laboratorium profesora psychologii Richarda So-lomona. Zostaliśmy dobrymi przyjaciółmi i później z podziwem i sporą zazdrością przyglądałem się błyskawicznej karierze Judy, która w zdumiewająco młodym wieku została prezeską Eastern Psy-chological Association, a następnie kolejno dziekanem Wydziału Psychologii, dziekanem ds. administracyjnych i wicekanclerzem na Uniwersytecie Yale i wreszcie rektorem Uniwersytetu Pensylwanii. W tym czasie udało się nam nawet przeprowadzić wspólny projekt badawczy - badanie korelacji pomiędzy poziomem optymizmu a wydajnością układu odpornościowego u osób w podeszłym wieku (Judy szefowała wtedy ogromnemu projektowi badawczemu Fundacji MacArthura poświęconemu psychoneuroimmunologii, czyli badaniu ścieżek, którymi efekty psychologiczne mogą wpływać na efekty neuronalne, a te z kolei na efekty odpornościowe organizmu). - Znasz może kogoś, kto ma inicjały „P.T." i mógł mi wysłać zaproszenie do Nowego Jorku? - zapytałem Judy (jeżeli Judy kogoś nie zna, to chyba tylko dlatego, że ktoś taki nie istnieje). - Słuchaj, musisz iść na to spotkanie, żeby nie wiem co! - zawołała z zapartym tchem. Dwa tygodnie później stałem przed nieoznaczonymi drzwiami na siódmym piętrze małego, obskurnego biurowca gdzieś w trzewiach południowego Manhattanu. Wprowadzono mnie do prosto umeblowanej sali bez okien, gdzie dwaj siwowłosi mężczyźni w szarych garniturach siedzieli za stołem, na którym stał telefon z zestawem głośnomówiącym. - Jesteśmy prawnikami fundacji, która pragnie pozostać anonimowa - wyjaśnił jeden z nich, przedstawiając się jako „P.T." - Naszym zadaniem jest wybieranie zwycięzców, a pan jest jednym z nich. Proszę nam powiedzieć, jakie badanie naukowe chciałby pan przeprowadzić. Nie wnikamy w szczegóły techniczne. Musimy pana jednak od razu ostrzec, że jeśli zdradzi pan naszą tożsamość, będziemy zmuszeni wstrzymać finansowanie. Zwięźle opowiedziałem prawnikom oraz stojącemu na blacie telefonowi o pewnej inicjatywie, którą podjąłem w ramach Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, a mianowicie badaniu etnopolitycznych aspektów działań wojennych (czyli czemuś, co z pewnością nie dałoby się podciągnąć pod pojęcie pozytywnej psychologii). Wyjaśniłem, że chciałbym zorganizować sympozjum dla czterdziestu najważniejszych osób zajmujących się zagadnieniem ludobójstwa. Chciałem porównać okoliczności, które towarzyszyły kilkunastu ludobójstwem w XX wieku, z okolicznościami pięćdziesięciu innych sytuacji, które również cechowały się wielkim natężeniem nienawiści, a jednak nieoczekiwanie nie doszło w nich do ludobójstwa. Na tej podstawie chciałem szukać odpowiedzi na pytanie, kiedy dochodzi, a kiedy nie dochodzi do ludobójstw, a po zebraniu materiału zredagować książkę pokazującą, jak unikać ludobójstw w XXI wieku. - Bardzo dziękujemy - stwierdzili prawnicy parę minut później. - Kiedy pan wróci do swojego gabinetu, czy mógłby nam pan przesłać jednostronicowe streszczenie? Niech pan nie zapomni załączyć proponowanego budżetu. Dwa tygodnie później na moim biurku wylądował czek na ponad 120 000 dolarów. Było to niezwykle przyjemne zaskoczenie, bo wcześniej moja droga do finansowania badań naukowych prawie zawsze oznaczała składanie uciążliwych wniosków o granty badawcze, denerwujące recenzje zewnętrzne, skomplikowaną biurokrację, skandaliczne opóźnienia i z bólem serca wprowadzane zmiany, a i tak wszystko kończyło się zwykle odrzuceniem wniosku, a w najlepszym razie cięciami budżetowymi, od których można było dostać zawału serca. Zorganizowałem wtedy tygodniowe sympozjum w symbolicznym miejscu: mieście Londonderry w Irlandii Północnej. Udział wzięło czterdzieścioro badaczy, samych tuzów z dziedziny badań przemocy na tle polityki etnicznej. Oprócz dwóch osób wszyscy się znali (światek socjologiczny jest mały). Jednym z dwóch outsiderów był mój teść, Dennis McCarthy, emerytowany brytyjski przemysłowiec. Drugim był skarbnik anonimowej fundacji finansującej sympozjum, emerytowany profesor inżynierii z Uniwersytetu Cornella. Dennis mówił mi później, że nigdy nie spotkał się z taką życzliwością, jak wtedy ze strony uczestników sympozjum. W 2002 roku ukazała się książka Ethnopolitical Warfare [Wojny etnopolityczne] pod redakcją Daniela Chirota i moją. To wartościowa pozycja, jednak nie o tym chciałem opowiedzieć. Zdążyłem już prawie zapomnieć o hojnej fundacji, której nazwy nadal nie znałem, kiedy jakieś pół roku później znowu zadzwonił jej skarbnik. - Martin, dziękuję ci za spotkanie, które zorganizowałeś w Londonderry, było świetne. Poznałem wtedy dwóch niesamowitych ludzi, jeden się nazywa Mel Konner i zajmuje się antropologią medyczną, a drugi to ten McCarthy, fajny facet. Co on właściwie robi? No i po drugie, czym teraz chciałbyś się zająć? - Teraz? - wyjąkałem kompletnie zaskoczony. Nie byłem przygotowany, żeby prosić o kolejne dofinansowanie. - No, chodzi mi po głowie coś, co nazywam psychologią pozytywną. - Krótko wyjaśniłem, na czym polega ten pomysł. - To może wpadnij do nas w Nowym Jorku? - odpowiedział skarbnik. W dniu wizyty moja żona Mandy przygotowała mi rano moją najlepszą białą koszulę. - Wiesz co, chyba lepiej wezmę tę ze znoszonym kołnierzykiem - powiedziałem, przypominając sobie skromne biuro na południowym Manhattanie. Biurowiec zmienił się jednak przez ten czas w jeden z najelegantszych budynków w okolicy, a nowe biuro fundacji, położone na najwyższym piętrze, było przestronne i miało okna. I tym razem jednak siedziało w nim dwóch tych samych prawników, na stole stał ten sam telefon, a na drzwiach nadal nie było szyldu. - Co to takiego, ta pozytywna psychologia? - zapytali. Przez dziesięć minut wyjaśniłem, o co mi chodzi, po czym odprowadzili mnie do drzwi i powiedzieli: - Jak pan wróci do swojego gabinetu, czy mógłby nam pan przesłać trzystronicowe streszczenie? Prosimy pamiętać o propozycji budżetu. Miesiąc później pojawił się czek na półtora miliona dolarów. Ta opowieść kończy się równie dziwnie, jak się zaczęła. Dofinansowanie pozwoliło pozytywnej psychologii stanąć na nogi, co zapewne zauważono w anonimowej fundacji, bo dwa lata później P.T. przysłał mi kolejny króciutki e-mail: „Czy linia łącząca Mandelę z Milo-śeviciem stanowi kontinuum?" „Hmmm... - pomyślałem. - Co to właściwie ma znaczyć?" Jednak tym razem wiedziałem już, że nie mam do czynienia z wariatem. Zastanowiłem się i odesłałem P.T. długą, naukową odpowiedź, w której zrelacjonowałem stan wiedzy na temat tego, jak wrodzone cechy i wychowanie wpływają na kształtowanie się świętych i potworów. „Może przyjechałbyś nas odwiedzić w Nowym Jorku?" - odpisał P.T. Tym razem włożyłem najlepszą białą koszulę, a na drzwiach wisiała tabliczka z napisem „Atlantic Philanthropies". Jak się okazało, fundacja była owocem szczodrości jednej osoby, miliardera o nazwisku Charles Feeney. Feeney dorobił się pięcio-miliardowej fortuny na handlu bezcłowym i w całości przekazał ją fundacji z przeznaczeniem na szczytne cele. Zgodnie z amerykańskimi przepisami fundacja musiała w końcu przyjąć jawną nazwę. - Chcielibyśmy, żeby pan zebrał najważniejszych naukowców i znalazł odpowiedź w kwestii Mandela-Milośević, zaczynając od genetyki aż po politologię oraz socjologię dobra i zła - stwierdzili prawnicy. Przekażemy panu na ten cel dwadzieścia milionów dolarów. Dwadzieścia milionów to ogromna suma - nigdy nie miałem z taką do czynienia - więc nie trzeba mnie było długo namawiać (tak właściwie to wcale). Kolejne pół roku spędziliśmy z obydwoma prawnikami z fundacji na spotkaniach z różnymi naukowcami. Bez końca redagowaliśmy i cyzelowaliśmy opis proponowanego projektu badawczego, który zarząd fundacji miał przyklepać na spotkaniu zaplanowanym na przyszły tydzień. Nasza propozycja to był kawał bardzo solidnej nauki. - Martin, okropnie mi głupio - usłyszałem w słuchawce głos P.T. - Zarząd odrzucił naszą propozycję, coś takiego jeszcze się nie zdarzyło od początku istnienia fundacji. Nie spodobały im się te aspekty genetyczne. Zbyt kontrowersyjne z politycznego punktu widzenia... Nie minął rok, a obydwaj prawnicy - wspaniali promotorzy szlachetnych dzieł, ludzie jakby żywcem wyjęci z dawnego amerykańskiego serialu Milionerzy, który namiętnie oglądałem jako nastolatek w latach pięćdziesiątych (w każdym odcinku do drzwi innej osoby pukał człowiek z czekiem na milion dolarów) - zrezygnowali z pracy w fundacji. Przez kolejne trzy lata interesowałem się dobrymi dziełami Atlantic Philanthropies - fundacja finansowała badania na temat Afryki, starzenia się, Irlandii i szkolnictwa - po czym postanowiłem zadzwonić do nowego dyrektora. Dyrektor odebrał telefon i prawie fizycznie czułem, jak zbiera siły do odparcia kolejnej prośby o wsparcie. - Dzwonię do państwa z podziękowaniem. Proszę przekazać panu Feeneyowi wyrazy mojej najgłębszej wdzięczności - zacząłem. - Nie mogli się państwo pojawić w lepszym momencie. Zainwestowaliście w nietypową ideę psychologicznego badania rzeczy, które nadają życiu sens, i była to właściwa decyzja. Pomogliście nam w momencie, kiedy psychologia pozytywna dopiero się rodziła. Teraz pod względem finansowym stanęliśmy na nogi i już nie potrzebujemy wsparcia. Ale nigdy by nam się to nie udało, gdyby nie pomoc Atlantic Philantropies. - Jest pan pierwszą osobą, która do mnie dzwoni z czymś takim - odpowiedział ze zdziwieniem w głosie dyrektor. Narodziny nowej teorii Dla psychologii pozytywnej zetknięcie z anonimową fundacją było jednym z najważniejszych momentów ubiegłej dekady, a niniejsza książka opowiada o tym, co wyrosło z tych początków. Aby wyjaśnić, czym od tamtej pory stała się psychologia pozytywna, zacznę od opisu radykalnej przemiany, która dokonała się w myśleniu o pozytywności i pełni życia. Jednak przede wszystkim muszę opowiedzieć, jak sam widzę szczęście. Tales uważał, że wszystko bierze się z wody. Arystoteles uważał, że wszelkie ludzkie działania zmierzają do osiągnięcia szczęścia. Nietzsche uważał, że wszystkie ludzkie działania skierowane są na zdobycie mocy i władzy. Freud uważał, że wszelkie ludzkie działania mają za cel unikanie lęku. Każdy z tych tytanów intelektu popadł w wielki błąd monizmu, to znaczy sprowadzał wszystkie ludzkie motywacje do jednego wspólnego mianownika. Różne formy myślenia monistycznego pozwalają wyciągać daleko idące wnioski z jak najmniejszej liczby zmiennych, co oznacza, że doskonale wypadają pod kątem tzw. zasady ekonomii myślenia, czyli filozoficznego powiedzenia, że odpowiedź prawdziwa to odpowiedź najprostsza. Jednak zasada ekonomii myślenia ma swoje granice: kiedy zjawisko pełne skomplikowanych niuansów badamy przy użyciu zbyt małej liczby zmiennych, nie jesteśmy w stanie wyjaśnić niczego. Monizm jest fatalną słabością teorii wszystkich czterech tytanów intelektu. Gdybym musiał wybrać którąś z tych monistycznych teorii, moje pierwotne poglądy najbliższe by były poglądom Arystotelesa (wszystko, co robimy, robimy dla osiągnięcia szczęścia), jednak muszę dodać, że osobiście nie znoszę słowa „szczęście". Słowo to jest tak bardzo nadużywane, że prawie doszczętnie zatraciło swój sens. „Szczęście" jest w zasadzie bezużytecznym pojęciem zarówno z punktu widzenia nauki, jak i pod względem praktycznym, np. w edukacji, psychoterapii, polityce społecznej, czy nawet w kwestii przemiany osobistej. Pierwszym krokiem w psychologii pozytywnej jest rozłożenie monistycznego pojęcia „szczęścia" na bardziej przydatne elementy składowe. Zabieg ten to coś znacznie ważniejszego niż zwykła sztuczka semantyczna. Żeby zrozumieć, czym jest szczęście, potrzebujemy teorii. Niniejszy rozdział zawiera właśnie moją nową teorię na ten temat. - Martin, posłuchaj, teoria, którą ogłosiłeś w 2002 roku, musi być błędna - stwierdziła Senia Maymin. Było to w 2005 roku, na inauguracyjnych zajęciach studiów magisterskich z dziedziny psychologii pozytywnej stosowanej, na których właśnie omawialiśmy moją wcześniejszą teorię. Senia Maymin to chodząca reklama pozytywnej psychologii - trzydzieści dwa lata, matematyka ukończona z wyróżnieniem na Uniwersytecie Harvarda, biegła znajomość rosyjskiego i japońskiego, własny fundusz hedgingowy oraz uśmiech, który potrafi rozjaśnić najbardziej ponure sale wykładowe (nawet tę, w której siedzieliśmy, mieszczącą się w sławetnym gmachu Huntsman Hali Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Pensylwanii, który studenci nazywają „Gwiazdą Śmierci"). Uczestnicy naszych studiów magisterskich są naprawdę wyjątkowi: to trzydzieści pięć dojrzałych, aktywnych zawodowo osób z całego świata, które odnoszą sukcesy w swoich dziedzinach, a raz w miesiącu przylatują do Filadelfii, żeby przez trzy dni pochłaniać najnowsze osiągnięcia z dziedziny psychologii pozytywnej i szukać dla nich zastosowań w życiu zawodowym. - Twoja teoria z książki Prawdziwe szczęście ma być teorią ludzkich wyborów - ciągnęła Senia - ale ma wielką lukę: w ogóle nie mówi o sukcesach, o osiąganiu doskonałości w jakiejś dziedzinie. A ludzie pracują nad sobą i osiągają sukcesy właśnie dla czystej przyjemności wygrywania. W tamtej chwili moje myślenie o szczęściu zaczęło się zmieniać. Kiedy dziesięć lat temu napisałem Prawdziwe szczęście, chciałem książkę zatytułować Pozytywna psychologia, jednak wydawca uznał, że lepiej się sprzeda, jeśli w tytule pojawi się słowo „szczęście". Wygrałem w życiu niejedną potyczkę z wydawcami, jednak nie zdarzyło się jeszcze, żebym coś wskórał w sprawie tytułu. Niestety, nie inaczej było i wtedy (nawiasem mówiąc, nie jestem też zachwycony słowem „prawdziwe", które często idzie w parze z innym nadużywanym pojęciem, mianowicie „ja" - na świecie mamy nadmiar ludzi, którzy za dużo myślą o własnym „ja"). Podstawowy problem z tytułem książki (a także ze słowem „szczęście" jako takim) polega na tym, że słowo „szczęście" nie tylko nie wyjaśnia dokonywanych przez nas wyborów, ale w dodatku w naszych czasach automatycznie kojarzy się z szampańskim nastrojem, rozradowaniem, zabawą i uśmiechem. Równie denerwujący był fakt, że z tego samego powodu każdej wzmiance o pozytywnej psychologii w telewizji towarzyszyła okropna grafika promiennie uśmiechniętej gęby. Z historycznego punktu widzenia „szczęście" nie ma większego związku z takimi hedonizmami - wesołość ma niewiele wspólnego z tym szczęściem, o którym Deklaracja Niepodległości Stanów Zjednoczonych mówi, że jego swobodne poszukiwanie jest prawem każdego człowieka. Szampański nastrój tym bardziej nie ma wiele wspólnego z tym, jak rozumiem zadania psychologii pozytywnej. Pełnia życia Nowe spojrzenie na kwestię szczęścia i dobrego życia Spis treści: PRZEDMOWA część I. nowa psychologia pozytywna Rozdział 1. Dobrostan — co to takiego? Narodziny nowej teorii Poprzednia teoria: „prawdziwe szczęście" Od teorii prawdziwego szczęścia do teorii dobrostanu Teoria dobrostanu Elementy dobrostanu Osobisty rozkwit jako cel psychologii pozytywnej Rozdział 2. Tworzenie szczęścia: naprawdę skuteczne ćwiczenia z psychologii pozytywnej Odwiedziny z podziękowaniem Czy poziom dobrostanu da się zmienić? Ćwiczenie: Co poszło dobrze? Psychologia pozytywna: interwencje i przypadki Ćwiczenie: Zalety szczególne Psychoterapia pozytywna Rozdział 3. Mały szpetny sekret związany z psychoterapią i środkami farmakologicznymi Wyleczenie czy usunięcie objawów Bariera 65 procent Reakcja aktywna i konstruktywna Radzenie sobie z negatywnymi emocjami Leczenie: nowe podejście Psychologia stosowana kontra psychologia fundamentalna, czyli problemy kontra zagadki Wittgenstein — Popper — Uniwersytet Pensylwanii Rozdział 4. Uczenie dobrostanu: magia magistra psychologii pozytywnej stosowanej Początki programu MAPP Składniki stosowanej psychologii pozytywnej Przemiany Psycholog pozytywny z powołania Rozdział 5. Pozytywna edukacja: jak uczyć młodych ludzi dobrostanu Czy dobrostanu powinno się uczyć w szkole? Psychologia pozytywna w szkole: Geelong Grammar School Project Komputeryzacja psychologii pozytywnej Nowa miara zamożności Cząść II. rodzaje rozkwitu Rozdział 6. Zacięcie, charakter i osiągnięcia: nowa teoria inteligencji Powodzenie a inteligencja Pozytywny charakter Co to jest inteligencja Budowanie elementów sukcesu Rozdział 7. Silna armia: kompleksowa sprawność bojowa Armia z zaprawa psychologiczną Kwestionariusz oceny globalnej (Globar Assessment Tool, GAT) Szkolenia internetowe Rozdział 8. Od traumy do wzrostu Zespół stresu pourazowego (Post-Traumatic Stress Disorder, PTSD) Wzrastanie po doświadczeniu traumy (Post-Traumatic Growth, PTG) Kurs wzrastania po traumatycznych przeżyciach Szkolenie instruktorskie odporności psychicznej (Master Resilience Training) Wdrożenie programu Rozdział 9. Pozytywne zdrowie fizyczne: biologia optymizmu Jak wywrócić medycynę do góry nogami Początki teorii wyuczonej bezradności Choroby układu krążenia Choroby zakaźne Nowotwory i śmiertelność z dowolnych przyczyn Czy dobrostan jest przyczyną? Jaki jest mechanizm ochrony? Pozytywne zdrowie Atuty dotyczące chorób układu krążenia Ćwiczenia fizyczne jako atut zdrowotny Rozdział 10. Polityczne i gospodarcze wymiary dobrostanu Pieniądze to nie wszystko Na rozstajach: PKB a poziom dobrostanu Kryzys finansowy 51 procent ZAŁĄCZNIK. TEST „WARTOŚCI W DZIAŁANIU: ZALETY SZCZEGóLNE" (VIA) PODZIĘKOWANIA PRZYPISY

Książka opowiada o tym, w jaki sposób delfiny mogą poprawić stan naszego zdrowia, polepszyć naszą kondycję psychiczną, wpłynąć na obszary inteligencji, podnosząc jej poziom, wyostrzając zmysły i pomagając nam żyć w harmonii z otoczeniem. W życiu każdego człowieka, niezależnie od wieku, te aspekty odgrywają istotną rolę. Słuchanie muzyki relaksacyjnej ze śpiewem delfinów w widoczny i odczuwalny sposób wpływa na codzienność naszą i naszych dzieci, podczas nauki, zabawy, relaksu czy snu. Zaprezentowane w książce doświadczenia mojego syna Łukasza z delfinami i ich muzyką są przykładem ważnych czynników, które miały i mają wpływ na jego rozwój. Słuchanie dołączonej płyty CD z muzyką delfinów, zwiększy potencjał naszego pojmowania natury i pozwoli, aby oddziaływała ona na nas w sposób łagodny, a zarazem skuteczny w nawiązywaniu przyjaznej relacji ze światem.

Choć dawniej w rodzinie nie było wyraźnie przekazywanej wiedzy na temat seksualności, to ogólna kultura, przeniknięta szacunkiem dla podstawowych wartości, służyła temu, by tych wartości strzec i je zachowywać. Obecnie dzieci zostały pozbawione jasnych wskazań, a rodzice czują się nieprzygotowani do udzielania dzieciom stosownych odpowiedzi. Jednak to rodzice mają obowiązek i prawo być pierwszymi i głównymi wychowawcami swoich dzieci. Oni znają swoje własne dzieci w sposób wyjątkowy, w ich niepowtarzalnej jedyności, a dzięki doświadczeniu, znają dokładnie tajemnice i źródła prawdziwej miłości. Przewodnik ten daje rodzicom podstawowe wskazówki, jak doprowadzić dziecko do odkrycia prawdziwego sensu płciowości.