Przedmiotem monografii jest wpływ polityki regionalnej państw na Pacyfiku Południowym na procesy regionalizmu pacyficznego, mającej przełożenie na funkcjonowanie społeczności regionalnej w znaczeniu międzynarodowym, jak i krajowym – w obrębie wysp danego państwa. Katalog metod polityki regionalnej, którą posługują się zarówno niepodległe państwa, terytoria zależne oraz państwa stowarzyszone, jest wieloaspektowy. Cechuje się różnorodnością podmiotów z niego korzystających, noszących miano globalnych, międzyrządowych, międzyrządowych o znamionach instytucji sui generis, a także w mniejszym stopniu pozarządowych organizacji społeczeństwa obywatelskiego. Zasadniczym przedmiotem badań naukowych będących wynikiem niniejszej monografii są procesy regionalizmu w regionie Pacyfiku Południowego, zarówno w ujęciu prawnym (formalnym, oficjalnym, a zatem wiążącym ich członków), jak i faktycznym (częstokroć osiąganym w sposób pozaprawny, używając szybszych w osiągnięciu celów metod soft law, dyplomacji czy uzgodnień polityków na nieoficjalnych spotkaniach) wraz z zależnościami determinującymi te procesy. The Regional Policy in the South Pacific The monograph is part of the world research on the youngest political region of Australia and Oceania. It explores the problems of regionalism in the South Pacific from a legal (formal, official and binding its members) perspective as well as from a factual one (often extra-judicial, which uses faster soft law methods, diplomacy and unofficial meetings of politicians). It also looks at the relations determining such processes.

Tom z tekstami czołowego ideologa polskiej myśli narodowo-demokratycznej, ukazujący jego refleksję o hitleryzmie, faszyzmie, komunizmie i tendencjach autorytarnych w Polsce po zamachu majowym.  "Zjednoczenia narodu nie osiąga się przez żądanie, by wszyscy jednakowo myśleli. Ta droga prowadzi do rozbicia. Nigdy wszyscy ludzie nie nauczą się jednakowo myśleć, a gdyby się nauczyli, naród zastygłby w martwocie myśli, stałby się skamieniałością. Dojrzałość polityczna narodu polega nie na ujednostajnieniu myśli, jeno na zrozumieniu, że nie każda myśl ma prawo wyodrębniać się w osobną organizację". (Fragment z tekstu "Po przewrocie") "Tworzenie armii polega na rekrutacji wszystkich zdolnych do noszenia broni i na ich wyszkoleniu. Tworzenie obozu politycznego polega na organizowaniu ludzi, przejmujących się lub zdolnych się przejąć jego celami i obowiązkiem walki o te cele. Militaryzacja polityki prowadzi do tego, że się rekrutuje ludzi bez wyboru, bez bliższego przyjrzenia się, jakim celom służą lub chcą służyć. Głównie jej chodzi o ilość, pyta przede wszystkim o ich gotowość i zdolność do walki, a szkoli ich politycznie, ucząc powtarzania pewnych haseł, mniejsza o to, czy rozumianych. Odbiło się to źle na faszyzmie, jeszcze gorzej na hitleryzmie, a najgorzej bodaj na tych organizacjach w Polsce, które naśladowały, a raczej karykaturowały faszyzm czy hitleryzm". (Fragment z tekstu "Militaryzacja polityki") Współwydawca: Wydział Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ. Kilka słów na temat autora książki: Roman Dmowski (1864-1939) - Urodził się 9 sierpnia 1864 r. w Kamionku pod Warszawą, w rodzinie drobnego przedsiębiorcy. W czasie studiów przyrodniczych na Uniwersytecie Warszawskim, w 1888 r. wstąpił do tajnego Związku Młodzieży Polskiej; dwa lata później został członkiem Ligi Polskiej, którą wraz z Zygmuntem Balickim przekształcił w Ligę Narodową. Redagował liczne pisma obozu narodowego, m.in. organ teoretyczny Ligi – „Przegląd Wszechpolski”. W 1903 r. opublikował Myśli nowoczesnego Polaka, pracę formułującą ideowe fundamenty programu obozu narodowo-demokratycznego, a w roku 1908 Niemcy, Rosja a kwestia polska. W 1907 r., jako poseł do II i III rosyjskiej Dumy Państwowej, postulował współpracę z rządem carskim, pełniąc funkcję prezesa Koła Polskiego. W następnym roku, wraz z nacjonalistami czeskimi, organizował „ruch neoslawistyczny”, głosząc hasło solidarności Słowian. Podczas I wojny światowej, Dmowski - polemista galicyjskich konserwatystów (Koniec legendy: uwagi o stanowisku „Stańczyków” i „ugodowców” wobec zadań dzisiejszej polityki narodowej 1905, i Upadek myśli konserwatywnej w Polsce 1914), optujących za współpracą z Austro-Węgrami i Niemcami - stał na czele Komitetu Narodowego Polskiego, popierającego ideę zjednoczenia ziem polskich pod berłem cara. Gdy po wybuchu rewolucji w Rosji stanowisko Ententy wobec sprawy polskiej uległo zmianie, przeniósł działalność KNP do Paryża, stając się głównym delegatem Polski na konferencji pokojowej w Paryżu. Swoje i swojego stronnictwa prace na rzecz odbudowy Polski, a także międzynarodowe uwarunkowania sprawy polskiej ukazał w książce Polityka polska i odbudowanie państwa (1925). W 1919 r. został wybrany posłem na Sejm. Od 27 października do 14 grudnia 1923 r. zasiadał w rządzie kierowanym przez W. Witosa, pełniąc funkcję ministra spraw zagranicznych. Po przewrocie majowym założył Obóz Wielkiej Polski, wydał też prace Świat powojenny i Polska (1931) i Przewrót (1934). W połowie lat trzydziestych wycofał się z czynnego życia politycznego. Zmarł 2 stycznia 1939 r., w Drozdowie.

Urugwaj, a właściwie Wschodnia Republika Urugwaju, jest z wielu względów krajem niezwykłym. Już sama jego nazwa, tłumaczona z języka guaran jako rzeka malowanych ptaków, daje przedsmak tej wyjątkowości. Do światowej prasy Urugwaj trafia regularnie za sprawą przełomowych, bezprecedensowych posunięć, które przyciągają uwagę innych społeczeństw (). Urugwaj jako pierwszy kraj na świecie ustanowił państwo opiekuńcze. W wyniku splotu wyjątkowych okoliczności stał się krajem świeckim zaledwie 46% społeczeństwa deklaruje przynależność do Kościoła katolickiego, bardzo pod tym względem kontrastując z tradycyjnie religijną Ameryką Łacińską. Od 2009 roku zapewnia wszystkim uczniom bezpłatne laptopy i dostęp do sieci bezprzewodowej. Były prezydent Jos Mujica (20102015) stał się bohaterem mediów całego świata, które z lubością informowały, że przekazywał 90% swojej pensji na cele charytatywne, pozostając najbiedniejszym prezydentem świata. Równie często wspomina się fakt, że Urugwaj jako pierwszy kraj na świecie zalegalizował w 2013 roku uprawianie, sprzedaż i zażywanie marihuany. Fragment wstępu Ta cenna książka uzupełnia lukę w polskiej literaturze dotyczącej Ameryki Łacińskiej i przybliża czytelnikowi słabo w Polsce znany Urugwaj kraj mały, ale ważny z perspektywy stosunków międzynarodowych, ciekawy pod względem kulturowym. Z recenzji wydawniczej dr hab. Katarzyny Dembicz, prof. UW

przy współpracy z Łukaszem Jurczyszynem i Wojciechem Ogrodnikiem Pomysł mego współpracownika dr. Wojciecha Ogrodnika, by powtórzyć Tourainea, początkowo wydał mi się szalony. Uległem argumentom Zespołu. I była to dobra decyzja! Dzięki temu Czytelnik ma w ręku książkę, będącą arcyciekawym zapisem dyskusji i komentarzy ludzi, których udało nam się ponownie spotkać po ponad 30 latach od badań przeprowadzonych przez zespół Alaina Tourainea. A było to najsłynniejsze chyba badanie socjologiczne nad ruchem społecznym Solidarność. Postanowiliśmy je swoiście powtórzyć w roku 2015. Interwencja jest wynalazkiem prof. Tourainea, wskazującym jak badać ruchy społeczne. Nasza interwencja stanowi tylko wariację na temat pierwotnego projektu; zachowaliśmy jednak zasadnicze cechy i typ dyskusji. Drugie spotkania dawnych aktywistów Solidarności były dyskusjami z udziałem także nowych aktorów społecznych, takich, którzy się pojawili dopiero w demokratycznej Polsce. Dyskusja nie dotyczyła więc tylko dawnych czasów, ale nade wszystko Polski po transformacji, i to Polski w czasie toczącej się kampanii wyborczej. Z działaczami Solidarności z roku 1981 dyskutowali przedsiębiorcy, działacze partii politycznych, przedstawiciele władz samorządowych, intelektualiści i ludzie kultury. Jakość tej dyskusji uderzała nas od pierwszego spotkania: dawni aktywiści wciąż myśleli niezwykle szeroko i starali się zrozumieć nowy polski świat społeczny. Jakże to odbiegało od tego, z czym mamy teraz do czynienia w tzw. debacie publicznej! Przekonaj się o tym sam, Czytelniku! Ireneusz Krzemiński

Kultura, będąca podstawą indywidualnej oraz grupowej mentalności, ma zdolność formowania i re-formowania ludzkich zachowań, ambicji, działań, planów etc. Wymiar kulturowy jest zatem niezwykle istotny dla spraw przedstawianych w niniejszej publikacji. Mentalnościowe przyzwolenie na obecność kobiet w polityce jako aktywnych podmiotów, a nie tylko pasywnych (nie)obecnych może nastąpić i następuje właśnie na drodze przemian kulturowych. Niebagatelną rolę odgrywają w tym wypadku różnego rodzaju przedsięwzięcia promujące równość płci, równy dostęp kobiet oraz mężczyzn do dóbr materialnych i symbolicznych, takich jak edukacja, praca zawodowa czy prestiż. Także w zakresie powszechnej edukacji istotne jest, by w równym stopniu zachęcać dzieci oraz młodzież, bez względu na płeć, do angażowania się w życie polityczne. Kształcenie od podstaw pełni tu ważną funkcję, podobnie jak wychowanie ukierunkowane na równość płci, bez stygmatyzowania, dyskryminowania czy utrwalania stereotypowego myślenia o kobietach. Temat udziału kobiet w polityce wciąż pozostaje zagadnieniem żywym, domagającym się włączenia w powszechny dyskurs oraz powszechną społeczną świadomość i nade wszystko praktykę. Publikacja ta niechaj będzie do tego zaproszeniem.

Niniejsza monografia dotyczy bezpieczeństwa międzynarodowego ze szczególnym uwzględnieniem aspektów metodologicznych i systemowych. Autorzy poszczególnych artykułów poruszają kwestie związane z badaniami systemowymi w naukach o bezpieczeństwie oraz zagadnienia metodologii badań bezpieczeństwa. Omawiają nowy ład międzynarodowy, transformację porządku europejskiego po zimnej wojnie i wpływ czynnika technologicznego na międzynarodowy wymiar bezpieczeństwa.Autorzy analizują również aspekty systemowe i regionalne. Opisują rolę i znaczenie sił specjalnych w walce z zagrożeniami współczesnego bezpieczeństwa międzynarodowego, a także polityczny i technologiczny wymiar mocarstwowości kosmicznej. W ramach problematyki regionalnej omawiają dylematy i wyzwania polityki bezpieczeństwa europejskiego państwa średniego (na przykładzie Republiki Czeskiej), poruszają kwestię wspólnoty bezpieczeństwa w odniesieniu do organizacji Mercosur oraz analizują wyzwania geopolityczne Białorusi po zakończeniu ,,pauzy strategicznej"". Dopełnieniem analizowanego wymiaru regionalnego są teksty poświęcone zagrożeniom ekonomicznego wymiaru bezpieczeństwa w strategiach bezpieczeństwa narodowego państw bałtyckich, a także wpływowi sytuacji w Ukrainie i w Republice Białorusi na bezpieczeństwo Polski w koncepcjach i praktyce politycznej ugrupowań prawicowych w Polsce po 2015 roku.

Kazimierz Wóycicki, polityczny komentator, dziennikarz, podróżnik, korespondent wojenny, bloger, autor mi.in. Krótkiej historii UPA dla Polaków (2019), W Pogoni za wolnością. Białoruska rewolucja (2020). Uznał, że political fiction da najlepszy obraz świata, tonącego w chaosie i zalewie kłamstw i manipulacji. Fascynująca opowieść, pokazująca polską przyszłość, jeśli nic nie powstrzyma katastrofy. Nikt nie przewidywał tego, co zdarzy się w Ameryce Trumpa. A jaką przyszłość czeka Polskę ? Nie potrafimy tego przewidzieć, ale Lista agentury pokaże ci to, co choć wydaje się niemożliwe, ale może się zdarzyć. Dzisiejszy świat nie napawa nas nadzieją, więc warto zobaczyć to, co najgorsze, zanim nadejdzie.

[] Pracę uznać należy za szczególnie potrzebną. Wnosi ona do dyskursu naukowego w Polsce nowe, słabo rozpoznane, a także niebędące dotąd przedmiotem intensywnej eksploracji naukowej zagadnienia.Od czasu Rewolucji Godności w Ukrainie obserwujemy bowiem wzrost zainteresowania problematyką narodowej tożsamości Ukraińców. Manifestuje się on wzmożonym otwieraniem nowych licznych kierunków dyskursu naukowego i politycznego związanych z perspektywami rozwoju obywatelskiego w tym kraju, a także obecnie szalenie dynamicznym rozwojem sytuacji politycznej []. I ludzie nauki, doświadczeni naukowcy coraz częściej poświęcają część swojej pracy problematyce tożsamości narodowej jako najbardziej skutecznej broni przeciwko wszystkim hybrydowym zagrożeniom dla bezpieczeństwa państwa, a niekiedy nawet całą swą działalność naukową podporządkowują tej właśnie problematyce naukowej, która w Polsce ma całkiem nowy charakter, ale i perspektywy nabierającego siłę rozwoju na polu polsko-ukraińskiej współpracy.Wszystko to sprawia, że bardzo potrzebna jest literatura naukowa, która [] byłaby nie tylko prezentacją wyników badań naukowych i partykularną analizą określonego problemu naukowego, ale również swoistym zaproszeniem do dyskusji i pozytywnego odbioru owej problematyki []. Doniosłość, szczerość narracji, tudzież krytyczna analiza i naukowa obiektywność, chęć zgłębiania trudnych wielopłaszczyznowych realiów, precyzyjny i klarowny język wszystko to cechuje przedstawiony do druku rękopis monografii [].Prof. dr hab. Sergiusz Wasiuta

Wybór pism jednego z najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych publicystów ostatnich dekad okresu zaborów, redaktora ukazującego się w Petersburgu tygodnika Kraj"", współtwórcy Stronnictwa Polityki Realnej, w tym okresie znanego zwolennika ugody z Rosją i głośnego krytyka obozów socjalistycznego i narodowo-demokratycznego, w czasie I wojny światowej współpracownika środowiska endeckiego w ramach Komitetu Narodowego Polskiego, dyplomaty w II RP. W tomie zawarte są prace Piltza poświęcone polityce polskiej z przełomu XIX i XX wieku, uzasadniające jego program ugodowy, ukazujące ówczesne położenie sprawy narodowej i poczynania wobec Polaków władz rosyjskich i pruskich, przedstawiające narodziny i ewolucję 'stronnictw skrajnych', za jakie uważał socjalistów i endeków.

Klucze do miasta to książka o nowej odmianie społecznej aktywności i jej roli w kształtowaniu rozwoju polskich miast. Miasto pełni tu funkcję scenografii, bo głównymi aktorami są „wkurzona mieszkanka” i „sfrustrowany sąsiad”, którzy z widowni postanowili przenieść się na scenę, by zmienić zasady miejskiej gry. To, czy ich wspólna aktywność stanie się kluczem, czy tylko wytrychem do miasta, zależy zarówno od struktury możliwości politycznych, jak i wytrwałości oraz poczucia odpowiedzialności za scenariusz miejskiego spektaklu. Autorka stara się wyjaśnić falę aktywności oddolnej mieszkańców polskich miast, sytuując ją w szerszym kontekście międzynarodowych ruchów prawa do miasta. Szkicuje mapę aktorów pola polityki miejskiej i relacji między nimi, aby lepiej zrozumieć przemiany narracji i stylu miejskiego zarządzania. Model teoretyczny opisuje przemiany polityki miejskiej jako strategicznego pola działania czterech głównych aktorów – władz lokalnych, inwestorów, projektantów i ruchów miejskich. (…) Monografia Anny Domaradzkiej dostarcza bardzo interesujących obserwacji o tym jak rodzi się fenomen aktywizmu miejskiego. (…) Szczególnie ciekawe jest usytuowanie problematyki ruchów miejskich na styku sfer publicznej, prywatnej i obywatelskiej oraz wykorzystanie teorii pól, która pozwala na pokazanie nowych aspektów społecznego wytwarzania ruchów miejskich w Polsce. Książka powinna wzbudzić zainteresowanie zarówno badaczy miasta, jak i tych, którzy miasto zmieniają. Tym bardziej, że Autorka pisze, unikając branżowego żargonu. Nie będzie nużąca dla osób spoza urban studies. z recenzji prof. Tomasza Nawrockiego, Uniwersytet Śląski Klucze do miasta. Ruch miejski jako nowy aktor w polu polityki miejskiej to monografia bazująca na bogatym materiale teoretycznym i empirycznym. Autorka, posługując się zdyscyplinowaną ramą interpretacyjną, prowadzi czytelnika przez złożoność procesów konstytuowania się ruchów miejskich. (…) Wykazała się przy tym szeroką wiedzą z zakresu teorii socjologicznych, problematyki miejskiej i polityk miejskich (krajowych i międzynarodowych), o czym świadczy bogata literatura, dokumenty i akty prawne przywołane w tekście. (…) Bardzo wartościowa książka – zarówno w warstwie teoretycznej, jak i empirycznej. z recenzji prof. Marcjanny Nóżki, Uniwersytet Jagielloński

KSIĄŻKA W PRZYGOTOWANIU !!! Książka jest całościową analizą ważnej i skomplikowanej kwestii – roli parlamentów narodowych państw członkowskich w systemie politycznym Unii Europejskiej. (…) Autorka wykorzystuje swoją głęboką wiedzę, łącząc znajomość światowej literatury przedmiotu i systematyczne obserwacje europejskiej polityki. Opinie i diagnozy dotyczące przyszłości procesów politycznych formułuje z zachowaniem akademickiej dyscypliny intelektualnej. prof. dr hab. Zdzisław Mach, Uniwersytet Jagielloński Autorka zajmuje się tematem niezbyt często podejmowanym przez polskich uczonych, w sposób ciekawy pod względem teoretycznym, metodologicznym i empirycznym. Przedstawia wiele nieznanych szerzej informacji, np. na temat tzw. zielonej kartki i horyzontalnej współpracy parlamentów narodowych w UE. Formułuje frapujący problem badawczy: czy parlamenty narodowe powinny zwiększać swoją rolę w polityce europejskiej, a jeśli tak, czy będzie to raczej sprzyjać integracji, czy też przyczyni się do obniżenia skuteczności procesów decyzyjnych w UE, a tym samym utrudni integrację. prof. dr hab. Tomasz Grzegorz Grosse, Uniwersytet Warszawski Monografia ta stanowi nader udane połączenie spójnej perspektywy teoretycznej oraz pogłębionej analizy porównawczej z wykorzystaniem nowych danych empirycznych. Autorka konfrontuje rosnącą popularność polityczno-normatywnego postulatu zwiększenia roli parlamentów narodowych w systemie politycznym Unii Europejskiej z faktycznym zaangażowaniem parlamentów w sprawy europejskie. Stawia kluczowe pytanie o to, na ile parlamenty pełnią rolę autonomicznych aktorów i agentów demokratyzacji unijnego systemu decyzyjnego, a na ile pozostają agentami egzekutywy, reprodukując i pogłębiając unijny deficyt demokracji. dr hab. Agnieszka Cianciara, prof. ISP PAN

Największą zaletą monografii jest to, iż oddaje specyfikę stosunków polsko-szwajcarskich przez pryzmat wyjątkowości Szwajcarii w różnych kontekstach stosunków międzynarodowych. Autor skutecznie dowodzi, że praktycznie w każdym wymiarze – a przede wszystkim: politycznym, gospodarczym i kulturowym – jest to państwo istotnie wyróżniające się pośród innych demokratycznych państw Europy Zachodniej, a jego głównymi emblematami są neutralność i niezależność od organizacji międzynarodowych. W książce ukazana została doniosła rola Szwajcarii w procesie rozwoju gospodarczego Polski. Bilateralne stosunki polsko-szwajcarskie mają z kolei znaczenie nie tylko dla tychże państw, ale wpisują się w szerszy wymiar europejski. W pełni przekonująco brzmi w tym kontekście główna teza monografii, iż źródłem rozwoju stosunków polsko-szwajcarskich jest rola kulturowa jaką oba państwa odgrywają w przestrzeni cywilizacyjnej Europy. Z recenzji dr hab. Ryszarda Michalaka , prof. UZ

Obszerna literatura naukowa, rozproszone w różnych publikacjach treści i elementy wiedzy politologicznej nie ułatwiają wyodrębnienia najważniejszych zagadnień i pojęć politologii, zwłaszcza studenci mogą borykać się z takimi niedogodnościami.

Wybory parlamentarne, które odbyły się w czerwcu 1989 r., są jednym z najważniejszych wydarzeń w najnowszej historii Polski. Wyniki przeprowadzonego 4 czerwca głosowania, zaskakujące zarówno dla PZPR, jak i „Solidarności”, stanowiły moment przełomowy w procesie rozkładu dyktatury komunistyczne nad Wisłą. W prezentowanej pracy, która zawiera dokumenty z województwa poznańskiego, ukazano to wydarzenie z trzech perspektyw: Służby Bezpieczeństwa, Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Patii Robotniczej oraz lokalnej opozycji skupionej wokół Komitetu Obywatelskiego „Solidarność’ w Poznaniu. Wybór i opracowanie dokumentów Budzyńska Hanna, Chmielewska-Metka Anna

Książka zawiera dwa opowiadania Stefana Türschmida, oba utwory związane są z epoką stalinowską. Bohaterem Struny jest generał Armii Czerwonej Andriej Własow, który po trwającej ponad dwanaście miesięcy bohaterskiej walce z hitlerowskimi Niemcami dostaje się do niewoli. Jest rok 1942. Własow decyduje się na kolaborację. Marzy mu się odtworzenie narodowej Rosji na gruzach stalinowskiej tyranii i komunistycznego systemu. Wprawdzie – niestety – u boku armii Hitlera, ale to przecież jedyna realna siła, która jest w stanie tego dokonać. Wyspa Nazino również opowiada o wydarzeniach autentycznych. Tym razem o wielkim polowaniu, jakie NKWD (wówczas GPU) urządziło na początku lat trzydziestych na tzw. społeczne pasożyty, które postanowiono wywieźć z miast na Syberię. Kryterium „pasożytnictwa” stanowił brak aktualnego dowodu osobistego. Patrole wyłapywały zarówno bandytów, jak i osoby przypadkowe. Trafili na tytułową wyspę na ogromnej rzece w pobliżu Omska. Władzę sprawowali tu podzieleni na bandy zdegenerowani przestępcy, którzy aby napełnić żołądki, posuwali się do drastycznych czynów... „Książka jest świadectwem kolejnych okropności wydobytych z historycznych mroków epoki stalinizmu. A przecież, wydawałoby się, że tamte czasy i zbrodnie zostały już gruntownie zbadane i opisane, podobnie jak hitlerowskie, że na ich temat niczego nowego już się nie odkryje. Jak się okazuje, nic bardziej błędnego” – Piotr Kitrasiewicz, autor książek Jego ekscelencja na herbatce z Göringiem i Artyści w cieniu Stalina.

Publikacja stanowi istotny, a przy tym nowatorski w swym charakterze, wkład w poznanie i wyjaśnienie przede wszystkim: założeń, uwarunkowań oraz metod realizacji duńskiej polityki zaangażowania – wsparcia wojskowego (tj. aktywnej polityki wojskowej) w relacjach z jednym z państw Rogu Afryki, czyli Somalią. Analizy, rozważania oraz wnioski zawarte w publikacji, pozwalają na identyfikację i ocenę współcześnie stosowanych przez państwo duńskie oraz duńskie sił zbrojne instrumentów oddziaływania na państwa słabe – niestabilne. Głównymi problemami badawczymi, stanowiącymi punkt wyjścia dla rozważań o charakterze eksplanacyjnych, interpretacyjnym oraz deskrypcyjnym, prowadzonych przez autorów, są przede wszystkim: założenia doktrynalno-koncepcyjne duńskiego wojskowego zaangażowania w Somalii, rozwój duńskiej wojskowej obecności w regionie Rogu Afryki oraz współpracy z państwami tego regionu, a wreszcie – formy i metody duńskiego wojskowego oddziaływania na bezpieczeństwo Somalii oraz regionu Rogu Afryki. Analiza międzynarodowej polityki wojskowej – polityki wojskowego zaangażowania w wybranym regionie świata w przypadku każdego państwa powinna bezwzględnie zostać osadzona w określonych ramach uwarunkowań lokalnych, regionalnych oraz międzynarodowych, w obrębie których dochodzi do opisywanej wojskowej aktywności czy analizowanej współpracy wojskowej pomiędzy państwami.

12 września 2020 r. minęło 30 lat od zakończenia Konferencji 2 + 4 orazpodpisania kończącego ją Traktatu o ostatecznej regulacji w odniesieniu doNiemiec (Traktatu 2 + 4). Z tej perspektywy stwierdzić można, że wyniki udziałuPolski w tej Konferencji były momentem jednego z największych triumfów polskiejdyplomacji ostatnich trzydziestu lat. Otworzyły one bowiem Polsce drogę doczłonkostwa w Unii Europejskiej i w NATO, a tym samym rozwiązały zasadniczydylemat polityczny odnoszący się do miejsca Polski między Niemcami a Rosją.Zarazem wyniki tej Konferencji położyły kres koncepcjom po stronie niemieckiej,które uprzednio podważały status granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej. Tym samymotwarta została droga do bilateralnego Traktatu, w którym potwierdzono granicęPolski ze zjednoczonymi Niemcami oraz do postulowanej przez Ministra KrzysztofaSkubiszewskiego polsko-niemieckiej wspólnoty interesów. W kontekście tejKonferencji zadbano również o to, że po 1991 r. zjednoczone Niemcy podjęływypłaty dla uprzednio pominiętych ofiar zbrodni nazistowskich.Autor książki,jako ówczesny dyplomata, był członkiem delegacji polskiej, uczestniczącej wobradach Konferencji 2 + 4, a następnie w negocjacjach z Niemcami nad pakietemtraktatów z lat 19901991.W książce ukazane są uwarunkowania prawne sprawygranicy oraz roszczeń odszkodowawczych od Niemiec z tytułu zbrodninazistowskich. Nakreślony jest przebieg Konferencji 2 + 4, przy czym analizauwzględnia zasadnicze, opublikowane w ostatnich latach, dokumenty dyplomatyczne.Na tym tle, ukazującym zasadnicze kwestie jakie były przedmiotem ustaleń podczasKonferencji 2 + 4 między trzema mocarstwami zachodnimi i RFN a ZSRR (zwłaszczapozostanie zjednoczonych Niemiec w Sojuszu Północnoatlantyckim i we WspólnocieEuropejskiej, wycofanie wojsk radzieckich z terytorium NRD), poddany zostałanalizie przebieg negocjacji w dwóch obszarach, będących zasadniczym przedmiotemrozważań starań Polski o położenie kresu uprzednim zastrzeżeniom RFNpodważającym ostateczny status granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej w świetleprawa międzynarodowego oraz kwestii odszkodowań od Niemiec z tytułu zbrodninazistowskich. Autor dokonuje też analizy prawnego ujęcia uzgodnionego rezultatuw postanowieniach Traktatu 2 + 4 oraz w towarzyszących mu dokumentach i umowachmiędzynarodowych.

Przedmiotem monografii jest analiza polityki cyberterrorystycznej RP w odniesieniu do Unii Europejskiej (UE) na przestrzeni XXI w., a w szczególności po wejściu w życie dyrektywy NIS w Polsce temat ten jest nowością. Wynika to z faktu, że literatura dotycząca stosunków międzynarodowych, a zwłaszcza cyberterroryzmu, przyjmuje twierdzenie, że Polska jako państwo transgraniczne jest obecnie stosunkowo bezpieczne pod względem zagrożeń terrorystycznych, w tym cyberterroryzmu, które są inspirowane przez grupy lub osoby pochodzące z państw podwyższonego ryzyka.W pracy podjęto próbę ukazania, jak istotnym elementem bezpieczeństwa Polski na tle UE jest umiejętnie prowadzona polityka ochrony cyberprzestrzeni zarówno na poziomie państwowym, jak i instytucjonalnym. Problem ten wywiera istotny wpływ na bezpieczeństwo wewnętrzne nie tylko samych państw, ale także całej Unii Europejskiej. W obliczu rosnących zagrożeń informacyjnych, wraz ze złożonością problemów występujących w tym obszarze, niezwykle ważną rolę dla bezpieczeństwa zewnętrznego państwa polskiego pełnią również strategie narodowe w zakresie ochrony cyberprzestrzeni.W pracy zostały przedstawione i przeanalizowane zależności oraz rozbieżności problemów bezpieczeństwa wewnętrznego Polski i UE, a tym samym polityki cyberbezpieczeństwa od poziomu integracji Wspólnoty.

Autorka podjęła się ambitnego zadania, jakim jest ocena kształtowania się polityki innowacyjnej jednej z największych gospodarek regionu Ameryki Łacińskiej Brazylii. Poziom innowacyjności gospodarki państwa stanowi o jego miejscu w gospodarce światowej. Innowacyjność oddziałuje na procesy rozwojowe i stanowi czynnik podnoszenia konkurencyjności gospodarki, ale także kształtuje rozwiązania pożądane społecznie, zgodnie z przyjętymi założeniami strategicznymi danego państwa. Autorka dokonuje analizy i charakteryzuje politykę innowacyjności Brazylii, przyjmując za punkt wyjścia koncepcje polityki publicznej i przede wszystkim działania państwa jako podmiotu kształtującego tę politykę.Monografia poszerza wiedzę o sposobach i metodach przezwyciężenia luki technologicznej jednego z najważniejszych państw Południa. Jej niewątpliwą zaletą jest nie tylko analiza założeń tej polityki, ale również ukazanie barier w jej wdrażaniu w praktyce gospodarczej co przekładało się na niezadowalającą efektywność i co za tym idzie, także na międzynarodową konkurencyjność gospodarki Brazylii. Rozważania podjęte w pracy zakorzeniono na gruncie stosunków międzynarodowych, co jest pewnym novum w stosunku do przeważającej liczby opracowań poświęconych zagadnieniom innowacji, innowacyjności i konkurencyjności.Książkę należy ocenić jako bardzo ciekawe i istotne dla nauk politycznych źródło wiedzy, które może być wykorzystywane zarówno w obszarze naukowym, jak i praktycznym. Książka stanowi wartościowe źródło danych również dla praktyków, którzy prowadzą lub zamierzają prowadzić działalność gospodarczą w Brazylii. Zrozumienie uwarunkowań innowacyjności gospodarki brazylijskiej na pewno przyczyni się do lepszego rozpoznania rynku i tym samym pozytywnie wpłynie na podejmowanie bardziej adekwatnych decyzji biznesowych.

Badanie ryzyka w naukach społecznych jest nadal nowatorskim tematem i stanowi obszerny przedmiot dociekań naukowych. Granice państw – wręcz przeciwnie. Są obiektem wielowiekowych i multidyscyplinarnych badań naukowych i poddawane są wielu próbom uporządkowania ich właściwości. Natomiast obydwie kategorie – granice i ryzyko – charakteryzuje złożoność, zmienność, wielowątkowość i wielorakość podejść badawczych. Z jednej strony, pozwala to na nieustanne zgłębianie ich istoty i poszukiwanie prawidłowości, a z drugiej – staje się źródłem problemów metodologicznych i trudności z uporządkowaniem wiedzy na ich temat. Obydwie kategorie są więc interesującym wyzwaniem dla badacza. Granice zewnętrzne Unii Europejskiej stanowią ciekawą egzemplifikację procesów zachodzących na współczesnych granicach i działań zapobiegających związanym z nimi zagrożeniom. Są obrazem zmieniającej się natury granic w późnowestfalskim ładzie między-narodowym, traktowanym jako kompilacja ciągłości ładu westfalskiego i zmiany ładu powestfalskiego.