Wyprawa Onufrego Clinkera to powieść epistolarna, ale nie jedna z wielu, jakie powstały w XVIII wieku, ale epistolarna powieść drogi. I w dodatku arcydzieło gatunku, rozpisane nie na dwa czy trzy głosy ale aż na pięć! Wojna siedmioletnia już się skończyła, jest tu historycy literatury nie są zgodni rok 1763, 64 albo 65, imć Mateusz Bramble, jego bratanek Jery Melford, siostra Tabita, siostrzenica Lydia oraz Winifreda, pokojówka Tabithy wyruszają w podróż przez kurorty i gorące źródła Wielkiej Brytanii: od Gloucester, przez Bath, Londyn, Harrogate, Durham, Edynburg do Glasgow i z powrotem. W listach dzielą się z przyjaciółmi swymi spostrzeżeniami i wrażeniami, opisują swoje odkrycia i przygody, bo fabuła Wyprawy obejmuje m.in. polowanie na męża, nieślubne dziecko i uroczego dziwaka, porucznika Obadiah Lismahago. Oprócz niej znajdziemy także rozważania na temat oświecenia, metodyzmu, wolności prasy, ale też sfałszowanego mleka albo niejadalności narodowej potrawy Szkocji. Smollett wyróżnia się absurdalnym poczuciem humoru pisał Walter Scott. Jego wyobraźnia zdaje się szaleć, mnożąc przed bohaterami kolejne absurdalne wypadki. Albo dodajmy każąc poczciwej pokojówce Wini robić błędy i mylić słowa. Byron w Wędrówkach Childe Harolda napisał o podwójnej radości podziwiania krajobrazu z ukochaną osobą. W Wyprawie Onufrego Clinkera radość ta jest pięciokrotna, bo czytelnik ogląda XVIII-wieczną Wielką Brytanię z pięciu radykalnie różnych perspektyw.
Fryderyk II Hohenstauf (1194–1250) należy do najwybitniejszych, najbarwniejszych i najbardziej kontrowersyjnych władców europejskiego średniowiecza.
Energiczny, niezwykle ambitny, a przy tym wszechstronnie wykształcony i ciekawy świata, przez Fryderyka Nietzschego zaliczony został do grupy „owych przedziwnych, niepojętych i niewyobrażalnych, zagadkowych ludzi powołanych, by zwyciężać i uwodzić”.
W polityce wewnętrznej dążył do budowy władzy autokratycznej i nowoczesnego, scentralizowanego aparatu państwowego. Udało mu się to osiągnąć w Królestwie Sycylii, podczas gdy w Rzeszy Niemieckiej musiał lawirować i godzić się na kompromisy z tamtejszymi książętami. Rosnąca potęga Hohenstaufa oraz jego uniwersalistyczne ambicje prowadziły do ostrych konfliktów z papiestwem, co skutkowało kolejnymi ekskomunikami i oskarżeniami o herezję. Fascynujące były jego relacje ze światem muzułmańskim: stłumił co prawda bunty ludności arabskiej na Sycylii, ale Jerozolimę odzyskał w drodze dyplomatycznych negocjacji, głęboko fascynowała go też arabska kultura i nauka.
Niemiecki mediewista Ernst W. Wies kreśli wielowymiarowy obraz człowieka pełnego sprzeczności, którego prawdziwej natury i motywów działania współcześni mu ludzie nie pojmowali i który rzucił odważne wyzwanie swojej epoce.
"Angelologia i dal" to wybór wierszy Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego w serii Poeci do Kwadratu ze wstępem poety, eseisty i wieloletniego dyrektora Muzeum K.I. Gałczyńskiego w Praniu Wojciecha Kassa.
Jest to, jak wszystkie tomiki w tej serii, wybór indywidualny, autorski, złożony z wierszy najważniejszych dla autora wyboru – również znakomitego poety i kuratora pamięci o Konstantym Ildefonsie Gałczyńskim.
Kass pisze: "Niechybnie Konstanty I. Gałczyński należał do poetów rewelatorów, czyli takich, którzy nie tyle reformowali poetycką polszczyznę, co ją odświeżali, skrapiali rosą talentu, gięli jej lingwistyczny horyzont. Poza tym jego osobowość, nietypowość osobienia się, posiadały zdolności do twórczego przerabiania życia w twór legendo- i mitotwórczy".
Ponad sześciusetstronicowy wybór został poszerzony o kalendarium życia i dzieła Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.
Poszukiwanie i odzyskiwanie dóbr kultury wymaga niezwykłej cierpliwości, żmudnych poszukiwań i przede wszystkim specjalistycznej wiedzy. W powojennej, chaotycznej rzeczywistości wymagało także determinacji i bezkompromisowości. Karol Estreicher był człowiekiem, który doskonale łączył w sobie wszystkie te cechy, wzmacniając je niezłomnym poczuciem misji i niezachwianą wiarą w jej słuszność. Biografia profesora UJ to jednocześnie powieść detektywistyczna, studium psychologiczne, wykład historyczny. W pamięci jednych zapisał się jako wybitny naukowiec i zasłużony rewindykator, dla innych był dyletantem i hochsztaplerem. Człowiekiem z imponującą pasją, a zarazem z talentem do zrażania innych do siebie. Bez niego do Polski nie wróciłby ołtarz Wita Stwosza ani wawelskie arrasy. A jednak Rada UJ miała dobre powody, by odmówić mu profesorskiego tytułu. Inwigilowany przez SB, odrzucony przez środowisko naukowe… Czarna legenda Estreichera mierzy się na szali z jego dziedzictwem.
W 50. rocznicę śmierci Stanisława Grochowiaka PIW wznawia powieści poety. Twórczość prozatorska, mniej znana niż jego poezja, stanowi istotną część dorobku literackiego autora Ballady rycerskiej. W pierwszym tomie znalazły się: "Plebania z magnoliami" (1956), "Trismus" (1963) i "Karabiny" (1965), podejmujące problematykę wojenną i powojenną, często z perspektywy duchownych uwikłanych w egzystencjalne i moralne konflikty. "Plebania z magnoliami" może być porównywana z powieściami Alberta Camusa czy Françoisa Mauriaca. Nawet dzisiaj zaskakuje siłą wyrazu i aksjologiczną głębią. "Trismus" to przejmujący dziennik esesmana, komendanta fikcyjnego obozu koncentracyjnego. Grochowiak ukazuje świat pozbawiony wartości i sensu, a nade wszystko dokonuje wiwisekcji psychologicznego uwiedzenia totalitarną ideologią. "Karabiny" opowiadają historię księdza, który traci wiarę. Załamanie religijne następuje w obliczu chaosu i grozy czasów powojennej anarchii.
Prozy Grochowiaka pozostają dziś trudno dostępne, a ich wznowienie, skrupulatnie przygotowane i opatrzone komentarzem, pozwala odkryć jednego z najciekawszych prozaików powojennej literatury polskiej.
W 50. rocznicę śmierci Stanisława Grochowiaka PIW wznawia prozy poety. Drugi tom gromadzi różne formy epickie – zbiór "Lamentnice" (1958), opowiadania zebrane w "Prozie" (1996) oraz niepublikowane wcześniej utwory, także niedokończone powieści, pozostające do tej pory w rękopisach przechowywanych w Muzeum Literatury. Otrzymujemy po raz pierwszy możliwie pełny zestaw Grochowiakowych krótkich form narracyjnych. Znalazły się tu teksty liryczne i autobiograficzne, groteskowe i surrealistyczne, a także inspirowane doświadczeniem wojennym.
Prozy Grochowiaka pozostają dziś trudno dostępne, a ich wznowienie, skrupulatnie przygotowane i opatrzone komentarzem, pozwala odkryć jednego z najciekawszych prozaików powojennej literatury polskiej.
Minipowieść czy może nowela Heinricha von Kleista, twórcy niemieckiej nowelistyki psychologicznej i dramatopisarza, żyjącego na przełomie XVIII i XIX wieku. Oparta na prawdziwej historii z XVI wieku, do dziś inspirująca, a przypomniana w ostatnich latach na świecie nowymi tłumaczeniami oraz filmem, opowieść-topos o heroicznej walce o godność. Tytułowy bohater, handlarz końmi, zostaje upokorzony przez junkra pruskiego. Jego najlepsze konie zostają niesprawiedliwie skonfiskowane, a służący pobity. Kiedy jednak Kohlhaas próbuje dochodzić swego, zabijają mu żonę. Szuka sprawiedliwości na drodze sądowej, ale ciągle piętrzą się przed nim przeszkody. Zdeterminowany Kohlhaas niestrudzenie przeciwstawia się biurokratycznej machinie imperium w walce z góry skazanej na porażkę. Wydana po raz pierwszy po polsku w 1960 roku, teraz w nowym przekładzie Łukasza Żebrowskiego.
Nowe wydanie arcysławnej pracy Ruth Benedict na temat japońskich wzorów kultury przynosi bogactwo odczytań, interpretacji i dodatkowych informacji, a to za sprawą obszernego wstępu Igi Rutkowskiej oraz przypisów, które przygotowały wspólnie z Ewą Pałasz-Rutkowską. Tak opracowane studium pozwala lepiej zrozumieć społeczeństwo i kulturę Japonii, ale i pracę samej Benedict.Ta wydana 80 lat temu książka – nazywana często najbardziej wpływową książką antropologiczną w historii – za sprawą ogromnej liczby poświęconych jej rozważań stała się tekstem autonomicznym, którego losy poznajemy w znakomitej przedmowie. Zmieniła sposób postrzegania Japończyków przez Amerykanów, samych Japończyków, a z czasem przez cały świat. Dziś pozostaje tekstem historycznym, dokumentującym niezwykle ważny moment w historii myśli i idei, a jego recepcja doskonale odzwierciedla ewolucję i rozwój antropologii kultury.
"2666" Robaerta Bolano to projekt kolosalnych rozmiarów, pod względem objętości, jak i ambicji zostawiający w tyle "Dzikich detektywów". Czworo młodych literaturoznawców łączy przyjaźń oraz fascynacja dziełem Benna von Archimboldiego, którego literacka sława jest równie wielka, jak tajemnica otaczająca jego osobę: należy on do gatunku pisarzy zaginionych, których nikt nigdy nie widział. Na wieść o tym, że Archimboldi przebywa w Meksyku, w Santa Teresa, krytycy rozpoczynają poszukiwania.W Santa Teresa dowiadują się o serii okrutnych zabójstw kobiet, których ciała są porzucane na pustyni i na miejskich wysypiskach. Postać zaginionego pisarza oraz miasteczko Santa Teresa spinają pięć części powieści. W 2666 znajdziemy wszystko, co dla Bolana charakterystyczne niedopowiedzenie, meandryczny sposób snucia opowieści, polifoniczną narrację. Sam tytuł pozostaje zagadką. Przybrawszy kształt daty, ukonkretnia zło i zwiastuje apokalipsę.
Jerzy Kamil Weintraub (1916–1943) był przyjacielem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, który dedykował mu wiersz „Jesienny spacer poetów”. Indywidualna stylistyka wierszy Weintrauba rozwijała się w cieniu choroby i w trakcie wojny – dojrzała w obliczu grozy śmierci i zniszczenia. To poezja pełna antytetycznych i melancholijnych napięć, co podkreślali już pierwsi recenzenci debiutanckiego tomu, m.in. Leo Lipski.Można w niej znaleźć i kontemplację pejzaży, i przeżywanie ekstazy, i chorobliwą gonitwę myśli. Poezja Weintrauba, odwołująca się do wielu rozmaitych tradycji (romantycznej, młodopolskiej czy metafizycznej), ma w sobie przede wszystkim aurę elegijności, z której pod koniec życia poety wyłoniły się tanatyczne widma.
Zbiór sztuk teatralnych jednej z najoryginalniejszych polskich dramatopisarek. Mocne, bardzo współczesne teksty sceniczne, w których Malina Prześluga z charakterystyczną wrażliwością i językową precyzją podejmuje tematy samotności, wojny, rodzicielstwa, kobiecości i kryzysu tożsamości, wreszcie siły i pułapek komunikacji. Autorka łączy liryzm z groteską, a intymność z uniwersalnym przesłaniem. Jej dramaty są wielogłosowe, odważne formalnie i głęboko zakorzenione w naszej codzienności – tej medialnej, rodzinnej, politycznej i emocjonalnej.Dramaty Prześlugi można czytać lub oglądać (mamy tu nawet coś na kształt dramatu wizualnego!) jako przejmującą opowieść o żałobie, monolog ciała, buntu i dojrzewania. Słychać w nich też kobiecy głos z wnętrza wojny. Utwory na głosy, które zapisała Prześluga, wyrastają z tradycji teatru absurdu.Autorka eksponuje perspektywę kobiecą, która staje się perspektywą ogólnoludzką. Dramaty, napisane ze świetnym wyczuciem dzisiejszego języka, nie są jedynie scenariuszami, ale stanowią odważną próbę przełożenia języka współczesnego teatru na obszar literacki.
Książka eseistyczna Aliny Kowalczykowej, wybitnej badaczki romantyzmu polskiego, przedstawia rozwój w Warszawie pierwszej połowy XIX wieku zjawiska, które autorka nazywa „świadomością romantyczną”. Kojarzone zwykle z tym buntownicze przekonania, niepokorność umysłów, konflikty moralne rodziły się tu nie tyle pod wpływem nowej literatury, gdyż Warszawa nie miała swojego Mickiewicza, lecz wynikały z bezpośrednich i bolesnych związków z historią współczesną: z rozczarowania sytuacją Królestwa Polskiego, ze ścisłego nadzoru policyjnego, z atmosfery spisków i patriotycznych manifestacji poprzedzających powstanie listopadowe. To, choć nie wyłącznie, decydowało o kształtowaniu się nowego oblicza miasta, które za swój brak pokory zostało surowo ukarane. „Warszawa romantyczna”, mimo upływu niemal czterdziestu lat, od pierwszego wydania, pozostaje wciąż książką nowatorską i jedyną w swoim rodzaju, jak podkreśla w posłowiu prof. Olaf Krysowski. Jest też znakomicie napisana, językiem dalekim od akademickiej oschłości, mocno osadzonym w obszernie cytowanych źródłach z epoki.
W esejach składających się na książkę „Odkrywanie powieści” mistrz współczesnej prozy chińskiej Yan Lianke przedstawia swoje poglądy na literaturę, najważniejsze dzieła, które zmieniły jej bieg, oraz historię realizmu w Chinach. Zestawia dyskusje na temat pisarstwa realistycznego spod znaku Lwa Tołstoja i Lu Xuna z modernizmem Franza Kafki oraz realizmem magicznym Gabriela Garcíi Márqueza, ukazując związek między przyczynowością, prawdą (a raczej różnymi poziomami prawdy) i rodzajami realizmu. Bezpardonowo opisuje „prawdę sterowaną” – co tłumaczka Joanna Krenz w swoim znakomitym posłowiu określa jako „z pewnością najodważniejszy, nieomal kaskaderski element Yanowej opowieści o powieści” – i czyni to nie tylko w ujęciu historycznym. Obnaża bowiem również mechanizmy gospodarki kapitalistycznej, wprzęgnięte w służbę socjalistycznej ideologii i skutkujące cenzurą tyleż subtelną, co skuteczną. Omawia w końcu swoje podejście do pisania, które nazywa „mitorealizmem” – sposobem uchwycenia ukrytej prawdy o rzeczywistości i człowieku poprzez oparcie się na mitach, snach i poszukiwaniu wewnętrznej przyczynowości. Ta odkrywcza i pouczająca książka daje czytelnikom wyjątkowy wgląd w umysł i sztukę literackiego giganta, a jego manifest literacki pozwala odczytywać także jako akt wiary w zdolność ludzkości do przetrwania szaleństwa świata.
Zbiór felietonów Adama Poprawy, krytyka literackiego i profesora literaturoznawstwa, publikowanych w „Nowych Książkach” w latach 2019–2023. Tytuł tomu, „pożyczony” od Roberta Musila, oznacza różne dziwne, śmieszne, niepokojące czy groźne sytuacje, które z innej strony mogą wyglądać całkowicie inaczej. Felietony zawarte w tej książce są zatem krytyką rozmaitych aberracji, widocznych w różnych obiegach kultury. Adam Poprawa sięga do literatury mniej i bardziej znanej, proponując często nieoczekiwane zestawienia ze sprawami najbardziej aktualnymi, zbliżając w ten sposób swoje felietony w kierunku eseistycznej refleksji.
Eseistyczna książka Radosława Romaniuka, oparta na świadectwach i biografiach dwóch wielkich twórców: Jerzego Nowosielskiego i Tadeusza Różewicza. Opisuje fenomen ich przyjaźni oraz dialogu toczonego przez dzieła tych artystów. Na fundamentalne pytania, zadawane w drugiej połowie XX wieku, obaj udzielali najczęściej odmiennych odpowiedzi. Podobnie jednak odczuwali ich powagę i zadanie artysty, które rozumieli jako próbę usprawiedliwienia swojego istnienia w epoce po Oświęcimiu. Jeden dawał świadectwo wiary w metafizyczne korzenie świata i usiłował te połączenia odsłaniać w malarstwie religijnym i świeckim, projektach architektonicznych, eseistyce i rozmowach. Drugi widział ludzką egzystencję jako życie w dole, próbował się tam urządzać i opowiedzieć o trudzie tego zadania. Żaden z nich jednak nie miał ambicji wpływu na drugiego w ich relacji szło raczej o wzajemne pomaganie w życiu poprzez świadomość istnienia i znaki obecności tego drugiego. Tadeusz Różewicz i Jerzy Nowosielski ich przyjaźń, światopogląd, równoległa twórczość, biografie spotykają się ponownie na kartach tej książki.
Wznowienie tekstów literaturoznawczych dotyczących twórczości Adama Mickiewicza pióra jednej z najsłynniejszych i najwybitniejszych badaczek literatury polskiego romantyzmu (wyd. I PIW, 1976). Większość studiów z tego tomu stała się dla podejmowanych w nich zagadnień podstawowym punktem odniesienia, nie tracącym nic z aktualności: bliskość tekstowi, głęboka znajomość kontekstu kulturowego epoki, precyzja filologiczna połączona z przenikliwością i odwagą badawczą sprawiają, że studia te mają charakter uniwersalny. Studia te pozbawione są prezentystycznych odniesień, dalekie od interpretacyjnych mód i ideowych ukłonów w kierunku panujących trendów i ideologii. Edycja wydana w setną rocznicę urodzin autorki.
"Listy urodzinowe" to legendarny tom wierszy Teda Hughesa w tłumaczeniu Juliusza Pielichowskiego i Tomasza Kunza. Opublikowany w 1998 roku tom stał się z miejsca sensacją wydawniczą zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych i do dziś pozostaje jednym z najgłośniejszych, i najbardziej kontrowersyjnych tomów poetyckich ostatnich dziesięcioleci. To rzadki przypadek poezji narracyjnej, w której forma liryczna służy opowiedzeniu losów burzliwego związku dwojga wybitnych artystów. Po ponad trzydziestu pięciu latach, które upłynęły od śmierci żony autora wybitnej poetki Sylvii Plath Hughes postanowił w cyklu obszernych, narracyjnych wierszy opowiedzieć historię ich tragicznego związku.Rozpisując swoją poetycką narrację na 88 tekstów, składających się na spójny, znakomicie skomponowany cykl, posiadający swoją wewnętrzną dramaturgię, Hughes tworzy rodzaj epickiego poematu, który do końca trzyma czytelnika w napięciu. Przekład książki jest ewenementem we współczesnej polskiej praktyce poetyckiej. Przekładu całości podjęli się doświadczeni tłumacze literatury anglojęzycznej.
Gen marzenia to swoiste silva rerum o o charakterze quasi-dziennika, w którym zacierają się granice formalne literatury wysokiej na rzecz niezwykle osobistego, by nie rzec potocznego, codziennego języka. Jest to także poetycka próba autobiografii. Ten nietypowy dziennik, a raczej zapiśnik, w wielu momentach przypomina raczej Myśli nieuczesane Stanisława Jerzego Leca, niż klasyczny dziennik intymny. To prawdziwy konglomerat gatunkowy prozatorsko-poetycki: jest w nim i fikcja, i dokument, poezja i aforyzmy, a także osobista korespondencja (np. z wnuczką). Lekki styl autora, znany z jego licznych publikacji, świetnie koresponduje z osobistym wygłosem zbioru, co sprawia, że lektura nawet tak rozbudowanej wypowiedzi staje się prawdziwą ucztą.
W swoim antropologiczno-kulturowym eseju brytyjska antropolog Mary Douglas bada kategorie ładu i nieładu, czystości i zmazy, pokazując, jak unikanie tego, co zakazane, służy ochronie uzgodnionych w danej kulturze poglądów na to, jak zorganizowany jest świat. W tym kontekście każde tabu jest uzasadnione i racjonalne, trzeba jedynie zrozumieć, skąd się wzięło. Każde społeczeństwo dąży bowiem do ochrony tego, co uważa za czyste, przed tym, co uważa za brudne, a więc zakłócające porządek. Książka uznawana za jedną z najważniejszych publikacji wydanych po drugiej wojnie światowej, wywarła ogromny wpływ na rozwój nie tylko antropologii, ale i innych dziedzin humanistyki.
Znakomita analiza psychiki kobiecej, niezwykle sugestywny portret-biografia należący do szczytowych osiągnięć realizmu psychologicznego Dwudziestolecia.
Akcja powieści "Całe życie Sabiny" Heleny Boguszewskiej z 1934 roku rozgrywa się na dwóch planach czasowych: w teraźniejszości i w subiektywnym czasie wspomnień. Czas teraźniejszy obejmuje paromiesięczny okres ostatniego stadium nieuleczalnej choroby bohaterki. Czas wspomnień natomiast rozciąga się na całe życie Sabiny. To przedśmiertny obrachunek z własnym życiem, który przywodzi na myśl film autobiograficzny, wyświetlający się w pamięci człowieka w chwili jego śmierci. Sabina to szara, niekochana żona, która zmienia się w wyemancypowaną, zawsze jednak doświadczaną przez los, nauczycielkę.
Nic tu jednak nie jest takie, jakim się jawi. Sabina jest postacią niejednoznaczną, a jej historia wyłania się z fragmentów, tworząc jeden z ciekawszych portretów wielokrotnych w polskiej literaturze.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
