Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Współczesne podejście do moczącego się dziecka musi mieć charakter kompleksowy, stąd szczególnej wartości nabierają prace interdyscyplinarne z tego zakresu. Taki charakter ma monografi a pt. „Style wychowania i postawy rodzicielskie wobec dzieci z zaburzeniami oddawania moczu”. Autorki: pedagog i lekarz-specjalista pediatrii i nefrologii, obie z dużym doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym, szczegółowo i rzetelnie omówiły szereg aspektów związanych z nietrzymaniem moczu u dzieci (…) Wysoką wartość praktyczną posiadają zawarte w monografi i zalecenia dotyczące diagnostyki zaburzeń oddawania moczu (…) Podano konkretne zasady i reguły do zastosowania przez rodziców i dzieci, pozwalające na ograniczenie lub wyeliminowanie problemu moczenia (…) W pracy dokonano interesującego przeglądu teorii i badań empirycznych opisujących interakcje pomiędzy chorym dzieckiem a określonymi sytuacjami bądź czynnikami w rodzinie. / prof. dr hab. n. med. Katarzyna Kiliś-Pstrusińska/
Publikacja ta jest przykładem interdyscyplinarnej współpracy lekarza z pedagogiem w zakresie analizowania problemów zdrowotnych dziecka w ujęciu medycznym i psychopedagogicznym oraz konsekwencji związanych z jego przewlekłą chorobą (…) jest wartościową pozycją, która uzupełnia literaturę dotyczącą dziecka z chorobą przewlekłą i jego wielozakresowego funkcjonowania, powinna zatem znaleźć się w katalogu pozycji adresowanych dla przyszłych lekarzy oraz pedagogów (nauczycieli, wychowawców). Myślę, że sięgną po nią również rodzice dzieci z chorobami przewlekłymi, gdyż dostarcza ona uniwersalnej wiedzy i wyposaża rodzica w pewne umiejętności wychowawczego postępowania z własnym dzieckiem. /dr hab. Barbara Skałbania/
Według terapii skoncentrowanej na emocjach (Emotion-Focused Therapy – EFT) zmiana emocjonalna to czynnik niezbędny do uzyskania stałej i trwałej zmiany w rozwoju i dobrostanie klienta. EFT wykorzystuje wiedzę na temat efektów ekspresji emocjonalnej oraz uznaje adaptacyjny potencjał emocji za decydujący dla wprowadzenia trwałej i znaczącej zmiany w funkcjonowaniu psychologicznym. Leslie S. Greenberg, współtwórca EFT, pokazuje w niniejszej książce rozwój modelu oraz ilustruje, w jaki sposób ekspresja emocji i rozwój emocji pozytywnych prowadzi do zdrowienia. Autor omawia wiele strategii, które pomagają klientowi akceptować, wyrażać, regulować, rozumieć i przekształcać emocje w ramach tego empirycznie zakorzenionego podejścia.
Monografia o nowatorskim charakterze. Ukazuje trwałość tożsamości kulturowej wynikającej z rekonstrukcji zagadnień związanych z jedzeniem w różnych okresach historycznych naszego kraju i naszego kręgu kulturowego. Wydobywa edukacyjny i społeczny aspekt jedzenia, wpisujący się w promowanie zdrowego stylu życia.
Autorami tekstów są dydaktycy Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi, pracownicy innych polskich uczelni, a także badacze francuscy.
Rozprawa Agnieszki Cybal-Michalskiej idealnie trafia w oczekiwania zarówno współczesnych władz resortu nauki i szkolnictwa wyższego, studentów, nauczycieli akademickich, jak i środowiska pracodawców, gdyż wdrażane od kilku lat zmiany w kształceniu młodzieży zostały wyraźnie ukierunkowane na procesy rynkowe. […] Pojęcie kariery przekształca się z wertykalnego na horyzontalne, obejmując swoim społecznym potencjałem i zobowiązaniem zarazem całą populację osób dorosłych wchodzących na rynek pracy. Jak pisze Autorka: „»Ruchoma perspektywa« młodzieży akademickiej w karierze oznacza rozwój jej kariery na drodze osobistego zaangażowania”. Odsłona różnych znaczeń tego fenomenu wprowadza czytelnika w świat wiedzy o istocie kariery w poszczególnych dyscyplinach naukowych.
Niniejsza publikacja jest interdyscyplinarnym i erudycyjnie przygotowanym projektem badawczym, którego wyniki w warstwie teoretycznej i diagnostycznej stają się niezwykle ważne i cenne dla nauk o wychowaniu, w tym szczególnie dla andragogiki i pedagogiki szkoły wyższej. Bogactwo wykorzystanych źródeł wiedzy z nauk społecznych sprawia, że opracowanie ma w części teoretycznej charakter znaczących badań metateoretycznych, syntetyzujących dotychczasową wiedzę. W żadnej z dotychczasowych rozpraw na ten temat nie znajdziemy tak bogatych zasobów analityczno-syntetycznych wiedzy o interesującej badaczkę kategorii pojęciowej, jaką stała się dla niej kariera. Agnieszka Cybal-Michalska dokonała bardzo rzetelnej i interdyscyplinarnie zorientowanej kwerendy literatury, co istotnie wzbogaca naszą wiedzę o powyższym fenomenie.
KONTROLA ZARZĄDCZA W SZKOŁACH I PLACÓWKACH OŚWIATOWYCH
?Kontrola zarządcza w szkołach i placówkach oświatowych
?Geneza kontroli zarządczej
?Istota kontroli zarządczej
?Standardy kontroli zarządczej
?Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
?Wzory dokumentów
Idealna książka dla polskich rodziców przerażonych skutkami szkolnej reformy i poszukujących cienia nadziei dla swoich maluchów.
Dzięki temu poradnikowi rodzice będą w stanie pomóc dziecku przejść przez trudny okres zmian. Z książki Jenkins dowiedzą się, jak radzić sobie z niepokojem pierwszaka, jak pomóc mu nawiązać pierwsze przyjaźni, przezwyciężyć strach przed zmianami, zaakceptować fakt, że każde dziecko ma inne atuty i inne słabości, nauczyć się odporności i nie ulegać szkolnym dręczycielom. Całość napisana jest lekko, ze swadą i dowcipem.
.
Znakomita książka z dowcipnymi i bezpretensjonalnymi wierszami odwołującymi się do dziecięcych zabaw i rymowanek, które bawią zaskakującymi skojarzeniami, a jednocześnie uczą wrażliwości na potrzeby innych ludzi oraz pokazują zasady dobrego wychowania.
PRAWO NIE MUSI BYĆ TRUDNE
Publikacja Kontrola zarządcza w oświacie zawiera szerokie omówienie zagadnienia kontroli zarządczej ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedzialności za jej wprowadzenie i realizację oraz kwestii zarządzania ryzykiem. W opracowaniu zostały przedstawione również najważniejsze zmiany w zakresie audytu i kontroli finansowej.
Opracowanie pozwoli dyrektorom szkół, przedszkoli i pozostałych placówek oświatowych na praktyczne przeanalizowanie i dostosowanie opracowanych rozwiązań w taki sposób, aby - zgodnie z przeznaczeniem kontroli ? jednostka osiągała wyznaczone jej cele w sposób zgodny z prawem, efektywny, oszczędny i terminowy.
Dyrektorze, dowiesz się m.in.:
- w jaki sposób dyrektor szkoły powinien dokumentować realizację kontroli zarządczej,
- czy nadzór pedagogiczny podlega kontroli zarządczej,
- jakie zmiany należy wprowadzić w szkole w związku z wymogiem stosowania kontroli zarządczej w jednostkach sektora finansów publicznych,
- czy organ prowadzący może powołać komisję do przeprowadzenia kontroli w placówce,
- czy w regulaminie kontroli zarządczej przygotowanym przez kierownika jednostki organizacyjnej musi zostać przygotowana karta samooceny dla pracowników jednostki.
Religia i religijność z perspektywy teoretycznej
Rodzina jako kategoria społeczno-pedagogiczna
Znaczenie wychowania religijnego w rodzinie
Ogólne założenia badań fenomenograficznych
Prezentacja wyników badań fenomenograficznych
Świadomościowy wymiar wychowania religijnego
Wyjątkowy poradnik dla rodziców – zwłaszcza dla tych, którym zdarza tracić się cierpliwość, czyli… dla wszystkich. Prawa do książki (wydanej w UK pod koniec 2014 roku) zostały sprzedane do kilku krajów.
Autorka książki: Sheila McCraith, matka czworga chłopców, dzieli się pomysłowymi radami i niezwykle praktycznymi wskazówkami oraz przedstawia 30-dniowy program radzenia sobie ze złością. W uczciwy, życzliwy i dowcipny sposób opowiada o swoich emocjach i postanowieniach, a także przytacza wiele motywujących historii z życia wziętych. Książka powstała na podstawie popularnego bloga, którego prowadzenie miało pomóc autorce dotrzymać postanowienie, że nie będzie krzyczeć na synów przez 365 dni. Blog zwyciężył w konkursie na blog roku 2013 magazynu Parents.
Książka Dziecko autystyczne. Prawdziwa opowieść o Maciusiu porusza trudny temat autyzmu dziecięcego. Chociaż na rynku wydawniczym jest wiele poradników poświęconych tej problematyce, jednak ich autorzy to najczęściej lekarze, psycholodzy i pedagodzy. Książka Beaty Zawiślak to pozycja szczególna. Jego autorka jest pedagogiem, ale przede wszystkim mamą sześcioletniego chłopca, która towarzyszy dziecku autystycznemu w każdej chwili jego życia, na każdym etapie jego rozwoju, w każdym momencie jego zmagań z chorobą. Autorka jest nie tylko osobą, która aktywnie uczestniczy w terapii dziecka autystycznego, ale także kreuje tę terapię, od kilku lat poszukując różnych możliwości pomocy. W pracy znajdziemy dokładne omówienie przejawów autyzmu oraz opis sytuacji dziecka niepełnosprawnego i jego rodziny (rodziców, rodzeństwa). Autorka wskazuje także sposoby radzenia sobie w tej sytuacji, z uwzględnieniem wielu form terapii. Poruszane w pierwszej części książki kwestie zostały poszerzone o opis doświadczeń i działań podejmowanych przez Autorkę i jej rodzinę, co jest dużym atutem pracy. Książka ta to niezwykle przydatny poradnik, który może służyć rodzinom dzieci autystycznych oraz specjalistom i studentom zainteresowanym autyzmem. Książka składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym przedstawia zasady orzekania o niepełnosprawności, a także instytucje zajmujące się problemami osób niepełnosprawnych. W rozdziale drugim omawia zagadnienie autyzmu w aspektach: kontaktów społecznych, języka emocji, rozwoju komunikacji społecznej, integracji zmysłów, napięcia mięśniowego, energii i zachowania dziecka. W kolejnym rozdziale przedstawia problematykę dotyczącą wspomagania dziecka z niepełnosprawnością. Opisuje pracę terapeutyczno-edukacyjną skierowaną do dzieci autystycznych oraz metody stymulacji ich rozwoju psychoruchowego i społecznego. Jednocześnie porusza kwestię pomocy rodzinie w akceptacji niepełnosprawności dziecka. W rozdziale czwartym analizuje wybrany przypadek dziecka autystycznego: zaburzenia w sferze rozwoju psychoruchowego i społecznego, metody wczesnego wspomagania rozwoju, a także dylematy przeżywane przez członków rodziny w procesie pełnej, bezwarunkowej akceptacji niepełnosprawności dziecka. Książkę zamyka podsumowanie rozważań merytorycznych na temat funkcjonowania dziecka autystycznego.
Doskonały poradnik, z którego dowiemy się, jak wychować dziecko odporne na stres. I nie chodzi tutaj o ochronę dzieci przed stresem i niepowodzeniami, ale o to, by nauczyć je odpowiednio stresem „zarządzać” i traktować go jak coś naturalnego. Davidow kompleksowo omawia wszystkie stresogenne czynniki, które mają wpływ na dzieci: szkołę, środowisko rówieśnicze, telewizję i nowinki techniczne, a także nawyki żywieniowe. Autorka przytacza wyniki wielu badań i posługuje się ciekawymi argumentami. W książce znalazły się rozmowy z rodzicami dzieci w różnym wieku
Publikacja stanowi wartościowy przyczynek do wzbogacania aktualnej wiedzy o przemianach edukacyjnych w Polsce w relacji ze zmianami warunków społecznych. Treści zawarte w niej uwzględniają i nawiązują do teorii i przesłanek teoretycznych wynikających z najnowszych podstaw filozoficzno-psychologicznych koncepcji człowieka dorosłego i dziecka (…). Teksty zawarte w publikacji nawiązują wprost do nowych teorii, nowych przemian i nowych badań, naświetlając odpowiednie sytuacje pedagogiczne wzmacniania kreatywnego rozwoju osobowości oraz wzmacniania pomocowego wobec dzieci z trudnościami rozwojowymi i edukacyjnymi.
Ojczyzną skautingu jest Anglia. Początkowo był on wojskową organizacyą wywiadowczą młodzieży, powstałą w czasie wojny boerskiej; później rozwinął się za inicyatywą i kierownictwem jenerała Baden-Powella w organizacyę o charakterze wyłącznie wychowawczym. Zachowano zewnętrzną formę wojskową w celu łatwiejszego zrzeszenia młodzieży i w celu wyrobienia karności. Z Anglii przeszedł ten ruch do wszystkich prawie krajów Europy i do Ameryki. W Polsce rozwinął się najpierw w jej południowej części zwanej ""Galicyą"" na gruncie ""Sokoła"". Przy końcu ostatniego dziesiątka lat powstały przy Sokole Macierzy we Lwowie t. zw.""Związki młodzieży sokolej"", z których w roku 1910 zorganizowano pierwsze drużyny skautowe. Popiera je gorliwie Sokół-Macierz, Tow. Naucz. Szk. Wyższ. i Rada Szk. Kraj. Zgodzono się tu na oddanie patronatu nad całą organizacyą skautową gniazdom sokolim pod naczelnem kierownictwem ""Związku"" tych gniazd. W r. 1911 wychodzi pierwszy podręcznik skautowy (""Skauting"" A. Małkowskiego) a od 15/X. tego samego roku zaczyna wychodzić organ urzędowy ""Naczelnictwa skautowego"" p. t. ""Skaut"", ukazujący się z przerwą roczną (1915) po dziś dzień. Młodzież przeważnie szkolna przystąpiła do skautingu z wielkim zapałem i to tak młodzież męska jak i żeńska, ta ostatnia tworząc własne oddzielne drużyny. Również i w zaborze pruskim powstaje ten ruch tłumiony przez zaborców, a w ubiegłym roku przez władze pruskie rozwiązany. W Królestwie Polskiem przed wojną były związki skautowe tajne, obecnie podczas wojny rozwinął się liczebnie, lecz pod względem rzeczywistej wartości przedstawia wiele do życzenia z powodu usunięcia tu i ówdzie na drugi plan momentu wychowawczego a wysuwanie innych mniej pożądanych. Wśród Polonii amerykańskiej zakładają skauting księża i nauczyciele polskich szkół parafialnych pod patronatem ""Pol. Zw. Katol."" i ""Pol. Biura Rady narod.""... więcej znajdziecie w książce... zapraszamy do lektury
Czy Twoje dziecko zna zasady savoir-vivre'u? Czy umie również z taktem i swobodą poruszać się w rzeczywistości wirtualnej? Książka Dzieci w sieci dobrych manier jest przewodnikiem po internetowym życiu, przeznaczonym dla dzieci w wieku 9-12 lat. W przystępny i zabawny sposób zgłębia tajniki etykiety w sieci, zajmując się kulturą wpisów na portalach społecznościowych, blogach oraz użytkowaniem smartfonów i tabletów.Porusza temat cyberprzemocy i bezpieczeństwa w Internecie. Dzięki uprzejmości Fundacji Dzieci Niczyje książka zawiera wzór umowy pomiędzy rodzicem a dzieckiem, określającej zasady korzystania z Internetu przez dziecko.
Bajkoterapia to antologia pięknych i mądrych bajek dla dzieci, poradnik dla rodziców, a przede wszystkim świetny sposób na wspólne spędzenie czasu!Bajki-pomagajki to niezwykłe historie, które wspierają i dają poczucie bezpieczeństwa, zawierają wiele praktycznych wskazówek, opowiadają mądrze o świecie dziecięcych emocji i konkretnych problemach, z którymi dzieci się borykają. Młodzi i najmłodsi czytelnicy (w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym) mogą utożsamić się z bohaterem i przeżyć z nim daną historię, a także dowiedzieć, jak zachować się w wielu ważnych sytuacjach.W drugim, poszerzonym i poprawionym, wydaniu bajkom towarzyszą wskazówki i komentarze eksperta od bajkoterapii Katarzyny Klimowicz, które, mamy nadzieję, będą dla rodziców, opiekunów i dzieci pomocą, inspiracją do rozmowy, zabawy czy przede wszystkim wspólnego zastanowienia się nad takimi tematami jak: inność, spotkanie z nieznajomym, bezpieczeństwo nad wodą, zgubienie się, brak wiary w siebie, rywalizacja z rodzeństwem, bezpieczeństwo w domu.
Studium pt. ,,Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność', przygotowane pod redakcją naukową prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz jest kontynuacją bardzo ważnej i potrzebnej w Polsce serii dotyczącej wychowania katolickiego realizowanego przez różne podmioty, ze szczególnym uwzględnieniem katolickich zgromadzeń zakonnych.
Zawartość tomu trzeciego stanowi szesnaście odrębnych rozdziałów traktujących o pedagogii żeńskich zgromadzeń zakonnych w Polsce. Wspólną podstawą jest katolicki system wychowania oparty na ideałach chrześcijańskich, a więc na normie miłości Boga i bliźniego oraz odniesieniu eschatologicznym. Tom ten wpisuje się w historię myśli pedagogicznej oraz ukazuje współczesną praktykę wychowania. Tytuł książki wyraźnie określa, że sytuuje się w ramach pedagogiki religii, pedagogiki katolickiej. Studium może – i powinno -zainteresować także osoby nie związane z nurtem chrześcijańskim, bowiem poszczególne rozdziały ukazują interesujące rozwiązania pedagogiczne, które oparte są na konkretnych doświadczeniach z których mogą korzystać wszyscy zainteresowani wychowaniem.
Cechą charakterystyczną trzeciego tomu Pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych jest to, że tworzą go opracowania dotyczące pedagogii zgromadzeń żeńskich, które działają głównie w Małopolsce. Należy z wielkim uznaniem przyjąć podjęty przez p. prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz projekt badawczy dotyczący wychowania katolickiego, które jest realizowane przez różne żeńskie zgromadzenia zakonne. Należy podkreślić - jako duży walor naukowy przemyślaną strukturę prezentowanych opracowań. Charakterystyka
pedagogii omawianych zgromadzeń zakonnych rozpoczyna się informacją o założycielu lub założycielce wspólnoty oraz podaniem ogólnej historii zgromadzenia i zrealizowanych dziełach. Omawiając charyzmat zgromadzeń koncentrowano się na ich aktywności pedagogicznej, tak w aspekcie założeń ideowych, jak też w praktyce. Przy czym zazwyczaj ukazywana jest dynamika działalności pedagogicznej - najczęściej wychodząc od ujęcia historycznego - ukazywano socjologiczne elementy działalności edukacyjnej w czasach współczesnych.
Słowa wielkiego uznania należy skierować do prof. dr hab. Janinie Kostkiewicz za bardzo cenny projekt badawczy dotyczący pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych. O powszechnym uznaniu dla tego projektu oraz opracowań zawartych w poszczególnych tomach książki: Pedagogie katolickich zgromadzań, zakonnych. Historia i współczesność świadczy fakt przyznania - za I tom (Wydawnictwo ,,Impuls') głównej nagrody w ogólnopolskim konkursie na najlepszą książkę katolicką roku 2012 oraz bardzo pozytywne opinie znanych pedagogów i czytelników. Tematyką zamieszczoną w poszczególnych tomach zainteresowali się pedagodzy oraz wszyscy którym bliskie są zagadnienia polskiej edukacji.
Przygotowane pod redakcją naukową prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz opracowania są niewątpliwie obrazem oryginalnych teorii i koncepcji tkwiących u podstaw pracy pedagogicznej poszczególnych zgromadzeń zakonnych Kościoła katolickiego. Są też wyrazem twórczego wkładu w teorię i praktykę wychowania. Współcześnie - w dobie ogromnego chaosu aksjologicznego w naszym społeczeństwie istnieje autentyczne zapotrzebowanie na wiedzę dotyczącą realizowanych w Polsce często bardzo oryginalnych I cennych systemów pedagogicznych, które zostały wypracowane przez rożne zakony.
Poszczególne opracowania ukazują bardzo interesujące procedury wychowawcze realizowane przez zgromadzenia i są interesującą ofertą pedagogiczną.
Z recenzji dr hab. Romana Jusiaka prof. KUL
Zapraszamy do publikacji prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz. To już trzeci tom serii.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1917 r.: CZUWAJ! Sześć gawęd obozowych o typie skautowym
Zasady regulaminu skautowego w życiu domowem:
1. Skaut pragnie, aby jego życie domowe było nacechowane dzielnością, sprężystością i rozumnym ładem. Wiedząc, że najgorszą niewolą jest niewola kaprysu, ujmuje życie swoje domowe w określony regulamin, aby sprężystem i punktualnem wykonaniem pracy obowiązkowej zyskać czas i prawo do pracy nadobowiązkowej i do zabawy.
2. Skaut jest na służbie zawsze — gardzi wolnością swawoli i samowoli, dlatego ogranicza okazywane mu zaufanie chętnem uznaniem władzy rodziców i opiekunów i skrupulatnem poddaniem się ich kontroli i kierownictwu, w których upatruje dla siebie oparcie przeciw własnej słabości i wyraz swojej karności wewnętrznej.
3. Skaut nie chodzi samopas — gdzie tylko może, szuka towarzystwa innych skautów, a w każdem gronie skautowem — szuka zwierzchnika, którego komenda jest mu cennym łącznikiem z całą rodziną skautową i utrzymuje go w nieustannem poczuciu służby.
4. Każdy skaut i każde grono, wspólnie mieszkających skautów (kwatera skautowa), ustala sobie regulaminowo określoną godzinę wstawania, codziennie przez dłuższy okres roku jednakową; określoną godzinę udania się na spoczynek; określoną, zależnie od warunków domowych, godzinę obiadu; do szkoły i ze szkoły udaje się prosto i bez marudzenia, ani straty czasu na uboczne, przypadkowe zajęcia; czas, pozostający do obiadu, w dnie o mniejszej liczbie lekcyi, zużytkowuje na przygotowanie lekcyi; po obiedzie wypoczywa — najlepiej na spacerze — godzinę lub półtorej; zabiera się o określonej godzinie do obowiązkowej pracy i nie zajmuje się niczem innem, dopóki jej nie ukończy.
5. Skaut dba o zdrowie w życiu domowem — dlatego codziennie rano się gimnastykuje, przezwyciężając gnuśność i senność; myje się porządnie; chodzi na spacer; korzysta z okazyi systematycznej gimnastyki; woli raniej wstać, byle nie opóźniać godziny zaśnięcia; odrabia pracę obowiązkową w porę — by mieć niedzielę zupełnie wolną od niej; najchętniej znaczną część dnia niedzielnego spędza za miastem.
6. Skaut, czując się na służbie i kształcąc swą wolę, odmawia sobie przedwczesnej swobody; w niczem nie odstępuje od regulaminu swojego bez pozwolenia rodziców czy opiekunów, względnie komendanta swojej kwatery; opowiada się za każdem wyjściem z domu i zawsze ściśle określa z góry godzinę powrotu, której nigdy nie chybia. Skaut jest punktualny wszędzie i zawsze.
7. Skaut ostrożnie dobiera sobie towarzystwo i jest bardzo wybredny w doborze rozrywek i zabaw.
8. Skaut stara się codziennie być komuś pożytecznym, wstyd mu dnia, w którym tylko sobie służył.
9. Skaut, co wieczór sprawdza pamięcią, czy był w zgodzie ze swoim regulaminem i prowadzi starannie swoją książeczkę szeregowca, w której notuje, co i jak robił i w czem uchybił swoim postanowieniom.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1917 r.: JAK ZAWIĄZAĆ PRACĘ HARCERSKĄ
Harcerstwo jest to ruch wychowawczy, skierowany ku zwalczaniu egoizmu i niedołęstwa, zaprawianiu młodzieży do służby obywatelskiej, zapomocą rozwoju tężyzny fizycznej, kształcenia charakteru i pogłębiania uczuć narodowych.
Żadna praca społeczna nie będzie miała w sobie trwałości, jeżeli nie oprze się na fundamentach organizacji. Szczególnie w związkach młodzieży kierownicy muszą wiedzieć jak się wziąć do rzeczy i starannie przygotować się przed zawiązaniem pracy, bo inaczej zacznie się psuć i wkrótce ogarnie ją uwiąd starczy.
Brak ludzi, którzyby mogli przyczynić się do rozpowszechnienia ruchu baden-powellowskiego na całej ziemi polskiej, skłania mnie do napisania powyższych wskazówek. Chodzi mi w nich o jasne i zwięzłe zebranie tego, co może ułatwić zawiązanie pracy harcerskiej. I choć mniemam, że każde ujęcie sposobów i form idei harcerstwa może być dobre, jeżeli będzie wytworem i wcieleniem jej zasad, uważam ujednostajnienie działania za wskazane.
Co do treści muszę przedewszystkim zaznaczyć, iż ograniczyłem się do ujęcia jedynie metody pracy „zastępu” harcerskiego, bo dopiero wtedy będzie można mówić o formowaniu drużyn lub jeszcze większych jednostek organizacyjnych, kiedy najdrobniejsze grupki harcerzy potrafią wykazać czynem swą twórczą i pożyteczną działalność.
Zastęp jest podstawową jednostką ćwiczebną w harcach. Stanowi on społeczną grupę 6—12 rówieśników, możliwie zżytych ze sobą i objętych wspólnymi ideałami. W normalnych warunkach zastęp należy do drużyny harcerskiej (kilka zastępów), ale może też istnieć samodzielnie, jeżeli w danym mieście lub wsi znajdzie się dorosły człowiek, któryby zajął się chłopcami, chcącymi zostać harcerzami, a pracy własnej dał metodę i dojrzały kierunek.
Zastępowy bowiem, który jest dowódcą zastępu, jako rówieśnik jego członków nie może sprostać zadaniu wychowawcy i dlatego musi mieć starszego przyjaciela, któryby pomagał mu swoim doświadczeniem.
Ażeby jednak być dobrym harcmistrzem, trzeba być samemu harcerzem. Oficer, nie umiejący gruntownie musztry, nie miałby poważania wśród żołnierzy; a nawet technicy uczą się pracy prostego robotnika, ażeby umieć później poprawiać błędy. Jeżeli więc harcmistrz chce, ażeby chłopcy odnosili się do niego z zaufaniem i poddali się jego rozkazom, musi być im przykładem pod każdym względem.
Widać stąd, że rola harcmistrza jest niezwykle doniosła, a praca, którą podejmuje niełatwa.
Szczególny nacisk należy położyć na „pierwsze kroki”, ponieważ od sposobu zapoczątkowania pracy zależy zwykle jej późniejszy stan. Zaniedbanie i błędy, popełnione na początku, utrwalają się i coraz trudniej je wykorzenić.
Chcąc zapobiec tym błędom oddaję niniejszą książeczkę w ręce tych, którzy „wysłuchają próśb łaknących ich pomocy, błagających poprostu o to, by dać oparcie ich dobrym instynktom, by dać im wskazówki, jak się wyrabiać na dzielne i ofiarne jednostki”.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1922 r.: MYŚLI o kursach w drużynie harcerskiej
Pragnieniem naszem było poruszyć najważniejsze tematy, tyczące się organizowania kursów w drużynie. Mamy nadzieję, że ta praca, aczkolwiek posiada bardzo liczne braki, odda usługę tym, którzy będą z niej korzystali.
Do wydania „kursów“ zniewoliła nas chęć przyjścia z pomocą kierownikom drużyn. Wiemy bowiem, jak trudnem zadaniem jest poprowadzenie kursu, by odpowiedział zamierzonym celom. Dzielimy się zatem zdobytemi w ciągu kilku lat wiadomościami. Pomijamy tu szereg zagadnień, związanych z kursami, których fachowe opracowanie znajdziemy w obfitej literaturze wychowania fizycznego i wojskowego.
Podjętą pracę poświęcamy pamięci dha Heńka Stępkowskiego, w którego śmierci Harcerstwo straciło niestrudzonego instruktora, a my dwaj przyjaciela.
Przy sposobności składamy serdeczne podziękowanie druhom: Stanisławowi Sedlaczkowi i Czesławowi Hoppé, Chmielewskiemu, Stanisławowi Langemu i Kazimierzowi Kindlerowi za łaskawe udzielenie nam cennych rad i wskazówek, które uchroniły nas od niektórych błędów i usterek.
Warszawa?1922?r.
Co to jest skauting?
Pełną odpowiedź na to pytanie wyrobi sobie czytelnik dopiero po zapoznaniu się z tekstami zestawionymi w całej tej pracy. Wydaje się jednak celowe już we wstępie podanie kilku najbardziej podstawowych o istocie skautingu wiadomości...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
