Spoglądając na źródła opisujące dzieje Republiki Rzymskiej, uważny obserwator dostrzeże, że dwa fragmenty jej historii pozostawiły szczególnie obszerny materiał. Pierwszym okresem są bez wątpienia ostatnie, niezwykle burzliwe dekady Republiki, drugim zaś niemniej dramatyczna odsłona zmagań rzymsko-kartagińskich, czyli druga wojna punicka (218-201). Przetrwanie do czasów nowożytnych pełnych narracji antycznych bądź jedynie ich fragmentów zawsze jest zdeterminowane dużą dawką przypadku, jednak wskazuje również na preferencje autorów antycznych w doborze tematyki, także ze względu na jej popularność, wagę oraz dalekosiężne konsekwencje. Dostępne nam przekazy na temat drugiego fragmentu wojen punickich (szkoda, że niemal wyłącznie widzianego z rzymskiej perspektywy), ukazują nam miejsce wspomnianego konfliktu w tradycji antycznej, skupionej w znacznej mierze na personalistycznej wizji dziejów. Uwaga autorów starożytnych zwrócona była na wybitnych przedstawicieli władzy, od których w świecie ogarniętym przemocą najczęściej oczekiwano wykazania się inklinacjami i kompetencjami militarnymi.Ponieważ druga wojna punicka była konfliktem pomiędzy dwoma republikami, wynosiła ponad współobywateli przede wszystkim jednostki wywodzące się z arystokracji. Wojna stwarzała im doskonałą okazję dla zdobycia wysokiej reputacji. Władza i autorytet były nagrodami, których mógł spodziewać się charyzmatyczny i zwycięski dowódca wojskowy. W szczególnych wypadkach osobista chwała mogła sięgnąć nawet poza czas jego życia otaczając śmiertelnika swoistym kultem O autorze:Maciej Maciejowski (1972), historyk, doktor nauk humanistycznych. Autor ośmiu książek i ponad siedemdziesięciu artykułów naukowych, popularnonaukowych i recenzji. Opublikował m.in. monografie: Orientacje polityczne biskupów metropolii gnieźnieńskiej (12831320) (2007), Wojna jugurtyńska 111105 p.n.e. (2008), Rzymski podbój Hiszpanii (218178 przed Chr.). Aspekty polityczne, militarne i społeczne (2012; wyd. w języku ang.: 2014), Studia nad dowódcami i sztuką dowodzenia w drugiej wojnie punickiej (218201 przed Chr.) (2016). Od 2019 r. nauczyciel historii w Katolickim Liceum Ogólnokształcącym w Szczecinie.
Autor, śledząc losy oprawców (uczestnictwo w pierwszej wojnie światowej, rewolucji, wojnie domowej, wieloletnia służba w organach Czeka-OGPU-NKWD), rysuje portret ludzi (ale i szerszej wspólnoty) o określonej mentalności, osobowości i światopoglądzie zakotwiczonym w absolutnej wierze w komunizm i nieomylność dyktatora. W efekcie mamy do czynienia z książką objętościowo niedużą, ale interesującą, napisaną z dużym polotem, znawstwem tematu. Narracja jest przystępna w odbiorze, co jak należy sądzić ułatwi lekturę czytelnikowi przygodnie zainteresowanemu historią. Doskonałym uzupełnieniem całości są skrupulatnie opracowane biogramy.Prof. dr hab. Tomasz Sikorski (Uniwersytet Szczeciński, Instytut Historii)
Praca dotyczy bardzo ważnego zagadnienia w dziejach Europy, które do tej pory nie zostało szerzej przedstawione w polskiej literaturze naukowej.W kwestiach politycznych i społecznych dostrzegalna jest pewna stronniczość, z czego jednak nie można czynić zarzutów zbyt daleko idących, ponieważ Autor świadomie staje po stronie podbijanych ludów i tej szlachetnej tendencji jest konsekwentnie wierny.Dr hab. Tadeusz Aleksandrowicz
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
