Widma Marksa to słynna publikacja jednego z najważniejszych filozofów drugiej połowy XX wieku, Jacques’a Derridy. Jest to również książka reprezentatywna dla ostatniego okresu twórczości francuskiego filozofa, w którym zwrócił swoją uwagę w stronę pytań o charakterze politycznym i etycznym. Widma Marksa to filozoficzna odpowiedź na polityczne diagnozy stawiane na przełomie wieków. Derrida mierzy się z hasłem „końca historii”, lecz równocześnie stara się pomyśleć wpływ, jaki filozofia Marksa wciąż wywiera na obecnym myśleniu. Niemiecki filozof i ekonomista zostaje skonfrontowany z Szekspirowskim Hamletem, który musi zmierzyć się z widmem ojca. Podobnie też my, twierdzi Derrida, musimy zmierzyć się dziś z widmem samego Marksa – widmem, które tak jak niegdyś widmo komunizmu w Europie, dziś krąży po całym świecie.
Jacques Derrida (1930–2004) – wybitny francuski filozof, twórca pojęcia i metody dekonstrukcji filozoficznej, autor wielu fundamentalnych dla współczesnej filozofii prac, takich jak O gramatologii, Pismo i różnica, Głos i fenomen czy Glas. Jego metoda polegała na wnikliwym czytaniu klasycznych tekstów okcydentalnej filozofii, w których doszukiwał się momentów pęknięć, nieciągłości, elementów wypartych i poddanych wykluczeniu. Badaniom tym towarzyszył od zawsze silny impuls etyczny, który przeciwstawiał się wszelkim zamkniętym, skończonym formacjom intelektualnym.
Książka Macieja Ganczara jest pierwszą tak obszerną w języku polskim próbą opisu dziejów literatury austriackiej, obejmującą całość piśmiennictwa od czasów średniowiecza do współczesności, z literaturą najnowszą włącznie. Autor porusza się w dwu płaszczyznach: pierwszą jest sama literatura austriacka opisana na tle przemian historii tego kraju, drugą – jej polska recepcja.
Podjęcie tego tematu jest ważne z kilku powodów: po pierwsze, literatura austriacka, szczególnie od wieku XIX, silnie wpłynęła na literaturę polską; po drugie, jest to jedna z ciekawszych i ważniejszych literatur europejskich; ponadto, od wieku XIX jest ona dobrze znana w Polsce, głównie dzięki realizacjom teatralnym; wreszcie, w wieku XX i XXI związki polsko-austriackie były (i nadal są) silne.
Istotny jest tu syntetyczny charakter książki: autor nie postrzega prezentowanej literatury wyłącznie jako historii arcydzieł, dąży do kompletności opisu procesu historycznoliterackiego. Ważne są także przyjęte przez autora, przemyślane i wyważone proporcje pomiędzy problematyzacją, biografią twórców oraz prezentacją treści dzieł nieznanych szerszej publiczności.
Ważnym dopełnieniem książki są kompletne bibliografie opracowań oraz przekładów literatury austriackiej na język polski. Kulturowe oddziaływanie literatury austriackiej zostaje wyraźnie zaznaczone w rozproszonych uwagach o jej inscenizacjach i wersjach filmowych. Ważne jest też ukazanie obiegów literackich, wyraźne m.in. dzięki wzmiankom o czasopismach literackich i kulturowych.
Praca wyróżnia się dobrym warsztatem i dobrym „piórem”.
Książka jest skierowana przede wszystkim do studentów specjalizujących się w literaturoznawstwie niemieckim, ale też do osób poszukujących solidnego kompendium, wolnego od uproszczeń, wyważonego, jeśli chodzi o znaczenie poszczególnych pisarzy. Ukazuje skomplikowane procesy historycznoliterackie na tle społeczno-polityczno-kulturowym i odnosi literaturę austriacką do innych literatur europejskich.
Jest to poradnik dla nauczycieli, wykładowców, biznesmenów, prezenterów telewizyjnych i radiowych, polityków, tłumaczy- dla wszystkich, którzy chcą mówić poprawnie i efektywnie.
Do książki dołączony jest materiał video przygotowany i nagrany przez autora Andrzeja Siedleckiego. Zawiera on szereg praktycznych sytuacji wykorzystania głosu oraz ćwiczenia pozwalające odbiorcy najpierw wykształcić, a później ćwiczyć te umiejętności.
Autor poddaje refleksji o miłosierdziu Bożym, które nie jest litością, lecz mocą. Rozważa istotę dobra i zła, zastanawia się nad wyborami człowieka. Mówi o Bogu dobrym i przebaczającym, który przychodzi z pomocą zagubionej i zaplątanej w cierniach owcy. Zachęca do wyznania: Jezu, ufam Tobie!
„Arab przyszłości” to autobiograficzny komiks Riada Sattoufa, w którym opowiada on o swoim dzieciństwie spędzonym w cieniu trzech dyktatorów - Mu`ammara al-Kadafiego, Hafiza al-Asada i własnego ojca. W pierwszym tomie udaje się Sattoufowi w fascynujący sposób uchwycić dziecięce spojrzenie na świat i gorączkę politycznego idealizmu. Autor wspomina wczesne lata spędzone zarówno na francuskiej wsi, w Libii Kadafiego i Syrii Asadów, niezależnie jednak od kraju zawsze pod dachem domu rządzonego przez ojca - Syryjczyka, zwolennika panarabizmu, który ciągnie rodzinę w pogoni za wspaniałym snem o wspólnym arabskim narodzie. Riad, dziecko delikatne i bacznie obserwujące świat, podąża za swoimi wyjątkowo niedobranymi rodzicami. Matka to rozkochana w książkach francuska studentka, cicha i skromna w przeciwieństwie do rozgorączkowanego, krzykliwego ojca. Z Francji rodzina najpierw przenosi się do Libijskiej Republiki Arabskiej, a potem do syryjskiego Homs, by dołączyć do plemienia, z którego pochodzi ojciec Riada. Gdziekolwiek się jednak znajdują nieustannie wierzą, że raj jest tuż za rogiem. Nawet jeśli ciągle brakuje jedzenia, miejscowe dzieci zabijają psy dla zabawy, a zamykanie mieszkań jest zakazane. I tak pewnego dnia Sattoufowie zastają w swoim mieszkaniu zupełnie inną rodzinę, która właśnie się do nich wprowadziła, a jasnowłosy Riad, wieczny outsider, zostaje wyzwany od. Żydów. Na szczęście ojciec ma już nowy, jeszcze lepszy plan na przyszłość. „Arab przyszłości” to prawdziwa historia pewnej ekscentrycznej rodziny, pokazująca zaskakujący, pełen niuansów i absurdów obraz Bliskiego Wschodu. Kipiący życiem i nie stroniący od czarnego humoru komiks to popis niesamowitego talentu Riada Sattoufa i dzieło, które już dziś porównuje się do „Mausa” Arta Spiegelmana i „Persepolis” Marjane Satrapi.
Książka przeznaczona jest przede wszystkim dla uczniów starszych klas szkół podstawowych i dla gimnazjów, ale równie dobrze mogą z niej korzystać uczniowie szkół ponadgimnazjalnych. Zawiera najważniejsze wiadomości z zakresu fonetyki, słowotwórstwa, fleksji i składni. Zostały one podane w możliwie skondensowany sposób, a przy tym w przystępnej i zrozumiałej formie, aby ich nauczenie się i zapamiętanie nie sprawiało większych trudności.
W niniejszej książce przedstawiono najpopularniejsze sanktuaria i miejsca pielgrzymkowe, a także te mniej znane, ale równie bardzo ciekawe. Opisano obiekty ważne nie tylko dla katolików, ale także prawosławnych, Żydów czy wyznawców islamu. Stanowią one niejednokrotnie cenne zabytki, pełne skarbów malarstwa, rzeźby, kowalstwa artystycznego czy snycerki. Przyciągają zatem turystów, szczególnie że historia sanktuariów może być jednocześnie lekcją historii, architektury czy kultury.
Komentarz żydowski do Nowego Testamentu wychodzi naprzeciw postulatom współpracy w dziedzinie dialogu chrześcijańsko-żydowskiego i stanowi praktyczne urzeczywistnienie zaleceń II Soboru Watykańskiego (Nostra aetate), który potwierdza obustronne korzyści z poznawania tradycji religijnej wyznawców judaizmu i chrześcijan. Nowy Testament jest w nim rozumiany i przedstawiony z perspektywy żydowskiej i chrześcijańskiej zarazem, ponieważ to dzieło wydobywa i szanuje to, co dla obydwu religii jest wspólne i zbieżne.
Książka składa się z obszernego, ogólnego wprowadzenia w żydowską perspektywę Nowego Testamentu oraz z dwóch części głównych. Pierwsza z nich to przekład greckiego tekstu Nowego Testamentu, dający wyraz wiedzy i wrażliwości żydowskiej ukształtowanej w judaizmie judaistycznym. Część druga to wnikliwy komentarz do tego tekstu, objaśniający trudniejsze miejsca i kwestie w świetle żydowskiej wiary, obyczajowości, obrzędowości i wielu innych czynników składających się na bogatą tradycję żydowską.
Takie podejście do Nowego Testamentu jest nie tylko uprawnione, ale wręcz konieczne, bo Jezus Chrystus stanowił spełnienie zapowiedzi Starego Testamentu, jako człowiek przynależał w pełni do świata żydowskiego, zaś Jego orędzie zostało wyrażone w kategoriach religijnych, kulturowych, społecznych i językowych ówczesnego judaizmu, bez rozumienia których niepodobna dotrzeć do głębi istoty Dobrej Nowiny.
Niniejszy komentarz pozwala poznać i dowartościować to bogactwo, a także wykorzystać je dla skuteczniejszego wyrażania wiary w Jezusa dzisiaj.
Dodatkowym, znaczącym atutem Komentarza żydowskiego jest fakt, iż zawiera on także słowniki (imion, nazw, pojęć wraz z wymową) i mapy, a także opatrzony jest niezwykle pomocnymi indeksami.
ks. prof. zw. dr hab. Waldemar Chrostowski
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego
Biblia. Historia zbawienia w opowiadaniach pozwoli dzieciom poznać najważniejsze wydarzenia spisane na kartach Starego i Nowego Testamentu. Napisany przystępnym językiem tekst pełen jest poetyckich przenośni, a piękne ilustracje oraz przypowieści pozwalają na pogłębianie znajomości Biblii i wprowadzają młodego czytelnika w klimat tego niezastąpionego przewodnika, który mówi o nadziei, braterstwie, pokoju i zbawieniu.
Bogactwo i głębia biblijnego przesłania, pasjonujące historie patriarchów, życie i nauczanie Jezusa składają się na wspaniałą opowieść, która prowadzi młodych ludzi do poznania cennej skarbnicy prawd chrześcijaństwa.
"Biblia. Święta historia dla naszych dzieci" to książka wyjątkowa nie tylko dzięki oryginalnym ilustracjom, które zachwycą wszystkich młodych czytelników. Oprócz najbardziej znanych epizodów ze Starego Testamentu oraz dziejów Jezusa i początków Kościoła ukazuje ona także działalność i rolę wielkich proroków oraz przypomina historie rzadko spotykane w publikacjach biblijnych dla dzieci, jak na przykład dzieje Judyty, Estery czy Tobiasza.
Na szczególną uwagę zasługują dodatkowo końcowe rozdziały książki,przybliżające w bardzo przystępny sposób wybrane myśli Apokalipsy. Wszystko to sprawia, że dzięki tej publikacji najmłodsi będą mogli w pełniejszy sposób zrozumieć sens historii zbawienia i poznają lepiej miłość Boga objawioną w wydarzeniach biblijnych. Do samodzielnej lektury zachęci ich również prosty, potoczysty styl narracji.
Książka w przystępny sposób prezentuje:
- historię Polski od X wieku do czasów współczesnych
- rozwój społeczeństwa na przestrzeni wieków
- kulisy wojen i konfliktów
- sylwetki władców i ich otoczenie
- Polskę na politycznej i kulturalnej mapie Europy i świata.
W Biblii niejednokrotnie została wyrażona troska o głosicieli i słuchaczy Słowa Bożego. Kościół w pełni podziela to zatroskanie, bo kto słucha i rozumie, przynosi plon (por. Mt 13,23). Dobrze więc się stało, że głosiciele zabiegający o zrozumienie Słowa wśród słuchaczy, otrzymują nową pomoc: Poradnik homiletyczny, tom zawierający ponad trzy tysiące zwięzłych opowiadań o działaniu Słowa Bożego w życiu konkretnych ludzi, o przyjmowaniu Ewangelii i pytaniach, które wzbudza ona w sercach słuchaczy, a także o odpowiedziach, których udzielili. Poradnik idzie za starym i życiowo sprawdzonym powiedzeniem: exempla trahunt (przykłady pociągają). Ci, którzy obserwują życie w kontekście Słowa Bożego, mogą dopisywać i przekazywać sami takie przykłady.
Mam odwagę powiedzieć, że Poradnik homiletyczny stanie się znakomitą pomocą w głoszeniu słowa Bożego. Niezwykle przejrzysty sposób jego zorganizowania czyni z tej książki bardzo praktyczny poradnik pozwalający na szybkie dobranie właściwych przykładów do przygotowywanych homilii. Z tego powodu będzie on stanowił nieocenioną pomoc nie tylko dla głosicieli Słowa, ale i dla katechetów, na których barkach spoczywa również ogromna odpowiedzialność za skuteczne nauczanie.
ks. Jan Chrzanowski
Archidiecezja poznańska
Poradnik ten jest doskonałą pomocą dla duszpasterzy, alumnów przygotowujących się do głoszenia Słowa Bożego, katechetów, animatorów oraz moderatorów spotkań biblijnych.
Jest to jedna z najważniejszych prac o starożytnym Egipcie, jakie powstały w ostatnich latach. Autor pokazuje, jak funkcjonowały egipskie państwo i społeczeństwo, przedstawia rolę, jaką odgrywały w nich ideologia i gospodarka. Wiele miejsca poświęca wielokulturowości starożytnego Egiptu i jego relacji krajami ościennymi. Czytelnik otrzymuje szeroką, zgodną z obecnym stanem wiedzy, panoramę egipskiej cywilizacji, przedstawioną w sposób nowoczesny i niespotykany w dotychczasowej literaturze przedmiotu.
Narodziny mowy i pisma należą do najbardziej interesujących zagadnień dziejów kultury. Czy neandertalczycy potrafili mówić? Jak mogły brzmieć pierwsze języki? Jak powstawały pierwsze systemy pisma? W książce Pierwsze słowo Martin Kuckenburg kompetentnie a zarazem pasjonująco podejmuje się przedstawienia powyższych zagadnień, opierając się na wynikach aktualnych badań archeologicznych i historycznych. Pierwsza część książki jest poświęcona problemom związanym z rozwojem mowy i dotyczy takich tematów, jak gen mowy (genetyczny warunek rozwoju języka), czy istnienie ludzkiego prajęzyka. Druga część daje przegląd systemów pisma stosowanych w najstarszych cywilizacjach: od starożytnej Mezopotamii, przez Egipt, Indie i Chiny, aż do pierwszego pisma alfabetycznego starożytnych Greków. Zostają w niej omówione także badania, które ożywiły dyskusję naukową ostatnich lat, dotyczące egipskich hieroglifów, pisma klinowego i nowej interpretacji germańskich runów.
Praca Haliny Wiśniewskiej ""Polszczyzna w utworach Elżbiety Drużbackiej, poetki saskiej 91698-1765). Rozważania lingwistyczno-kulturowe"" to bardzo cenne studium na temat historii literatury i języka polskiego. Zawiera rzetelne, pogłębione analizy tekstów poetyckich oraz liczne odniesienia do burzliwej przeszłości Polski, umiejętnie łączy wymiar jednostkowy (biografia tytułowej postaci) z kontekstem ogólniejszym: narodowym, społecznym, obyczajowym, kulturowym. Monografia ze swadą godną pochwały opowiada o losach kobiety niewątpliwie utalentowanej literacko, a jednocześnie niezwykle zaradnej życiowo. Tego rodzaju nieczęste połączenie daje w efekcie opowieść barwną, żywą, tym cenniejszą, że konstruowaną z wykorzystaniem bogatego aparatu naukowego - z jednej strony, z drugiej zaś - napisaną w sposób przystępny dla każdego czytelnika zainteresowanego językiem ojczystym, historią i kulturą polską. Autorka potrafi popularyzować wiedzę, spajając te wszystkie elementy w udaną całość. Świadoma zalet własnego warsztatu zapowiada też odbiorców swojej pracy, niewątpliwie najtrafniej wyznaczając ich potencjalny krąg: ""Książkę tę kierujemy nie tylko do lingwistów, ale także do znawców literatury, historyków oraz pasjonatów-humanistów"".
Tytuł tej książki nawiązuje do hasła Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, który stanowił inspirację do jej napisania. Jest ona poświęcona zgłębianiu misterium Bożego Miłosierdzia. Nie są to teoretyczne rozważania, ale praktyczny przewodnik w indywidualnych rekolekcjach, które mają doprowadzić czytelnika-uczestnika do rzeczywistego doświadczenia tego, o czym mówi Boże Słowo. Kolejne rozdziały książki zbudowane są wokół fragmentów Pisma Świętego, w których ukazana została tajemnica miłosierdzia. W każdym rozdziale znajduje się wybrany tekst biblijny do osobistej medytacji, pogłębione wskazówki, które pomagają w jego zrozumieniu, propozycje postanowień i zadań w pracy nad sobą, specjalna modlitwa oraz miejsce na zapiski duchowego dziennika.
Książka jest głęboko osadzona w myśli i tradycji Kościoła, ale też w doświadczeniu duchowym autora. Stanowi jego osobiste świadectwo, jego opowieść o pięknie i mocy Bożego miłosierdzia objawionego w biblijnych historiach, które aktualizują się w życiu każdego z nas. To znakomita propozycja dla tych, którzy pragną pogłębić i ożywić swoją relację z Bogiem.
„Tym, co tak naprawdę próbuje zrobić z nami szatan, jest odebranie nam ufności w Boga, wmówienie, że Bóg nie potrafi nas wyzwolić. Nie grzech, nawet nie powrót do grzechu, nie tysięczny upadek jest naszym największym problemem. Problemem jest utrata zaufania do Boga, utrata wiary w Jego miłosierdzie, zaprzestanie przychodzenia do Niego i oddawania swojego życia Jego miłosierdziu. Izraelici w drodze przez pustynię co chwilę upadali, co chwilę grzeszyli, odwracając się od Boga, ale szli za Nim tak długo, aż zobaczyli Ziemię Obiecaną. Właśnie w tym rzecz: żeby cały czas iść za Bogiem, nawet jeśli ta droga jest pełna upadków. Ważne, że na jej końcu czeka Ziemia Obiecana”.[fragment książki]
Autor jest historykiem komunikacji miejskiej, współautorem monografii poświęconej warszawskim autobusom i trolejbusom, a także autorem artykułów o historii komunikacji trolejbusowej w Polsce. W swoich felietonach przedstawia kilkanaście niesamowitych historii, w których główną rolę odegrała warszawska komunikacja miejska. I nie zawsze tylko jako środek transportu. Od uruchomienia komunikacji miejskiej w Warszawie minęło 180 lat z okładem. Przez cały ten czas przez karty jej historii zdążyło się przewinąć wielu bohaterów i nie mówię tu tylko o osobach, ale… o środkach komunikacji miejskiej. Czym były omnibusy? Na co skarżyli się podróżni w XIX wieku? A jakie mieli problemu tuż po drugiej wojnie światowej? Czym były „ropuchy”? Kiedy na ulice wyjechały elektryczki? Czy po dawnej Warszawie kursowała pechowa „13”? O których liniach tramwajowych śpiewano w piosenkach? Od kiedy mamy linie nocne? Czym były „winogrona”? Na te pytania, i na wiele innych, można znaleźć odpowiedź w tej książce.
Wytwórnia Papierosów „Czyżyny” w Krakowie-Czyżynach była największym przedsięwzięciem inwestycyjnym przemysłu tytoniowego, zrealizowanym w ramach planu sześcioletniego (1950–1955). Z wnioskiem budowy zakładu, mającego się stać jednym z najnowocześniejszych w Europie, wystąpiła w 1947 r. Dyrekcja Polskiego Monopolu Tytoniowego. 31 marca 1958 r. Wytwórnia Papierosów „Czyżyny” została połączona z Krakowską Wytwórnią Tytoniu Przemysłowego w Krakowie-Czyżynach w jedno przedsiębiorstwo pod nazwą Zakłady Przemysłu Tytoniowego w Krakowie-Czyżynach. W 1959 r. do ZPT została włączona Krakowska Wytwórnia Papierosów przy ul. Dolnych Młynów i z trzech samodzielnych jednostek gospodarczych powstał wielki kombinat pod nazwą Zakłady Przemysłu Tytoniowego w Krakowie.
Wytwórnia Papierosów „Czyżyny” produkowała przede wszystkim papierosy, a także części zamienne do maszyn oraz pustaki. Wytwarzanie najważniejszego asortymentu, czyli papierosów, rozpoczęto w 1953 r. Produkowano papierosy bezustnikowe okrągłe w opakowaniach miękkich głównie po 20 sztuk w paczce. Wśród wyrobów tytoniowych wypuszczanych kolejno na rynek znajdowały się papierosy „Sport” (od 1953 r.), „Giewont” (od 1954 r.), „Żeglarz” (od 1955 r.) i „Morskie” (od 1958 r.). Wielkość produkcji wyrobów tytoniowych wzrastała sukcesywnie: w pierwszym roku wytworzono 5 368 000 tys. sztuk papierosów, a w 1958 r. uzyskano 12 308 100 tys. sztuk. Więcej w tym ostatnim roku wyprodukowała tylko Radomska Wytwórnia Papierosów. W 1959 r. kombinat krakowski był już niekwestionowanym liderem pod względem wielkości produkcji papierosów w Polsce.
Papież Franciszek od początku swojego pontyfikatu wzbudza zainteresowanie mediów i sympatię opinii publicznej. Udało mu się w ciągu kilku miesięcy dokonać rzeczy niebywałej, został „Człowiekiem roku 2013” tygodnika „TIME” i miesięcznika środowiska LGBT „The Advocate”. Został też okrzyknięty „królem internetu”, gdyż liczba wyników hasła „papież Franciszek” przewyższyła liczbę „kliknięć” i wpisów w wyszukiwarkach nie tylko jego poprzedników, ale również światowych przywódców (w tym Obamy i Putina). Twitty papieża śledzi i komentuje kilkanaście milionów internautów, a internet pełen jest „memów” z Franciszkiem, i w przeważającej większości są one wyrazem sympatii do niego.
Wszystkie te zjawiska można uznać za fenomen popularności nowego papieża i sukces wizerunkowy. Na sukces ten złożyło się kilka czynników: gesty typowo wizerunkowe (np. stare buty), łatwość w nawiązywaniu bezpośrednich kontaktów („selfie” z papieżem), wykorzystanie możliwości sieci i aktywność w niej, ale przede wszystkim jego wypowiedzi. To zainteresowanie papieżem ze strony różnych środowisk, zwłaszcza tych pozostających na obrzeżach Kościoła lub poza nim, spowodował „język Franciszka”, czyli to jak, a przede wszystkim, co mówi.
Odpowiadając na to zainteresowanie, przygotowujemy do wydania publikację zawierającą zbiór wypowiedzi papieża Franciszka wygłaszanych lub publikowanych przy różnych okazjach. Dzięki nim można poddać analizie „język Franciszka”, w tym te elementy, które powodują, że w mediach świeckich pisze się, iż zmienił on „język Kościoła”. Nie mniej ważne jest badanie, czy i ewentualne w jaki sposób i na ile zmiana języka wypowiedzi papieża przekłada się na zmianę nauczania Kościoła. Innymi słowy: czy wypowiedzi papieża Franciszka to zmiana doktryny (lub choćby jej zapowiedź), czy też doktryna pozostaje niezmienna, ale zmienia się sposób komunikowania się Kościoła ze światem?
Dla wielu ludzi, zwłaszcza tych, którzy od Kościoła odeszli, nie widząc w nim miejsca dla siebie, są to pytania kluczowe. To ci drudzy, słysząc o „Kościele wyruszającym w drogę”, potrzebie prac nad „teologią kobiety”, „docieraniu do peryferii”, konieczności „dialogu ze współczesnymi mężczyznami i kobietami”, sprzeciwie wobec „ekonomii wykluczenia i nierówności społecznej, która zabija”, tak pozytywnie oceniają Franciszka. I to z nimi właśnie udało się papieżowi nawiązać dialog, dzięki realizacji w praktyce komunikacyjnej „kulturze spotkania”, której poświęcił swoje pierwsze orędzie na Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu.
Sądzimy, że publikacja spotka się z zainteresowaniem teologów, medioznawców i wszystkich zainteresowanych nauczaniem papieża Franciszka oraz współczesną doktryną medialną Kościoła katolickiego.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
