Stylizowana na osobiste zapiski minipowieść „Piąte piętro, czyli 13 dni w szpitalu psychiatrycznym” stanowi zapis pierwszych dni pracy młodego lekarza psychiatry. Pozwala zajrzeć za drzwi, które zwykle są zamknięte, i zobaczyć, kim są współcześni pacjenci szpitala psychiatrycznego, jakie problemy zaprowadziły ich w to miejsce. Przy okazji można przyjrzeć się z bliska personelowi, który sam również boryka się z różnymi osobistymi problemami. Inspiracją autorki były osobiste doświadczenia związane z pracą psychologa.

Autor portretuje społeczeństwo przeżywające szybkie zmiany cywilizacyjne. Jego bohaterowie podejmują karkołomne próby łączenia hinduskiej tradycji z nowoczesnością. Akcja toczy się we współczesnych Indiach i koncentruje wokół ślubu młodej dziewczyny. Bohaterowie pozostają wierni tradycyjnym zasadom, uznają podział na kasty i aranżowanie małżeństw przez rodziców, a astrologia pomaga im w podejmowaniu decyzji. Jednocześnie są jednak członkami nowoczesnego, zglobalizowanego świata. Główna bohatera, zanim spotka się z narzeczonym, kontaktuje się z nim przez Internet, jej brat zaś pracuje w wytwórni filmowej produkującej bollywoodzkie seriale. Rzeczywistość wypełniają – bardzo istotne w sztuce – gadżety: komputery i telefony komórkowe.

Marianna tarła ziemniaki na placki, gdy mąż jej powiedział, że odchodzi. Po trzydziestu latach drętwego małżeństwa mają prawo być sobą zmęczeni. Odchodzi… Bez żalu i pretensji. A na dodatek, z pytaniem o małą pomoc, wpada nielubiana siostra Lilka. Bohaterka powieści musi spojrzeć na swoje życie w zupełnie nowym świetle... Syn od dawna na swoim, mąż z kochanką, ojciec coraz starszy. Marianna podsumowuje swoje życie – kogo kochała i kto ją kochał. Ile było w nim szczęścia, nieszczęścia? Pojawienie się Lilki, przyrodniej siostry, pozwala jej inaczej spojrzeć na miłość, kobiecość, przebaczenie. Małgorzata Kalicińska pokazuje w Lilce, że rozstania nie muszą oznaczać pustki, że życie nie kończy się po pięćdziesiątce, a samotność można zapełnić nowymi doświadczeniami, niespodziankami. I jeśli tylko pragniemy – miłość, przyjaźń – jakkolwiek byśmy je definiowali – mogą przyjść do nas w najmniej oczekiwanym momencie.

Pamiętnik modowej blogerki to oparta na faktach historia dziewczyny, która od kilku lat prowadzi blog o modzie, pracuje w agencji modowej, studiuje projektowanie ubioru, a całe jej życie kręci się wokół świata mody. Świat ten za swą barwną dekoracją kryje też niestety wiele smutnych historii - bohaterka pamiętnika stała się prawdziwą fashion victim, w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Na ścieżkach Polesia to ponad dwadzieścia pełnych uroku literackich obrazów Polesia, ukazujących zarówno piękno tamtejszej przyrody, jak i oryginalność ludzi tam mieszkających, ich wierzeń i zwyczajów. Sam Autor pisał tak: „Burze wojenne oddzieliły nas od ostępów puszczańskich, przestrzennych łąk i mszarów. Tylko we wspomnieniu widzimy kępy czarnych olch na zapadniach, samotne stogi siana, pełne radości i życia wiatraki. W tęsknicy słyszymy śpiew żniwiarek wracających do wsi po dniu znojnej pracy. Dlatego niech te moje opowiadania będą błyskiem światła na naszym ciemnym horyzoncie. Niech będą żarnicami niosącymi dobre nadzieje”. Warto więc poznać tę krainę tajemniczą i niemalże egzotyczną, zwłaszcza że przewodnikiem po niej jest jej prawdziwy znawca i miłośnik.

Eliza Karnstein, sławna pisarka młodego pokolenia, nie czuje kompletnie niczego. Przyjaciół ma za niepotrzebne i denerwujące ?składniki rzeczywistości? a rodzinę traktuje jak zło konieczne. Nawet narzeczonego oraz młodziutkiego kochanka uważa za niezbyt ciekawe przedmioty, mające co prawda charaktery, ale warte tyle, co rzeczy i zwierzęta. Panna Karnstein jest dwudziestoletnią, ?zmęczoną życiem? schizofreniczką, która umyśliła sobie istnienie siostry bliźniaczki o imieniu Atris? W jakim świecie żyją pisarze? Jak człowiek może czytać rzeczywistość i jak chory umysł ją postrzega? Czy choroba równa się obojętności i znieczulicy? ?Efekt Elizy? jest próbą ukazania tajników psychiki ludzkiej dotkniętej chorobą.

Czym jest prawda? Odpowiedzi na to pytanie poszukuje pięcioro studentów zamieszkujących poddasze jednej z krakowskich kamienic. Laura – studentka ASP, która swoje emocje wyrzuca na płótno, lecz oto nagle odkrywa zupełnie nowe powołanie. Ale czy pomoże jej ono uporać się z własną traumą przeszłości? Olga – pozornie najsilniejsza – załamuje się. Co jest przyczyną: trudne studia medyczne czy może skomplikowane relacje rodzinne i czy wyjdzie z tej próby obronną ręką? Kala – twardo stąpająca po ziemi studentka polonistyki, wielbicielka raczej Czechowa niż Witkacego. Wydaje się, że los jej sprzyja, ale jaką prawdę dla niej przygotował? Adam – do niedawna zafascynowany studiami ekonomicznymi, teraz przestaje widzieć w nich sens. Czy to lenistwo, zwyczajne zniechęcenie, czy może jakiś głębszy kryzys tożsamości, bo gdzieś tam czeka na odkrycie nowe – prawdziwsze ja. I wreszcie Jale, pełen sprzeczności wrażliwy luzak z kulturoznawstwa, dla którego punktem zwrotnym w świadomości będzie poznanie niewidomej harfistki Sary – kruchej i delikatnej, a zarazem silnej i fascynującej. Czy złamie kolejne serce, czy pozwoli by to jemu je złamano. Które z nich znajdzie odpowiedzi na swoje pytania? Dla kogo będą wyzwoleniem, a dla kogo przekleństwem? Powieść Anny Łakomy, niedawnej maturzystki, a obecnej studentki socjologii na UW pokazuje, że autorka świetnie zna realia, o których pisze. Jej bohaterowie to pełnowymiarowe postaci, które stawia w ekstremalnych niekiedy sytuacjach i sprawdza, jak się zachowają. Co skłonni będą poświęcić, by poznać tytułową prawdę, by zgodnie z nią żyć? Interesująco nakreślone portrety młodego pokolenia, a w tle Kraków i jego niepowtarzalne klimaty.

Na początku dwudziestego wieku pełna temperamentu Marta Schneider opuszcza Szwajcarię w poszukiwaniu lepszego życia, zdeterminowana spełnić nadzieje swojej matki. Jej bogata w doświadczenia podróż prowadzi ją przez Europę do Kanady, gdzie poznaje przystojnego Nicklasa Walterta. Nie była jednak w pełni przygotowana ani do poświęceń, jakie musi ponieść, ani do małżeństwa czy macierzyństwa, kiedy dociera na pustynne tereny Kanady, a następnie na obszary suchych kalifornijskich dolin, by zajmować się rodziną.Nadzieją Marty jest zapewnić dzieciom lepsze życie, ale doświadczenie nauczyło ją, że szansę przetrwania mają najsilniejsi. Jej trudna miłość, często jest źle odbierana, szczególnie przez starszą córkę Hildemarę Rose, która zabiega o akceptację matki. Pośród dramatu drugiej wojny światowej Hildie przeżywa swoją wielką miłość i sama zakłada rodzinę. Lecz nieoczekiwane i tragiczne wydarzenia zmuszają matkę i córkę do stawienia czoła swoim ułomnościom i pogłębiającą się, dzielącą je przepaścią, która grozi rozłąką na zawsze.

Jules Barbey d'Aurevilly (ur. 1808 ? zm. 1889) to wielki skandalista doby romantyzmu, we Francji uchodzący do dziś za klasyka tej miary co Balzak czy Zola i równie jak oni poczytny. Barbey to jednak nie tylko dziecko swoich czasów, ale wielka osobowość czynnie wpływająca na kształtowanie się prądów i mód literackich epoki. Silnie oddziaływał na wyobraźnię późniejszych twórców. Echa jego wpływów pobrzmiewają wyraźnie w prozie Marcela Prousta i Henry'ego Jamesa. Wiele z jego dzieł zostało zekranizowanych. O Oczarowanej (1854) sam Barbey d'Aurevilly pisał, że ?to Szekspir na mokradłach Contentin?. Naruszająca wszelkie tabu historia zakazanego romansu mężatki i księdza była dla autora pretekstem do drążenia istoty kondycji ludzkiej. Na przykładzie tej miłości ?[...] autor przekonuje, że tylko piekło jest w stanie wytłumaczyć istnienie nieba. Ale opisuje nam wyłącznie piekło, wieczne i bezlitosne, w którym samotny człowiek ma tylko jeden wybór: między buntem a niewolnictwem. Za wzór buntu służy mu dumna samotność, bunt i wreszcie upadek Szatana.? (ze wstępu Marka Dębowskiego)

Autor bestsellerowej Chaty wydał Rozdroża, następną powieść ku pokrzepieniu serc. Wiiliam Paul Young , autor bestsellerowej Chaty powraca z Rozdrożami, inną prowokującą opowieścią o uzdrowieniu duszy, nadziei, egoizmie i zaufaniu. Wydana w USA 13 listopada 2012 roku w ponad milionowym pierwszym nakładzie ma szansę na osiągnięcie statusu bestsellera swojej poprzedniczki. Chata zaczynała się jak powieść sensacyjna, przechodziła w fantazję aby na koniec uwrażliwić nas na obecność Boga i przynieść katharsis. W Rozdrożach Young ponownie stawia nas przed kontrowersyjnym opisem Trójcy Świętej lecz zarazem podnosi ważne pytania o kondycję duszy ludzkiej i istotę człowieczeństwa. Treścią Chaty jest porwanie najmłodszej córki Mackenziego, Missy podczas rodzinnych wakacji. W opuszczonej chacie, ukrytej na pustkowiach Oregonu, znaleziono ślady wskazujące na to, że została brutalnie zamordowana, ale ciała dziewczynki nie odnaleziono. Cztery lata później pogrążony w Wielkim Smutku Mack dostaje tajemniczy list, najwyraźniej od Boga, a w nim zaproszenie do tej właśnie chaty na weekend. Wbrew rozsądkowi Mack przybywa do chaty w zimowe popołudnie i wkracza do swojego najmroczniejszego koszmaru. Jednakże to, co tam znajduje, na zawsze odmienia jego życie. Mack spędza w chacie weekend, uczestnicząc w czymś w rodzaju sesji terapeutycznej z Bogiem, nazywającym siebie Tatuśkiem, Jezusem, który pokazuje się pod postacią żydowskiego robotnika, i Sarayu, Azjatką uosabiającą Ducha Świętego. W czasach, gdy religia staje się coraz mniej istotna, „Chata” zmaga się z ponadczasowym pytaniem: „Gdzie jest Bóg w świecie tak pełnym niewysłowionego bólu?”. Odpowiedzi, które dostanie Mack, zadziwią Was, i być może odmienią tak jak jego. W otoczce twórczej błyskotliwości „Chata” jest głęboka duchowo, teologicznie oświecająca i ma moc wpływania na życie. „Chata” odcina się zarówno od komunałów religijnych, jak i tanich chwytów złego pisarstwa, i ujawnia coś ważnego i pięknego na temat tańca życia z boskością. Tę historię czyta się jak modlitwę, jak najlepszy rodzaj modlitwy, pełen męki, zadziwienia, jasności i zaskoczenia. Spostrzeżenia Williama Younga są nie tylko zniewalające, ale również prawdziwe i zgodne z Biblią. „Chata” to uprzejme zaproszenie do podróży do samego serca Boga. Podobnie jak Chata Rozdroża to wzruszająca historia jednego człowieka. Historia zaczyna się od biznesmena, Anthony Stewart, który własną praca doszedł do obecnej pozycji. To samotny mężczyzna po czterdziestce znany jako "negocjator trudnych i dużych transakcji." Uzależnienie od wygranej, o którym świadczy jego "rosnący portfel inwestycyjny", było jego celem bez względu na koszty. Pracownicy drżeli przed nim, a on był zachwycony "wyrywając resztki godności ludzi wokół niego." Jednak jego dusza, ukryta za samolubną ambicją i strachem skutecznie zagłuszała wewnętrzny ból spowodowany przez utraconą miłość i poczucie osamotnienia. Do czasu, gdy lekarze wykrywają u niego nowotwór. Guz mózgu sprawia, że zapada w śpiączkę i trafia do szpitala na OIOM. „Budzi się” w surrealistycznym świecie, w którym przeżywa ponownie swoje wzloty i upadki. Anthony jest nieświadomy swojego prawdziwego stanu i kieruje się prosto ku źródłu światła. Young w mocny słowach przedstawia zagubienie i niedowierzanie Anthonego, Odmienna od codziennej sytuacja w jakiej się znalazł, wystawia jego wierzenia na próbę i pozostawia mu wybór zmiany samego siebie. W surrealistycznym świecie spotyka Irlandczyka Jacka, "obcego", który pociesza i babcię, która gotuje z "sekretnych receptur rodzinnych." Babcia uczy również o śmierci, przebaczeniu, i tym co się znajduje pomiędzy czasem i wyborem. Tak jak w przedstawionym w Chacie opisie chrześcijańskiej Trójcy, tak i tutaj Bóg, Jezus i Duch Święty mają wzbudzać kontrowersje. Jej portret wynika z duchowego aspektu, opisany przez człowieka, który uważa się za "wierzącego, ale nie religijnego." Young w wywiadzie dla Publishers Weekly przyznaje że Crossroads "... rodzi nowe pytania" i mówi, że prawdopodobnie znajdą się czytelnicy, którym powieść może się nie spodobać. Chociaż dopiero trzeci rozdział książki przykuwa uwagę czytelnika, pierwsze dwa rozdziały są potrzebne, aby zrozumieć resztę opowieści. Potem tempo narasta i stawia Anthony’ego wobec fundamentalnego wyboru, który Jezus miał na myśli kiedy powiedział: "... wybierz jedną osobę aby ją fizycznie uzdrowić ... tylko jedną ... a kiedy zrobisz to, wraz z Twoim wyborem, Twoja podróż się skończy." Obie powieści Williama Paula Younga traktują o ludzkim cierpieniu i pokazują jak się z niego uleczyć. Na wrażenia, jakie wywierają na czytelnikach, zapewne wpłynął fakt doświadczenia przez autora wielkiego nieszczęścia. Zazwyczaj osobiste tragedie otwierają nas i uwrażliwiają. Tak było i tym razem. Na niezwykłą mieszankę cierpienia i wiary niewątpliwie wywarły wpływ wychowanie i doświadczenia Williama Younga z dzieciństwa. Jego rodzice byli misjonarzami. William P. Young urodził się jako Kanadyjczyk i dzieciństwo spędził wśród plemienia z epoki kamiennej żyjącego na Papui - Nowej Gwinei. Tam został zgwałcony. Pod wpływem doznanego nieszczęścia Young doświadczył zwątpienia i przechodził kryzys wiary. Tą beletrystyczną alegorią jego osobistej podróży przez ocean zwątpienia aż do osiągnięcia wybaczenia jest Chata. Young zaczął pisać książkę w 2005 roku, aby pokazać swoje nawrócenie i nowe podejście do Boga. Do przedstawienia Boga wykorzystał postać białego starszego człowieka, stolarza i Azjatki, starając się tym samym zmienić religijne uprzedzenia. „Chciałem powiedzieć coś w rodzaju: wiesz, nie wierzę, że Bóg jest Gandalfem ani Zeusem, który karze za jakiekolwiek twoje niedoskonałości”. Wyjątkowa podróż uzdrowienia, którą przechodzi Anthony jest tajemnicą owiniętą fascynującą fantazją. Young, jak wcześniej, po mistrzowsku oddaje poczucie powszechnego cierpienia i bólu, ucząc, że wybory są tam, gdzie potrafimy je zobaczyć. W przypadku Chaty Young rozdał pierwsze 10 kopii swoim dzieciom i przyjaciołom. Kiedy przyjaciele przyszli po więcej, aby rozesłać je znajomym, pomyślał, że książka nadaje się do udostępnienia większej liczbie odbiorców. Wysłał ją do zaprzyjaźnionego pastora, który uznał ją za rzecz wyjątkową. We trójkę z Bradem Cummingsem pracowali nad książką przez następne 16 miesięcy. Potem pokazywali ją w wydawnictwach. Niestety, żadne nie było nią zainteresowane. Chrześcijańskie wydawnictwa odrzucały ją jako zbyt świecką, komercyjne – jako zbyt religijną. Wtedy zdecydowali się wydać „Chatę” na własny koszt. Rok zajęło osiągnięcie statusu megabestselleru. Tym razem na Rozdroża czekają miliony wiernych czytelników. Czy Young sprosta ich oczekiwaniom, zobaczymy już niebawem. Rozdroża ukazują się w Polsce 28 listopada nakładem wydawnictwa Nowa Proza  

Kiedy media zaczynają donosić o serii tajemniczych morderstw w Seattle, a do lasów wokół Forks powraca żądna zemsty wampirzyca, Bella uświadamia sobie, że znowu grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. W dodatku, wiedząc, że jej decyzja może doprowadzić do odnowienia odwiecznego konfliktu pomiędzy wampirami a wilkołakami, zmuszona jest wybierać pomiędzy miłością Edwarda a przyjaźnią Jacoba. Zbliża się też zakończenie roku szkolnego, a więc termin przemiany – czy Bella ma wybrać życie czy śmierć?

Powieściowa wersja serialowego hitu stacji TVN "Przepis na życie". Agnieszka Pilaszewska znów chwyciła za pióro. Już tej jesieni z Anką i Jerzym, Beatką i Żabcią, Mańką i Grocholem, a także Grubą, Polą, Ireną i grupą jej cieszących się przywilejami dojrzałego wieku przyjaciół spotkacie się na kartach książki. Atrakcyjna, wciąż młoda, choć z nastoletnią córką u boku, żadna wyznań i wrażeń Anka, przytłoczona codziennymi obowiązkami matki i żony, gdzieś po drodze zatraciła siebie. Otrzeźwienie przychodzi wraz z wiadomością o zdradzie męża. Andrzej ma kochankę, do której zamierza się wyprowadzić. Świat Anki rozsypuje się w drobny mak. Na szczęście są przy niej: trzeźwo patrząca na świat przyjaciółka Pola, córka Mania i zawsze służąca radą matka Irena. Po krótkim załamaniu, Anka widzi przed sobą nową, o wiele atrakcyjniejszą przyszłość. Przypadek sprawia, że podejmuje pracę w restauracji i odkrywa swoją prawdziwą pasję. Będzie gotować! Zawsze umiała i lubiła to robić, a teraz może rozwinąć skrzydła. Jej życie dopiero się zaczyna… Powieściowy Przepis na życie to gwarancja dobrej, pachnącej Imbirem rozrywki na długie zimowe wieczory. To także doskonały świąteczny prezent dla stęsknionych fanów, czekających na czwarty sezon serialu. Agnieszka Pilaszewska - uznana aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna (znana m.in. z kultowych "Miodowych lat"). Od niedawca również scenarzystka - według jej pomysłu stacja TVN nakręciła cztery sezony serialu "Przepis na życie".

W Wiśniowym Dworku, gdzieś pod litewską granicą mieszka Danusia. Jest nauczycielką w wiejskiej szkole i nie wyobraża sobie życia w wielkim mieście, pełnym spieszących się ludzi. Na warszawskim Mokotowie, niedaleko parku Morskie Oko, mieszka Danka. Jest przebojową biznesmenką w międzynarodowej korporacji i nie wyobraża sobie życia na wsi, gdzie życie toczy się powoli, a jego rytm wyznacza przyroda. Te dwie kobiety pozornie dzieli wszystko, ale łączy jedna tajemnica. I jeszcze ktoś. Mężczyzna, który przybył z przeszłości, by odebrać to, co do niego należy... Katarzyna Michalak (ur. 1969) już w wieku 6 lat napisała pierwszą książkę: była to opowieść o zwierzętach. Od tamtej pory pisanie i zwierzęta to jej największe pasje. Tę pierwszą zrealizowała po studiach weterynaryjnych, poświęcając się – jako lekarz ogrodu zoologicznego – swym egzotycznym pacjentom. Debiutowała w 2007 r. autorskim wydaniem Gry o Ferrin, lecz sukces przyszedł rok później wraz z "trylogią słoneczną", do której należą Poczekajka, Zachcianek i Zmyślona. Autorka bardzo poczytnej seri owocowej:i"Rok w Poziomce", Powrót do Poziomki" "Lato w Jagódce"oraz "Wiśniowy dworek". Dla pisania zrezygnowała z weterynarii i uciekła z Warszawy do wymarzonego domku pod lasem, zwanego Poziomką. Tam, w otoczeniu wiekowych sosen, słuchając szumu drzew i śpiewu ptaków, pisze o domu, który jest w nas, o miłości, która gdzieś czeka na każdego, o tym że marzenia się spełniają i o zwierzętach, towarzyszących jej przez całe życie.

Niezrozumienia"" to zbiór błyskotliwych opowiadań, w których narratorowi nie można do końca zaufać. A wszystko po to, aby podkreślić, że świat nie jest czarnobiały, ale ma wiele barw i to, czego często jesteśmy pewni, niekoniecznie musi być zgodne z prawdą. Książka adresowana jest do czytelnika z dystansem patrzącego na świat, postrzegającego rzeczywistość wielowymiarowo, a przede wszystkim lubiącego zadawać niecodzienne pytania.

Nazwy to siódma w kolejności powieść Dona DeLillo, napisana w 1982 roku. Jej bohaterem jest James Axton, Amerykanin zamieszkały w Grecji pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku. Axton pracuje jako ?analityk ryzyka? dla amNazwy to siódma w kolejności powieść Dona DeLillo, napisana w 1982 roku. Jej bohaterem jest James Axton, Amerykanin zamieszkały w Grecji pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku. Axton pracuje jako ?analityk ryzyka? dla amerykańskiej firmy, która prowadzi rozmaite operacje (biznesowe, wywiadowcze?) w basenie Morza Śródziemnego i na Bliskim Wschodzie, gdzie sytuacja polityczna staje się coraz bardziej niepewna ? upada reżim szacha Iranu, zbliża się interwencja Związku Radzieckiego w Afganistanie. Axton ? Amerykanin za granicą ? jest outsiderem, człowiekiem wyobcowanym nie tylko kulturowo, ale także psychologicznie. Nie potrafi zaangażować się całkowicie w żadną relację (ma żonę i syna) ani działanie ? bez przerwy ?analizuje ryzyko?. Choć czuje brak przynależności, przekonuje się, że ?amerykańskość? to garb, brzemię, od którego trudno się uwolnić, bo postrzegany jest przez pryzmat polityki zagranicznej Waszyngtonu ? ?Amerykanie dostrzegają innych tylko w chwilach kryzysu?. Staje się więc poszukiwaczem indywidualnej jaźni, chce odnaleźć własną odrębną tożsamości tu i teraz ? poza zdefiniowaniem i ograniczeniem jej za pomocą słów i przedmiotów. Szukając indywidualnego ?ja?, Axton usiłuje wyrwać się z potrzasku słów, które są spoiwem społecznym ? tę relatywną funkcję słowa widzi wyraźnie, zmieniając często miejsca swojego pobytu. ?Społeczna? funkcja języka jest przytłaczająca ? tak jak starożytne zabytki Grecji. Jak twierdzi archeolog Owen Brademas, wynalezienie języka przez człowieka było umotywowane potrzebą prowadzenia księgowości, a więc potrzebą wyrażania relacji i umownie wymiernych wartości, nie jaźni. Z jednej strony zdolność do stworzenia języka i posługiwania się nim to fundament ludzkiej cywilizacji, z drugiej jednak słowa nie potrafią wyjaśnić natury jednostki i służą do samooszukiwania się. Tylko jaźń ? w odróżnieniu od języka, polityki, a nawet, zdawałoby się, zrytualizowanej przemocy ? nie ma granic i nie jest skrępowana regułami. Jak więc jednostka ma odnaleźć własny ?głos?? Przemoc jednak wymyka się tej typologii. Axton i dwaj inni Amerykanie, wspomniany już archeologi i awangardowy filmowiec, ulegają obsesyjnej fascynacji tajemniczym Kultem działającym w regionie. Członkowie Kultu mordują ludzi, których nazwiska w zawoalowany sposób łączą się z nazwami miejsc ich pobytu. Ta swoista powieść podróżnicza to zarazem zbiór rozważań nad językiem i cywilizacją.

Długotrwałe związki i przelotne romanse. Szalona namiętność i bezpieczna stabilizacja. Miłość prawdziwa i miłość urojona według Katarzyny Grocholi… Czuła się taka samotna. Andrzej to wykorzystał. Pobrali się. I mieli żyć długo i szczęśliwie. Nie pamięta tych pierwszych miesięcy po ślubie. A zaraz potem przyszedł list. Pierwszy, drugi, trzeci… „Nie mogę sobie wybaczyć, że tak lekkomyślnie zdecydowałem, że moje życie będzie pozbawione sensu. Ty byłaś moim życiem…” Nie odpisała. Bała się (…). I wtedy przyszedł List Ostatni. W styczniu, pięć lat temu. „Nie mam wpływu na Twoje życie. Ale nie mogę wykluczyć, że coś się stanie, że zmienisz zdanie. Jeśli tak będzie, nic nam nie przeszkodzi… nigdy… Jeśli kiedyś okaże się, że zmienisz decyzję – będę czekał. Nie odpowiadaj. Ale wiedz – przez pięć lat czternastego lutego będę na Ciebie czekał w Londynie w Valentine”.

Jest rok 1995. Ksiądz Wacław ? bohater bestsellerowej trylogii Przypadki księdza Grosera ? jedzie rowerem przez Alpy do Rzymu na wezwanie Jana Pawła II. Wypadek w górach wrzuca go na parafię protestancką w miasteczku Judenfeld. Niespodziewanie odsłaniają się przed nim tajemnice, nie tylko przeszłości. Natrafia na historię człowieka, który w swoim życiu był esesmanem i odegrał rolę Jezusa? Spotykamy się po latach. Podróżujemy w czasie. Ksiądz Groser jest młodszy. Zanurza się w zatopiony świat... Jan Grzegorczyk Książka wywoła pełne emocji spory. Jestem Grzegorczykowi bardzo wdzięczny za tę nieprawdopodobną opowieść. Nauczyła mnie wiele. Z pewnością jej nie zapomnę. Tadeusz Zysk

Świat opisany przez Andrzeja Górnego odsłania się przed nami stopniowo, fragmentarycznie. Z okruchów zdarzeń i pamięci budowana jest postać głównego bohatera. Równolegle przebiegają dwa czasy - przeszły, wojenny i tuż powojenny i teraźniejszy - "czas Zakładu", przenikają się, plączą tak jak obrazy zapamiętane, odtworzone z trudem przez Kazimierza. Czas przeszły niesie bolesną historię wojenną, opowieść o przybranej matce, trudnych relacjach braci, nie-braci: Zygusia, który nową Polskę chciał budować i Kazimierza - innego, obu kochających jedną kobietę. Teraźniejszy to rozmowy z Doktorem i doktor Święczkowską, praca w domu Doktora, rozmowy z jego żoną. Ale nie chronologia zdarzeń, nawet nie sama opowieść jest istotna w prozie Andrzeja Górnego. Istotne jest odkrywanie siebie, swoich najgłębszych tajemnic, z których ciężko się zwierzyć drugiemu człowiekowi, a jeszcze ciężej nazwać je przez samym sobą. [?] Skazany jest historią o poszukiwaniu swojej zagubionej tożsamości, próbą odpowiedzi na pytanie: "czujesz, że czegoś za dużo w tobie, czy za mało? I co najgorsze, pewno wydaje ci się, że nie masz wpływu na nic, co się zdarzało". Ostateczna decyzja bohatera ma wymiar heroiczny i oczyszczający. Jest też pierwszą autentyczną decyzją, potwierdzeniem, że mamy wpływ na bieg wydarzeń. Fragment recenzji Katarzyny Grajewskiej

Każda kobieta chciałaby być bohaterką tej gorącej powieści. Powieści, którą czytają kobiety w czterdziestu językach na całym świecie. Powieści, która jest najszybciej sprzedającym się tytułem ostatniej dekady. Gideon Cross pojawił się w moim życiu jak błyskawica w mroku. Był piękny i intrygujący, rozpalał do białości. Pociągał mnie jak nikt dotąd. Pragnęłam jego dotyku jak powietrza, choć wiedziałam, że jest dla mnie zgubny. Gideon czuł to samo, dręczyły go podobne demony. Byliśmy jak lustra – te same rany, te same najdziksze pragnienia. Ta miłość stworzyła mnie na nowo. Modliłam się, by koszmary przeszłości nas nie rozdzieliły. To wyrafinowana, prowokacyjna, podniecająca, bardzo erotyczna i świetnie napisana książka. Kto polubił Pięćdziesiąt twarzy Greya, pokocha Dotyk Crossa. „Swept Away by Romance” Dotyk Crossa budzi te same emocje co Pięćdziesiąt twarzy Greya. Niepokoi, rozpala miłosnymi scenami i historią, która wciąga. „Dear Author” Świetnie napisany i nasycony erotyzmem romans z pełnokrwistymi bohaterami. Dotyk Crossa jest tym, czym miało być Pięćdziesiąt twarzy Greya. „The Book Pushers” Audiobook w interpretacji Olgi Bołądź.

Podobno przeciwieństwa się przyciągają. Ale czy dotyczy to tak różnych od siebie osób, jak Ola i Kuba? Ona – redaktorka pisma poradnikowego dla kobiet – robi karierę w wymarzonej Warszawie. A przynajmniej bardzo stara się wierzyć, że tak jest. Ma w każdym razie wyznaczony cel i wie, jak go osiągnąć. Tyle tylko, że ten wciąż się jej wymyka. On żadnego dalekosiężnego celu sobie nie wyznaczył. Bliższego zresztą też nie. Prawdopodobnie w ogóle nie wiedziałby, jak się do tego zabrać... Jego życie to chaos, przeprowadzki, ciągłe zaczynanie wszystkiego od nowa. Oboje, choć krańcowo różni, mają jednak pewną wspólną przypadłość – brak im szczęścia w miłości. Czyni ich to zbyt ostrożnymi i podejrzliwymi, co od razu komplikuje wszelkie relacje. Jeszcze gorzej, że okoliczności w jakich się poznają, sprawiają, iż stara historia sprzed półtora wieku nie może już dłużej pozostawać w zapomnieniu. Echo dawnych wydarzeń powraca, gmatwając losy tych dwojga i wciągając w grę, która staje się dla nich śmiertelnym zagrożeniem. Okazuje się bowiem, że żeby wygrać, trzeba najpierw wszystko stracić.