Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Kasia musi stawić czoła przeszłości, gdy okazuje się, że jej były narzeczony Filip chce naprawić wyrządzone wcześniej zło i przekonać ją, że znowu mogą być razem. Czas zweryfikował marzenia Hani i dziewczyna nie jest już pewna, czego naprawdę oczekuje od życia. Wróbel i Borys nadal wiodą kawalerski żywot, udając, że są z niego zadowoleni.
Tytułowy pies, leżący w naprędko usypanej mogile, wisi jak fatum nad bohaterami opowiadań.
Jeden z nich cofa się pamięcią do klatki bloku, w którym spędził dzieciństwo i odwiedza swoich dawnych sąsiadów: złośliwą czarownicę, kulawego recydywistę o wielkim sercu, złowrogą karlicę, meliniarkę handlującą wódką.... Kolejne opowiadania to historie o telefonie komórkowym, który jest pantofelkiem Kopciuszka, fajce do haszyszu i złodziejach, którzy obdarowują kolegów perfumami, butelce po oranżadzie, która przenosi 50 lat wstecz, nieznośnym bólu żołądka i aptekarce przypominającej bohaterkę filmu Almodovara oraz o dobrym dniu do umierania…
Cześć
W pogoni za białą spódniczką
Obiad inny niż zwykle
Duch oranżady
Spotkanie
Sierpniowa apokalipsa
Garage days
Mężczyzna na granicy wytrzymałości
Na swoim miejscu
Streszczenie
Stop
Dzień, w którym umrę
Książki Soni Raduńskiej dla wielu osób, zwłaszcza dla kobiet, stanowią ważny przełom w poznawaniu, rozumieniu i kochaniu siebie. Po Białych zeszytach (2005) oraz Kartkach z białego zeszytu (2008) nadchodzi pora na Solo, w którym autorka przełamuje tabu samotności.
SOLO to intymne zapiski dojrzałej kobiety, szczęśliwej w samotności i pomimo niej. Sensualny, poetycki głos człowieka, zaprzyjaźnionego ze sobą i z własnym życiem.
Aleksandra Tyl, pisarka, autorka Alei Bzów i Miłości wyczytanej z nut.
"Życiowa i mądra książka, z której płynie spokój i siła. Podążając za Sonią Raduńską, nie sposób nie docenić przecudnej zwyczajności, jaką przed nami roztacza, pokazując, jak niewiele trzeba, aby cieszyć się życiem."
Skerco to zbiór krótkich, niekiedy miniaturowych opowiadań, formą i nastrojem nawiązujących do typowego dla muzyki klasyczno-romantycznej gatunku o lekkim, na ogół pogodnym charakterze, jakim jest scherzo (po włosku: żart). Ten swego rodzaju żart, drobiazg, błahostka, osiąga jednak czasem kształt samodzielnej, dramatycznej wypowiedzi, bardzo osobistej, lirycznej i ekspresyjnej. Takiej właśnie jak w tekstach ze zbioru Skerco, w których ton powagi, intymnego wyznania, miesza się z przenikliwą obserwacją rzeczywistości, zaś drwina z przedstawionego świata ? w tym: świata literackich konwencji, kulturowych wzorców i mód ? przybiera niekiedy postać żarliwej obrony jego wartości i urody. Wszystkie te prozatorskie ?skerca? ? przybierające kształt anegdoty, lub wspomnienia, obyczajowej scenki, bądź też mini eseju, albo poetyckiej refleksji ? mogą być czytane osobno, niezależnie od siebie. Lecz układają się też w przemyślaną i spójną konstrukcję nasyconą emocjonalnie, na poły prywatną, pełną dystansu i autoironii, której głównym spoiwem jest żywy, bardzo współczesny, język ? wyczulony na słowo oraz jego paradoksy i fałsz.
Skrawki Wiesława Szymańskiego są wyimkami tutejszego życia, tutejszego świata i myślenia sprzed dziesięciu laty. Białostockiego, podlaskiego, przygranicznego. Ich specjalnością są zapisy tamtej codzienności oraz nostalgiczne rozdarcie autora, poruszającego się pomiędzy poczuciem „moja chata z kraja”, a pragnieniem obecności uniwersalnej – uwznioślenie peryferiów i skazanie na nie. Stąd pochodzi szczególny klimat książki: jedną nogą w mieście, drugą na wsi! Jedną nogą w literaturze, w radio, w życiu publicznym, w Warszawce, drugą – w granicznej rzece Świsłoczy, w mgłach, jesieniach, zimach, w rąbaniu drewna, naprawianiu wiejskiego domu. W życiu, które nie potrzebuje komentarza ani słów. Zauroczenie miejskowiejskim przekładańcem.
Krzysztof Gedroyć
Rupieć to opowieść o próbie uwolnienia się od toksycznych zależności. Zależności od ojca, który wypacza biografię głównego bohatera, i od dominujących ideologii unieważniających jednostkowe przeżycie. Te dwa wpływy przeplatają się, wzmacniają wzajemnie. Być może ucieczka przed nimi jest niemożliwa. Być może dojrzałość polega na tym, żeby zaakceptować, że zawsze będzie tkwiło w nas coś cudzego, coś brudnego. I że to coś jest bardziej nami niż my sami.
Sati sprzedaje wodę sodową w podupadającym prowincjonalnym kinie na południu Indii. Źle opłacany i zawsze zmęczony szuka ucieczki od przygnębiającej rzeczywistości w marihuanie i towarzystwie kolegów – wrażliwych i zdesperowanych chłopców, którzy na przemian wspierają się i gnębią. Ich życie toczy się na marginesie świata filmu, drastycznie kontrastując z blichtrem tamilskiego kina.
Głęboka przyjaźń z jednym z chłopców utrzymuje Satiego przy życiu do momentu, gdy za sprawą nieoczekiwanych zdarzeń jego niepewna codzienność nie pogrąży się w całkowitym chaosie.
Antologia opowiadań w wyborze Justyny Sobolewskiej i Agnieszki Wolny Hamkało.
Zadając autorom temat ?mężczyzna? i szukając "męskich" opowiadań twórcy antologii liczyli nie na efekt satyryczny, ale literacki. Ciekawiło ich, jak autorzy opowiedzą swoje historie, jakich mężczyzn skonstruują. Liczyli na różnorodność, dlatego zostawione zostały opowiadania dawne z nowymi. Wyłoniła się ciekawa mozaika portretów. Tytuł antologii "Projekt mężczyzna" nie ma kojarzyć się z obrazem mężczyzny idealnego, mężczyzny nowych czasów, wirtualnym tworem, który powinien zaistnieć. Ten "projekt" jest właśnie ucieczką przed "obrazem współczesnego mężczyzny", który byłby stereotypem. Książka ta to po prostu zbiór zajmujących historii, choć nie można zauważyć, ze przeważają w nich ciemne barwy.
Osiemnaście opowiadań Mariki Krajniewskiej, autorki świetnej powieści "Za zakrętem", to czułe relacje o brutalności świata i o bólu istnienia. W tle wielu tych opowieści słychać echa - raz doniosłe, innym razem wyciszone - dwudziestowiecznej historii rosyjskiej i sowieckiej: do dziś dotkliwe, nie pozwalające, mimo upływu czasu, zapomnieć. Niemal wszyscy bohaterowie to ludzie zranieni, naznaczeni piętnem trudnej pamięci krzywd i nieprawości. Ich przeżycia i doświadczenia, spisywane z poczuciem taktu i z dystansem, jaki narzuca forma literacka, ewokują pytania o możliwość pogodzenia się z losem.
Leszek Szaruga
- Wiesz? Mój brat to bardzo czuły człowiek. To wielkie nieszczęście, że nie może mieć rodziny i własnych dzieci. Mówię ci, jak on kocha te maleństwa - Celina rozczula się, a oczy jej błyszczą od łez. - No cóż, nie będzie biedakowi dane. Taki mężczyzna bez kobiety, dzieci to ni pies, ni wydra - powtarza opinię księdza na temat powołania. Zaczynam jej się bacznie przyglądać, bo niby czemu ma służyć ta ckliwa opowieść o niespełnieniu człowieka, który powinien być spełniony...
Fragment
Dina, dziewczyna z polskiego sztetla przybywa do Argentyny jako żona sutenera. Pozbawiona dokumentów i uwięziona, przeżyje piekło, w którym pojawi się trzech różnych mężczyzn, potężny i sadystyczny sędzia, szalony pisarz, kronikarz rubryki policyjnej dziennika Crítica, i młody zecer-anarchista, który ofiaruje jej szczerą miłość. Powieść Elsy Drucaroff, osadzona w realiach Polski i Argentyny lat 20. ubiegłego wieku, porusza problemy prostytucji Polek żydowskiego pochodzenia w Buenos Aires, sytuacji żydowskiej diaspory i relacji polsko-żydowskich. ,,Piekło obiecane"" ukazuje losy podstępnie ,,werbowanych"" w Polsce dziewcząt, które, szukając lepszego życia, wsiadały na statek do Nowego Świata zamężne z tamtejszym Żydem, zaproszone przez krewnych lub jako nielegalny ,,ładunek"" taniej siły roboczej, lecz zaraz po przybyciu trafiały do burdeli. Celnie i bez pruderii autorka przedstawia historię młodej kobiety, odsłaniając przy tym zaskakującą skalę tego procederu. Drucaroff z wyczuciem łączy gatunki - kryminał, romans, powieść drogi - zapraszając czytelnika w egzotyczną podróż w towarzystwie indywiduów z żydowskiego półświatka obu kontynentów i z anarchistycznego podziemia Argentyny, bolszewików, wywrotowców, idealistów i cyników ze środowiska lewicującej prasy oraz historycznych postaci literackiej bohemy Buenos Aires.
Kalitowski "czuje" Amsterdam. Jego przeniknięta intelektualnymi ambicjami proza jest jednocześnie nasycona, gęsta, zmysłowa. Niektóre z opowiadań działają szczególnie mocno na wyobraźnię. Choćby dramatyczna "Głowa" lub surrealistyczny "Fotel".
Reasumując, jest to pozycja bardzo ciekawa, oryginalna, wciągająca czytelnika w swój świat, malarski, barwny, nieco egzotyczny, inny niż to co nas otacza, otwierający się na odmienne trochę perspektywy myślowe, inne nastroje.
Z recenzji prof.. Marii Kornatowskiej
Papierowy teatr to najnowsza powieść, w owej powieści , w tej specyficznej antologii współczesnego opowiadania światowego, czytelnik znajdzie 38 opowiadań jak i również biobibliograficzne o autorach tych tekstów.
Narrator tej powieści opiekuje się pogrążoną w śpiączce matką. Pewnego dnia dowiaduje się o oddanym do adopcji starszym bracie. Chcąc go odszukać, wyjeżdża do Berlina. Osoby i miejsca przenikają się, tworząc literacką grę prowadzoną na margionesie nigdy nie wydanej powieści matki narratora.
Sześć opowiadań o miłości. Dziesiątki postaci podobnych do nas samych. Kilkanaście różnych historii, w których losy bohaterów splatają się z Polską, Rosją i dalekim Afganistanem. Miłość niejedno ma imię i można ją spotkać wszędzie. Poznacie zatem wyrachowaną Adę, naiwną Martę, rosyjskiego reżysera teatralnego - Szaszę, parę studentów, którzy próbują pierwszej, pełnej niedopowiedzeń miłości, zaniedbywaną przez męża Lenę, wreszcie Ninę i Adi, których lesbijska przygoda rozpoczęła się właśnie w Bośni. Szczęście, rozpacz, zazdrość, tęsknota - w tej książce znajdziecie całą gamę uczuć, bo przecież właśnie w nich odbija się życie przyprawione miłością.
Ten świat to ocean Miłości - tak mówią Mistrzowie. Żaden z bohaterów tej książki w to nie wierzy. Nie wierzy do momentu, kiedy Miłość nie zawładnie całym jego jestestwem i nie spowoduje nieodwracalnych zmian w całym jego Kosmosie.
Emanuel to outsider z zajebiście fantastycznymi marzeniami o wielkich pieniądzach, pięknych kobietach i błyskotliwej karierze, których oczywiście nigdy nie zrealizuje. Na trzech różnych etapach swojego życia dzieli się z nami bardzo trafnymi - czasem bardzo gorzkimi - przemyśleniami dotyczącymi miłości, pieniędzy i sensu życia.
Malone Marcina Bałczewskiego można czytać na różne sposoby, odkrywając coraz to nowe konteksty, podobnie jak w przypadku Gry w klasy Cortazara, czy też Zagubionego w labiryncie śmiechu Bartha. Mając tak wielki wybór w sposobie poznania całości można uznać, że zawsze coś umyka, coś jest nieuchwytne i pełni znaczenia owego prozatorskiego przedsięwzięcia nigdy nie uda się odkryć do końca. Możliwości są w nim wielorakie interpretacje, ciągle powstają nowe wątki oraz ich zakończenia. Bałczewski bawi się słowem. Potrafi stworzyć niezwykle oryginalne rozdziały, jego pomysły bywają zaskakujące. Niektóre części książki to jakby wycinki z gazet, inne to tylko fragmenty piosenek. Niby żadnego połączenia z fabułą, o ile dojdziemy do tego, że taka w książce istnieje, ale jednak czuje się nieustannie jakieś powiązania z całością. Można więc odnieść wrażenie, że każde zdanie umieszczono tu celowo i każde zdanie ma swój sens dla całości. Jest w tej prozie swoista magia, są i zapisy rzeczywistości, fakty, niby oczywiste, ale przedstawione w nowy, zaskakujący sposób.
Katarzyna Dziura jest absolwentką filologii polskiej Uniwersytetu opolskiego. Od lat pracuje jak nauczycielka w Publicznym Gimnazjum nr 2 w Krapkowicach.
Kariatydę i Malutka czyta się jednym tchem. Podczas lektury płakałem kilka razy. Trudno być obojętnym wobec tej opowieści o walce, miłości, strachu i nadziei.
To mądra, poruszająca proza, która sprawia, że chcemy podnieść głowę sponad naszej codzienności i zapytać po raz kolejny o sens istnienia.
Mirosław Sośnicki
Powieść Krystiana Piwowarskiego to jedna z nielicznych w literaturze polskiej ostatnich lat próba całościowego opisu pokus i konieczności, jakie formują współczesnego Europejczyka. Klaun nie jest zawężonym obrazem określonego środowiska podejmuje natomiast liczne wątki odzwierciedlające stan ogólnej świadomości, nie zaś wyjątkowość czy też egzotyczność rozmaitych grup społecznych, np. homoseksualistów, narkomanów, yuppies, opozycjonistów, emigrantów, feministek itp. Powieść Piwowarskiego wypełnia przestrzeń koniecznej syntezy czasu i miejsca.
Czy czeska láska różni się od naszej miłości? Uczucie między dwojgiem ludzi ma niejedno oblicze. Nieśmiałemu maszyniście z malutkiej stacyjki przyniesie najprawdziwszy cud kolejowy i sprawi, że w oczach ukochanej ujrzy prawdę oraz szczere uczucie. Przypadkowy pasażer taksówki odkryje, że można kochać za mocno, a niemłody aktor odnajdzie prawdę o swoim sercu w? daczy nad jeziorem i maszynie do pisania. Pierwszy zawód miłosny przeżyje dorastający uczeń, zdając sobie sprawę, że często nic nie jest takie, jakim się wydaje. Spotkanie wykładowcy ze studentką przyniesie zupełnie nieoczekiwane zakończenie a mąż-businessman drogo zapłaci za dogadzanie żonie wizytami u energoterapeuty.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
