Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Bogumił Drogorób (ur. w Bydgoszczy), absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Po studiach mieszka i pracuje w Toruniu, w dzienniku „Nowości”, następnie tygodniku „Kujawy”, a od 1991 roku „Gazecie Pomorskiej”. Pod koniec 1997 roku wyjeżdża do Brodnicy, gdzie tworzy prężny oddział „Gazety Pomorskiej” i penetruje tamte przepiękne okolice, pełne jezior i lasów oraz ciekawych ludzi. Autor trzech zbiorów opowiadań: Biuro pisania podań, Czysty zapis, Idąc. Dwukrotny laureat ogólnopolskiego konkursu literackiego im. Edwarda Stachury.
Przechodząc przez próg zamkniętych od lat drzwi, postawisz pierwszy krok... w przeszłość.
W propozycji służbowego wyjazdu do Paryża April, znawczyni antyków, dostrzega przede wszystkim szansę na oderwanie się od problemów małżeńskich.
Zamknięte przez dziesięciolecia mieszkanie przy placu Pigalle to obietnica imponującej kolekcji zabytkowych mebli. Jego zawartość rzeczywiście przekracza najśmielsze oczekiwania April, jednak znajduje ona tam coś więcej niż cenne przedmioty – zapieczętowaną dotąd historię niezwykłej kobiety, dawnej właścicielki apartamentu. Fragmenty jej burzliwej biografii stopniowo układają się w całość, tak jak elementy głęboko skrywanej przeszłość April.
Śladami bohaterek czytelnik przemierza ulice Paryża, poznaje blaski i cienie historii miasta, może poczuć jego niepowtarzalny klimat, a czasem nawet smak.
Powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Kariera Nikodema Dyzmy należy do kanonu literatury polskiej. Powieść powstała w 1932 roku i w zamyśle autora miała być literacką satyrą kraju pod rządami sanacji. Nikodem Dyzma jest prostym prowincjuszem, zarabiającym z gry na mandolinie w warszawskich lokalach. W wyniku zbiegu nieoczekiwanych okoliczności, zawikłanych układów pomiędzy ówczesnymi biznesmenami i władzą, a także intryg wysokich urzędników administracji państwowej, bohater powieści robi oszałamiającą karierę, najpierw w sektorze prywatnych majątków i interesów, następnie w aparacie Państwa. Nikodem Dyzma zdaje sobie sprawę, że piastowane przez niego urzędy zupełnie go przerastają, ale szybko uczy się, że może się tym nie przejmować. Wystarczy sprytnie i bez skrupułów lawirować i można troszczyć się jedynie o wykorzystywanie pozycji dla swoich prywatnych celów i prowadzenia bujnego życia towarzyskiego, pełnego balów, rautów i barwnych przygód miłosnych. Ostra krytyka Polski sanacyjnej zawarta w powieści Dołęgi-Mostowicza okazała się ponadczasowa. Każde pokolenie Polaków odkrywa ze smutkiem swoich Nikodemów-Dyzmów, którzy obejmują najwyższe funkcje w Państwie. Nic więc dziwnego, że świetnie napisana prorocza powieść przedwojennego dziennikarza politycznego i pisarza zajmuje ważne miejsce w literaturze polskiej, a postać Nikodema Dyzmy stała się synonimem niekompetentnych i nastawionych na prywatę karierowiczów. Kariera Nikodema-Dyzmy była kilkakrotnie ekranizowana, w 1956 roku w postać głównego bohatera wcielił się Adolf Dymsza, w 1980 Roman Wilhelmi, a w 2002 Cezary Pazura.
Lektura dla szkół średnich
Podróżny i światło księżyca należy do klasyki literatury węgierskiej. Bohaterem książki jest Mihály, trzydziestosześciolatek, który w czasie podróży poślubnej po Italii porzuca żonę i odbywa samotną wędrówkę prowadzącą go do lepszego zrozumienia siebie i źródeł własnych pragnień, do rozwiązania zagadek z przeszłości. Podróż w świetle księżyca – będącego symbolem tajemnych, ukrytych stron natury – fascynująca i niebezpieczna, to rozpaczliwa ucieczka od jałowej mieszczańskiej egzystencji i instynktowne poszukiwanie innego życia. Postaci napotkane przez Mihálya – metaforyczni towarzysze jego wyprawy – są również poszukiwaczami i odkrywcami alternatywnych modeli egzystencji.
Teraz Gala już nie jest tylko muzą. Nie jest tylko kobietą.
Gala jest wreszcie powieścią.
"Bez miłości, bez Gali, nie byłbym Dalím. To jest prawda, o której nie przestanę krzyczeć, ani nią żyć. Ona jest moją krwią, moim tlenem".
Opowieść o Gali Dalí, dziewczynie, która przybyła z carskiej Rosji do Europy Zachodniej, by na koniec chełpić się, iż była jedyną kobietą zdolną wydobyć to, co najlepsze z mężczyzn będących jej partnerami.
To również ona sprawiła, że Dalí zyskał taki rozgłos, jaki zyskał. Sam malarz twierdził, że gdyby nie Gala, nie byłby sobą i nie osiągnąłby takiej sławy. Gala była nie tylko jego muzą, ale też – jakbyśmy to dziś nazwali – agentem. Chodziła, prosiła, groziła i manipulowała tak długo, aż zaczęła sprzedawać jego obrazy. W hołdzie temu Dalí podpisywał swoje dzieła w nietypowy sposób: „(…) nie mogę moich obrazów podpisywać jako tylko ja, bo bez ciebie jestem niczym; dlatego podpisuję jej jako Gala Dalí”.
TOM 9.Anna otrzymuje od ciężko chorej Constance Mrk list z informacją, kto zabił jej matkę. Nie ma czasu go jednak przeczytać i odkłada na komodę. Brage, nie zauważając kartki, wkłada do koperty swój list i przekazuje go Emmie. W ten sposób to ona dowiaduje się, kto uśmiercił Liv Halvorsen. Tymczasem Anna zwierza się Georgowi, że jedyną osobą, która może wiedzieć, kto stoi za zabójstwemjej matki, jest Peder Mrk. Wkrótce Peder zostaje znaleziony martwy.O jego zabójstwo natychmiast zostaje oskarżony mąż Liv Rolf. Podczas spotkania z Josefine Emma zaczyna przypominać sobie morderstwo Signe Vik. Jednak w chwili, gdy ma wypowiedzieć imię mordercy, mdleje. Kilka dni później dziewczynie śnią siętragiczne wydarzenia sprzed lat. Po przebudzeniu przypomina sobie w końcu, kto zasztyletował matkę Josefine i Martine.
Josefine i Martine Vik po nagłej śmierci ojca porzucają swoje dotychczasowe życie i przenoszą się do ciotki, która mieszka w malowniczym miasteczku Drobak położonym na południowym wybrzeżu Norwegii. Wkrótce po przeprowadzce jedna z sióstr natrafia na ślad rodzinnej tajemnicy. Okazuje się, że w pobliskim hotelu przed dziesięciu laty w niewyjaśnionych okolicznościach została zamordowana ich matka, a świadkiem tej zbrodni była jedna z córek właścicieli hotelu. Czy znaleziony pamiętnik pomoże Josefine i Martine w rozwikłaniu zagadki morderstwa i poznaniu miłosnego sekretu matki?Jak wydarzenia z przeszłości wpłyną na ich dalsze życie?
Oswajanie szaletu, zakopana szczęka i trzej przywódcy świata na polskich bezdrożachPolska po roku 1989. Co kilka lat zmieniają się władze zawsze tak samo skorumpowane. Gdzieś buduje się nowy niemiecki market, gdzieś zdarza się kolejny ludzki dramat choroba, śmierć, bieda Bez kumoterskich powiązań zwykły, choć wykształcony, człowiek może liczyć co najwyżej na pracę w miejskim szalecie. Wspomnienia z Powstania i lat komunistycznych paraliżują życie starszych, a sprawiedliwość znana jest już chyba tylko z nazwy partii politycznej.Taką rzeczywistość w dziewięciu znakomicie skomponowanych opowiadaniach przedstawia Aleksander Cywiński. W zróżnicowanych tematycznie tekstach nie brakuje ironii, sarkazmu, żartu i wzruszeń. Zaskakuje w nich awangardowe podejście do języka i stylu, postmodernistyczne spojrzenie na rzeczywistość oraz zmieszanie epiki z gatunkami dramatycznymi.Prezydent Ameryki: Patrzcie. Starsza kobieta. Najprawdopodobniej ma jakiś problem. Jest okazja, by pochylić się nad zwykłym człowiekiem. Jakoś mu pomóc. Tak dawno tego nie robiliśmy. Kanclerz Niemiec: Co się pani stało? Starsza Kobieta: Taka szkoda, taka szkoda. Kanclerz Niemiec: No, ale niech pani powie. Starsza Kobieta: A, siostra mi zmarła. Prezydent Chin: Fatalnie. Kanclerz Niemiec: Współczuję. Prezydent Ameryki: Co możemy dla pani zrobić? Starsza Kobieta: Nic. Chyba że potrzebna jest wam szczęka? Jak nowa. Kanclerz Niemiec: Szczęka? Starsza Kobieta: No, proteza. Do ust. Kanclerz Niemiec: Mnie nie. Prezydent Chin: A za ile? Tylko ja nie mam pieniędzy. Starsza Kobieta: [] Jest tylko jeden problem. Trzeba by ją wykopać. Prezydent Ameryki: Szczękę? Starsza Kobieta: No i siostrę.
Wszystko rodzi się w bólach, także szczęście…
Marlena wiedzie dostatnie życie u boku ukochanego mężczyzny. Do pełni szczęścia brakuje jej tylko dziecka. Los nie głaszcze jej jednak po głowie i raz po raz płata kolejne figle. Na przemian pozwala cieszyć się macierzyństwem i wystawia na próby.
Zawirowania to wzruszająca opowieść o przyjaźni, miłości, zdradzie, a także o zaradności i wewnętrznej sile drzemiącej w matkach. Pokazuje piękno adopcji oraz daje wsparcie kobietom, które pragną urodzić dziecko, jednak z jakiegoś powodu ich marzenie ciągle pozostaje niezrealizowane.
„Zawirowania", debiut prozatorski Krystyny Wajdy, to książka o kondycji współczesnej rodziny, rozluźnieniu więzi, braku lojalności i dylematach moralnych. Autorka utwierdza nas w przekonaniu, że wszystko w życiu ma swoją cenę, a kompromis jest składową jej wartości. I chyba najważniejsze – jest to opowieść o niezwykle silnych kobietach, które z godnością podejmują wyzwania, jakie stawia im los. Polecam.
Trzy kobiety, których losy są ze sobą nierozerwalnie połączone. Dom na Żuławach, w którym krzyżują się wszystkie te historie.Iwa powraca po latach do niezwykłego domu na Żuławach i odkrywa tajemnice rzucające nowe światło na historię rodzinną. Pragnie zrozumieć motywy kierujące jej bliskimi i złożyć w logiczną całość wydarzenia z przeszłości.Książka zabierze czytelnika w powojenne i współczesne czasy, ukazując postacie trzech kobiet, które poszukują szczęścia pomimo przeciwności losu. Pełna emocji fabuła umieszczona w urzekającej scenerii pozwala odbiorcy zagłębić się w magicznej przestrzeni Żuław. Specyficznego klimatu powieści dopełnia muzyka, dzięki której ożywa dom niemy świadek radości, smutków i trosk jego mieszkańców.""Ona i dom, który tańczy"" Małgorzaty Oliwii Sobczak to jedna z tych pięknych powieści, które zostają w głowie na dłużej. Tak magicznej i niezwykłej książki już dawno nie czytałam.Marta Kraszewska, www.rudymspojrzeniem.plMałgorzata Oliwia Sobczak utrwala historię w sposób sensualny, intensywny i niezapomniany, zabierając czytelnika w sentymentalną podróż przez życie trzech kobiet tak zwykłych i niezwykłych zarazem. W tej powieści tańczy nie tylko tytułowy dom, ale też cały arsenał pięknie dobranych słów.Miłka Kołakowska, www.mozaikaliteracka.plLosy kobiet, kreślone piórem Małgorzaty Oliwii Sobczak, to wyjątkowa, nieco metafizyczna, podróż po czasie i przestrzeni. Niosąc ze sobą uniwersalne przesłanie, dotyczące odwiecznego poszukiwania szczęścia, wyzwala mnóstwo emocji, które trudno okiełznać. Chcę więcej takiej prozy!Wioleta Sadowska, www.subiektywnieoksiazkach.plMałgorzata Oliwia Sobczak mieszkanka Sopotu. Na co dzień zajmuje się badaniami naukowymi oraz pracami rozwojowymi w dziedzinie nauk społecznych i humanistycznych. Ukończyła kulturoznawstwo i dziennikarstwo. Jest członkinią Stowarzyszenia Kochamy Żuławy.W 2015 roku opublikowano jej pierwszą książkę postmodernistyczną baśń Mali, Boli i Królowa Mrozu. W swoich utworach łączy nurt egzystencjalny z realizmem magicznym. Inspiruje się twórczością autorów takich jak Julio Cortzar i Majgull Axelsson. Natchnienie czerpie z muzyki, bez której nie wyobraża sobie życia. Obecnie pracuje nad mrocznym trójmiejskim kryminałem z gatunku urban-noir.
Pokonać kościelne państwo bezprawiaW polskim państwie bezprawia niepodzielnie panuje jedyny ojciec narodu, potężnymi przywilejami otaczając kościelnych patriarchów. Klerykalne rządy nie pozostawiają wolności osobistej obywatelom państwa, a stosowane metody kontroli i ucisku niebezpiecznie kojarzą się ze sposobem działania komunistycznego aparatu władzy. Nowa rzeczywistość wpływa szczególnie na uniwersytety, które nie kształcą już samodzielnie myślących jednostek wśród wykładowców i studentów szerzy się bowiem plagiatorstwo i rozdawnictwo tytułów naukowych w zamian za seks. Tylko Ona przeciwstawia się haniebnemu procederowi i to Ją wspiera grupa imigrantów rosyjskich, elita dawnego ZSRR, pracująca obecnie na polskich budowach w charakterze taniej siły roboczej.
Romans jak z bajkiMichalina nie ma łatwego życia. Wychowana przez babcię, po jej śmierci boryka się z problemami finansowymi i własnym darem ściągania na siebie kłopotów. Impulsywna, a zarazem pozbawiona pewności siebie, wciąż zadręcza się pytaniem, czy u przyczyn jej wiecznego pecha leżą geny odziedziczone po rodzicach, o których babcia nigdy nie chciała z nią rozmawiać. Na szczęście przynajmniej jej studia przebiegają bez zakłóceń. Od upragnionego dyplomu dzieli dziewczynę już tylko praktyka w ekologicznym gospodarstwie rolnym. Nawet nie podejrzewa, że wyjazd na wieś przewróci cały jej świat do góry nogami.Dlaczego uciekłaś? zapytał, wciąż przytrzymując moje ramię i patrząc mi prosto w oczy, a spojrzenie jego granatowych źrenic nadal mnie onieśmielało, prowokując jednocześnie.Żartuje sobie ze mnie? A może jest po prostu skończonym idiotą, że w ogóle o to pyta?Możesz mnie puścić i dać mi wreszcie spokój? wycedziłam przez zęby.Chyba nie zrozumiał, bo patrzył na mnie, próbując wyczytać cokolwiek z mojej twarzy. Po chwili jednak rozluźnił uścisk na mojej ręce, a potem, potrząsając z niedowierzaniem głową, puścił ją, ja zaś ominęłam go zwyczajnie i znalazłam się tuż przy schodach prowadzących do drzwi kamienicy, w której mieszkałam.Uważam, że to może być nieodpowiednia chwila, żebyś tam wchodziła usłyszałam ponownie jego głos. Odwróciłam się niechętnie w jego kierunku.Dwadzieścia minut do szczęścia to powieść z pieprzykiem, którą powinna przeczytać każda kobieta. Miłość często pojawia się w naszym życiu zupełnie przypadkiem, ale tylko dzięki niej uświadamiamy sobie, co jest dla nas najważniejsze. Szczęście zależy w dużej mierze tylko od nas i wystarczy wyciągnąć po nie rękę. Michalina i Mikołaj skradną Wasze serducha. Serdecznie polecam!K.N.HanerTo piękna, zabawna, otulająca niczym ciepły koc powieść o miłości, odnajdywaniu właściwych dróg oraz o tym, że zawsze warto dążyć do spełniania swoich marzeń. Czuję się usatysfakcjonowana i uskrzydlona.Krystyna Meszka, cyrysia.blogspot.comPiękna, magiczna, krusząca serce. Opowieść o poszukiwaniu samej siebie i ukojeniu jakie dają miłość i łzy.Marta Daft, martawsrodksiazek.pl
Bohaterzy mówią tu własnymi głosami, każdy swoim i każdy w innej sprawie. Bo każdy z nich został postawiony w sytuacji wymagającej wyboru.
13 grudnia i kilka kolejnych dni po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce, a właściwie w dolnośląskim mieście średniej wielkości (Jelenia Góra, a może Wałbrzych, Legnica lub Bolesławiec?). Bohaterami są dzieci i dorośli. Dzieci wzniecają powstanie, ale w ich zabawę bawią się wszyscy. Niezależnie od siebie. Nie ma oczywiście mowy o żadnej walce zbrojnej, choć wszyscy walczą, każdy o coś najważniejszego i z czymś najgorszym. Bo szybko zmieniająca się rzeczywistość, choć tak naprawdę niewiele się zmieniło, wymaga reakcji. W zamkniętym naprędce Sanatorium Dla Dzieci Upośledzonych stacjonuje ZOMO. Czołg okazuje się świetnym miejscem schadzki. Na murach pojawia się znak graficzny Powstania Grudniowego, stylizowany na kotwicę Polski Walczącej, przypomina jednak znaczek osoby niepełnosprawnej, poruszającej się na wózku inwalidzkim…
W „Powstaniu Grudniowym” kapitalnie przeplatają się wątki. Kryminalne, miłosne, polityczne, religijne, psychologiczne, drogi, martyrologiczne, pedagogiczne, literackie, naturalne (świat dzikich zwierząt oddany po mistrzowsku) i inne, ale jest to jedna, wartka opowieść o czasach, miłości, honorze, dojrzewaniu (niezależnie od wieku), odpowiedzialności i polszczyźnie. Na ten ostatni aspekt warto zwrócić szczególną uwagę. Poznanie języków bohaterów, przywołujących język ulicy z lat osiemdziesiątych, może dać sporo wiedzy o przyczynach tak szybkich i głębokich zmian, jakie obserwujemy we współczesnej polszczyźnie.
Na Hildegard spada seria nieszczęść. Najpierw zostaje aresztowana przez lensmanna,
potem doktor Opsahl amputuje jej palec. W chwili refleksji dociera do niej, że od teraz
będzie naznaczona już na całe życie... Tymczasem do majątku doktora przybywa lensmann Skarmo. Przywozi ze sobą dwoje dzieci: Małą Annę i Jamesa. Ale gdzie jest Thorine?
Hildegard wzdrygnęła się. Zakończyła już swoją pokutę. Kosztowało ją to prawy palec wskazujący. Uniosła rękę i przyjrzała się zabandażowanej dłoni. Była naznaczona. Brakujący palec już zawsze będzie jej przypominał o tej ofierze.
Kalman Segal (1917–1980) był pisarzem polsko-żydowskim, który w swojej prozie wiele uwagi poświęcił żydowskiemu miasteczku. Motyw ten nie jest czymś nowym w twórczości żydowskiej, jednak na obrazach sztetl w powojennej literaturze żydowskiej i polskiej nostalgia i tęsknota w szczególny sposób odcisnęły swoje piętno. Jest to tęsknota nie tylko za utraconą „rodzinną okolicą” dzieciństwa, lecz także za przestrzenią żydowską, która została unicestwiona przez Holokaust. Segal wpisuje się w ten nurt literacki, który jest nie tylko wspominaniem, ale przede wszystkim zaświadczaniem o istnieniu formacji kulturowej, która przeminęła bezpowrotnie. Miasteczko, pisane z dużej litery, staje się w opowiadaniach tego pisarza figurą symboliczną, synonimem przestrzeni podwójnie świętej.
(z przedmowy Magdaleny Ruty)
Nie przypadkiem opowiadania Segala, urodzonego i wychowanego w Sanoku, ilustrują obrazy Leona Getza (1896–1971). Ten pochodzący z Ukrainy artysta, mimo że drugą połowę życia spędził w Krakowie, przez 19 lat po ukończeniu studiów mieszkał i pracował w Sanoku. Stworzył tam wiele obrazów, które z dzisiejszej perspektywy są niezastąpionym materiałem dokumentującym przedwojenny wygląd miasta, szczególnie jego dzielnicy żydowskiej.
Apollo Savas jest mężczyzną, którego Elle St. James nienawidzi i jednocześnie najbardziej pożąda. Tak jest od dnia, w którym się poznali. Gdy firma Apolla przejmuje zarządzanie rodzinnym biznesem St. Jamesów, Elle i Apollo zaczynają razem pracować. Wspólny wyjazd do Grecji sprawia, że niechęć przeradza się w romans. Elle nie wie jednak, że Apollo żywi wielką urazę do jej rodziny, a ona jest jedynie pionkiem w jego grze…
Księżniczka Stella Constantinides nie zamierza rezygnować ze swojego szczęścia w imię obowiązków. Gdy dowiaduje się, że ma poślubić Kostasa Laskosa, którego obwinia o śmierć brata, zamierza uciec. Jednak Kostas odnajduje ją i stara się przekonać, że ich małżeństwo jest jedynym rozwiązaniem. Stella zgadza się wyjść za Kostasa, przekonana, że odtąd już zawsze będzie nieszczęśliwa…
Cris de Feaux, markiz Avenmore, jest dyplomatą i znanym uwodzicielem. Właśnie powrócił do swojego nadmorskiego majątku, aby przygotować się do kolejnego zadania. Podczas kąpieli morskiej wypływa tak daleko w morze, że ostatkiem sił dociera do brzegu i na plaży traci przytomność. Znajduje go młoda wdowa, Tamsyn, i postanawia zaopiekować się Crisem.
Tamsyn jest nękana przez pewnego wicehrabiego, który z niewiadomych powodów próbuje przejąć jej dom. Cris postanawia pomóc. Nie spodziewa się, że wkrótce znajdzie się w samym środku misternej intrygi…
Natalie Rogers otrzymała wielką szansę. Zorganizowanie kolacji sylwestrowej dla znanego sportowca Xaviera Moretti i jego gości z pewnością przyczyni się do rozwoju jej firmy cateringowej. Natalie zaplanowała wszystko w najdrobniejszych szczegółach, żeby ten wieczór okazał się sukcesem. Nie przewidziała jednak, że śnieżyca odetnie drogi dojazdowe do rezydencji, w której miała się odbyć impreza, i nikt nie przyjedzie. Zostaną z Xavierem tylko we dwoje…
Powołaniem Jessiki jest pomoc innym. Jako pracowniczka społeczna swoje obowiązki wykonuje z oddaniem i satysfakcją. Kiedy więc odnajduje pod drzwiami porzucone niemowlę, chce zrobić wszystko, aby odnaleźć rodzinę dziecka. Pomaga jej w tym detektyw Sterling. Cyniczny i niechętny ludziom, w przeciwieństwie do Jessiki widzi w nich jedynie potencjalnych przestępców.
Mimo dzielących ich różnic szybko okazuje się, że Jessica i Sterling stanowią zgrany zespół.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
