Opowieści prawdziwe. Chiny z perspektywy nizin społecznychZbiór blisko trzydziestu wywiadów z przedstawicielami najniższych warstw chińskiego społeczeństwa. W śród rozmówców Liao Yiwu są między innymi: handlarz ludźmi, kierownik szaletu, mistrz feng shui, trędowaty, chłopski cesarz, lunatyk czy śpiewak uliczny. Ich opowieści mówią nam równie wiele ożyciu codziennym Chińczyków znajdujących się na samym dole drabiny społecznej, co okulturowym bogactwie, wielosetletniej tradycji i skomplikowanej historii tego kraju. Oddając głos tym "zakneblowanym grupom społeczeństwa" - jak to określił Philip Gourevitch - nieuznawanym przez partię renegatom i pariasom, Liao Yiwu kreśli pasjonujący obraz Chin przełomu XX i XXI wieku."Liao Yiwu daje głos Chińczykom, których normalnie nie zaprasza się do wywiadów, bo nie pasują do obrazu chińskiego sukcesu. Są wśród nich tytułowy prowadzący umarłych, jest hiena cmentarna, zawodowy żałobnik i wyznawczyni Falun Gong. To niezwykła galeria postaci. Ich opowieści to skarbnica wiedzy o chińskim doświadczeniu historycznym. Niesamowite, niekiedy zabawne, częściej straszne, a wysłuchane z wyjątkowym darem przez pisarza, którego pasją po wyjściu z więzienia, gdzie siedział cztery lata po 1989 roku, stało się dotarcie do prawdy o własnym kraju." Maria Kruczkowska"Liao Yiwu jest twórcą oryginalnym, ale można by się założyć, że pisarze tak różni jak Mark Twain i Jack London, Mikołaj Gogol i George Orwell, Franois Rabelais i Primo Levi natychmiast wyczuliby w nim bratnią duszę." Ze wstępu Philipa Gourevitcha"Liao Yiwu daje głos Chińczykom, których normalnie nie zaprasza się do wywiadów, bo nie pasują do obrazu chińskiego sukcesu. Są wśród nich tytułowy prowadzący umarłych, jest hiena cmentarna, zawodowy żałobnik i wyznawczyni Falun Gong. To niezwykła galeria postaci. Ich opowieści to skarbnica wiedzy o chińskim doświadczeniu historycznym. Niesamowite, niekiedy zabawne, częściej straszne, a wysłuchane z wyjątkowym darem przez pisarza, którego pasją po wyjściu z więzienia, gdzie siedział cztery lata po 1989 roku, stało się dotarcie do prawdy o własnym kraju." Maria Kruczkowska"Liao Yiwu jest twórcą oryginalnym, ale można by się założyć, że pisarze tak różni jak Mark Twain i Jack London, Mikołaj Gogol i George Orwell, Franois Rabelais i Primo Levi natychmiast wyczuliby w nim bratnią duszę." Ze wstępu Philipa Gourevitcha"Książka "Prowadzący umarłych", reporterska w warstwie dokumentalnej, jest wielką literacką elegią, a jej tytuł można odnieść do autora. Liao Yiwu, rozmawiając ze swymi bohaterami, towarzyszy widmom. Ci ludzie jeszcze czepiają się życia, ale nędza, upokorzenia, znieprawienie, utrata wiary w to, w co kiedyś wierzyli, wypruły z nich siły fizyczne i moralne. Autor słucha z uwagą tych ocalałych biedaków i oddaje im głos. Sami nigdy nie doszliby do głosu, bo nie pasują do pejzażu, który miał być radosny i kolorowy. Przetrzymali rządy maoistowskie, ale nawet wtedy, gdy starają się zachowywać pogodę ducha i pracowicie łatają swoje życie, noszą piętno pogrobowców; państwo, w którym żyją, straciło wskutek terroru i głodu co najmniej czterdzieści milionów mieszkańców." Z laudacji Małgorzaty Szejnert, przewodniczącej jury Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego
Wielkie emocje, dramatyczne wybory i sekrety, przed którymi nie da się uciecWszystkie tomy bestsellerowej sagi Sandomierskie wzgórza Edyty Świętek zebrane w jednym komplecie:Potomkowie złych ludziZielarka z doliny pustelnikaSerca żyjące nadziejąKobiety niezłomnego duchaSiła męskiego honoruZanurz się w tej wzruszającej historii!Potomkowie złych ludziDo Sandomierza przybywa tajemniczy nieznajomy, bohater wielkiej wojny. Mężczyzna ma za sobą trudną przeszłość, przed którą szuka schronienia. W pierwszych dniach broni przed zbójcami młodego chłopaka i podejmuje pracę przy zakładaniu winnicy. Wkrótce zaprzyjaźnia się z pustelnikiem, znajdując schronienie w jego chacie w Górach Pieprzowych.Zielarka z Doliny PustelnikaAlina traci grunt pod nogami, gdy Eustachy znika w tajemniczych okolicznościach. Zrozpaczona ze zdziwieniem odkrywa, jak bardzo zależy jej na mężu. W tym czasie jej siostra rodzi nieślubne dziecko. Poród okazuje się ciężki i kobieta walczy o życie. Alina leczy ją ziołami, które zbiera przy chacie pustelnika. Odkrywa bowiem w sobie siłę i talent do przyrządzania naturalnych specyfików. Wieść o jej zdolnościach niesie się po okolicy. Coraz więcej osób przychodzi do niej po poradę, dzięki czemu zyskuje sławę zielarki.Kobiety niezłomnego duchaCzasem trzeba przebyć długą drogę prowadzącą przez cierpienie, lęk i tęsknotę, by odnaleźć kogoś, kto da nam nadzieję. Marcjanna, kobieta z przeszłością, w końcu otwiera serce na nową miłość. Uczucie to dojrzewa w cieniu dramatycznych wydarzeń. Jej syn zostaje porwany i życie rodziny w jednej chwili rozpada się jak domek z kart.Serca żyjące nadziejąNadchodzi czas zmian. Małżeństwo opuszcza Dolinę Pustelnika i szuka nowego początku w Sandomierzu. Eustachy rozpoczyna pracę w urzędzie, a ich dom staje się azylem dla Marcjanny samotnie wychowującej synka. Tymczasem mroczna przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Odnaleziono szczątki Bożydara. Rodzina pogrąża się w rozpaczy, a właściciel piekarni, załamany ciężarem tragedii, postanawia ją sprzedać. Wtedy Eustachy podejmuje odważną decyzjęSiła męskiego honoruEustachy pada ofiarą dwóch napadów, a jego najbliższym zagląda w oczy strach. Kto odważył się sięgnąć po to, co należało do jego przodków? Mężczyzna zaczyna snuć domysły Poruszające zakończenie sagi o ludzkiej winie, romantycznej miłości i drugich szansach.
„Zostało mi po nim tylko pióro. Pewnego dnia wyjęłam je z torby matki, w której trzymała je z innymi pamiątkami po ojcu. Pióro, jakiego już się nie produkuje i które trzeba było napełniać atramentem. Używałam go przez całą szkołę. «Opuściło» mnie, zanim zdecydowałam się z nim rozstać. Mam je do dziś, sklejone taśmą, leży przede mną na biurku i zmusza mnie do pisania, pisania. Być może moje liczne książki były krętymi drogami, prowadzącymi właśnie do «tej» opowieści”.Sarah Kofman ma sześćdziesiąt lat, gdy z odwagą wpisuje w swoje filozoficzne dzieło wspomnienie z dzieciństwa spędzonego w ukryciu w latach 1942–1944. Miała siedem lat, gdy policja w obławie zgarnęła z domu przy rue Ordener w Paryżu jej ojca, rabina małej synagogi polskich Żydów. Ojciec zginął w Auschwitz. Sarah wraz z matką znalazły schronienie u francuskiej katoliczki, „pani z rue Labat”. To początek historii, zapisanej pomiędzy dwiema ulicami, dwoma językami (jidysz i francuskim) oraz dwoma światami oddzielonymi przepaścią.
Niniejszy 27. tom (SKS 27) pod wieloma względami różni się od poprzednio opublikowanych tomów Dzienników Sørena Kierkegaarda (1813–1855). Wcześniejsze notatki znajdowały się w zeszytach opatrzonych skrótem „NB”. Pojawiały się jako następujące po sobie zapiski samego autora. Tom 27. został skompletowany przez wydawców i komentatorów duńskich. Całość zatytułowano Luźne papiery (Søren Kierkegaard, Løse Papirer, Søren Kierkegaards Skrifter, Bind 27, Gads Forlag, København 2011). Tytuł pochodził jednak od autora rękopisów, czyli Sørena Kierkegaarda. Redaktorzy tomu 27. nie trzymali się ściśle chronologii, czyli porządku, w jakim te zapiski na luźnych kartkach rzeczywiście powstawały. Pogrupowali je tematycznie, nadając im osobne nagłówki (tytuły rozdziałów). Mimo to, przynajmniej do pewnego stopnia, zachowali chronologię, gromadząc je w trzech częściach jako „Luźne papiery 1830–1843”, „Luźne papiery 1843–1852”, i „Luźne papiery 1852–1855”. Część pierwsza to w dużej mierze notatki z lat studiów 1830–1840 Kierkegaarda. Streszczenia czytanych lektur, cytaty z tekstów greckich i łacińskich, niemieckich, notatki z dzieł filozoficznych, teologicznych i literackich. Były to podręczne materiały, które Duńczyk wykorzysta w późniejszej twórczości. Spontanicznie skreślał je od czasu do czasu, jakby obok codziennych notatek spisywanych w zeszytach.
Drugi Raport z oblężonego umysłu jest kolejnym tomem esejów Bogdana Frymorgena, które powstały podczas wojny w Ukrainie. Przez pierwsze sto dni od jej wybuchu autor pisał niemal codziennie. Jego nadawane z Londynu korespondencje radiowe ukazywały się na antenie radia RMF FM. Raport nie jest jednak zbiorem relacji dziennikarza. To kronika i mapa ludzkich emocji wytrąconych przez rosyjską agresję na suwerenny europejski kraj w XXI wieku. Po nieudanych próbach rozmów pokojowych, fiasku ataku na Kijów i zniszczeniu Mariupola, wojna wchodzi w fazę przetrwalnikową. Im dalej na wschód przenoszą się działania zbrojne, tym częściej Ukraina schodzi z pierwszych stron gazet. Ale nie z radaru Frymorgena.
"Lina trzymała Ewę kurczowo, na wypadek, gdyby ktoś próbował ją wyrwać. Ale ani sekundy się nie wahała. Szła z brzegu kolumny. Wyciągnęła ręce, paliły mięśnie. Napięła je, rzuciła dziecko, jak najdalej, ponad płotem, między jabłonki. Zaczęło płakać. Więcej nie słyszała, szli jak nakręceni, nikt nie zwrócił uwagi. Chyba nikt".Bohaterkę tej książki napędza zew przetrwania i tęsknota za córką. Czy dziecko, które po wojnie odnalazła w sierocińcu, było tamtą dziewczynką? Dlaczego zgodziła się, by adoptowało je małżeństwo Tuwimów? Gdy pół wieku później dochodzi wreszcie do spotkania obu kobiet, nadal nie ma pewności, kim dla siebie są. Czy opowieść może to wyjaśnić?Agnieszka Dauksza z precyzją i literackim kunsztem pisze o uwikłaniu postaci w strategie przetrwania, asymilacji i awansu. Docieka, co w ich losach jest najbardziej prawdopodobne, zestawia sprzeczne racje, nie rozstrzyga cudzych i własnych wątpliwości. Pyta, jak określać status pogubionych dzieci i matek, jak mówić o osobach bez pochodzenia, o ludziach rozbitkach. Które więzy są ważniejsze: z krwi czy z wyboru? I ile granic trzeba przekroczyć, by miejsce urodzenia odczuwać jako własne?Im bardziej poddajemy się rytmowi tej obłędnej pod wieloma względami opowieści, tym wyraźniej widzimy, jak jednostkowe losy przeradzają się w przypowieść o niepewności. Autorka subtelnie wykorzystuje różne konwencje - literatury faktu, eseju, prozy poetyckiej - by stworzyć tekst podający w wątpliwość pewniki historyczne i biograficzne, skłaniający do czujności wobec formy, która zwodzi. Z pewnością jednak przynajmniej w jednym można zaufać Linie Fischman: "Słowa kłamią albo wszystko było kłamstwem".
To nie jest typowa autobiografia medalistki olimpijskiej. Bliżej jej do opowieści o drodze przez marzenia, ambicję, zwątpienie, stratę i zmianę. To historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, ale otwarta również na to, co symboliczne, intuicyjne i niewidoczne na pierwszy rzut oka.Autorka prowadzi czytelnika przez świat zwycięstw i porażek, budowania siły wewnętrznej, utraty gruntu pod nogami i szukania nowego sensu. Sport jest tu punktem wyjścia, ale ta opowieść dotyka doświadczeń znacznie bardziej uniwersalnych: budowania poczucia własnej wartości, odpuszczania tego, na co nie mamy wpływu, i odnajdywania własnej ścieżki.To książka dla tych, którzy chcą osiągać cele, ale też dla tych, którzy próbują pozbierać się, gdy życie nie układa się zgodnie z planem. Oktawia Nowacka – brązowa medalistka Igrzysk Olimpijskich w pięcioboju nowoczesnym z Rio de Janeiro (2016). Medalistka mistrzostw świata i Europy, zwyciężczyni Pucharu Świata. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu sportowemu pomaga budować „mistrzowski mental” w sporcie i w biznesie.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Gry wideo rządzą światem, generując setki miliardów dolarów i dystansując Hollywood oraz branżę muzyczną. Ale kim są ludzie, którzy tworzą te zachwycające wirtualne światy? Cliff Bleszinski, znany jako „CliffyB”, to jeden z nielicznych deweloperów o statusie gwiazdy rocka. W autobiografii Control Freak zabiera czytelników za kulisy gamedevu: od pierwszej gry wydanej jeszcze przed końcem liceum, przez morderczy crunch i obsesyjną determinację, po współtworzenie sukcesu Epic Games oraz kultowych serii Unreal i Gears of War. To także historia jego przemiany: od zakompleksionego nastolatka do celebryty jeżdżącego supersamochodami i przybijającego piątki z Billem Gatesem. „Nie ma nic dziwniejszego niż nerd z nieograniczonym budżetem” – mówi sam Bleszinski. Control Freak to błyskotliwy, szczery i inspirujący pamiętnik, który pokazuje gry wideo jako pełnoprawną sztukę, a ich twórców – jako artystów nowego pokolenia. Uczciwe i cholernie rozrywkowe spojrzenie na życie i karierę jednej z największych i najbardziej wyrazistych osobowości w branży gier. Jason Schreierautor bestsellerów Krew, pot i piksele oraz Wciśnij Reset Współczesne tworzenie gier to gra o najwyższą stawkę. Cliff Bleszinski siedział na najlepszym miejscu przy tym stole i rozbił bank. W Control Freaku dostajemy trzymającą w napięciu historię od kulis produkcji, które zawładnęły światem – a ponadto głęboko osobiste spojrzenie w umysł i serce człowieka odpowiedzialnego za jeden z największych hitów wszech czasów. Ta książka bawi, łamie serce, podnosi na duchu i jest do bólu prawdziwa. D.B. Weisswspółtwórca serialu Gra o Tron Ta książka to fascynujący wgląd w morderczą harówkę, jaką jest gamedev.Ice-Tamerykański raper i aktor, fan serii Gears of War Od bicia rekordów na Pegasusie (NES), przez partyzanckie shareware’owe produkcje z lat 90., aż po sam szczyt branży AAA – Cliff przez całe życie był podpięty do historii gier wideo. Bryan Lee O’Malleyautor bestsellerowej serii komiksów Scott Pilgrim Pokazana od kulis historia branży gier wideo, przyprawiona trafnymi spostrzeżeniami i świetnym, autoironicznym humorem. Kirkus Reviews BIOGRAM Cliff „Cliffyb” Bleszinski Legenda branży gier wideo, projektant i weteran gamedevu z ponad ćwierćwiecznym doświadczeniem. Pierwszą komercyjną grę wydał jeszcze przed ukończeniem szkoły średniej, a sławę zdobył jako współtwórca kultowego Jazz Jackrabbit. Przez lata związany z Epic Games, był jednym z głównych twórców sukcesu serii Unreal i franczyzy Gears of War, wspierał też narodziny fenomenów takich jak Fortnite i Infinity Blade. Po odejściu z Epic współzałożył niezależne studio Boss Key Productions. Dziś realizuje swoje artystyczne pasje na Broadwayu jako inwestor i producent
Od mroku nowojorskich ulic po blask wielkiej sceny. Poznaj historię człowieka, który stworzył brzmienie Wu-Tang Clanu
Corey Woods, znany całemu światu jako Raekwon the Chef, to prawdziwa ikona. Jest raperem, którego uwielbiają miliony i którego szanuje każdy artysta w branży. Jego unikalny styl, filmowa narracja i niesamowite teksty ukształtowały współczesny hip-hop. Jest jednym z założycieli legendarnego składu Wu-Tang Clanu, a jego charakterystyczny głos i rytm są synonimem brzmienia, które od 1991 roku nadaje grupie status kultowej. W tej bezkompromisowej autobiografii Raekwon po raz pierwszy przerywa milczenie i opowiada swoją historię. Odsłania kulisy dorastania na Staten Island i trudnej walki z ubóstwem. Pokazuje, jak pasja do muzyki pozwoliła mu wyrwać się z biedy i stworzyć kulturowe imperium. Bez cenzury opisuje także skomplikowane relacje w zespole, sekrety kryjące się za powstaniem takich hitów jak C.R.E.A.M. czy Protect Ya Neck oraz czynniki, które pozwoliły Wu-Tang Clanowi stać się jednym z pierwszych zespołów hip-hopowych, które przeszły z undergroundu do mainstreamu. Dowiedz się, jak wyglądał proces powstawania jego solowego arcydzieła Only Built 4 Cuban Linx . Przeczytaj o ciemnych stronach nagłej sławy, konfliktach z prawem i cenie, jaką płaci się za sukces. Raekwon pokazuje tutaj również swoją drugą twarz – człowieka ukształtowanego przez duchowość i ojcostwo.
***
To jedna z najlepszych autobiografii muzycznych. Raekwon nie skupia się na celebryckim życiu; pokazuje, jak z bardzo konkretnego miejsca, czasu i społeczności wyrosła estetyka, język i filozofia Wu-Tang Clanu.
Hirek Wrona
Samo gęste ze świata, gdzie możesz dostać zbłąkaną kulą na własnym koncercie, być okradziony pod sklepem, a rywalizujesz nawet z przyjaciółmi. Warto poczuć tę arytmię 36-komorowego serca nowojorskiego hip-hopu.
Marcin Flint
Na barwną i wyjątkową historię Wu-Tang Clanu warto spojrzeć także od środka – z perspektywy jednego z członków, który postanowił bez ogródek opowiedzieć o całej drodze.
Mateusz Natali Popkiller.pl
To opowieść o dorastaniu w strachu i niepewności, ale także o lojalności oraz męskiej przyjaźni. To również historia o muzyce, branży i wszystkim, co się z nimi wiąże.
Marcin Misztalski dustyroom.pl
Saga Wu-Tang Clanu była wielokrotnie opowiadana i reinterpretowana na przestrzeni lat. Ale nawet najwięksi fani będą chcieli poznać często kontrowersyjny punkt widzenia Raekwona.
„Rolling Stone”
BIOGRAM
Raekwon the ChefOd prawie trzydziestu lat jest jednym z najbardziej rozchwytywanych głosów w hip-hopie. Urodzony jako Corey Woods, pochodzący ze Staten Island, jest twórcą tekstów, kultury ulicznej i surowego nowojorskiego stylu. Jako jeden z założycieli Wu-Tang Clanu osiągnął sukces z albumem Enter the Wu-Tang (36 Chambers) w 1993 roku, a następnie z platynowym debiutem solowym Only Built 4 Cuban Linx i niezliczonymi klasycznymi kolaboracjami. Jest również przedsiębiorcą i założycielem własnej wytwórni ICE H2O Records, swój czas dzieli między Nowy Jork, Atlantę i Teksas.
Anthony BozzaJest byłym dziennikarzem „Rolling Stone” i autorem bestsellerów „New York Timesa”: Whatever You Say I Am: The Life and Times of Eminem , Tommyland with Tommy Lee , Slash with Slash oraz Too Fat to Fish z Artiem Lange. Mieszka w Nowym Jorku.
Suomi - tak swój kraj nazywają Finowie. Finlandia od lat zajmuje czołowe miejsca w rankingach szczęścia. Jej mieszkańcy zwykle przyjmują tę wiadomość z lekkim zdziwieniem, po czym wracają do swoich spraw: budowy kolejnej sauny, spaceru po lesie z lornetką do obserwacji ptaków albo pracy nad technologiami przyszłości. Być może właśnie w tym tkwi część tajemnicy tego kraju. Autorzy tej książki przyjechali do Finlandii na rok. Szybko odkryli, że Finlandii nie da się zamknąć w stereotypach ani poznać jej w tak krótkim czasie. Zamieszkali w Oulu nad Zatoką Botnicką, tuż przy małym nadmorskim rezerwacie. Przemierzyli tysiące kilometrów przez Ostrobotnię, Karelię i Laponię. Poznawali ludzi, przyrodę, historię oraz codzienność kraju, który potrafi być jednocześnie surowy i gościnny, tradycyjny i zaskakująco nowoczesny. Tak więc jest to opowieść o Finlandii widzianej i smakowanej z bliska. O reniferach, borealnych lasach, jeziorach i torfowiskach, ale także o superkomputerach, sztucznej inteligencji i ambitnej transformacji energetycznej. O społeczeństwie opartym na zaufaniu, równości i edukacji, a zarazem mierzącym się z nowymi, trudnymi wyzwaniami. O miejscu, gdzie szacunek dla przyrody pozostaje czymś więcej niż hasłem, a słynne fińskie sisu pomaga przetrwać wszelkie przeciwności. Nie jest to jednak przewodnik ani pełne kompendium wiedzy. To raczej osobista podróż przez kraj, odmierzana porami roku dyktującymi naturalny rytm życia. Jeśli po lekturze zaczniecie zastanawiać się, czy naprawdę potrzebujecie własnej sauny, to znak, że Finlandia zaczęła działać również na was.
Anna Olszewska (13.10.2000 r.) - urodzona na Śląsku. Pasjonatka sztuki, filozofii, kotów i oczywiście książekPiszę, bo w słowach odnajduję czułość i przestrzeń dla siebie. Z emocji, drobnych gestów i chwil, które łatwo przeoczyć, splatam wiersze. Poezja jest dla mnie formą bliskości - z własnym wnętrzem i z drugim człowiekiem.Ten tom to delikatny zapis tego, co we mnie poruszone, niedopowiedziane i prawdziwe.
Mimo opinii, że zawsze walczyliśmy z otwartą przyłbicą, także wśród Polaków nie brakowało skrytobójców i terrorystów, którzy działali zarówno w imię wielkich idei, jak i z najniższych pobudek.Sztyletnicy z okresu powstania styczniowego, zabójcy cara Aleksandra II i prezydenta Gabriela Narutowicza, ale też Janusz Waluś, który w 1993 roku zamordował szefa południowoafrykańskich komunistów, czy "Szalony Bombiarz", polski zamachowiec zza oceanu, który przez półtorej dekady terroryzował Nowy Jork.Niniejszą pozycję uzupełnia rozdział o zamachach dokonywanych przez ukraińskich nacjonalistów, których ofiarą padł między innymi minister spraw wewnętrznych Drugiej Rzeczypospolitej, Bronisław Pieracki. Oddzielna opowieść dotyczy słynnej akcji pod Arsenałem z 1943 roku - zbrojne odbicie Jana Bytnara "Rudego" było pierwszym takim aktem w okupowanej Warszawie.
W publikacji przedstawiono kulisy przenosin Józefa Andrzeja Gierowskiego, historyka pracującego na Uniwersytecie Wrocławskim, do Krakowa na Uniwersytet Jagielloński. Ten naukowy transfer dokonał się w latach 19641965 i był ściśle związany ze śmiercią Kazimierza Lepszego, rektora UJ, który zmarł 30 maja 1964 r., pozostawiając wakującą Katedrę Historii Nowożytnej XVIXVIII Wieku w Instytucie Historycznym UJ. W realiach PRL-u przeniesienie się z jednej uczelni na drugą było sprawą nieomal wagi państwowej, w którą zaangażowały się i w której pośredniczyły władze na najwyższym szczeblu (partyjne oraz państwowe/ministerialne), a ich przychylność okazała się być może decydująca dla powodzenia całego przedsięwzięcia, jakim był przyjazd J.A. Gierowskiego do Krakowa i objęcie przez niego kierownictwa Katedry Historii Nowożytnej XVIXVIII Wieku. W publikacji zostały ukazane również kulisy swoistej rywalizacji o krakowską katedrę, którą chcieli objąć Władysław Czapliński, starszy kolega J.A. Gierowskiego z Wrocławia, Adam Kersten z Lublina, i Celina Bobińska z UJ, pragnąca połączyć kierowaną przez nią Katedrę Historii Powszechnej Nowożytnej i Najnowszej z Katedrą Historii Nowożytnej XVIXVIII Wieku, co jeśliby zakończyło się powodzeniem doprowadziłoby do stworzenia największej tego typu katedry w strukturze ówczesnego Instytutu Historycznego UJ. Godne podkreślenia jest również zaangażowanie w tę sprawę osób, którym zależało na wzmocnieniu krakowskiego środowiska historycznego o ludzi prezentujących wysoki poziom naukowy. Taką postacią jest Henryk Wereszycki, który od samego początku kibicował przenosinom J.A. Gierowskiego do grodu nad Wisłą i ze swojej strony czynił wszystko, aby starania te zakończyły się pomyślnie.
Jak rządzić miastem przez ponad dwie dekady i nie zwariować? Jak rozgrywa się politykę, kiedy każdy chce cię zdetronizować od partyjnych bonzów po internetowych krzykaczy? Co naprawdę działo się za zamkniętymi drzwiami gabinetu przy Placu Wszystkich Świętych? To nie jest grzeczna opowieść o zabytkach i hejnałach. To rozmowa o władzy. O lojalnościach i zdradach. O tym, kto grał czysto, a kto wbijał nóż w plecy. O Krakowie, który nie zna litości ani dla swoich prezydentów, ani dla swoich marzycieli. Jacek Majchrowski mówi wszystko. Bez taryfy ulgowej. Bez pudru. Bez litości. Pierwszy raz tak szczerze. I być może ostatni.
Dziennik podróży z Rzymu do Florencyi przedsięwzięty 4go Maja 1830 Henrietty Ankwiczówny jest szczególny z kilku powodów. Sa to 82 stroniczki gęsto zapisane przez 19-letnią panienkę, której wiedza na temat Włoch, ich kultury materialnej i duchowej, była zaskakująco duża. Opis trasy podróży, przebytej z rodzicami, kuzynką i w szerszym gronie, jest bardzo ciekawy tak pod kątem faktograficznym, jak i językowym. Urodzona w Machowej hrabianka Henryka Ewa Ankwiczówna, za granicą nosząca imię Henrietta, po latach miała wrócić z rodzicami do Polski i zamieszkać w Krakowie, w Willi Decjusza. W czasie pobytu w Rzymie poznała Adama Mickiewicza i stała się bohaterką kilku jego utworów jako Ewa, ciccerone lub adresatka wierszy. Jej Dziennik, napisany po polsku na prośbę poety, zawiera wzmianki o jego utworach jako źródle przyjemności i pociechy oraz o nim jako przywoływanym parokrotnie Autorze. Rękopis Ankwiczówny (przechowywany w Bibliotece Polskiej w Paryżu) został odczytany i przetranskrybowany, opatrzony wstępem i objaśnieniami przez Marię Cieślę-Korytowską oraz zilustrowany licznymi wizerunkami włoskich zabytków, o których pisze autorka Dziennika. Dużą atrakcję książki stanowią niewątpliwie reprodukcje rękopisu, które dzięki opracowaniu graficznemu stają się łatwiej czytelne.
Apostazja: koniec wiary czy nowy początek?Coraz częściej zadajemy sobie pytanie: czy nadal czujemy się częścią Kościoła katolickiego? Apostazja staje się dziś symbolem głębszych przemian społecznych oraz duchowych. Nie chodzi już tylko o formalne złożenie podpisu w kancelarii parafialnej, ale także o ciche odejścia, rezygnację z niedzielnych mszy, dystans wobec rytuałów, które przez pokolenia definiowały naszą tożsamość.Angelika Szelągowska-Mironiuk, doświadczona psycholożka i terapeutka, przygląda się temu zjawisku z różnych stron: od statystyk, pokazujących gwałtowny spadek zaufania do Kościoła, przez osobiste historie osób, po psychologiczną stronę "rozstania z Bogiem instytucjonalnym".Jak wygląda życie po życiu w Kościele? Czy ci, którzy odeszli, odnajdują nowe formy duchowości, wspólnoty i poczucie sensu? Jak reagują ich rodziny, dawni przyjaciele ze wspólnot? Dlaczego część odchodzących decyduje się po latach wrócić?Książka dla wierzących, wątpiących i odchodzących.Angelika Szelągowska-Mironiuk - psycholożka, polonistka, psychoterapeutka systemowa, seksuolożka, dr nauk humanistycznych. Prowadzi terapię młodzieży, osób dorosłych, par i rodzin. Specjalizuje się . w pracy z obniżonym nastrojem, depresją, zaburzeniami lękowymi oraz trudnościami w relacjach. Pracuje w nurcie systemowym, poddając swoją praktykę regularnej superwizji. Autorka książki Wspólnota, która leczy - wspólnota, która rani (2025).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
