Powieść Michaiła Kuzmina „Cudowne życie hrabiego Cagliostra” wyszła drukiem w 1919 roku w Piotrogrodzie. Miała być pierwszym tomem szeroko zamierzonego przedsięwzięcia: cyklu powieściowego wzorowanego częściowo na „Żywotach” Plutarcha, który to cykl ukazałby historię ludzkości w całkowicie nowej perspektywie. Z tego imponującego zamysłu został zrealizowany tylko tom pierwszy, poświęcony hrabiemu Cagliostrowi. Narrator, opowiadając o barwnym i zagadkowym życiu Cagliostra, opisuje także tak ważne dla drugiej połowy XVIII wieku postaci, jak królowa Francji Maria Antonina, caryca Katarzyna II, książę Potiomkin, król Polski Stanisław August Poniatowski czy książę Adam Poniński. Michaił Kuzmin pokazuje, jak na ważne decyzje polityczne wpływają błahe zdarzenia dnia codziennego lub zakulisowe intrygi szarych eminencji. Pisarz jednocześnie zostawia miejsce dla Tajemnicy, bo nie wszystko, czego jesteśmy świadkami, można wytłumaczyć racjonalnie. Osobnym istotnym zagadnieniem jest europejskie wolnomularstwo, którego ważną personą był Cagliostro jako założyciel mistyczno-ezoterycznego Zakonu Masonerii Egipskiej. Kuzmin traktuje te sprawy z powagą, widząc w nich zarówno znak czasów, jak i przejaw ludzkich dążeń do kształtowania historii.Wartość książki podnoszą jej nieprzeciętne walory artystyczne: nienaganny styl, przemyślana struktura, odwołania do tak znakomitych poprzedników, jak Plutarch i Balzak, mistrzowskie połączenie warstwy faktograficznej z fikcją literacką, tym samym połączenie imponującej erudycji ze swobodną kreacją.Powieść przełożył i opatrzył posłowiem Robert Papieski.
Gdy Skrzydła Michaiła Kuzmina wyszły drukiem w 1906 roku, wzbudziły sensację. Choć przyjęta przez autora forma artystyczna odwołuje się do dialogów Platona i oświeceniowej powiastki filozoficznej, wielu czytelników upatrywało w utworze powieść pornograficzną, której podstawowym celem był opis nieznanego świata homoseksualistów. Pisarz rzucał wyzwanie dotychczasowym normom obyczajowym i testował granice społecznej tolerancji, nie godząc się na upatrywanie w homoseksualizmie słabości, choroby, grzechu czy dowodu nieprzystosowania do świata. Symboliczne skrzydła stanowią dla Kuzmina atrybut swobody i odwagi, służą wzniesieniu się ponad mieszczańską moralność. Jest to przede wszystkim powieść o formowaniu się osobowości, odwołująca się do mitu inicjacyjnego, który nakłada na człowieka obowiązek poznania, przede wszystkim poznania siebie. Utwór jest pochwałą miłości identyfikowanej z wolnością, a przysługująca człowiekowi wolność to nie jałmużna, lecz należne mu prawo, ustanowione przez tego, kto przypina duszy ludzkiej skrzydła.
Michaił Kuzmin (1872–1936) – pisarz rosyjski. Autor tomów wierszy Pieśni aleksandryjskie (1919), Niezwykłe wieczory (1921), Pstrąg rozbija lód (1929); powieści Przygody Aimé Lebeufa (1907), Cudowne życie Józefa Balsamo, hrabiego Cagliostro (1916); dramatu Szczęśliwy dzień, albo Dwaj bracia (1918). Sławę przyniosła mu debiutancka, skandalizująca powieść Skrzydła (1906). Maksimilian Wołoszyn tuż po ukazaniu się Skrzydeł napisał o trzydziestoczteroletnim Kuzminie: „Kiedy widzisz Kuzmina pierwszy raz, masz ochotę go spytać: Proszę szczerze powiedzieć, ile pan ma lat? Ale nie decydujesz się na to, bojąc się usłyszeć w odpowiedzi: Dwa tysiące. Jest w nim coś tak pradawnego, że pojawia się myśl, czy nie jest on jedną z mumii egipskich, której za sprawą jakichś czarów przywrócono życie i pamięć”.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
