Podpisany 17 czerwca 1991 r. Traktat o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy zakończył okres ustanawiania podstaw dla bilateralnych stosunków polsko-niemieckich. Nieprzypadkowo jego polityczne znaczenie mierzone jest wagą francusko-niemieckiego Traktatu Elizejskiego (podpisanego 22 stycznia 1963 r.). „Duży” Traktat pozostaje symbolem dobrego sąsiedztwa polsko-niemieckiego. Zadaniem niniejszej książki nie jest analizowanie i poddanie ocenie realizacji programu sformułowanego w „dużym” Traktacie. Autorzy poszczególnych rozdziałów koncentrowali się raczej na uwarunkowaniach historycznych i politycznych, które doprowadziły do jego podpisania oraz na roli Traktatu w konsolidowaniu nowych kierunków w polityce zagranicznej niepodległej Polski po 1989 r. Z tego punktu widzenia należy podkreślić znaczenie Traktatu w zapewnieniu stabilnego, polityczno-prawnego miejsca Polski na mapie Europy w okresie wielkich zmian politycznych, w toku których zmienili się wszyscy sąsiedzi Polski.
„Duży” Traktat pozostaje symbolem dobrego sąsiedztwa polsko-niemieckiego. Dzięki potwierdzonym i ustanowionym w tym Traktacie możliwościom, sąsiedztwo polsko-niemieckie wypełnione zostało treścią intensywnych relacji gospodarczych i siecią powiązań społecznych. Sąsiedztwo to ujęte zostało w mocne ramy wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej, które chroni i gwarantuje status podmiotów gospodarczych i prawa obywateli Unii. Dobre sąsiedztwo polsko-niemieckie stało się „odporne” na zawirowania polityczne oraz na próby wykorzystania starych resentymentów dla doraźnych celów politycznych. Świadczy to o rzeczywistym dorobku ostatnich trzydziestu lat sąsiedztwa polsko-niemieckiego oraz o znaczeniu „dużego” Traktatu.
12 września 2020 r. minęło 30 lat od zakończenia Konferencji 2 + 4 orazpodpisania kończącego ją Traktatu o ostatecznej regulacji w odniesieniu doNiemiec (Traktatu 2 + 4). Z tej perspektywy stwierdzić można, że wyniki udziałuPolski w tej Konferencji były momentem jednego z największych triumfów polskiejdyplomacji ostatnich trzydziestu lat. Otworzyły one bowiem Polsce drogę doczłonkostwa w Unii Europejskiej i w NATO, a tym samym rozwiązały zasadniczydylemat polityczny odnoszący się do miejsca Polski między Niemcami a Rosją.Zarazem wyniki tej Konferencji położyły kres koncepcjom po stronie niemieckiej,które uprzednio podważały status granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej. Tym samymotwarta została droga do bilateralnego Traktatu, w którym potwierdzono granicęPolski ze zjednoczonymi Niemcami oraz do postulowanej przez Ministra KrzysztofaSkubiszewskiego polsko-niemieckiej wspólnoty interesów. W kontekście tejKonferencji zadbano również o to, że po 1991 r. zjednoczone Niemcy podjęływypłaty dla uprzednio pominiętych ofiar zbrodni nazistowskich.Autor książki,jako ówczesny dyplomata, był członkiem delegacji polskiej, uczestniczącej wobradach Konferencji 2 + 4, a następnie w negocjacjach z Niemcami nad pakietemtraktatów z lat 19901991.W książce ukazane są uwarunkowania prawne sprawygranicy oraz roszczeń odszkodowawczych od Niemiec z tytułu zbrodninazistowskich. Nakreślony jest przebieg Konferencji 2 + 4, przy czym analizauwzględnia zasadnicze, opublikowane w ostatnich latach, dokumenty dyplomatyczne.Na tym tle, ukazującym zasadnicze kwestie jakie były przedmiotem ustaleń podczasKonferencji 2 + 4 między trzema mocarstwami zachodnimi i RFN a ZSRR (zwłaszczapozostanie zjednoczonych Niemiec w Sojuszu Północnoatlantyckim i we WspólnocieEuropejskiej, wycofanie wojsk radzieckich z terytorium NRD), poddany zostałanalizie przebieg negocjacji w dwóch obszarach, będących zasadniczym przedmiotemrozważań starań Polski o położenie kresu uprzednim zastrzeżeniom RFNpodważającym ostateczny status granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej w świetleprawa międzynarodowego oraz kwestii odszkodowań od Niemiec z tytułu zbrodninazistowskich. Autor dokonuje też analizy prawnego ujęcia uzgodnionego rezultatuw postanowieniach Traktatu 2 + 4 oraz w towarzyszących mu dokumentach i umowachmiędzynarodowych.
Od półtora roku utrzymuje się stan niepewności prawnej w sprawie stosowania niemieckiej ustawy o płacy minimalnej (MiLoG) do pracowników branży transportowej, bardzo groźny dla przedsiębiorstw tego sektora, zakotwiczonych w Polsce. Faza wstępna postępowania wszczętego przeciwko RFN przez Komisję Europejską przeciąga się nad miarę, świadcząc nie tylko o braku porozumienia w sprawie zmian w MiLog, które odpowiadałyby wymogom prawa unijnego, lecz również o rozbieżnościach w samym kolegium Komisji oraz między instytucjami unijnymi i państwami członkowskimi Unii. Tymczasem kolejne zamożne państwa członkowskie UE (ostatnio Francja) wprowadzają rozwiązania analogiczne (a nawet ostrzejsze) do niemieckiej ustawy MiLoG, a Komisja Europejska przedkłada (na początku marca br.) inicjatywę legislacyjną, nakierowaną na nowelizację dyrektywy 96/71/WE o pracownikach delegowanych, proponując wprowadzić mutację zasady: taka sama płaca za taką samą pracę, w tym samym miejscu.Zamierzeniem autorów niniejszej książki było poddanie analizie zasadniczych prawnych aspektów tego problemu, głównie z uwzględnieniem regulacji unijnych, ukazanie potencjalnych następstw gospodarczych i społecznych ustanowienia wymogu płacy minimalnej w odniesieniu do operacji transportowych. Autorzy podejmują też problem statusu pracowników delegowanych, z uwzględnieniem ostatniej inicjatywy legislacyjnej Komisji Europejskiej.Zasadniczą przesłanką, którą kierowali się autorzy, było podjęcie próby zaproponowania racjonalnego rozwiązania problemu, zgodnego z zasadami unijnego rynku wewnętrznego, a zarazem równoważącego interesy pracodawców z uzasadnionym interesem społecznym, stojącym na straży praw pracowniczych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
