Tom materiałów do historii Szkoły Głównej Warszawskiej jest pierwszym, jaki podejmuje próbę całościowego zebrania najważniejszych źródeł do jej dziejów. Znalazły się w nim tak materiały dotąd niepublikowane, jak i wydane w epoce, a rozproszone w postaci druków ulotnych i artykułów prasowych. Całość uzupełnia bogaty materiał ikonograficzny, niekiedy publikowany po raz pierwszy, prezentujący ryciny z epoki, jak i dzisiejsze fotografie miejsc związanych ze szkołą, w tym także odnalezionych na cmentarzach różnych wyznań groby profesorów i uczniów Szkoły Głównej.
Tom został podzielony na kilkanaście rozdziałów, porządkujących przekazy pod względem tematycznym i chronologicznym. W pierwszej części Powołanie Szkoły Głównej znalazły się: regulamin studiów, relacje z otwarcia placówki oraz przemówienia wówczas wygłoszone przez rektora Mianowskiego oraz Kazimierza Krzywickiego. Uzupełnia ją relacja Józefa Ignacego Kraszewskiego, jaką zamieścił w „Przeglądzie Europejskim Naukowym, Literackim i Artystycznym”.
W drugiej części przedstawiona została kadra Szkoły Głównej. Znalazły się tu spisy profesorów i wykładowców, rozkłady zajęć i tytuły prowadzonych przedmiotów, zestawienia liczby studentów na poszczególnych latach i wydziałach oraz podstaw finansowych funkcjonowania uczelni. Osobne miejsce zajmują w tym rozdziale fragmenty poświęcone pierwszemu i jedynemu rektorowi uniwersytetu – Józefowi Mianowskiemu, na które złożyły się wspomnienia pośmiertne i materiały archiwalne opublikowane przez Leopolda Méyeta.
W kolejnych rozdziałach opublikowano materiały dotyczące poszczególnych wydziałów, tzn.: filologiczno-historycznego, prawa i administracji, matematyczno-fizycznego oraz lekarskiego. W każdym rozdziale najpierw znalazły się informacje o wykładowcach, a następnie wspominane wielokrotnie imienne listy studentów. Przytaczane in extenso zostały, w miarę możliwości, zweryfikowane i uzupełnione.
W obszernej dziewiątej części zestawione zostały materiały pod wspólnym tytułem Dziedzictwo Szkoły Głównej. Przedrukowano w niej fragmenty okolicznościowych artykułów, jakie ukazywały się z okazji kolejnych rocznic powołania uniwersytetu (także z wydawanych ksiąg pamiątkowych), artykuły o jego historii, jak również niektóre wspomnienia jego wychowanków.
Autorzy poszczególnych rozdziałów, występując w innych rolach, przyjęli odmienne punkty widzenia: edytor-praktyk, recenzent, użytkownik. Taki podział powoduje, że cała książka rozpatruje niektóre przykłady jak w przewodzie sądowym. To niezwykle uatrakcyjnia lekturę. [...] E. Skorupa patrzy na tekst edytowany od strony jego struktury a zadania edytora widzi dośrodkowo jako zabiegi mające w efekcie odsłonić wszystko, cokolwiek przekazuje język tekstu. Po to, aby porządkować materię historycznoliteracką. G. Bąbiak pojmuje zadania edytorskie w szerokiej perspektywie polityki kulturalnej. M. Gabryś-Sławińska nie kryje, iż podchodzi do powinności edytora z perspektywy historyka komunikacji społecznej. Te dodatkowe aspekty podmiotowości autorów książki traktuję jako element uatrakcyjniający, a zarazem jako gwarancję rynkowego powodzenia tej książki. [...] publikacja może być z pożytkiem czytana przez bardzo zróżnicowany erudycyjnie zbiór czytelników.
Z recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Budrewicza
Mecenat państwowy i prywatny, jak żadne inne zjawisko, niczym soczewka skupiał pasma wewnętrznych i zewnętrznych uwarunkowań, powiązań gospodarczych i układów politycznych. Autor zajął się zdefiniowaniem takich pojęć, jak mecenat, elity czy wreszcie ziemie polskie w XIX wieku. Przyszli badacze dziejów kultury i nauki polskiej XIX wieku znajdą w tej publikacji kopalnię informacji, książka ma bowiem wręcz encyklopedyczny, kompendialny charakter.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
