Gra toczy się o najwyższą stawkę!
Szymon Hołownia w nietypowy sposób zachęca nas do zmagań z Kościołem i własną wiarą.
Książka odpowiada zarówno na pytania tych, którzy o Kościele wiedzą niewiele, a chcieliby wiedzieć więcej – np. dlaczego pościć w piątek i czemu Kościół nie lubi wróżek, jak i tych, którzy są na wyższym poziomie wtajemniczenia. Dla nich będą interesujące rozważania o jałmużnie, wpływie kościelnej formacji na tembr głosu księży czy godzeniu zła w świecie z Bożą dobrocią. Możemy sprawdzić swoją religijną wiedzę, a także zastanowić się nad rzeczami, o których wcześniej nie mieliśmy okazji pomyśleć.
Hołownia odkurza zapomnianych świętych, którzy mogą nam towarzyszyć i wspierać nas w grze o zbawienie, pokazuje, jak dziś można przestrzegać 10 przykazań lub je łamać. Książka zawiera mnóstwo anegdot i ciekawostek związanych mniej lub bardziej z religią i Kościołem, obficie czerpie zarówno z popkultury, jak i z klasyków duchowości.
Nowe wydanie.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
"Umarła moja ciocia, siostra taty" - zaczyna Stiepanowa i zdanie to staje się punktem wyjścia do próby napisania historii rodziny. Ale choć autorka szuka śladów własnych prababć, dziadków i rodziców, to nie oni są głównym tematem tej książki. Jest nim mechanizm pamięci. Czy zapomniane przedmioty, karteluszki, zasłyszane fakty zachowują pamięć o przeszłości? Jak zapamiętać wiek XX, który rozerwał łańcuch pamięci? Jak wielka historia może odbijać się w osobistej pamięci współczesnego człowieka? Stiepanowa szuka odpowiedzi w historii swojej rodziny oraz we wspaniałych esejach, m.in. o W.H. Sebaldzie, Charlotcie Salomon, Josephe Cornellu czy Osipie Mandelsztamie. To napisana niezwykle pięknym językiem intymna, a zarazem głęboko poruszająca wielka rozprawa na temat pamięci. Najbliżej jej do eseju, choć sama autorka nazwała ją "romansem" - romansem z pamięcią, z historią własnej rodziny zachowaną w przedmiotach. W Rosji książka ukazała się w grudniu 2017 roku i prawie natychmiast została okrzyknięta przez krytyków najważniejszą rosyjską książką ostatniego dziesięciolecia. Zdobyła też jedną z najważniejszych rosyjskich nagród literackich. To jest książka o rzeczach i ludziach, o innych książkach i o fotografiach. Czuły esej, wnikliwa powieść, inwentarz rupieci, wspomnień i przemilczeń, prywatna encyklopedia czyjegoś życia (i historii, i Rosji). To jest książka, która powinna leżeć gdzieś blisko, na ulubionej półce. Książka, do której będziecie wracać. A jeżeli zdecydujecie się ją komuś pożyczyć, to koniecznie zapiszcie komu (może nie oddać). Marcin Wicha, laureat Nagrody Literackiej Nike za "Rzeczy, których nie wyrzuciłem" Powieść Stiepanowej to ciąg podróży bez końca i celu. Jestem nimi oczarowana i jednocześnie smutna z powodu faktu, że sama książka dobiegła końca. (…) "Pamięci pamięci" to literackie odkrycie, które porusza się między fantazją a rzeczywistością. Inspirująca i cudowna lektura. Dagens Nyheter W pogoni za sprawdzeniem swojego rodowodu Stiepanowa łączy Wielką Historię i prywatną pamięć. To niezwykle osobiste śledztwo, w którym interpretacja przeszłości okazuje się być częścią innego, bardziej politycznego wątku: tego, jak możemy się pogodzić ze sobą w teraźniejszości. "Pamięci pamięci" jest najważniejszą rosyjską powieścią 2017 roku. GQ, Rosja Maria Stiepanowa zamieniła zmarłych w swoich współautorów. W rezultacie powstała książka nieznana wcześniej w języku rosyjskim. "Nowaja Gazieta" "Pamięci pamięci" jest nie tylko najważniejszą książka roku, ale ogólnie ostatnich lat. To prawdziwe wydarzenie - dla wszystkich, którzy wciąż umieją czytać. "Echo Moskwy" Coś takiego pojawia się najwyżej raz na dekadę. "Pamięci pamięci" jest wielką rekonstrukcją literacką, a jej efektem zupełnie nowy gatunek, w którym współbrzmią pamięć, czas i historia. Literratura (Rosja) Spośród wszystkiego, co było niewiadomą, półwiadomą lub było zaciemnione, wiedziałam o swojej rodzinie kilka niewzruszonych rzeczy. W naszej rodzinie nikt nie zginął podczas rewolucji i wojny domowej. Nie było w niej represjonowanych. Nie było ofiar Holocaustu. Nie było zabitych, poza Lodikiem. Nie było tych, którzy zabijali. Sporo z tego wkrótce albo stało się wątpliwe - albo okazało się być oczywistą nieprawdą. (fragment książki) Maria Stiepanowa (ur. 1972) - rosyjska pisarka i poetka, której utwory przetłumaczono na kilkanaście języków. Po polsku ukazał się tom jej wierszy "Wojna bestii i zwierząt" (przeł. Zbigniew Dmitroca, Wydawnictwo Wolno, 2019).
Niepokojąca diagnoza współczesnych postaw ludzkich.Młody biolog, przesiadujący w nieskończoność nad swoją pracą, i jego przyrodni brat, pogrążający się w kryzysie psychicznym nałogowy konsument pornografii, uosabiają zdaniem autora dwa skrajne sposoby życia we współczesnej cywilizacji. Kiedy obsesje seksualne przywodzą jednego z braci na skraj obłędu, drugi pracuje nad genetycznym modelem nieśmiertelnej i bezpłciowej istoty ludzkiej. Książka łącząca elementy powieści obyczajowej, eseju i science fiction wywołała we Francji istną burzę, a nieprzyznanie jej autorowi nagrody Goncourtów porównywano z odrzuceniem przez jury Podróży do kresu nocy Cline'a.
Teksty zebrane w książce O demokracji, pamięci i Europie Środkowej, w większości niepublikowane wcześniej po polsku, obejmują półwiecze eseistyki Claudia Magrisa. Znajdziemy w nich najważniejsze dla włoskiego pisarza zagadnienia pytania o zasadę tworzenia i funkcjonowania prawa, o znaczenie laickości, rozważania o bolesnych zadaniach pamięci, o tożsamości i pograniczu. Oczywiście nie mogło również zabraknąć habsburskiego mitu.Świat opisywany i obserwowany przez autora to świat w kryzysie jednostki, podmiotu, państwa. Eseje czytane dzisiaj stają się zatem głosem w dyskusji o współczesności wyważonym, otwartym na dialog, pozbawionym nostalgii a także próbą poszukiwania wspólnych wartości, wyrastającą z tęsknoty, ale pozbawioną złudnej nadziei.Z charakterystyczną elegancką erudycją Magris sięga do postaci i wielkich dzieł filozofii i literatury. W obliczu rozpadu świata, w którym panował ład i porządek, pisarz zdaje się przekonywać, że wyobraźnia i literatura mają niekiedy największą moc.
Kuferek Klary” ucieka od zaszufladkowanych gatunków literackich. Powiastka filozoficzna z przypisami? Zbiór felietonów? Duchowy testament? Ida Łubińska i tajemnicza Klara dzielą się swoim dojrzałymi refleksjami, odczuciami, troskami i radościami. Miłością do świata i ludzi. Do życia. Szczypta magii, porcja wrażliwości, esencja wielu lat doświadczeń i duża dawka konkretnej wiedzy, podanej w niezobowiązującej, przystępnej formie. „Kuferek Klary” nie pozostawia czytelnika obojętnym. To książka, którą można czytać na wyrywki. Książka, do której się wraca.
To monumentalne dzieło opisuje wybrany przez autora kanon utworów zachodniej literatury, który obejmuje 26 autorów skupionych wokół Szekspira i innych z Dantem i Chaucerem na czele, a ponadto zawiera słynną listę kilkuset kanonicznych tytułów, głównie europejskich, z podziałem na kraje i epoki (arystokratyczną, demokratyczną i naszą, chaotyczną). Niezależnie od swoich „rankingów” książka niezwykle pouczająco wprowadza w świat tych dzieł i relacje między nimi. Harold Bloom (1930–2019) był amerykańskim literaturoznawcą wykładającym do późnych lat w Yale, twórcą słynnej i kontrowersyjnej koncepcji „lęku przed wpływem”, lęku, który paraliżuje „słabych” autorów, a motywuje do oryginalności „silnych”. Za najsilniejszego uważał Szekspira, centrum kanonu. Druga główna idea Blooma to estetyczne kryterium literatury. Czytamy dla przyjemności estetycznej, a nie ze względu na społeczny walor utworu, na jego aspekty feministyczne, marksistowskie, kulturowe, polityczne, ekonomiczne itd. Kryterium estetyczne i indywidualne stanowi o wartości dzieła rozpoznawalnej po jego „dziwności”. Bloom pesymistycznie ocenia przyszłość kanonu i literatury opartej na wartości wyłącznie estetycznej – przyszłość kanonu estetycznego. Jego zdaniem lektura jako doświadczenie prywatne zanika, wypierana przez hałaśliwe ideologie i medialne rozrywki. My jednak możemy zawierzyć temu autorowi, erudycie pełnemu pasji, który czytał przez całe życie z miłością do literatury przeżywanej w samotności.
On Anarchism is an essential introduction to the Noam Chomsky's political theory.
On Anarchism sheds a much needed light on the foundations of Chomsky's thought, specifically his constant questioning of the legitimacy of entrenched power. The book gathers his essays and interviews to provide a short, accessible introduction to his distinctively optimistic brand of anarchism. Refuting the notion of anarchism as a fixed idea, and disputing the traditional fault lines between anarchism and socialism, this is a book sure to challenge, provoke and inspire. Profoundly relevant to our times, it is a touchstone for political activists and anyone interested in deepening their understanding of anarchism, or of Chomsky's thought.
This volume combines two books which were among the greatest contributions to feminist literature this century. Together they form a brilliant attack on sexual inequality. A Room of One's Own, first published in 1929, is a witty, urbane and persuasive argument against the intellectual subjection of women, particularly women writers. The sequel, Three Guineas, is a passionate polemic which draws a startling comparison between the tyrannous hypocrisy of the Victorian patriarchal system and the evils of fascism.
Discover this profound account of Huxley's famous experimentation with mescalin that has influenced writers and artists for decades.
‘Concise, evocative, wise and, above all, humane, The Doors of Perception is a masterpiece’ Sunday Times
In 1953, in the presence of an investigator, Aldous Huxley took four-tenths of a gram of mescalin, sat down and waited to see what would happen. When he opened his eyes everything, from the flowers in a vase to the creases in his trousers, was transformed. Huxley described his experience with breathtaking immediacy in The Doors of Perception.
In its sequel Heaven and Hell, he goes on to explore the history and nature of mysticism. Still bristling with a sense of excitement and discovery, these illuminating and influential writings remain the most fascinating account of the visionary experience ever written.
Jak sprawić, aby nóż, narzędzie zbrodni, nie zdradził swym przyszłym ofiarom celu do osiągnięcia którego zostanie użyty? Należy umieścić go między łyżką a widelcem, wówczas jako element zestawu sztućców doskonale ukryje, że w rzeczywistości stanowi telum occidendi. I o nim właśnie, czyli o starym i skompromitowanym na wieczne czasy marksizmie, oraz o mechanizmach ukrywania go w platerowym kostiumie zakłamanych, choć pięknie brzmiących idei oraz haseł trucizn, jest ta książka.
Robert Kościelny (ur. 1962) – historyk i publicysta. Autor książek, m.in. Rzeczpospolita oskarżanych narodów, Szczecin 2003, Przedmurze chrześcijaństwa, Kraków 2013, Wiosna wolnych Polaków. Wersja szczecińska, Warszawa 2017. Publikacje o charakterze naukowym m.in. w „Kwartalniku Historycznym”, „Przeglądzie Humanistycznym”, „Naszej Przeszłości”. Jako komentator polityczno-społeczny współpracuje z „Warszawską Gazetą”, natomiast artykuły popularnonaukowe zamieszcza w „Wiedzy i Życiu”, „Świecie Wiedzy” oraz magazynie „Focus Historia”. Mieszka w Szczecinie.
Wybór szkiców znanego prozaika, dramaturga i filmowca, profesora Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, których tematem jest współczesny stan polskiej kultury, zarówno wysokiej, jak i masowej, zwłaszcza tej upowszechnianej przez media elektroniczne. Autor zadaje pytanie o kondycję człowieka i obywatela, w kilkanaście lat po upadku komunizmu i pełnym otwarciu się Polski na kulturowe prądy i zjawiska cywilizacji zachodniej. Przejmująca diagnoza różnorodnych zagrożeń i dehumanizacji świata, niepozbawiona jednak nadziei, jaką daje poszukiwanie prawdy, dobra i piękna.
Szkice z pogranicza religii i obyczajowości. Autor opisuje obrzędy i zwyczaje związane z świętami liturgicznymi Roku Kościelnego. O eseistyce Smosarskiego pisał ks. Janusz St. Pasierb: Książka zaskakująco spójna ukazuje różne ścianki precyzyjnie oszlifowanego tego samego cennego kamienia, skrzy się wielobarwnym blaskiem polskiej kultury religijnej. Dawna obrzędowość, jaka otaczała kult liturgiczny, daje nam, Polakom, podwójne zakorzenienie: w kulturze europejskiej i w tym, co jedyne, nasze, rodzinne.
Nowy Brewiarz Europejczyka to głęboko zmieniona i rozszerzona wersja Brewiarza Europejczyka, który przed pięciu laty podbił licznych czytelników. W tej nowej swojej postaci książka zachowuje wartość niezależną, będąc jakby butelką rzuconą w morze zagadkowego XXI wieku. Jednocześnie współbrzmi i łączy się w jedną całość z wydanym w roku 2000 Uśmiechem kore. Oba zbiory stanowią syntezę wielu minionych lat eseistycznego pisarstwa Zygmunta Kubiaka. Swymi dramatycznymi niekiedy opowieściami Autor towarzyszy lękom, rozpaczom i nadziejom naszej epoki. Mówi o dziedzictwie polskim, czyli europejskim. Polacy bowiem, oporni wobec prób okłamywania ich i wobec ciężkich prześladowań, nigdy nie dali się oderwać od swojej macierzystej Europy. Czytelnicy znajdą w tych książkach, oprócz wielkich problemów, także utrwaloną cierpliwym piórem tajemniczą urodę spraw zwykłego życia.
Czy Kościół w 2019 roku jest nadal święty? Czy jest Mistycznym Ciałem Chrystusa? I czy ktoś może temu zaprzeczyć, skoro Kościół nie jest z tego świata?
A zatem szokujące gesty i słowa papieża Franciszka, który mówi o sobie, że jest tylko „biskupem Rzymu”, we włoskim więzieniu umywa nogi muzułmańskiej dziewczynie w Wielki Czwartek, uroczyście obchodzi 500. rocznicę reformacji i każe wyławiać z Tybru wyrzucone tam przez wiernych figurki pogańskiego bóstwa amazońskich Indian, Pachamamy (wcześniej uroczyście wniesione do rzymskiego kościoła podczas ostatniego synodu), to prowokacja, czy wyraz bezradności wobec presji świata, jaką przejawia Pontifex Maximus? A odwoływanie się hierarchów na każdym kroku do praw człowieka, wychwalanie „pluralizmu” i „poszanowania różnorodności”, gdy ulicami miast ciągną parady homoseksualistów, czy nie jest smutną komedią omyłek? Czy ci, którzy z najwyższych ambon głoszą dziś pokój na świecie, braterstwo ludzi i troskę o „Matkę-ziemię”, są jeszcze w stanie obronić wiarę i nadzieję chrześcijańską?
Café Katedra ukazuje wstrząsający dramat, jaki od czasu ostatniego Soboru narasta w Kościele, a którego najbardziej donośne akordy rozbrzmiewają podczas obecnego pontyfikatu. Synod amazoński jest jego swoistym apogeum, ujawnieniem tego dramatu w całej pełni.
Książka Ewy Polak-Pałkiewicz to praca (niemal) detektywistyczna, efekt wielowątkowego „śledztwa”; autorka docieka przyczyn kryzysu na wielu polach, próbuje wyjaśnić szeroki kontekst i całą złożoność dramatu, broniąc zarazem Kościoła przed jego oszczercami.
„Gdybym mógł wygłosić tylko jedno kazanie, wybrałbym takie, które mocno zirytuje wiernych, zwracając ich uwagę na Kościół, bezustannie rzucający rękawicę diabłu z jego diabelską pychą”, stwierdzał Chesterton. Café Katedra z pewnością niejednego zirytuje. Bohaterowie tej książki (m.in. zapominany papież św. Pius X i „wyklęty” arcybiskup Marcel Lefebvre) reprezentują Kościół walczący. Zawsze zwycięski.
Patronat medialny książki: Do Rzeczy, Arcana, Egzorcysta, Zawsze Wierni, Republika, Radio WNET
Ewa Polak-Pałkiewicz
Autorka książek, m.in. Prosto w oczy. Rozmowa-rzeka z Janem Olszewskim (1997), Patrząc na kobiety (2009), Rycerze wielkiej sprawy (2013), Powrót pańskiej Polski (2015), Czego chcą od nas biedni Niemcy (2017, nominacja do Nagrody Identitas).
The bestselling classic that redefined our view of the relationship between beauty and female identity
Every day, women around the world are confronted with a dilemma – how to look. In a society embroiled in a cult of female beauty and youthfulness, pressure on women to conform physically is constant and all-pervading. In this iconic, gripping and frank exposé, Naomi Wolf exposes the tyranny of the beauty myth through the ages and its oppressive function today, in the home and at work, in literature and the media, in relationships between men and women, between women and women. With pertinent and intelligent examples, she confronts the beauty industry and its advertising and uncovers the reasons why women are consumed by this destructive obsession.
What begins as the record of W. G. Sebald’s own journey on foot through coastal East Anglia, from Lowestoft to Bungay, becomes the conductor of evocations of people and cultures past and present. From Chateaubriand, Thomas Browne, Swinburne and Conrad, to fishing fleets, skulls and silkworms, the result is an intricately patterned and haunting book on the transience of all things human.
‘A novel of ideas with a difference: it is nothing but ideas… Formally dexterous, fearlessly written (why shouldn't an essay be a novel?), and unremittingly arcane; by the end I was in tears’ Teju Cole, Guardian
How does time function? What is ecstasy? What is illusion?
Tantra is a set of beliefs and practices that originated in India, and combines eroticism, magic and metaphysics. The extraordinary visual imagery of Tantrik wisdom, often misunderstood, is clearly explained here, revealing the most essential patterns of human symbolic expression.
Looking at art through the lens of psychedelic experience and culture, New York Times critic Ken Johnson reveals an unexpected and illuminating dimension of art since the 1960s.
Art changed in a big way in the 1960s; it was no longer something just to look at and appreciate for its aesthetic qualities. The traditional ideal of connoisseurship was out; art as consciousnessaltering experience was in. Boundaries between conventional media such as paintings and sculpture stretched and dissolved. Hierarchical distinctions between high and low culture became irrelevant. Weird new forms proliferated. Would art have developed as it did in the past fifty years, would it be the way it is now, if psychedelics and psychedelic culture had not been so popular?
To answer that question, Ken Johnson, the veteran art critic of The New York Times, has examined a broad array of art of the past half century, from Robert Smithson’s Spiral Jetty to Pipilotti Rist’s recent swooningly trippy video installation at the Museum of Modern Art and Richard Serra’s warped, spiraling mazes ofinches-thick Corten steel, looking not just for obvious signs of psychedelic style but for an underlying psychedelic ethos animating the art. Extensively illustrated in color, Johnson’s pioneering study may change the way we see contemporary art.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
