Położenie geograficzne Sycylii od wieków predysponowało ją do odgrywania kluczowej roli w świecie śródziemnomorskim. W starożytności Grecy rywalizowali o nią z Kartaginą i między sobą, aż wreszcie ich spór rozstrzygnęło pojawienie się nowego gracza w postaci Rzymu, dla którego wyspa odegrała ogromną rolę w ekspansji, szczególnie w kierunku Afryki Północnej, ale także dla wyżywienia Italii i swobody żeglugi po ich mare nostrum.Ponad dwadzieścia wieków później znaczenie tej położonej centralnie na Morzu Śródziemnym wyspy nie zmieniło się zbytnio. Dodanie trzeciego wymiaru sprawiło jedynie, że Sycylia stała się ""niezatapialnym lotniskowcem"" w rywalizacji państw Osi oraz Sprzymierzonych na tym akwenie, co z różnym skutkiem wykorzystywały te pierwsze. Niemniej ten stan rzeczy wzmacniał jedynie fakt, że mimo kontroli Suezu i Gibraltaru Brytyjczycy, a później Alianci, mieli na Morzu Śródziemnym związane ręce.Niniejsza książka opowiada o tym, jakimi meandrami musiały iść plany Aliantów Zachodnich, by wreszcie zdecydowano się na atak na tę wyspę, choć dla wielu lądowanie tam może się dzisiaj wydawać logiczne, zwłaszcza jeśli rozpatrywać to jako bezpośrednie następstwo zwycięstwa w Afryce Północnej i wykonanie posunięcia dokładnie odwrotnego, jak swego czasu Rzymianie, tj. przeprawienia się na Sycylię z Tunezji. Niemniej inwazja na tę wyspę miała wielu poważnych konkurentów, z których największym było dążenie administracji Roosevelta, usilnie naciskającej na lądowanie w Europie północno-zachodniej już w 1943 roku, a to celem odciążenia ZSRR w jego śmiertelnych zmaganiach z Wehrmachtem.[z Przedmowy do wydania polskiego]
Zanim sukces Operacji Cobra doprowadził w sierpniu 1944 roku do klęski Niemców w Normandii, Sprzymierzeni musieli przez wiele tygodni toczyć żmudne walki w niesprzyjającym terenie. Niniejsza publikacja omawia na szczeblu taktycznym bitwę o St-L, do której doszło w dniach 7-19 lipca 1944 roku. Książka, stanowiąca owoc pracy dwóch amerykańskich oficerów, została wydana w cyklu American Forces in Action. W przeciwieństwie do bardziej znanej ?Zielonej Serii?, opowiadającej o największych kampaniach US Army podczas II wojny światowej, mamy tutaj do czynienia z dokładniejszym opisem pewnego wyrywka działań zbrojnych. W tym wypadku jest to epizod ?bitwy o żywopłoty?, podczas którego amerykański XIX Korpus toczył zażarte walki na przedpolach tytułowego normandzkiego miasta. Czytelnik ma szansę skrupulatnie prześledzić przebieg owej bitwy z perspektywy pułków, batalionów i kompanii. Umożliwiają to liczne mapy, których obecność zawsze działa na korzyść tego rodzaju publikacji, znacznie pomagając również tłumaczowi. Odpowiednie zrozumienie, a następnie przedstawienie następujących po sobie zdarzeń jest bowiem znacznie łatwiejsze gdy znamy rozlokowanie jednostek, czy położenie poszczególnych miejscowości. Tym bardziej że nazewnictwo typów terenu i terminologia wojskowa nie w pełni pokrywają się w obu językach.Nie da się ukryć, iż jest to opowieść głównie o stronie amerykańskiej, napisana krótko po wojnie dla czytelnika amerykańskiego, pragnącego poznać szczegóły walk toczonych przez swych krajanów po przeciwnej stronie oceanu. Otrzymujemy zatem opis walk z perspektywy jednostek US Army. Autorzy nie zapomnieli jednak o stronie przeciwnej, która nie stanowi bynajmniej bezbarwnego tła tej opowieści. Czytelnik z pewnością zauważy, że większa część podrozdziałów kończy się osobnym fragmentem poświęconym niemieckiej 7. Armii. Pozwala to popatrzeć na sytuację oczami jej dowódcy i oficerów sztabowych. Jest to, jak można się domyślać, spojrzenie niejednokrotnie odmienne od amerykańskiego
Trzecia część pracy Charlesa Webstera i Noble Franklanda nosi tytuł Zwycięstwo, który jest dobrym określeniem sukcesów odnoszonych przez brytyjskie bombowce strategiczne w omawianym w tym tomie okresie. W latach 1944-1945 połączona aliancka ofensywa bombowa w końcu zaczęła przynosić rezultaty, jakie planowano jeszcze przed wojną. Równocześnie stało się oczywiste, że nie sprawdziły się wizjonerskie teorie, które trzy dekady wcześniej przyświecały powstaniu sił powietrznych tego rodzaju. Strategiczne siły powietrzne były potężne, jednak nie na tyle, by rzucić nieprzyjacielski kraj na kolana; nie była to zresztą kwestia ich siły, lecz błędnych założeń strategicznych – po prostu do zwycięstwa prowadziła konwencjonalna droga walki za pomocą wszystkich rodzajów sił zbrojnych a nie ścieżka, którą na skróty próbowali iść wizjonerzy lotnictwa strategicznego.
Bombowce strategiczne podczas ostatniego etapu wojny w Europie odegrały bardzo ważną rolę „zaduszając” niemiecką gospodarkę za pomocą ataków na system transportowy i produkcję paliwową; nieco wcześniej wiosną 1944 roku z powodzeniem przeprowadziły one kampanię skierowaną przeciwko niemieckim liniom komunikacyjnym w zachodniej Europie, co niewątpliwie przyczyniło się w dużym stopniu do sukcesu operacji „Overlord”. Całość zagadnienia strategicznych działań powietrznych jest wielowątkowa i III tom porusza również, zgodnie ze schematem przyjętym w dwóch poprzednich, tematy związane m.in. z wywiadem, planowaniem, technikami operacyjnymi oraz rezultatami działań.
Autorzy podejmują w obecnym tomie także tematy, które ukazują, że nie wszystko w obozie zachodnich Aliantów przebiegało sprawnie. Dogłębnie przeanalizowano kwestię zarządzania i dowodzenia wysiłkiem strategicznych bombowców w latach 1944-1945 – okazało się, że w rozbudowanym anglosaskim systemie dowodzenia istniały niedociągnięcia, z których wymienić można dążenie do zaspokojenia żądań wszystkich zainteresowanych kręgów, co nie pozwalało na realizację elementarnej zasady wojny – zasady koncentracji wysiłków, czy niemożność zapanowania nad poczynaniami głównodowodzącego Bomber Command ACM Arthura Harrisa, który prowadził samodzielną politykę niezgodną z obowiązującymi dyrektywami. W pracy wspomniano również o wielkiej utraconej szansie, jaką było zbyt późne skierowanie dużego wysiłku przeciwko niemieckiemu przemysłowi paliwowemu; zdaniem autorów, gdyby nie popełniono tego błędu, granice powojennej Europy wyglądałyby inaczej.
To jedna z najważniejszych i najoryginalniejszych książek o Trzeciej Rzeszy, jakie wydano w ostatnich dwudziestu latach, i oczywiście najlepsza, jaką kiedykolwiek czytałem o nazistowskiej gospodarce. Tooze łączy znajomość zawiłych kwestii ekonomicznych z niezwykłą głębią i zakresem wiedzy historycznej. Słusznie podkreśla zasadnicze znaczenie zbrojeń i wojny dla wielkiego, katastrofalnego projektu Hitlera. Co więcej, opisuje to z rzadką jasnością i inteligentnym dowcipem. Niall Ferguson, autor ‘The War of the World” „Cena zniszczenia” Adama Tooze’a to wyjątkowa historia do przeczytania jednym tchem. Snuta przez autora nieznana opowieść o finansach hitlerowskich Niemiec zmienia nie tylko nasz pogląd na odrażający reżim Hitlera, ale wręcz na samą historię XX wieku. Świetnie napisana, z każdej strony bije jej nieodparta, oryginalna erudycja. Niezbędna lektura dla wszystkich badaczy tego okresu, będzie się jednak także podobać szerszemu gronu czytelników, ustanawiając nowy, przekonujący obraz samego Hitlera. John Cornwell, autor „Hitler's Pope” Niezwykła książka – naukowa, prowokacyjna i ogromnie warta przeczytania – która umieszcza nazizm, wojnę i Holocaust na ogólnym tle historii Europy. Przerażająca epopeja o wygórowanych ambicjach jednego człowieka, zmagającego się z pokonaniem ograniczeń gospodarki swojego kraju – za cenę szokujących kosztów ludzkich. David Reynolds, autor „In Command of History” Teza, że nazistowskie Niemcy były niepowstrzymaną, niszczycielską siłą, wspartą przez wysoce uprzemysłowioną gospodarkę jest podstawą wszystkich opisów drugiej wojny światowej. A co, jeśli tak nie było? Jeśli tragedia XX-wiecznej Europy miała swoje korzenie raczej w niemieckiej słabości niż sile? Adam Tooze dał pierwszy w ostatnich latach radykalnie nowy opis drugiej wojny światowej. Zrobił to poprzez umieszczenie w sercu tej historii ekonomii na równi z kwestiami rasowymi i politycznymi. Intuicyjne rozumienie realiów światowej gospodarki było fundamentalne dla światopoglądu Hitlera. Zrozumiał, że względne ubóstwo Niemiec w roku 1933 było rezultatem nie tylko Wielkiej Depresji, ale także ograniczonego terytorium i niewielkich zasobów naturalnych. Przewidywał narodziny nowego, zglobalizowanego świata, w którym Europa zostanie zmiażdżona przez przytłaczającą potęgę Ameryki. Była tylko jedna, ostatnia szansa: europejskie superpaństwo pod rządami Niemiec. Globalny układ gospodarczy i wojskowy był jednak od samego początku wymierzony w Hitlera i właśnie w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu ze strony Zachodu wysłał swoje niedoposażone armie, aby na bezprecedensową skalę, ale ostatecznie daremnie, siały zniszczenie w całej Europie. Nawet latem 1940 roku, w momencie największego triumfu Niemiec, ciągle dręczyło go zbliżające się zagrożenie ze strony anglo-amerykańskiej potęgi powietrznej i morskiej, uknute, jak uważał, przez światowy spisek żydowski. Kiedy Wehrmacht osiadł na mieliźnie w Związku Radzieckim, wojna błyskawicznie przekształciła się w konflikt na wyczerpanie, w którym Niemcy nie mogli już mieć nadziei na zwycięstwo. Niezdolność Hitlera, Alberta Speera i innych do uznania tego faktu skutkowała zniszczeniem Trzeciej Rzeszy za cenę dziesiątek milionów ofiar. Książka Adama Tooze’a jest wciągającym i ożywczym opisem zadziwiających wydarzeń, na nowo określającym nasze spojrzenie na nazistowskie Niemcy i drugą wojnę światową.
Drogi czytelniku. Masz przed sobą pracę kapitana Charlesa MacDonalda, tom sławnej „zielonej serii”, United States Army in World War II, dotyczący końcowego etapu walk na Europejskim Teatrze Działań Wojennych. Książka, opisująca działania amerykańskich wojsk lądowych w ostatnich miesiącach kampanii na froncie zachodnim, mimo ponad czterdziestu lat od jej wydania, wciąż stanowi swego rodzaju podstawę, zarówno dla badaczy, jak i pozostałych osób zainteresowanych tematem. Autor pisze bowiem rzetelnie, powołując się nie tylko na źródła amerykańskie. Korzysta także z dokumentów i wspomnień strony przeciwnej, oraz sojuszników: Brytyjczyków, Kanadyjczyków i Francuzów. Działania prowadzone przez sprzymierzeńców Stanów Zjednoczonych nie są wprawdzie głównym tematem niniejszej publikacji, ale nie oznacza to, że zostały pominięte. Tworzą bowiem tło całej opowieści. Kapitan MacDonald, choć brał osobisty udział w opisywanych tu wydarzeniach, odznacza się również dużym obiektywizmem. Widać, że w ogólnym rozrachunku jest pod dużym wrażeniem sukcesów odnoszonych przez siły amerykańskie, jednak nie wzbrania się także przed wykazywaniem ich słabości. To samo dotyczy także stojącego na krawędzi zagłady przeciwnika, III Rzeszę.
„Ostatni wawrzyn” Georga Guntera, zmarłego w 2008 roku a urodzonego w roku 1930 w Raciborzu na Śląsku Opolskim, to jedna z nielicznych w niemieckiej historiografii pozycji poświęconych w całości walkom ostatnich miesięcy wojny na Górnym Śląsku, w tym na Śląsku Cieszyńskim, czyli we wschodniej i południowo-wschodniej części historycznej śląskiej krainy. Zainteresowany tą tematyką polski czytelnik do tej pory mógł jedynie sięgać po przekrojową pracę Walka o Śląsk 1944/1945 Hansa von Ahlfena, byłego komendanta obrony Festung Breslau, która w języku polskim ukazała się dopiero w 2009 roku, po blisko 50 latach od pierwszego jej wydania. Dzięki wydawnictwu Napoleon V na książkę o niemiecko-sowieckich zmaganiach, których krwawą areną, od stycznia aż do pierwszych dni maja 1945 roku, stała się wschodnia część Śląska, polski czytelnik czekał już zdecydowanie krócej. Pierwsze wydanie książki G. Guntera do rąk niemieckiego czytelnika trafiło w roku 1974. Z kolei doprowadzenie w roku 2002 do wydania w języku angielskim świadczy o szerszym zainteresowaniu tematyką walk obronnych wojsk Grupy Armii „A”, następnie nazywanej Grupą Armii „Środek” generała (później feldmarszałka) „Żelaznego Ferdynanda” Schörnera, z nacierającymi przez teren Śląska oddziałami 1. i 4. Frontu Ukraińskiego, marsz. Koniewa i gen. Pietrowa (wymienionego następnie na bardziej ofensywnego gen. Jeremienkę). Przedstawienie tych zaciętych, kilkumiesięcznych zmagań niemiecko-sowieckich przez rodowitego Ślązaka G. Guntera różni się od ujęcia gen. Ahlfena. Dla przeciętnego czytelnika, zainteresowanego historią swojego regionu a nawet konkretnej miejscowości w ostatnich miesiącach wojny, zapewne ciekawszy jest punkt widzenia walczącego na pierwszej linii żołnierza lub cywilnego uciekiniera, próbującego ujść z życiem przed nadciągającą nieubłaganie Armią Czerwoną, niż szersza perspektywa pochylonego nad mapą oficera sztabowego. Górny Śląsk, a następnie położone na polsko-czeskim pograniczu Zagłębie Karwińsko-Ostrawskie, były ostatnimi ośrodkami przemysłowymi we władaniu III Rzeszy. Stąd uporczywość niemieckiej obrony, która wynikała także z obawy Hitlera i podporządkowanego mu Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu przed zmasowanym atakiem na Niemcy poprzez Bramę Morawską i Czechy. Szybkie zdobycie przez Armię Czerwoną fabryk, hut i kopalń Górnego Śląska (a wcześniej opanowanie Krakowa) jakoby w celu uniknięcia na ich terenie przewlekłych, niszczycielskich walk, nie było – wbrew obowiązującej przez minione lata oficjalnej wersji wydarzeń – podstawowym celem sowieckiej ofensywy. Mit ten obalił płk prof. dr hab. Henryk Stańczyk a swoje ustalenia w tych „propagandowych” kwestiach przedstawił między innymi na kartach wydanych w 2014 roku nakładem Napoleona V książek: Bitwa o Kraków 1945 i Walec wojny w południowej Polsce 1944-1945. Wbrew zamiarom sowieckich dowódców związki taktyczne niemieckiej 17. Armii wyrwały się z oskrzydleń w rejonie Krakowa i Górnego Śląska. Następnie stawiły opór na łatwiejszych do obrony rubieżach, co szczególnie niekorzystnie wpłynęło na dalsze natarcie wojsk stosunkowo słabego 4. Frontu Ukraińskiego. Słowa gen. Carla Beckera, dowódcy 253. Dywizji Piechoty o tym, że oddając Ostrawę, poddaje się zarazem Niemcy, wypowiedziane przez niego przed rozpoczęciem przez Sowietów operacji ostrawskiej w dniu 10 marca 1945 roku, miały swój ciężar gatunkowy. Nie pomogło nawet przekazanie przez Stalina do dyspozycji gen. Pietrowa, dysponującego ponad dwustoma pojazdami pancernymi V Korpusu Zmechanizowanego Gwardii. 253. Dywizja Piechoty wytrwała na swoich pozycjach w rejonie Strumienia, a jej dowódca otrzymał Krzyż Rycerski. Z kolei dowódca 4. Frontu Ukraińskiego, gen. Pietrow i jego szef sztabu wyczerpali cierpliwość Stalina i stracili swoje stanowiska. Natarcie w kierunku Bramy Morawskiej kontynuowano, a dzienne straty po stronie atakujących dochodziły do 2 tys. ludzi...
`Na długo pozostanie wyczerpującym anglojęzycznym opracowaniem (...) trzymająca w napięciu i skrupulatna (...). Bez wyjątku wiarygodna, nierzadko autorytatywna synteza ogromu badań naukowych, zręczna mieszanka narracji i interpretacji - książka Evansa jest imponującym osiągnięciem`.
- Benjamin Schwarz, The Atlantic Monthly
`Znakomita`.
- Richard Cohen, The Washington Post
`Nadejście Trzeciej Rzeszy Richarda Evansa przedstawia najbardziej wyrazisty i trzymający w napięciu opis życia w Niemczech przed oraz w trakcie narodzin nazizmu, jaki czytałem`.
- A. S. Byatt, The Times Literary Supplement
`Nadejście Trzeciej Rzeszy Richarda J. Evansa jest fantastyczną syntezą - zawierającą masę wiedzy i wiarygodną (...) żywą (...). Evans pokazuje jak gromadzono składniki nazistowskiego triumfu i czego było potrzeba, by ze sobą współgrały: zmieszaj ze sobą wojnę i kryzys, gotuj w burzliwej atmosferze politycznej przez kilka lat, podawaj na gorąco`.
- Mark Mazower, The New York Times Book Review
`Dlaczego, pyta pan Evans, Niemcy przerodziły się w Trzecią Rzeszę` Jego odpowiedzią jest znakomite, pełne rozmachu dzieło historyczne (...). Opanował ogrom wiedzy na temat polityki, gospodarki, ideologii i kultury weimarskich Niemiec (...) a co ważniejsze, przekuł całą tę wiedzę w przejrzystą, wciągającą, spektakularną i przystępną książkę`.
- Adam Kirsch, The New York Sun
`Mistrzowska i niezwykle pouczająca interpretacja tematu, która sprawia, że z niecierpliwością wyczekuje się kolejnych tomów`.
- Roger Morgan, The Times Literary Supplement
`Należy podkreślić, że czytelnik o szerokich zainteresowaniach będzie w pełni zadowolony (...). Książkę czyta się jednym tchem, obejmuje wszelkie istotne zagadnienia - społeczne i kulturalne - i z powodzeniem oddaje głos ludziom, którzy przeżyli opisywane w niej wydarzenia`.
- Roger K. Miller, The Denver Post
`Zapierająca dech (...). Evans rozszerza historyczną perspektywę i w sposób wolny od mitów ukazuje jak chorobliwie żyzne były lata poprzedzające II wojnę światową, by spełnić rolę wylęgarni Hitlera`.
- Publishers Weekly (recenzja główna)
`Doskonała synteza historii Niemiec wyliczająca i wyjaśniająca społeczne, polityczne i kulturowe trendy, które umożliwiły nadejście nazizmu (...). Bezkonkurencyjne opracowanie (...) o ogromnej wartości dla szerokiego grona czytelników - ciekawe również dla specjalistów - pragnących zrozumieć, jak wyglądały korzenie reżimu nazistowskiego`.
- Kirkus Reviews (recenzja główna)
`Evans prezentuje pełen erudycji, fascynujący, a czasami boleśnie poruszający obraz społeczeństwa powoli pochłanianego przez koszmar i zło`.
- Timothy Giannuzzi, Calgary Herlad
`Z jednej strony kończąc tę książkę pragniemy już kolejnego odcinka nazistowskiej sagi, a jednak nadal prześladują nas pytania, które Evans stawia, i z którymi tak mistrzowsko się zmaga`.
- Abraham Brumberg, The Nation
Strategiczne działania bombowe prowadzone w Europie podczas II wojny światowej były tak samo istotne jak kontrowersyjne i żadna pozycja w historiografii nie przedstawia tak wszechstronnej analizy wszystkich ich aspektów jak Strategiczna Ofensywa Powietrzna przeciwko Niemcom autorstwa Charlesa Webstera i Noble Franklanda. Oddawany w Państwa ręce jest pierwszy tom tej pracy, która jest jedną z części oficjalnej brytyjskiej serii wydawniczej History of the Second World War traktującej o wkładzie, jaki Wielka Brytania wniosła do zwycięstwa w ostatniej wojnie światowej.
Pierwszy tom Strategicznej Ofensywy Powietrznej przeciwko Niemcom wprowadza Czytelnika w okres przygotowań do strategicznych działań bombowych, które w latach I wojny światowej były praktycznie nową metodą prowadzenia wojny. Opanowanie przestrzeni powietrznej nie tylko bardzo szybko przekształciło się w nowy sposób walki zbrojnej, ale stało się również impulsem do tworzenia koncepcji prowadzenia wojny rozciągających się zarówno na sferę taktyczną jak i strategiczną.
Autorzy szczegółowo omawiają ogólne założenia strategicznego wykorzystania sił powietrznych oraz kształtowanie się w okresie międzywojennym rewolucyjnych koncepcji mówiących o siłach powietrznych samodzielnie rozstrzygających konflikt zbrojny. Dalsze rozdziały przedstawiają zderzenie tych teorii z wojenną rzeczywistością i powstawanie nowych koncepcji odpowiednio dostosowanych do realiów wojny. W tym tomie opisano trzy najtrudniejsze dla Bomber Command lata, podczas których to dowództwo boleśnie zbierało doświadczenia, które miały procentować w późniejszym okresie wojny.
Praca charakteryzuje się dużą szczegółowością i klarownością przedstawiania wywodów - wszystko to ma na celu przedstawienie Czytelnikowi, od jak wielu czynników zależało w tamtym czasie prowadzenie tak nowoczesnej formy walki zbrojnej. Autorzy w obiektywny i gruntowny sposób przybliżają postaci osób podejmujących najważniejsze decyzje, szczegółowo analizują powody ich postaw i decyzji oraz, kiedy trzeba, bez zawahania opisują popełnione przez nich błędy i ich implikacje. Często przytaczane w trakcie narracji cytaty są wartościowym uzupełnieniem tych analiz. Całość sprawia, że ta pozycja, pomimo czasu, jaki upłynął od jej pierwszego wydania w 1961 roku, jest nadal bardzo wartościowym opracowaniem.
Napisano wiele książek o ostatnich walkach o Berlin, lecz autorzy niemal wszystkie nich skupili się na wydarzeniach wokół Kancelarii Rzeszy Hitlera. Właściwie żaden z nich nie podjął próby wkroczenia do dżungli chronologicznej sekwencji wydarzeń, które rozegrały się w toku walk na froncie, ponieważ jest to niezwykle trudne zadanie. Ośmieliłem się podjąć taką próbę. Szczególnie pomocne okazały się dla mnie dokumenty Grupy Armii Weichsel oraz jej armii, które niedawno zostały zwrócone przez Stany Zjednoczone do Bundesarchiv-Militärarchiv we Fryburgu i które mogłem wykorzystać przy pisaniu tej pracy. Z tego powodu mogłem ukazać przebieg walk każdego dnia i wpleść osobiste przeżycia byłych żołnierzy frontowych. Obrazu tego dopełniły opublikowane i nieopublikowane wspomnienia i relacje dowódców różnych szczebli. Niemniej jednak celem tej pracy nie jest osiągnięcie absolutnej poprawności, z powodu nie zawsze wiarygodnych źródeł. Wiem z doświadczenia, że nawet dzienniki bojowe, szczególnie zaś te z ostatniej fazy wojny, bywały manipulowane. Zdarzały się przypadki odnotowanych „kontrataków nieudanych z powodu najsilniejszej obrony nieprzyjaciela”, gdy w rzeczywistości żadne kontrataki nie miały miejsca.
Biorąc tę pozycję do ręki prawdopodobnie niejeden pasjonat wojsk pancernych zakrzyknie „na tę książkę czekałem!”, zaś odkładając ją powie „dlaczego jest taka krótka”. Wolfgang Schneider, emerytowany pułkownik wojsk pancernych Bundeswehry, autor licznych artykułów oraz książek na temat czołgów, szczególnie Pz. Kpfw. VI Tiger, napisał ją w oparciu o własne doświadczenia z czołgami oraz dociekania historyczne, dzięki czemu tekst zyskał szczególne połączenie praktyki podpartej teorią. Ilustrowany wieloma zdjęciami, schematami i realnymi przykładami pozwala naprawdę dogłębnie zrozumieć jak działają wojska pancerne.
Co ciekawe nigdzie w książce nie znajdziemy omówienia ogólnych założeń Blitzkriegu tak powszechnie przytaczanych w wielu pracach. Znajdziemy za to wyjaśnienie dlaczego współdziałanie między czołgami a piechotą było uciążliwe i tak ważne było posiadanie w związkach taktycznych pełnokrwistych grenadierów pancernych na transporterach opancerzonych? Jak uzyskiwano prędkość natarcia i marszu, o której tyle się mówi, ale w zasadzie rzadko coś konkretnego? Dlaczego czołg musi stale balansować w ramach szczególnej równowagi między pancerzem, siłą ognia i prędkością? Krótko mówiąc pozycja ta zawiera mało ogólników, za to mnóstwo konkretów.
Objętość książki nie pozwoliła jednak uniknąć również tych pierwszych. Autor tylko orientacyjnie poruszył kwestie logistyczne czy prowadzenie ognia artyleryjskiego. Trzeba jednak powiedzieć, że zachował odpowiednie proporcje poszczególnych tematów, a jednocześnie dał czytelnikowi możliwość zrozumienia licznych zagadnień, które z kolei pozwalają nabrać lepszego pojęcia o walce pancernej.
Jak łatwo się domyślić publikacja zawiera mnóstwo terminów specjalistycznych, od terminów wojskowych po techniczne. Ponieważ tłumaczenie jest przekładem w oparciu o angielskie wydanie książki, często określenie faktycznego znaczenia danego słowa czy zwrotu nastręczało ogromnych trudności.
W miarę możliwości w takich przypadkach opierano się na terminach niemieckich, które, paradoksalnie, czasami łatwiej pogodzić z polskimi. Szczególne podziękowania należą się w tym względzie redaktorowi, Maciejowi Tylcowi, które tu niniejszym składam na jego ręce. Jego znajomość języka niemieckiego oraz regulaminów Wehrmachtu była nieoceniona dla ostatecznej postaci tekstu.
Znajdujący się od kwietnia 1942 roku pod kierownictwem Reinharda Gehlena Wydział Sztabu Generalnego Fremde Heere Ost stanowił rdzeń wojskowego wywiadu Hitlera na froncie wschodnim. Wydział pracował profesjonalnie i skutecznie na płaszczyźnie operacyjno-taktycznej. Na poziomie strategicznym jego praca wykazywała jednak wyraźne braki. Możliwości radzieckiego przemysłu zbrojeniowego, militarno-polityczne zamysły i konkretne plany ofensywne Armii Czerwonej najczęściej pozostały nieznane. W chwili zakończenia wojny Gehlen zaoferował akta i pracowników Fremde Heere Ost Amerykanom. Z ich wsparciem mógł on stworzyć w młodej Republice Federalnej Niemiec nową służbę szpiegowską, z której później powstała Federalna Służba Wywiadowcza. W swojej książce Magnus Pahl przedstawił po raz pierwszy pełne spojrzenie na strukturę, personel i sposób działania Wydziału Fremde Heere Ost.Bardzo wartościowy wgląd w historię wywiadowczego pozyskiwania informacji. (Frankfurter Allgemeine Zeitung FAZ)Zarówno osoby zainteresowane aspektami 'wojskowej służby wywiadowczej', jak i zaintrygowani laicy dowiedzą się dzięki tej pracy wiele nowego i otrzymają wartościowe wskazówki dla kontynuowania swoich zainteresowań. (Deutschlandfunk)Trafne tezy oraz właściwa interpretacja źródeł wywodzą się z gruntownej znajomości przez autora wojskowych realiów i właściwej terminologii. Kto zna temat na pewno ucieszy się z tej pracy; kto wstępuje na nową dla siebie ziemię, zostanie porwany jasną konstrukcją książki i zrozumiałą argumentacją Pahla. (sehepunkte)O autorzeMagnus Pahl ur. w 1975 roku. Uczestnik studiów historycznych Uniwersytetu Bundeswehry w Hamburgu. W 2011 roku promowany na doktora po przedłożeniu tej pracy. Czasowo pracownik naukowy Urzędu Badań Historii Wojskowej w Poczdamie. Obecnie szef działu w Muzeum Wojskowo-Historycznym Bundeswehry w Dreźnie.
Strategiczne działania bombowe prowadzone w Europie podczas II wojny światowej były tak samo istotne jak kontrowersyjne i żadna pozycja w historiografii nie przedstawia tak wszechstronnej analizy wszystkich ich aspektów jak Strategiczna Ofensywa Powietrzna przeciwko Niemcom autorstwa Charlesa Webstera i Noble Franklanda. Oddawany w Państwa ręce jest pierwszy tom tej pracy, która jest jedną z części oficjalnej brytyjskiej serii wydawniczej History of the Second World War traktującej o wkładzie, jaki Wielka Brytania wniosła do zwycięstwa w ostatniej wojnie światowej.Pierwszy tom Strategicznej Ofensywy Powietrznej przeciwko Niemcom wprowadza Czytelnika w okres przygotowań do strategicznych działań bombowych, które w latach I wojny światowej były praktycznie nową metodą prowadzenia wojny. Opanowanie przestrzeni powietrznej nie tylko bardzo szybko przekształciło się w nowy sposób walki zbrojnej, ale stało się również impulsem do tworzenia koncepcji prowadzenia wojny rozciągających się zarówno na sferę taktyczną jak i strategiczną.Autorzy szczegółowo omawiają ogólne założenia strategicznego wykorzystania sił powietrznych oraz kształtowanie się w okresie międzywojennym rewolucyjnych koncepcji mówiących o siłach powietrznych samodzielnie rozstrzygających konflikt zbrojny. Dalsze rozdziały przedstawiają zderzenie tych teorii z wojenną rzeczywistością i powstawanie nowych koncepcji odpowiednio dostosowanych do realiów wojny. W tym tomie opisano trzy najtrudniejsze dla Bomber Command lata, podczas których to dowództwo boleśnie zbierało doświadczenia, które miały procentować w późniejszym okresie wojny.Praca charakteryzuje się dużą szczegółowością i klarownością przedstawiania wywodów wszystko to ma na celu przedstawienie Czytelnikowi, od jak wielu czynników zależało w tamtym czasie prowadzenie tak nowoczesnej formy walki zbrojnej. Autorzy w obiektywny i gruntowny sposób przybliżają postaci osób podejmujących najważniejsze decyzje, szczegółowo analizują powody ich postaw i decyzji oraz, kiedy trzeba, bez zawahania opisują popełnione przez nich błędy i ich implikacje. Często przytaczane w trakcie narracji cytaty są wartościowym uzupełnieniem tych analiz. Całość sprawia, że ta pozycja, pomimo czasu, jaki upłynął od jej pierwszego wydania w 1961 roku, jest nadal bardzo wartościowym opracowaniem.
Stephen Fritz napisał ważną pozycję. Wiele książek traktuje o operacjach wojskowych na wschodzie, a wiele innych zajmuje się zbrodniami, mordami i Holokaustem. Dopiero teraz jedna praca łączy oba tematy, poszukując więzi między działaniami militarnymi a masowym mordem. Powstała kompletna historia wojny niemiecko-radzieckiej osiągnięcie, któremu przez jakiś czas prawdopodobnie nikt nie dorówna. Robert M. Citino, autor Death of the Wehrmacht: The German Campaigns of 1942Fritz przeprowadził najwyższego lotu analizę strategiczno-operacyjną wojny rosyjsko-niemieckiej. Jego dzieło jest rzetelne i oparte na solidnych źródłach. Dennis Showalter, autor Hitler's Panzers: The Lightning Attacks that Revolutionized WarfareZ setek książek o kampanii rosyjskiej dzieło pana Fritza jest pierwszym mi znanym, które ukazuje więź masowych mordów z działaniami wojskowymi. Washington TimesStephen Fritz zastosował do źródeł swe nieprzeciętne zdolności analityczne i jasność wyrazu. Powstała atrakcyjna w lekturze rozprawa na temat najważniejszego frontu wojny w Europie, prezentująca nowe pojmowanie zachodzących tam zdarzeń i ich wpływu. New York Journal of BooksFritz prowadzi syntezę opartą na wcześniejszych badaniach, skupiając się wyłącznie na walce widzianej z Berlina. [...] Ostkrieg stanie się ważną pozycją w każdej bibliotece uniwersyteckiej. ChoiceNaprawdę wspaniałe dzieło z zakresu historii wojskowości, łączące ideologiczne, gospodarcze, polityczne i militarne wymiary tego teatru wojny. WaterlineZnakomite dla wykładowców i studentów. Teaching HistoryAmbitna i imponująca synteza dwóch ogromnych i często wyłączających się obszarów badań: historiografii Holocaustu oraz wschodniego frontu. [...] powinna służyć za punkt wyjściowy wszystkim historykom i badaczom II wojny, zainteresowanym związkiem wojny z ludobójstwem. Journal of Military HistoryLaureat pierwszej nagrody dla książki o tematyce historyczno-militarnej im. generała brygady Jamesa L. Collinsa Jra, przyznawanej przez U.S. Commission on Military HistoryZnakomity obraz obsesji nazistowskiego reżimu, które postawiły Niemcy przed w końcowym rozrachunku zabójczymi dylematami. HistorianUznałem Ostkrieg za jedną z moich od dawna najtreściwszych i przykuwających uwagę lektur. Zmuszony do przewracania kolejnych stron, towarzyszyłem Rosjanom w codziennej walce o przetrwanie. The Lone Star Book ReviewMamy teraz wyczerpującą, jasno napisaną i wartą uwagi pozycję, uwzględniającą najnowsze badania na temat frontu wschodniego. European History Quarterly
Autor w sposób bardzo szczegółowy przedstawił historię operacji amerykańskich od lądowania spadochroniarzy na półwyspie i żołnierzy 4. Dywizji Piechoty na plaży Utah 6 czerwca, do upadku Cherbourga 27 czerwca i zajęcia przylądka La Hague 1 lipca 1944 roku. Nie jest to jednak praca w stylu znanej książki D-day Stephena Ambrose?a. Ruppenthal bardzo rzadko w opisie schodzi do dokonań poszczególnych żołnierzy. Czyni to tylko kilka razy, gdy często heroiczne wyczyny pojedynczego piechura czy spadochroniarza miały istotny wpływy na przebieg działań. Narracja najczęściej sprowadzona jest do poziomu kompanii, ale dzięki temu Czytelnik cały czas ma klarowny obraz celów, metod i efektów działań. Dowiadujemy się jakie zadania otrzymywał VII Korpus na poszczególnych etapach operacji, jak przystępował do ich realizacji i ewentualnych modyfikacji, wymuszonych oporem wroga. Dużą pomocą w śledzeniu przedstawionych zmagań będą świetne mapy zamieszczone w książce w dużej ilości, bo aż 41 sztuk.
W 1943 roku niemiecka armia, spadkobierca tradycji opierajacej sie na bezwzglednych, doprowadzonych do perfekcji operacjach ofensywnych, ulegla wlasnemu wyczerpaniu oraz wymogom XX-wiecznej, uprzemyslowionej wojny. W swojej nowej ksiazce wielokrotnie nagradzany autor Robert Citino opisuje dzieje konajacego i desperacko broniacego sie, lecz wciaz niezwykle groznego i zabójczego Wehrmachtu. Opierajac sie na doskonalej znajomosci niemieckojezycznych zródel, Citino przedstawia swiezy, zywy i szczególowy opis kampanii owego sadnego roku: alianckiego desantu w Afryce Pólnocnej, wielkiego kontruderzenia generala von Mansteina pod Charkowem, niemieckiego ataku na przeleczy Kasserine, tytanicznego starcia czolgów i ludzi na Luku Kurskim, radzieckich kontrofensyw pod Orlem i Bielgorodem oraz alianckich ladowan na Sycylii i we Wloszech. Poprzez te wydarzenia ukazuje w jaki sposób sily zbrojne historycznie przystosowane do gwaltownych, agresywnych dzialan reagowaly, gdy role sie odwrócily; jak, po brutalnych walkach z Rosjanami i Brytyjczykami, niemieccy dowódcy postrzegali swojego najnowszego wroga, U.S. Army; i dlaczego, pomimo przewagi materialowej i liczebnej, Alianci nie byli w stanie sprawic, aby rok 1943 o wiele bardziej przyblizyl ich do ostatecznego rozstrzygniecia. Dzieki przenikliwej analizie operacyjnej, która tak wysoko ceni, Citino stwierdza, ze doslownie kazda chybiona niemiecka decyzja - obrona Tunisu, atak pod Kurskiem, a nastepnie odwolanie ofensywy, porzucenie Sycylii, obrona w wysokich partiach wloskiego ""buta"", a nastepnie nizej, znacznie blizej jego czubka - miala grono zdecydowanych obronców w korpusie oficerskim armii. Autor spoglada na te wszystkie starcia z perspektywy kazdego narodu bioracego w nich udzial i ponad wszelka watpliwosc udowadnia, ze poszczególne fronty wzajemnie na siebie oddzialywaly. Ostatecznie Citino odmalowuje ponury portret niemieckiego korpusu oficerskiego, obalajac od dawna pokutujacy poglad, jakoby Hitler byl odpowiedzialny za kazda zla decyzje. Pelna wymownych anegdot, wyrazistych porterów postaci oraz doglebnie udokumentowana, Odwrót Wehrmachtu to dramatyczna i wciagajaca pozycja, która zainteresuje zarówno historyków wojskowosci, jak i szersze grono czytelników.
Mimo, iż od pierwszego wydania Ostatnich dni Kołobrzegu w Niemczech minęło ponad 50 lat, niniejsze jej wydanie jest pierwszym wydaniem polskim. Choć polskojęzyczna literatura dotycząca walk o Kołobrzeg w 1945 r. jest dość obszerna, książce Johannesa Voelkera jak dotąd nie było dane ukazać się w Polsce. Jednym z powodów tego były zapewne w czasach komunistycznych względy polityczne. Innym ujęcie wydarzeń wyłącznie z niemieckiej perspektywy.
Oto pierwszy z sześciu tomów opisujących kampanię na śródziemnomorskim i bliskowschodnim teatrze działań wojennych w latach 1939-1945. Tak więc średnio rzecz biorąc, każdy z nich przedstawi jeden z obfitujących w wydarzenia na morzu, lądzie i w powietrzu rok wojny. Opis zawiera wspólny dla wszystkich rodzajów sił zbrojnych obraz działań, co jest odpowiednie zwłaszcza dla tego rejonu operacji, na którym od samego początku były one ze sobą ściśle powiązane.
Praca ta opisuje dwie kampanie prowadzone przez Niemcow na ich Polnocnym Teatrze Dzialan Wojennych. Pierwsza z nich, przeciwko Danii i Norwegii, rozpoczeli 9 kwietnia 1940 r. Druga - prowadzona z terytorium Finlandii przeciwko ZSRR i przy wspolpracy z Finami - zaczela sie 22 czerwca 1941 r., a zakonczyla zima 1944-1945, po tym, jak rzad finski poprosil o pokoj. Pod koniec r. 1941 teatr ten rozciagal sie od Morza Polnocnego po Ocean Arktyczny i od Bergen na zachodnim wybrzezu Norwegii do Pietrozawodska, bylej stolicy karelo-finskiej republiki radzieckiej. Od wschodu, na froncie o dlugosci 1100 km, naprzeciw niego znajdowaly sie terytoria Zwiazku Radzieckiego, a od zachodu jego obszar wyznaczala granica morska o dlugosci 2080 km. Hitler uwazal go za majacy kluczowe znaczenie dla jego imperium i po r. 1941 trzymal tam dwie armie, liczace lacznie ponad pol miliona zolnierzy. Teatr ten (pomimo swoich rozmiarow oraz ogromu wysilku wlozonego przez Hitlera w jego utrzymanie i niepokoju, jakiego mu przysparzal) przez wieksza czesc wojny mial poniekad jedynie marginalne znaczenie. Odbywajace sie na nim glowne dzialania pozostawaly w cieniu wydarzen rozgrywajacych sie na innych frontach, a powszechna uwaga koncentrowala sie na tych teatrach, gdzie spodziewano sie operacji decydujacych pod wzgledem strategicznym. Jego oddalenie, srodki bezpieczenstwa stosowane przez Niemcow oraz dobrze znane zamilowanie Rosjan do ""tajnosci"" powodowaly, ze informacje o panujacej na nim sytuacji byly skape, a w wiekszosci takze niedokladne. Od czasu zakonczenia wojny za sprawa oficjalnych i prywatnych publikacji poszerzono jednak znacznie wiedze na ten temat. Niniejsza praca powstala przewaznie w oparciu o najwieksze zrodlo niewykorzystanych informacji, jakie sie zachowalo - dokumenty z przejetych archiwow niemieckich wojsk ladowych i marynarki. Ponadto bardzo hojny wklad wniosla tu spora liczba uczestników wojny ze strony niemieckiej, użyczając własnej wiedzy i doświadczenia.
Wsrod szeroko eksplorowanej przez polska historiografie wojskowa tematyki dzialan wojennych we wrzesniu 1939 r. istnieje zauwazalna luka odnoszaca sie do dzialan strony polskiej, podjetych w konsekwencji decyzji Naczelnego Wodza o utworzeniu tzw. Przedmoscia Rumunskiego. Temat ten do tej pory nie zostal gruntownie przebadany, a jedynie poruszany byl fragmentarycznie, glownie w opracowaniach poswieconych dzialaniom Armii ""Karpaty"". O znaczeniu tej ostatniej proby obrony powzietej w sytuacji zagrozenia dla polskich planow prowadzenia wojny, mialy decydowac zarowno imponderabilia polityczne (symbol trwania Panstwa Polskiego na ostatniej reducie), jak i wojskowe - te opieraly sie na obiecanej przez Francje ofensywie na Niemcy, ktora w konsekwencji miala spowodowac spowolnienie, czy nawet zatrzymanie ofensywy niemieckiej. Utworzenie Przedmoscia Rumunskiego stanowilo wiec zgodny z wczesniejszymi ustaleniami, celowy element strategii wojennej, wymuszonej pozniej w szczegolach niepomyslnie dla strony polskiej rozwijajaca sie ofensywa wojsk niemieckich. Zaskakujace calkowicie strone polska wejscie do wojny Armii Czerwonej 17 wrzesnia 1939 r. zburzylo wszystkie wczesniejsze plany odnosnie do przejscia do uporczywej obrony na przewidywanym juz w okresie przedwojennym w planach polskich odcinku frontu w poludniowo-wschodniej Polsce. Stalo sie tak niezaleznie od faktu - pozniej dopiero ujawnionego - o odstapieniu przez Aliantow zachodnich od koncepcji odciazajacego Polske uderzenia na Niemcy, na czym bazowala mysl przewodnia utworzenia Przedmoscia (inna uzywana w literaturze nazwa to ""Przyczolek"").
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
