Autobusy są jak liście niesione wiatrem. Huczące, pędzące lub uwięzione liście, wielkie, brudne i ciężkie, zatłoczone lub romantycznie puste. Hałaśliwe, roztrzęsione na nierównych jezdniach. Nie da się w nich pisać esemesów,ani pisać ołówkiem, cerować, ani nawlekać igły. Chociaż Marlena potrafiła. Ale ja autobusów nie lubię właśnie dlatego. Zazwyczaj jadąc, oglądam reklamy: halo Warszawo, Warszawianka roku, ile metrów nowych torów ułożyliśmy, myśl dnia. Ta lektura czasem rani oczy (najczęściej), jednak da się ogarnąć, nawet, gdy trzęsie. Cóż, lubię jeździć, żeby przypatrywać się ludziom, to jest dla mnie teatr życia. Przeważnie komediowy. Tak się pewnie przypatrywał Czechow. Teatr absurdu leży na ulicy. Teatr cierpienia i specyficznych uczuć i refleksji w szpitalu. Więc jeżdżę, podróżuję, jadam w publicznych miejscach, poddaję się operacjom, przesiaduję w kawiarniach i centrach handlowych. Lubię miejsca, gdzie są szyby. Lubię patrzeć przez szybę lub być otoczony szybami. Z okien samochodu lubię najbardziej przednią szybę. Lubię przeszklone bary na stacjach benzynowych. Bo toczy się za szybami film życia, a we wnętrzach teatr życia i na ulicach, na trotuarach, na miejskich piknikowych trawnikach, na plażach, na lodowiskach. Ale nie kąpieliskach i basenach. Chcę widzieć całych ludzi, nie od pasa w górę, nie same głowy, nie pod wodą. Przemierzam przystanki metra, siedzę skulony, w szarym surducie pokrytym kurzem, jak wszystkie kostiumy aktorów niemych filmów. Potrafię dużo mówić, ale to tylko głośno puszczone nieme myśli. Ludziom potrzebne są słowa. Rozmawiają, mówią do siebie, ja piszę. Pisania nie słychać.
Historia młodego Europejczyka, Karla Rossmanna, wysłanego do Stanów Zjednoczonych po skandalu obyczajowym. Bohater trafia do obcego świata pełnego absurdów, biurokracji i upokorzeń, w którym próbuje odnaleźć swoje miejsce. Satyryczno-groteskowa wizja Ameryki i jednocześnie wspaniała metafora naszej współczesności, w której jednostka zmaga się z anonimowością, opresyjnym systemem i brakiem sprawczości. Ameryka to bezprecedensowy projekt na polskim rynku komiksowym - stworzona przez Piotra Dumałę, jednego z najwybitniejszych polskich twórców animacji, luźna adaptacja powieści Kafki, która w kontekście rozpadającego się na naszych oczach świata nabiera niesamowicie aktualnego wydźwięku. Prawdziwa uczta pod względem wizualnym i literackim.
Opowiedziane wierszem i obrazem historie codzienne i odświętne, podróżne i dobranocne, na czekanie i rozmyślanie, a nawet na strachy z szafy. Tu między wersami i ilustracjami ukryta jest prawdziwa magia.Czego księżyc szuka nocą w ogrodzie? Kim jest dama z kasztana? I czy jeden kot może być bardziej koci, niż drugi? Odpowiedzi są w wierszach, choć każdy może poszukać też własnych Opowieść, zaczyna się od białej kartki, jak większość bajek. Potem splatają się ze sobą losy mamy i taty, babci, dziadka, córki i synka i tajemniczych postaci, które pojawiają się znienacka. Tu nagle wyskakuje dama z kasztana, tak przychodzi pan Marzec lub myszka, gość wigilijny lub lale, które wydają bal. Zmieniają się pory roku, czas mija, a autorka baje baśń, która skłania do pytania i szukania odpowiedzi. Zaprasza do zabawy słowami i puszczenia wodzów fantazji, nie tylko od święta.Wyjątkowe ilustracje do książki wykonał Piotr Dumała, znany reżyser, scenarzysta i autor filmów animowanych. Niezwykle oryginalne i emocjonalne wykonane są nietypową skrobaną techniką wymyśloną na cele animacji filmowej i pierwszy raz użytą w książce.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
