Philippe Aries (1914-1984), jeden z najwybitniejszych w XX wieku francuskich mediewistów, był "odkrywcą dziecka" jako tematu badań historycznych. Niniejsza książka, opublikowana w 1960 roku, stanowi właśnie pionierskie dzieło w tej dziedzinie, kanon, do którego nadal odwołują się zarówno historycy, jak i socjologowie. Dzieciństwo bowiem, jak wynika z badań autora, nie jest "naturalną" formą biologiczną, lecz konstrukcją społeczną dość nie-dawnego pochodzenia. Średniowiecze nie znało jeszcze dzieciństwa ani wieku młodzieńcze-go, bo życie rodzinne we współczesnym sensie - oparte na intymności i uczuciach - pojawiło się dopiero w późniejszych stuleciach. Tę tyleż słynną, co radykalną i kontrowersyjną tezę autor uzasadnia na fascynującym materiale historycznym i ikonograficznym. "Odkrycie" dziecka miało istotne konsekwencje cywilizacyjne: lawinowy rozwój edukacji. Lektura książki jest przy tym pouczająca i pocieszająca, gdyż okazuje się, że to, co dziś uważamy za prze-jawy prymitywizmu - brak więzi uczuciowej z dzieckiem i swoisty "kolektywizm" życia rodzinnego - nie zawsze wynika z ułomności ludzkiej natury, lecz ma swoją historię, my zaś żyjemy w szczęśliwych czasach odzyskanego - lub pozyskanego - dzieciństwa.
Dzieci niepełnosprawne są obecne w wielu klasach szkolnych. Mimo trudności związanych z niepełnosprawnością ich potrzeby są właściwe dla wieku rozwojowego. Tak samo jak ich koledzy chcą poznawać świat, czując miłość i wsparcie bliskich oraz życzliwość nauczycieli i rówieśników. Zawarte w książce treści skłaniają do refleksji i są inspiracją do poszukiwań najlepszych możliwości stworzenia dzieciom zwadą słuchu dobrych warunków edukacji. Polecana jest wszystkim osobom zainteresowanym wzmacnianiem środowiska szkolnego oraz wspomaganiem funkcjonowania w szkole dzieci niepełnosprawnych. W rozdziale pierwszym zamieszczono informacje dotyczące niepełnosprawności, jaką jest wada słuchu. Przedstawiono ujęcia terminologiczne osoby z wadą słuchu, klasyfikacje wad słuchu, audiologiczne środki wspomagania słyszenia oraz sposoby porozumiewania się osób z uszkodzeniem słuchu. Ponadto scharakteryzowano rozwój psychospołeczny dziecka sprawnego oraz dziecka z uszkodzonym narządem słuchu. W rozdziale drugim przedstawiono definicyjne ujęcia integracji, a także podstawy prawne dotyczące uczęszczania dzieci z wadą słuchu do szkół integracyjnych. Rozdział ten zawiera także treści opisujące warunki integracji dziecka z wadą słuchu w środowisku szkolnym, ukazując je od strony nauczyciela, szkoły oraz dziecka z uszkodzonym słuchem. W rozdziale trzecim scharakteryzowano ogólne zagadnienia relacji społecznych zachodzących w rodzinie oraz w klasie szkolnej, a także potrzeby dziecka, które są zaspakajane przez oba te środowiska w celu jego optymalnego rozwoju. Ponadto rozdział ten traktuje o znaczeniu klasy szkolnej w integracji, a także o roli nauczyciela w kształtowaniu relacji społecznych wśród uczniów. Rozdział czwarty przedstawia ocenę relacji zachodzących w klasie pomiędzy uczniami z wadą słuchu i ich rówieśnikami, dokonaną zarówno przez nauczycieli wiodących, jak i wspomagających w klasie integracyjnej. Rozdział piąty zaś opisuje relacje pomiędzy uczniami w świetle wyników badań socjometrycznych klas integracyjnych. Badania z zastosowaniem techniki socjometrycznej J.L. Moreno ?Test wyboru? i techniki ?Zgadnij kto?? pozwoliły na sprawdzenie rzeczywistych stosunków panujących w klasach integracyjnych ze szczególnym uwzględnieniem miejsca dziecka z wadą słuchu w klasie. W rozdziale szóstym zamieszczono wskazówki do udoskonalania, monitorowania i ewaluacji pracy nauczyciela w klasie, w której uczniami są zarówno dzieci sprawne, jak i dzieci z trudnościami rozwojowymi.
Rozmowa z młodymi ludźmi na temat ich seksualności wcale nie musi być trudna! Przedstawiamy poradnik, który przeznaczony jest dla nauczycieli wychowania do życia w rodzinie, wychowawców i rodziców. Autor udziela w nim odpowiedzi na 100 pytań zadawanych przez młodzież za pośrednictwem Internetu.
Pomiędzy grupą dzieci nie sprawiających większych trudności a dziećmi z ADHD funkcjonuje grupa określana mianem dzieci nadpobudliwych. Zalecenia do pracy z takimi dziećmi mogą wydawać się niejasne, bo skoro dziecko nie ma ADHD - to problem jest, czy go nie ma? Czy takie dziecko powinno traktować się inaczej?
Książka jest próbą odpowiedzi na to pytanie. Rozwiązania i metody zawarte w publikacji przeznaczone są dla rodziców i dzieci czekających na zakończenie procesu diagnostycznego, ale także tych, które są po prostu nadpobudliwe - może bardziej niż inne dzieci w tym samym wieku, choć ich objawy nie są na tyle nasilone, aby móc jednoznacznie stwierdzić, że mają ADHD.
W poradniku przedstawione są propozycje rozwiązań różnych codziennych problemów, nad którymi pracują rodzice dzieci nadpobudliwych i z którymi spotkają się nauczyciele w szkole. Wszystkie sugestie Autorek zostały przećwiczone w życiu codziennym.
Jest to trzecie wydanie poradnika przedstawiającego w tak całościowy sposób problematykę funkcjonowania w rodzinie dzieci z różnymi niepełnosprawnościami. W części ogólnej skoncentrowano się na najważniejszych problemach, jakie napotykająrodzice od urodzenia dziecka do jego pełnoletności. W części szczegółowej omówiono sytuacje związane z różnymi rodzajami niepełnosprawności.
Wartości w dużej mierze kształtują człowieka, a w rezultacie charakteryzują jego tożsamość, stanowią jej fundament i punkt odniesienia. W czasie zajęć proponowanych w tej książce młodzi ludzie:- będą mogli na serio odpowiedzieć na pytania o to, co jest w życiu najważniejsze, czym jest prawda i co oznacza bycie człowiekiem,- w konkretnych sytuacjach, podczas ćwiczeń i dyskusji dowiedzą się, co w praktyce oznaczają wartości, jakie postawy się za nimi kryją i jakie działania wynikają z tych postaw, - zrozumieją, że wartości stanowią fundament społeczeństwa, chroniący także ich samych i uświadomią sobie, dlaczego tak niebezpieczne jest podważanie sensu ich istnienia oraz wynikających z nich norm postępowania,- będą mieli szansę zmierzyć się z dylematami moralnymi, nurtującymi współczesne społeczeństwa i spróbować znaleźć odpowiedzi na pytania: co to jest życie, co to znaczy zabić, czym jest zbrodnia i czy człowiek ma prawo odebrać życie drugiemu człowiekowi,- nauczą się, jak z empatią i szacunkiem traktować osoby wyznające odmienne wartości, pozostając jednocześnie przy własnych przekonaniach na temat tego, co jest dobre, a co złe.
Tytuł sugeruje, że życie w szkole jest szkołą przetrwania. Dlaczego tak jest? W każdym społeczeństwie znajdzie się grupa fanatyków, którzy kochają cudze dzieci, uwielbiają opiekować się nimi, zabawiać je i nauczać. Są to tak zwani nauczyciele z powołania – pisze we wstępie do książki profesor Janusz Gęsicki. Nie do nich jednak adresowana jest ta książka. Jest ona bowiem pomyślana jako wsparcie dla tej zdecydowanej większości, która na skutek różnorodnych zbiegów okoliczności, często wbrew własnej woli, trafiła do zawodu nauczycielskiego. Wiele z tych osób jest sfrustrowanych i zagubionych. Mają poczucie, że przegrały życie i nic ciekawego ich już nie spotka poza użeraniem się z dzieciakami. - Głowa do góry! - radzi profesor. - Ta książka przywróci wam wiarę w sens tego, co robicie, a właściwie zmuszeni jesteście robić.
To praktyczny poradnik, oparty na przykładach z życia wziętych, pokazujący, jak postępować w różnych sytuacjach, jakie mogą wystąpić w szkole, u kogo szukać pomocy oraz czego unikać.
Ta książka powinna zostać wręczona każdemu nauczycielowi, zanim pierwszy raz wejdzie do klasy. Byłoby zaś wręcz idealnie, gdyby została zarekomendowana jako podręcznik dla tych, którzy dopiero na nauczycieli się kształcą. Zawiera jednak również praktyczne porady, które z korzyścią dla siebie może zastosować także "stary wyjadacz".
Problemem wielu szkół jest agresja uczniów wobec swoich rówieśników, wobec nauczycieli czy nawet wobec siebie samych. Oferujemy Państwu publikację, która jest nie tylko scenariuszem lekcji, lecz także przewodnikiem instruktażowym, pozwalającym przeprowadzić zajęcia, dzięki którym młodzi ludzie nauczą się, jak bezpiecznie rozładować emocjonalne napięcie. Autorka podpowiada, jak przekonać uczniów, że agresja szkodzi przede wszystkim im samym i nakłonić do jej przeciwdziałania. Publikacja zawiera opisy prostych technik pozwalających opanować emocje, w praktyczny sposób pokazuje, jak reagować na agresję czy zaczepki ze strony innych.
Ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich. Komentarz prezentuje założenia teoretyczne przyjętego modelu postępowania – także kwestie sporne – oraz praktyczne aspekty stosowania ustawy. Przedmiotem analizy jest przede wszystkim obowiązujący stan prawny, jak również zagadnienia związane z postulatami jego zmiany. Autorzy nawiązują do polskiej tradycji budowania rozwiązań systemowych w kwestii traktowania nieletnich, w tym do pierwszego polskiego projektu ustawy o sądach dla nieletnich z 1921 r. oraz do pierwszych polskich rozwiązań prawnych obowiązujących przez wiele lat, tj. do przepisów Kodeksu karnego z 1932 r.
W wydaniu trzecim uwzględniono zmiany w szczególności w przepisach wykonawczych oraz w stanie literatury i orzecznictwa. Wskazano na główne kierunki zmian ustawy w projektach z 2007 r. i 2010 r. Ostatni projekt zmian zmierza do istotnej modyfikacji modelu postępowania w sprawach nieletnich, co budzi jednak wątpliwości.
Książka jest przeznaczona zarówno dla przedstawicieli praktyki: sędziów rodzinnych, prokuratorów, kuratorów, Policji, pracowników placówek, w których przebywają nieletni, jak i dla osób studiujących prawo i inne kierunki wiedzy związane z traktowaniem nieletnich osób pragnących pogłębić wiedzę na temat przedstawionych w niej zagadnień, w tym rodziców i opiekunów.
Stan prawny na 1 marca 2011 roku.
Prof. dr hab. Tadeusz Bojarski jest kierownikiem Katedry Prawa Karnego i Kryminologii UMCS.
Prof. dr hab. Edward Skrętowicz jest kierownikiem Katedry Postępowania Karnego UMCS.
Dominika Łęcka podejmuje się interesującej i nowej problematyki w rozważaniach pedagogicznych i socjologicznych. Na potrzeby teorii konstruuje model postawy części współczesnej młodzieży (nazwanej przez autorkę 3x), która opiera się na trzech zasadach: nie piję, nie palę, nie zażywam narkotyków.
Autorka dokonuje wyraźnego rozróżnienia postawy 3x od zjawiska abstynencji. Książka jest tym samym bardzo dobrym uporządkowaniem terminologii i podejść wobec abstynencji jako faktu społecznego i przejawu oddziaływania warunków zewnętrznych na określone wybory i decyzje.
Celem książki jest przedstawienie świata indywidualnych przeżyć młodzieży z postawą 3X i jej relacji z otoczeniem społecznym opartych na konfrontacji, kompromisie i konsensusie. Przyjrzymy się także samemu otoczeniu tej postawy i zjawiskom, które uaktywniają się w różnych relacjach. Jak młodzież postrzega abstynencję? Jaki ma stosunek do osób posiadających taki styl życia? Czy zawsze jest to niechęć? W jaki sposób przeżywają spotkanie z abstynentem? W jaki sposób naciskają na zmianę postawy i jak osoba z postawą 3X próbuje się temu sprzeciwić? Na czym polega rola dublera w opisywanym świecie? Odpowiedzi na te pytania i inne problemy czytelnik znajdzie w prezentowanej książce.
Książka ?Postawa 3X wśród młodzieży ? coś więcej niż abstynencja. Studium psychokulturowe? jest wynikiem obserwacji zachowań abstynenckich wśród młodzieży. Nie chodzi jednak o abstynencję wynikającą z wcześniejszych doświadczeń z używkami, terapii uzależnień, wartości religijnych, czy przynależności do Związku Harcerstwa Polskiego ale abstynencji rozumianej jako dobrowolny wybór, wartość, styl życia młodego człowieka poszukującego swojej tożsamości ? nazwanej właśnie postawą 3X. Zjawisko to będące wynikiem buntu i kryzysu tożsamości jest zjawiskiem naturalnym, angażującym jednak wartość która, jak się okazuje, nie jest akceptowana przez otoczenie rówieśników, ale też samych dorosłych. Jako niezrozumiałe ?umartwianie się? , czy dobrowolna rezygnacja z przyjemności w wymiarze jednostkowym, jest postrzegana, przede wszystkim, jako sprzeciw wobec wartości kulturowych i norm panujących w tych środowiskach. Wynikiem takiego nastawienia są liczne konfrontacje, którym osoba z opisywaną postawą stara się sprzeciwić.
Pomimo istnienia cichych zwolenników jej sposobu życia, którzy z różnych powodów nie uzewnętrzniają swojej akceptacji, zmuszona jest do angażowania licznych zasobów indywidualnych, aby znaleźć swoje miejsce w otaczającym świecie.
W dobie prowadzenia licznych oddziaływań profilaktycznych w środowisku młodzieży, wyników badań wskazujących na coraz młodszy wiek inicjacji alkoholowej i narkotykowej oraz zwiększającej się liczbie osób szukających pomocy w związku z rozwojem uzależnienia, warto przyjrzeć się odmiennemu obrazowi nastolatka, który na co dzień nie jest widoczny na tle sprawiających kłopoty rówieśników.
Książka skierowana jest do specjalistów ? teoretyków zajmujących się problematyką młodzieży, zwłaszcza jej zachowań zdrowotnych. Znajdzie zastosowanie także wśród osób w praktyce realizujących idee profilaktyki, pracujących z młodzieżą oraz wśród adeptów, którzy w przyszłości chcieliby poświecić swoją pracę zawodową tej właśnie grupie.
Odpowiedzialni rodzice ? tytuł wieloznaczny, bo i pojęcie odpowiedzialności ma wiele znaczeń. Czy w niniejszej książce jest mowa o rodzicach, którzy we właściwy sposób troszczą się o swoje dzieci i zabiegają o ich dobrą przyszłość? Czytelników może interesować, jak z punktu widzenia psychologii lub choćby tylko autorki ? psychologa ? powinno się rozwiązywać współczesne dylematy wychowawcze z najlepszym skutkiem dla rozwoju dzieci i dobra rodziny. A może w książce chodzi o przedstawienie rodziców, którzy krzywdzą swe dzieci i odpowiadają za zaniechanie ich edukacji, wypaczenie charakteru, niedawanie ?dość dobrej? miłości? Taki temat może być ważny dla Czytelników, którzy zmagają się z poczuciem winy wobec swoich dzieci i szukają w literaturze oraz w kontaktach z innymi odpowiedzi na pytanie, co złego zrobili, jak to się stało, że ich dzieci się znerwicowały, wykoleiły, rozchorowały. Co mogą teraz uczynić, żeby poprawić sytuację, wynagrodzić krzywdę, wyrównać drogę rozwoju, odbudować więzi w rodzinie? A może wcale nie są winni i lektura pomoże im odkryć prawdziwe źródło niepowodzeń. Uwolnieni od poczucia bycia złymi rodzicami wejdą z dziećmi w inne, zdrowsze relacje.
Kwestia winy rodziców może też dotyczyć ludzi dorosłych, którzy noszą w sobie wspomnienie bolesnego dzieciństwa. Zrozumienie mechanizmów tworzenia się takich ran może pomoc je zabliźnić, złagodzić skutki dawnej traumy, uczynić życie bardziej niezależnym od strony psychicznej.
Odpowiedzialni rodzice to także tacy, którzy poczuwają się do wyrównywania dzieciom krzywd nie przez nich zawinionych; pomagają w chorobie, wspierają w kalectwie, przeciwdziałają skutkom porzucenia i przemocy. Skąd biorą siły, jakie mają problemy, kiedy i jakiego rodzaju wsparcia potrzebują?
Odpowiedzialni ? to również ci, którzy czuwają, aby żadnemu dziecku nic złego się nie działo, odpowiadają na wyzwania społeczne i obecność Innego, chcą poprawiać warunki życia dzieci, obchodzi ich każde dziecko z osobna i przyszłość pokolenia.
W książce jest po trosze mowa o wszystkich tych postaciach rodzicielskiej odpowiedzialności. Jako psycholog kliniczny skupiłam się przede wszystkim na sytuacjach dla rodziców trudnych ? bo wtedy głownie pojawia się problem decyzji, wyboru i odpowiedzialności za drogę postępowania. Gdy wszystko w wychowaniu idzie gładko: dzieci rosną mądre, dobre i zdrowe, wówczas nikt nie pyta o zasługi, a warto, bo szczęście w rodzinie nie czyni się samo. Kwestia odpowiedzialności i winy, prawdziwej lub tylko wyimaginowanej, rodzi się przede wszystkim wtedy, kiedy zawodzą nadzieje, tworzą się konflikty, rwą rodzinne więzy, pojawiają zaburzenia, przemoc i alkohol. Wtedy włącza się psycholog ? słucha rodziny, docieka, objaśnia, pomaga zrozumieć, czasami coś doradza lub wskazuje terapię.
Materiał do książki powstał z moich osobistych doświadczeń życiowych i zawodowych: kontaktów z pacjentami oraz badań nad rozwojem dzieci i rodziną, prowadzonych od czterdziestu lat wraz ze studentami. Pomocna w interpretacjach okazała się każda forma wiedzy, zawartej w literaturze naukowej, tradycji i sztuce, bo problem odpowiedzialności i rodziny jest rozległy i stary jak ludzkość.
Ponieważ świat się zmienia i co za tym idzie przeobrażeniom ulegają także rodzina oraz przedmioty odpowiedzialności, trzeba ten temat odnawiać i analizować z wielu perspektyw.
Pomyślałam, że warto by połączyć te zagadnienia we wspólny temat rodzicielskiej odpowiedzialności. Moim celem było przedstawienie tego zagadnienia tak przystępnie i z tak rożnych stron, by włączyć do kręgu Czytelników książki nawet te osoby, które nie przeczuwały, że temat ich dotyczy i może zainteresować.
Czytelnikom będę wdzięczna za uwagi.
Autorka
Chciałoby się powiedzieć, apetyt rośnie w miarę? czytania. Na karmienie naturalne, oczywiście.
Poradnik, świetnie przygotowany merytorycznie, ma wiele atutów: Zrozumiale, ciepło, kompetentnie przekazana wiedza o karmieniu piersią przez osobę doświadczoną jako doradca i spełnioną jako mama. Mnóstwo cennych praktycznych wskazówek przydatnych mamom i całej rodzinie. Wygodny format i ciekawa szata graficzna. Wiele pozycji z załączonej literatury godnych przeczytania. Polecam!
Elżbieta Bartha
Międzynarodowy Konsultant Laktacyjny (IBCLC)
Książka wydana z wieloma zdjęciami.
Publikację można uznać za kompendium wiedzy o SOS Wioskach Dziecięcych. Oparto ją przede wszystkim na dostępnej literaturze przedmiotu, danych zaczerpniętych z internetu oraz materiałach opracowanych przez działającą w Polsce pozarządową organizację SOS Wioski Dziecięce. Praca koncentruje się na tradycyjnym funkcjonowaniu wiosek, zgodnie z obowiązującymi w nich czterema zasadami pedagogicznymi. Wspomina też o wyłaniającej się obecnie zmodernizowanej koncepcji wiosek – między innymi o programach umacniania rodziny (styczeń 2007) i polityce programowej (maj 2009).
Książka adresowana jest do studentów pedagogiki i psychologii, osób zatrudnionych w wioskach dziecięcych, pracowników rożnych placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz darczyńców i sponsorów. Ciekawa okaże się również dla czytelników zainteresowanych problemami opieki i wychowania w warunkach zbliżonych do tych, jakie istnieją w normalnych rodzinach.
Niniejsze opracowanie składa się z sześciu rozdziałów. Pierwszy poświęcony jest Hermannowi Gmeinerowi jako głównemu twórcy SOS Wiosek Dziecięcych. Omówiono w nim jego drogę życiową, ważniejsze uzdolnienia, postawy i przekonania oraz zasługujące na uwagę wydarzenia i osiągnięcia. Drugi rozdział pokazuje podstawowe założenia wiosek SOS. Opisano w nim również funkcjonowanie dyrektora i personelu pomocniczego. W rozdziale trzecim przedstawiono kryteria doboru i szkolenia matek SOS, mowa w nim także o matek tych powinnościach i uprawnieniach. W kolejnym rozdziale, czwartym, podano ogólną charakterystykę rodzin, z których wywodzą się wychowankowie wiosek. Sporo miejsca poświęcono również urazom psychicznym dzieci przyjmowanych do wiosek oraz nadpobudliwości psychoruchowej niektórych z nich. Poza tym opisano kryteria doboru i stosowaną procedurę przyjmowania dzieci do wiosek, spróbowano także odpowiedzieć na pytanie, na co mogą liczyć wychowankowie po opuszczeniu placówki. Rozdział piąty dotyczy między innymi celów, jakie przyświecają prowadzonej działalności wychowawczej w SOS Wioskach Dziecięcych. Nieco szerzej zajęto się w nim humanistycznym podejściem i preferowanymi metodami pracy wychowawczej, sygnalizując również doniosłą rolę wychowania do wartości. W rozdziale szóstym przybliżono natomiast niektóre z funkcjonujących wiosek. Oprócz przedstawienia pierwszej SOS Wioski Dziecięcej (Imst, Austria), opisano także wioski SOS w Europie i na innych kontynentach oraz cztery wioski w Polsce (w Biłgoraju, Kraśniku, Siedlcach i Karlinie). Omówiono też działalność stowarzyszenia SOS-Kinderdorf International jako najwyższego organu władzy, któremu podlegają wszystkie SOS Wioski Dziecięce. Zajęto się również działalnością krajowych stowarzyszeń, które odpowiadają za sprawne funkcjonowanie wiosek w poszczególnych państwach.
Mieczysław Łobocki
Vanessa doznała wielu krzywd od psychopatycznej matki, która karała dziewczynkę za najdrobniejsze przewinienia. Była też wykorzystywana seksualnie przez dziadka i dręczona psychicznie przez rodzinę. W wieku 8 lat odkryła, że matka ją adoptowała i wcale jej nie kocha. Być może nie przeżyłaby tego rodzinnego piekła, gdyby nie odkryła w sobie daru przewidywania przyszłości…
Są książki o badaniach nad szkolną przemocą, są też książki, które zawierają porady i niewiele odniesień do badań. Ta książka łączy jedno z drugim: praktyczny poradnik dla rodziców, z którego pełnymi garściami można czerpać wszelkie dostępne dane naukowe. Bezcenne źródło wiedzy!
Peter K. Smith, Goldsmiths College, Uniwersytet Londyński
Byłem poruszony tą książką jako ojciec, ponieważ dzięki niej lepiej zrozumiałem gniew i cierpienie rodziców, których dziecko jest uwikłane w problem przemocy szkolnej. Jako były nauczyciel dowiedziałem się z niej, że na szkolną przemoc można patrzeć z różnych punktów widzenia, w zależności od tego, gdzie znajduje się obserwator. Na mnie jako profesorze książka ta wywarła wrażenie swym poziomem teoretycznym i analityczną siłą. Jest doskonale napisana i odwołuje się zarówno do umysłu, jak i serca.
Erling Roland, Uniwersytet w Stavanger, Norwegia
Jak wspomagać rozwój umiejętności plastycznych dziecka?
Jak sztuka może ułatwiać dzieciom radzenie sobie z emocjami i wyrażanie ich?
Czego dziecko się uczy poprzez malowanie, rysowanie i rzeźbienie?
W jakim wieku dziecko powinno posiadać odpowiednie umiejętności, by prawidłowo się rozwijać?
Kiedy stosować terapię sztukami plastycznymi?
Adresatami książki są rodzice, nauczyciele plastyki, terapeuci i inne osoby odpowiedzialne za rozwój plastyczny i artystyczny dziecka. Autorka pokazuje, w jaki sposób zainteresować dziecko sztuką, nauczyć odbioru kultury wizualnej i zachęcić je do samodzielnego tworzenia. Części książki przyporządkowane są odpowiednio kolejnym etapom rozwoju młodego człowieka: wiekowi niemowlęcemu, przedszkolnemu, szkolnemu i dorastaniu. W każdym z nich poruszono tematy prawidłowości rozwojowej, aspektów edukacyjnych i zagadnień z zakresu arteterapii. Szczególną uwagę autorka poświęca sposobom, w jaki można zachęcić dzieci do przelania swoich emocji na kartki papieru poprzez rysowanie. Ciekawie ukazuje, w jaki sposób, interpretując prace plastyczne, można rozpoznać, z jakimi problemami w szkole boryka się dziecko, czy nie padło ofiarą przemocy lub wykorzystania, czy może obwinia się za wydarzenia lub wypadki, w których brało udział. Ta książka to źródło ciekawych inspiracji na pracę z dzieckiem, która rozwija jego umiejętności artystyczne.
Celem książki jest zaprezentowanie zagrożeń ze strony komputera i Internetu dla dzieci i młodzieży. Ten wspaniały wynalazek techniczny to bezsprzecznie pozytywne źródło informacji i pożytecznej rozrywki. Daje ogromne możliwości użytkowania i rozwoju dzieci i młodzieży, pomocy w nauce, w pracy, ale niesie również zagrożenia (stresy, choroby i przeżycia traumatyczne).
Propozycja dla mamy i taty, którzy chcieliby uwiecznić pierwsze uśmiechy, pierwsze ząbki i pierwsze kroki swojego maleństwa nie tylko na zdjęciach czy nagraniach DVD.
W książce podjęto próbę analizy różnicującej autyzm od innych głębokich zaburzeń w rozwoju w ujęciu diagnostyczno - terapeutycznym (ze szczególnym uwzględnieniem etiologii autyzmu). Punktem wyjścia stał się problem komunikacji oraz nabywania przez dzieci z głębokimi deficytami w rozwoju kompetencji społecznych.
Autor dokonał analizy różnicującej autyzmu od zespołów zaliczanych do grupy PDD (Progressive Developmental Disorders): Landau-Kleffnera, Prader-Williego, Retta, Williamsa, Łamliwego Chromosomu X, Angelmana, Aspergera. Każdy rozdział jest poświęcony jednemu z zespołów w układzie: ogólny opis, diagnoza, przebieg rozwoju dziecka w zespołem, prowadzone terapie (z podziałem na: farmakologiczną, logopedyczną, pedagogiczną, modyfikację zachowań i rodzinną). Dołączono także tabelaryczne zestawienia pomocne we wczesnym różnicowaniu zespołów od autyzmu.
Publikacja jest adresowana do pracowników naukowych, jak również praktyków i rodziców zajmujących się diagnostyką oraz wspomaganiem rozwoju dzieci z autyzmem i zespołami zaliczanymi do PDD.
Książka ?Jak być sobą. Opowieść o Asertku? jest niezwykłą ?bajką?, która w pełny wdzięku sposób tłumaczy niezrozumiały świat, pomaga poszukiwać swojego miejsca wśród ludzi, umożliwia rozumienie własnych i cudzych motywów postępowania, twórczo rozwija, skłania do poszukiwania skuteczniejszych sposobów radzenia sobie z trudnościami. Jest napisana językiem nastolatków, mówi o ich problemach, o tym okresie w życiu, w którym dokonuje się wielu intensywnych prób, eksperymentów, sprawdzania swoich sił?
Z Asertkiem można się łatwo utożsamić, razem z nim poszukiwać, popełniać błędy, sprawdzać kolejne role i maski, odkrywać, próbować, aż do szczęśliwego zakończenia. To ?równy gość?, bierze sprawy we własne ręce, jest aktywny, nie czeka na cud, nie szuka ucieczki w ?odmienne stany świadomości?. Porusza się we współczesnym świecie. Teatr Bardziej Prawdziwy może być zarówno szkołą, jak i pierwszą pracą. Asertek spotyka się tam z różnymi trudnościami. Nie są to smoki czy demony, jak w klasycznych baśniach, lecz rywalizacja, walka o władzę, samotność, własne ograniczenia czy błędy. Sytuacje, w których trzeba dokonać wyboru. Asertek nie udziela porad, nie poucza. Dzieli się własnym doświadczeniem, inspiruje, dostarcza wiedzy na temat skrajnych postaw, bada reakcje otoczenia, zachęca do własnych poszukiwań. Każdy może wziąć z tej pięknej bajki to, czego najbardziej potrzebuje.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
