Auē (j. maori, verb.); krzyczeć, zawodzić, wyć; dźwięk wyrażający cierpienie, wezwanie do tego, żeby nie zostawiać nikogo samego w jego krzyku Szczęśliwe dzieciństwo Āramy przerwała rodzinna tragedia. Chłopiec trafia na farmę wujostwa, gdzie musi nauczyć się milczeć, żeby przetrwać w świecie brutalnych dorosłych. W cierpieniu nieustannie przykleja plastry na swoje ciało, ale bolących miejsc wciąż przybywa. Taukiri, jego starszy brat, właśnie odjechał z gitarą przywiązaną do dachu auta i przy dźwiękach głośnej muzyki. Czy uda mu się zagłuszyć wstyd i odgłos oceanu, który kocha i którego nienawidzi? W tej surowej rzeczywistości ból ma swój własny język. Auē rozbrzmiewa w gangsterskich slumsach, słychać go w płaczu za ścianą i w cichej tęsknocie za utraconą niewinnością. Auē to poruszający, rozpisany na głosy debiut Becky Manawatu, szorstki i czuły zarazem, w którym troska okazuje się silniejsza niż rozpacz przekazywana z pokolenia na pokolenie. Haere mai. Auē to okrzyk z głębi piersi, jak wołanie ptaka tūī, jak zew bólu, ale i pragnienie wolności. Czy można się wyzwolić, jeśli zło sprzed pokolenia nieustannie podąża naszym śladem? Bracia Taukiri i Ārama będą musieli sami się o tym przekonać, a ucieczka przed cieniami przeszłości będzie trudna i naznaczona cierpieniem. Auē Becky Manawatu to powieść uniwersalna i jednocześnie bardzo lokalna, bo czerpiąca z języka i tradycji maoryskich, wyjątkowa. Jest w niej bardzo wiele jasności i bardzo wiele ciemności w doskonale dobranych proporcjach. Przed lekturą trzeba tylko wzorem Āramy przygotować wiele plastrów. Bardzo nam będą potrzebne. Radek Rak Oto historia z drugiego końca świata – a jednak bliższa, niż moglibyśmy się spodziewać. Manawatu pisze o przemocy w społeczności naznaczonej historią kolonizacji, a równocześnie tworzy uniwersalną przypowieść o naturze człowieka i o złu, które dewastuje ludzkie życie. Ta książka to szloch za utraconym rajem, hymn na cześć czułości i wołanie o dostrzeżenie dzieci – ich roli i miejsca w otaczającej nas rzeczywistości. Auē przybywa z Nowej Zelandii, ale wydarza się wszędzie. Michał Nogaś, Program 3 Polskiego Radia Auē mówi do nas mocnym głosem, który wżera się w skórę niczym kwas. Tara June Winch, jurorka Jann Medlicott Acorn Prize for Fiction 2020 oraz autorka powieści Plon Becky Manawatu (Ngāi Tahu, Ngāti Māmoe, Waitaha) jest pisarką i dziennikarką pochodzącą z zachodniego wybrzeża Aotearoi (Nowej Zelandii). Wraz z rodziną spędziła kilka lat w Niemczech i we Włoszech, a obecnie mieszka w Christchurch. Jej debiutancka powieść Auē zdobyła najważniejsze nowozelandzkie nagrody literackie, w tym Jann Medlicott Acorn Prize for Fiction, i stała się jednym z największych bestsellerów w historii kraju. Znalazła się także na długiej liście nominowanych do Dublin Literary Award. Kataraina, kontynuacja Auē, ukaże się nakładem wydawnictwa Bo.wiem.
„W poniedziałek się zmienimy. Będziemy szczuplejsze i grzeczniejsze. Przestaniemy wątpić, tracić czas i się smucić. Dostosujemy się do wszystkich norm naraz – tych narzuconych i tych, które same sobie wymyśliłyśmy. A wtedy nas pokochają”. Ten wewnętrzny głos towarzyszy bohaterce od dzieciństwa. Dziewczyna dorasta w muzułmańskiej dzielnicy Barcelony, pod czujnym okiem ojca i sąsiadów, którzy pilnują, by nie zeszła z „właściwej” drogi. Wolności szuka w powieściach – to one stają się ucieczką w sferę niebezpiecznych pragnień, cielesności i pożądania. Starając się okiełznać ciało i stłumić to, co zakazane, obsesyjnie planuje diety i układa kolejne listy zadań. Wszystko się zmienia, gdy spotyka młodą kobietę – odważną, niepokorną, niezależną. Próbując uwolnić się spod opresyjnej kontroli otoczenia, obydwie wpadają w objęcia rzeczywistości, która wprawdzie obiecuje wyzwolenie, ale też wyznacza im nowy zestaw reguł. W poniedziałek nas pokochają to poruszający, intymny list do najbliższej osoby. Najat El Hachmi opowiada o przyjaźni, która ocala, i o tym, że prawo do bycia sobą zawsze ma swoją cenę. To jest historia o konflikcie kultur wpisanym w ciało – ciało córki berberyjskich migrantów, które jednocześnie ma być posłuszne rodzinie, atrakcyjne dla świata i nieustannie poddawane kontroli. Najat El Hachmi opisuje doświadczenie całego pokolenia kobiet, dla których wolność nigdy nie była stanem, lecz codzienną praktyką przekraczania granic, poszukiwania wolności między buntem a podporządkowaniem, między zabiegami kosmetycznymi a praktykami religijnymi, w małżeństwach, pracy, relacjach z innymi kobietami. Mądra, bezkompromisowa i niezwykle przenikliwa powieść. Paulina Małochleb, Książki na ostro Najat El Hachmi splata ze sobą historie trzech kobiet, które próbują odnaleźć wolność w patriarchalnym klinczu między rygorem tradycji a kapitalistycznym światem Zachodu. Rzadko zdarza się książka o rzeczach ważnych i potrzebnych, napisana tak wciągająco, że mimo różnicy kultur możemy w niej odnaleźć tak wiele z nas samych. Joanna Lech, poetka i pisarka Najat El Hachmi urodziła się w Maroku. W 1987 roku przeniosła się z rodziną do Hiszpanii. Studiowała filologię arabską na Uniwersytecie Barcelońskim, pracowała jako mediatorka kulturalna i tłumaczka. Laureatka wielu nagród literackich. Jej debiut to autobiograficzna Jo també sóc catalana (2004). Powieść Ostatni patriarcha (2008) zdobyła Nagrodę Ramona Llulla i przetłumaczono ją na kilkanaście języków. Za hiszpańską wersję powieści W poniedziałek nas pokochają (2021) Najat El Hachmi została nagrodzona Premio Nadal
„Byłyśmy za młode i nie umiałyśmy jeszcze dowiadywać się rzeczy, których nie wiedziałyśmy, zbyt przerażone. Wiedziałyśmy tylko tyle, ile wiedziałyśmy” Dla obcych Doncaster to tylko puenta słabego żartu albo stacja przesiadkowa w drodze do Londynu. Dla nich Donny to cały świat. Rach, Kel i Shaz dzielą ze sobą wszystko: od przemycania wódki do szkoły w butelkach po wodzie, przez wślizgiwanie się na gigantycznych obcasach do nocnych klubów, aż po wspólne, pełne lęku wizyty w poradni planowania rodziny. Ramię w ramię wkraczają w dorosłość – w rzeczywistość, która narzuca im z góry określone role i osądza, zanim same zdążą poznać siebie. Kiedy ich drogi zaczynają się rozchodzić, to, co przemilczane, wystawia ich więź na próbę. My, kruche kawałki mięsa to wielogłosowa powieść o dziewczyństwie – tym rozedrganym i dzikim czasie, gdy wszystko czuje się mocniej. Colwill Brown pisze o ciele jako terenie walki oraz o tym, jak miejsce, w którym się urodziłaś, decyduje, kim możesz się stać. I o przyjaźni, która bywa równie ważna jak miłość, i równie trudna. Bezkompromisowy debiut, który znalazł się w finałach nagród The Goldsmiths Prize oraz Dylan Thomas Prize. W tłumaczeniu Kai Gucio. Tanie piwo, zapach deszczu na betonie i dorastanie – trzy nastolatki w robotniczym mieście uczą się kochać, kłamać i milczeć. Po latach jedna z nich przerywa ciszę i wszystko się zmienia. Colwill Brown napisała powieść, która jest wielką pochwałą dziewczyńskiej lojalności i aktem oskarżenia wobec świata, który tę lojalność bezwzględnie chce wykorzystać. Przeczytaj i pożycz swojej najlepszej przyjaciółce. Anna Dziewit-Meller Bohaterki tej książki mają jedenaście lat, gdy zdają sobie sprawę, że ciała dziewczynek już im nie pasują. Ale jak w takim razie się oddziewczynić, jak doszusować do oczekiwań lub – – odwrotnie – jak pójść na grandę? Brown robi dla Doncasteru to, co dla Neapolu zrobiła Ferrante: na moment przenosi tam centrum świata. Weronika Murek Autorka z niezwykłą biegłością opisuje niedostrzegalną z zewnątrz złożoność doświadczeń trzech nastolatek z robotniczego Doncasteru w północnej Anglii. Pokazuje, jak różnice klasowe determinują przyszłość przyjaciółek, pozornie tylko mających na starcie równe szanse, i jak nienazwana, bezkarna przemoc niszczy każdy poziom relacji. Olga Wróbel Colwill Brown jest laureatką nagrody BBC National Short Story Award 2025. Jej powieść My, kruche kawałki mięsa została uznana za jedną z najlepszych książek 2025 roku przez „The Guardian”, „The Irish Times”, „The Irish Independent” i „The London Magazine”. Znalazła się także w finałach nagród Goldsmiths Prize, Dylan Thomas Prize i Center for Fiction First Novel Prize oraz na długiej liście Gordon Burn Prize i PEN/Hemingway Award. Brown, jako dumna dziewczyna z Donny, podkreśla, że grała na gitarze basowej w (prawie) każdym klubie rockowym na trasie koncertowej toilet circuit w South Yorkshire.
Ekstremizm zaczyna się w głowie Każdego dnia ludzki mózg wykonuje złożoną pracę – składa rozproszone bodźce w spójny obraz rzeczywistości. Ideologie oferują w tym procesie drogę na skróty: dostarczają prostych odpowiedzi i wzorów do naśladowania, dają poczucie wspólnej tożsamości. Jakim kosztem to się jednak odbywa? Leor Zmigrod, neuronaukowczyni i psycholożka, sprawdza, jak głęboko w architekturę ludzkiego mózgu mogą wniknąć systemy ideologiczne. Analizuje, co sprawia, że jedni bez oporu wpadają w sidła radykalizmu, podczas gdy inni mają odwagę kwestionować narzucane narracje. Badania pokazują, że skłonność do dogmatyzmu ma także podłoże neurobiologiczne. Wprawdzie nasza osobowość wyłania się z predyspozycji genetycznych i doświadczeń życiowych, lecz do sztywnego myślenia może nas skłaniać chociażby dystrybucja dopaminy w mózgu. W dobie polaryzacji społecznej książka Zmigrod wydaje się szczególnie ważna, gdyż pokazuje, jak zachować otwartość umysłu w obliczu skrajnych ideologii. To wezwanie do porzucenia czarnobiałego myślenia i do krytycznej rewizji naszych najgłębszych przekonań. Paląco aktualne spojrzenie na współczesną polaryzację. Od genów, przez architekturę mózgu, po nauki społeczne – autorka pokazuje, jak złożone i wielowymiarowe są mechanizmy decydujące o podatności naszego umysłu na dogmaty. dr hab. Michał Bola, prof. UJ, badacz w Centrum Badań Mózgu UJ, twórca profilu nauka.nie.boli Dlaczego jedni cenią wolność i niezależność, a inni szukają oparcia w autorytecie? Leor Zmigrod pokazuje, jak poziom dopaminy, funkcjonowanie mózgu i inne biologiczne uwarunkowania współkształtują nasze przekonania polityczne. To nowatorskie i interdyscyplinarne spojrzenie na źródła ideologii. Kasper Kalinowski, dziennikarz naukowy „Gazety Wyborczej”, autor tekstów w „Tygodniku Powszechnym” i „Polityce” Pełna odkrywczych spostrzeżeń książka pokazuje, że ekstremizm ideologiczny to nie tylko problem, z którym trzeba się zmierzyć, lecz także warta wyjaśnienia naukowa zagadka. Steven Pinker, profesor psychologii, autor książek Nowe oświecenie i Jak działa umysł Leor Zmigrod łączy swoje przełomowe badania z barwną narracją. Ta książka to prawdziwa kopalnia przenikliwych diagnoz: od epigenetyki ekstremizmu, przez wpływ stresu na sztywność poznawczą, po rolę stylów wychowawczych w kształtowaniu postaw autorytarnych. Julia Ebner, autorka książki Coraz ciemniej. Ekstremiści w sieci Leor Zmigrod jest nagradzaną naukowczynią i pionierką w dziedzinie „neuronauki politycznej”. Doktorat z psychologii eksperymentalnej uzyskała na University of Cambridge, prowadziła również badania na Uniwersytecie Stanforda, Uniwersytecie Harvarda, w Institut d’études avancées de Paris oraz w Wissenschaftskolleg zu Berlin. Zdobyła liczne nagrody, w tym Women of the Future Science Award i nagrodę Roberta J. Glushki, a magazyn „Forbes” umieścił ją na prestiżowej liście „Forbes 30 Under 30” w dziedzinie nauki. Była zaangażowana w prace komitetów doradczych dla Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz rządów Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych w zakresie strategii przeciwdziałania ekstremizmowi.
Nowy Świat, stare demony W 1651 roku, czterdzieści lat przed wydarzeniami w Salem, w niewielkiej osadzie Springfield dzieje się coś niepokojącego. Dzieci chorują i umierają, bydło pada bez przyczyny, a mieszkańców nawiedzają osobliwe wizje i sny. W dusznej atmosferze zamkniętej społeczności pojawiają się plotki o czarownicach i heretykach. Podejrzenie pada na Hugh Parsonsa i jego żonę Mary, parę uwikłaną w sąsiedzkie waśnie. Aresztowanie kobiety uruchamia lawinę zdarzeń, która ostatecznie pogrąża osadę w zbiorowej histerii. Malcolm Gaskill, opierając się na unikatowych XVII-wiecznych zapisach i protokołach sądowych, rekonstruuje historię jednego z pierwszych polowań na czarownice w Nowym Świecie. Opisuje codzienność purytańskich kolonistów, ludzi żyjących w nieustannym lęku przed boską karą, rdzennymi mieszkańcami i surową naturą, gdzie wiara w magię i klątwy była czymś oczywistym. Osobiste tragedie splatają się tu z napięciami społecznymi i religijnymi ówczesnej Nowej Anglii. Czarownice ze Springfield to wielowarstwowa, uniwersalna opowieść o ludzkiej naturze, przejmujące studium strachu i przesądów niszczących wspólnotę, w której to najsłabsi stają się kozłami ofiarnymi. Czarownice ze Springfield zostały uznane za książkę roku przez magazyny „Times”, „Sunday Times” i BBC History oraz zdobyły nominację do Wolfson History Prize. Ciężka praca, żarliwa modlitwa, mimo to same nieszczęścia. Nie spełniają się nadzieje na nowe dostatnie życie w Nowym Świecie. Ktoś musi być temu winien. Kto? Dowiesz się z tej znakomitej książki. prof. Jacek Wijaczka, autor książki Czarownicom żyć nie dopuścisz. Procesy o czary w Polsce w XVII–XVIII wieku Gaskill dowodzi, że „piekło to inni”, jak pisał Sartre, a jednocześnie kreśli porywające studium zła i zbiorowej psychozy. Tomasz Targański, tygodnik „Polityka” Wciągająca mikrohistoria, znakomicie osadzona w szerszym kontekście społeczno-kulturowym czarownictwa. Autor sięga do pomijanych dotąd źródeł, dając nam do rąk mistrzowsko napisaną książkę okraszoną wieloma błyskotliwymi spostrzeżeniami. Jury Wolfson History Prize Geniusz książki Gaskilla polega na zebraniu rozproszonych informacji i stworzeniu spójnego obrazu życia codziennego w Nowej Anglii. Autor opowiada tragiczną historię z naukową precyzją, lecz również ogromną empatią i współczuciem. To prawdziwie poruszające studium, które oferuje wgląd w ludzką naturę i mrozi krew w żyłach, gdy uświadamia nam moc przesądów. "The Guardian” Niezależnie od tego, czy sięgniesz po Czarownice ze Springfield w poszukiwaniu zdumiewającego obrazu minionej epoki, czy historii polowań na czarownice, roztoczy ona przed tobą mroczną analogię do współczesnych, niespokojnych czasów. To jedna z tych rzadkich książek historycznych, które pozostają w pamięci na długo. „Sunday Times” Malcolm Gaskill – pisarz, historyk, były wykładowca Uniwersytetu Cambridge, emerytowany profesor Uniwersytetu Wschodniej Anglii. Bada społeczną i kulturową historię Wielkiej Brytanii i Ameryki, a zwłaszcza kwestie przestępczości i procesów o czary. Jest autorem kilku książek o tematyce historycznej, publikuje także w „London Review of Books”. Wraz z rodziną mieszka w Cambridge.
Tysiąc lat nieświętego przymierza polityki i religii w RosjiMiędzy wiarą a władzą. Historia wzajemnych zależnościWspółczesna agresywna polityka Kremla i wojna w Ukrainie nie są dziełem przypadku ani skutkiem decyzji jednego dyktatora. Chcąc zrozumieć Putina, trzeba odwołać się do wielowiekowej współzależności między ołtarzem i państwem, sięgnąć do idei Trzeciego Rzymu oraz źródeł przekonania o szczególnej, moralnej misji Rosji wobec Zachodu.Lucy Ash, korespondentka BBC, śledzi, jak od czasów pogańskich i średniowiecza, przez krwawy despotyzm Iwana Groźnego oraz brutalne reformy Piotra Wielkiego, sowiecką wojnę z Bogiem i dekady ateistycznej indoktrynacji, aż po rządy Władimira Putina i patriarchy Cyryla przedstawiały się burzliwe relacje między Cerkwią i władzą. Analizę mechanizmów politycznych uzupełniają osobiste wspomnienia autorki oraz głosy dysydentów i duchownych sprzeciwiających się nadużyciom rządzących.Batem i krzyżem to przejmujący reportaż, który dowodzi, że bez znajomości historii nie sposób pojąć dzisiejszej Rosji.Opowieść Lucy Ash to boleśnie krytyczne odbicie dzisiejszych wydarzeń w Rosji. Napisana z reporterską swadą i znakomicie skonstruowana książka jest lekturą obowiązkową dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć motywacje Putina dotyczące jego wojny w Ukrainie.Marina LitwinienkoDzięki tej hipnotyzującej książce dowiemy się, jak Rosyjski Kościół Prawosławny stał się kluczową siłą w wojnie egzystencjalnej Putina przeciwko Ukrainie. Łączy ona osobiste doświadczenia autorki - począwszy od jej pierwszych wizyt w ZSRR w latach 70. - z analizą zawiłej rosyjskiej historii religijnej.Andrey Kurkov, autor książki Death and the PenguinLucy Ash jest wielokrotnie nagradzaną autorką dokumentów radiowych i telewizyjnych. Ekspertka ds. Rosji i krajów postsowieckich, po raz pierwszy została wysłana do Moskwy przez BBC w 1990 roku i od tamtej pory relacjonuje społeczne, polityczne i kulturalne kwestie tego regionu. Batem i krzyżem to jej pierwsza książka.
Studium japońskiej narracji wizualnej Manga jest w Japonii wszechobecna. Można ją znaleźć w sklepach samoobsługowych, u fryzjera, w pralniach publicznych, a nawet w codziennej prasie czy na ulicznych plakatach. Jakie były jej początki, jak się zmieniała i dlaczego stała się ważnym elementem globalnej popkultury? Autorzy przedstawiają historię rozwoju japońskiego komiksu od najwcześniejszych form, przez manga boom w latach dziewięćdziesiątych, aż po czasy współczesne. Prezentują specyficzne cechy narracyjne i stylistyczne mangi, różnorodność gatunków oraz grup odbiorców. W książce znajdziemy analizę jej społeczno-kulturowych aspektów: gender bending, seksualności czy kontrowersji związanych z cenzurą. Omówiona została twórczość takich mistrzów, jak Hagio Moto, Ōtomo Katsuhiro i Tezuka Osamu, oraz tytuły, które znają niemal wszyscy: Czarodziejka z Księżyca, Naruto czy Doraemon. Manga. Przewodnik to nowatorskie opracowanie przeznaczone zarówno dla osób stawiających pierwsze kroki w świecie japońskiego komiksu, jak i dla doświadczonych badaczy oraz fanów gatunku. Cóż za kompendium wiedzy o mandze! Ta książka oferuje znacznie więcej niż tylko historyczny rys i przybliżenie najważniejszych gatunków oraz pojęć. Ukazując mangę z różnych perspektyw, inspiruje i wyzwala badawczą ciekawość, a na deser podsuwa nam jeszcze mangowe tytuły do poczytania. dr Lily Adamowicz, Wydział Filozoficzny, Uniwersytet Jagielloński Japońska kultura mangi to rozległe, zróżnicowane uniwersum. Osobom niezaznajomionym z tematem trudno zdecydować, od czego i w jaki sposób zacząć jej poznawanie. Nawet wierni fani konkretnych twórców zastanawiają się, jak wyjść poza wąski ogląd i osadzić swoje zainteresowania w szerszym kontekście. Wraz ze wzrostem potrzeby nauczania i pisania o mandze, aktualny przewodnik staje się nieodzowny. Wyrazy uznania dla Shige (CJ) Suzukiego i Ronalda Stewarta za znakomitą pracę, jaką wykonali. Frederik L. Schodt, autor książki Manga! Manga! The World of Japanese Comics (1983) Zajmując się przede wszystkim zachodnią tradycją komiksową, od dawna czekałem na publikację, która nie tylko ukaże mangę w ujęciu historycznym, lecz także omówi jej wpływ społeczny oraz kulturowy – zarówno w Japonii, jak i na świecie. Suzuki i Stewart stworzyli właśnie taką pracę. Będzie ona cennym źródłem wiedzy dla badaczy komiksu, a zarazem przydatnym w dydaktyce podręcznikiem. Ian Gordon, Narodowy Uniwersytet Singapuru Przewodnik nie układa sztywnego kanonu ani nie udaje, że w jednej książce można pomieścić całe medium. Suzuki i Stewart proponują raczej mapę: wskazują najważniejsze drogi, spory, dzieła i narzędzia potrzebne do dalszej podróży. Książka jest miejscami gęsta od nazwisk i historycznych szczegółów, lecz właśnie ta skrupulatność pozwala zobaczyć, jak niewiele mówi o mandze sprowadzanie jej do wielkich oczu, dynamicznej kreski i japońskiej egzotyki. Początkujący czytelnik otrzymuje tu solidne wprowadzenie, a bardziej doświadczony – zaproszenie do ponownego przemyślenia rzeczy pozornie dobrze znanych. To przewodnik, który nie tylko pomaga wybierać kolejne lektury, lecz przede wszystkim uczy, jak uważniej je czytać. Michał Chudoliński, Esensja Shige (CJ) Suzuki, adiunkt w Katedrze Języków Nowożytnych i Komparatystyki Baruch College w City University of New York. Ronald Stewart,profesor na Uniwersytecie Daitō Bunka w Japonii, autor licznych prac poświęconych komiksowi i mandze oraz felietonów publikowanych na łamach „Yomiuri shimbun”, największego japońskiego dziennika.
Twoje ubranie ma historię, której nie znajdziesz na metce Każdego ranka stajesz przed szafą i zastanawiasz się, co na siebie włożyć. Czy wiesz, skąd pochodzi bawełna na twój T-shirt? Czyje ręce uszyły twoją sukienkę? Ile litrów wody zużyto do produkcji jednej pary dżinsów? Sofi Thanhauser przez lata szukała odpowiedzi na te pytania, podążając śladami pięciu rodzajów włókien: lnu, bawełny, jedwabiu, wełny oraz włókien sztucznych i syntetycznych. Od podszewki to wynik fascynującego reporterskiego śledztwa, które prowadzi od domowych warsztatów tkackich Nowej Anglii przez barokowy przepych dworu Ludwika XIV po współczesne obozy pracy w Xinjiangu. Thanhauser „rozczytuje” ubrania i materiały niczym teksty kultury, traktując je jak świadków historii. Tropi początki przemysłu fast fashion, który zastąpił twórcze rzemiosło. Zagląda dosłownie pod podszewkę postępu, ujawniając jego prawdziwe koszty: spadek jakości, wyzysk pracowników i dewastację środowiska. Książka uświadamia, że tkanina to nie tylko materiał, lecz splot polityki, ekologii i kultury. A ubrania, które codziennie zakładamy na siebie, stanowią najbardziej intymne archiwum ludzkości – i klucz do zrozumienia tego, kim jesteśmy. Najlepsza książka roku według „The New Yorkera". Laureatka Whiting Award 2025. Po przeczytaniu tej książki nikt nie będzie mógł powiedzieć, że zajmowanie się strojem jest tylko błahą rozrywką. To sprawa polityczna i kwestia zwyczajnego rozsądku, który cechował jeszcze nasze babcie. W czasach kiedy plastik i toksyny ultra fast fashion na potegę zanieczyszczają planetę i krzywdzą rzesze ludzi na całym świecie, Sofi Thanhauser pomaga zrozumieć historyczne źródła szybkiej mody i pokazuje drogi wyjścia z tej matni. Żeby dobrze żyć, potrzebujemy zarówno nieprzetworzonego jedzenia, jak i zdrowej, zrównoważonej mody. Najwyższa pora na zmiany – od podszewki! Karolina Sulej, pisarka, antropolożka kultury, badaczka mody Wyobraźcie sobie, że kiedyś samowystarczalność oznaczała nie tylko produkcję żywności, lecz także tkanie i szycie ubrań. Sofi Thanhauser odwiedziła te zakątki świata, gdzie wytwarza się surowce i szyje odzież dla sieciówek. Z podróży i rozmów z ludźmi utkała niezwykle interesującą i jednocześnie smutną opowieść o tym, że produkcja tanich ubrań degraduje środowisko, przyczynia się do wykorzystywania najsłabszych, niszczy jednostki i rodziny, zabiera zdrowie i godność. Katarzyna Jasiołek, autorka książek o wzornictwie i sztuce Ta wciągająca historia odsłania kulisy powstawania ubrań, które nosimy codziennie na sobie. Lektura obowiązkowa dla fanów mody. Pamiętacie scenę z Diabeł ubiera się u Prady, w której Miranda Priestly lodowatym tonem opisuje całą złożoną pracę włożoną w produkcję swetra? Dodajcie do tego porządną porcję dziennikarstwa klimatycznego, dogłębną analizę historii i przypis na temat praw pracowniczych, a w efekcie otrzymacie tę książkę. „Harper’s Bazaar” Thanhauser udaje się udowodnić, że historia tkanin była i jest naładowana politycznym znaczeniem. To zarazem ostrzeżenie, aby zwrócić pilną uwagę na łamanie praw człowieka w przemyśle tekstylnym. Ten przesiąknięty pasją i osobistą perspektywą autorki tekst splata wiele wątków – niczym cudowna tkanina. „Independent” Sofi Thanhauser, artystka i badaczka, absolwentka historii na Columbia University i kreatywnego pisania oraz studiów nad środowiskiem i zasobami naturalnymi na University of Wyoming. Jest wykładowczynią w Pratt Institute w Nowym Jorku. Jej artykuły publikowano w „Vox”, „The Guardian” i wielu innych magazynach.
Książka nominowana do Międzynarodowej Nagrody Bookera
Park Min-u, starzejący się architekt, może mówić o sukcesie. Jako jedynemu z grupy dzieciaków udaje mu się wyrwać z seulskich slumsów. Na fali transformacji Korei Południowej, dzięki determinacji i wieloletniej ciężkiej pracy ostatecznie staje się właścicielem dużej firmy realizującej prestiżowe projekty.
Pewnego dnia otrzymuje niespodziewaną wiadomość od kobiety, którą kiedyś pokochał, a potem zdradził. Pogrzebane w pamięci obrazy przyjaźni z dzieciństwa i pierwszej miłości powracają. Min-u zaczyna wspominać świat, który wymazał z pamięci. Uświadamia też sobie, że pomógł go unicestwić, przyczyniając się do bezwzględnej modernizacji Korei.
O zmierzchu to historia rozpisana na głosy ludzi, którzy nie mieli szans w starciu z bezdusznym kapitalizmem. To także głęboko humanistyczna opowieść o dzieciństwie, stracie, rozliczaniu się z samym sobą i tragicznych kosztach transformacji kraju, które ponoszą najsłabsi jego mieszkańcy.
Kenzaburo Oe – laureat literackiej Nagrody Nobla z 1994 roku – napisał o Hwang Sok-yongu, że jest najsilniejszym literackim głosem w Korei. Nie można nie ulec sile tego głosu, wypełnionego jednak wrażliwością i uważnością. Bohater O zmierzchu , analizując swoją przeszłość, ofiarowuje nam coś jeszcze: opowieść o cenie, którą płaci się za pogoń za rozwojem i „zmianą”.
Georgina Gryboś-Szczepanik, redaktorka Radia Kraków Kultura, literackakavka.pl
Wielowymiarowe „O zmierzchu” Hwang Sok-yonga to nie tylko literacki portret świata bez ubarwień, retuszowania, upiększania, pudrowania – świata zwykłych ludzi, którzy walczą o przetrwanie w piekle codzienności, uwikłanych w polityczno-gospodarcze przemiany. To także przejmująca pieśń upiorów o nieustannym gubieniu, utratach, przemijalności, zerwanych więziach, straconych złudzeniach, rozczarowaniach.
Luiza Stachura, ~Owarinai Yume~
„Powściągliwie polityczna, głęboko ludzką opowieść o domu, stracie i kosztach rozwoju kraju”.
„Kirkus Reviews”
„Wspomnienia z przeszłości, które snuje Min-u, stopniowo przeradzają się w medytację na temat osobistej odpowiedzialności i tego, co może oznaczać spełnione życie”.
„The Guardian"
„Hwang Sok-yong, gwiazda południowokoreańskiej sceny literackiej, bardzo często oddaje głos zapomnianym i wykluczonym. W swojej najnowszej książce robi to w sposób szczególnie przemyślany i poruszający. Pozorny sukces osiągnięty przez odcięcie się od przeszłości i porzucenie tych, którzy nie mieli tyle szczęścia, staje się emocjonalnie przejmującą i politycznie zaangażowaną metaforą”.
Bigissue.com
Hwang Sok-yong (ur. 1943 r.) jest najpoważniejszym południowokoreańskim kandydatem do literackiej Nagrody Nobla. Studiował filozofię na Uniwersytecie Dongguk. Aresztowany w latach 60. XX wieku z przyczyn politycznych, po uwolnieniu pracował dorywczo na budowach. Podczas wojny w Wietnamie walczył po stronie Amerykanów. Jest autorem kilkunastu powieści i opowiadań, laureatem wielu nagród literackich. W swoich utworach, czerpiąc z osobistych doświadczeń, podejmuje tematy ludzkiej samotności i wyobcowania oraz kryzysu człowieczeństwa. W Polsce ukazały się powieść Znajomy świat oraz zbiór opowiadań Chwasty .
W 2019 roku książka O zmierzchu znalazła się na długiej liście Międzynarodowej Nagrody Bookera, a w 2018 roku otrzymała francuską Nagrodę im. Émile’a Guimeta.
Nienawiść jest piekłem, które sami sobie zgotowaliśmy Bari zawdzięcza swojej ukochanej babci nie tylko imię, ale także nadprzyrodzone zdolności. Uciekając z Korei Północnej przed głodem i śmiercią, odnajduje tymczasowe schronienie w Chinach, a potem wyrusza w długą i wyniszczającą podróż przez ocean. Trafia do wielokulturowego Londynu, gdzie styka się z narastającą przemocą i wrogością wobec obcych, ale też odnajduje nadzieję. Pracując jako masażystka, Bari łagodzi fizyczne dolegliwości, a dzięki swoim niezwykłym umiejętnościom potrafi ukoić również ból duszy. Czy to koniec jej udręki? Księżniczka Bari jest współczesnym odczytaniem mitu głęboko zakorzenionego w koreańskiej tradycji. Hwang Sok-yong na nowo interpretuje losy dziewczyny wędrującej między światami żywych i umarłych w poszukiwaniu życiodajnej wody, splatając trudną rzeczywistość z elementami magicznymi. Opisując rozpacz, wojnę i terror obecne nie tylko na Półwyspie Koreańskim, ale i na całym świecie, oddaje głos osobom dotkniętym wykluczeniem. Hwang Sok-yong opowiada o odrzuceniu, wędrówce i leczeniu ran. O odrzuceniu przez patriarchalną rodzinę, w której krzywda, choć wyrządzana stale i na różne sposoby, pozostaje nieuświadomiona. O wymuszonej wędrówce będącej ucieczką przed przemocą i poszukiwaniem lepszego życia. Wreszcie o leczeniu ran zadanych dawno temu i przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Tę sztafetę bólu trzeba przerwać, jeśli chcemy uczynić nasz świat bardziej gościnnym. Grzegorz Jankowicz, filozof literatury, dyrektor programowy Festiwalu Conrada Dostrzegłam w tej historii moc pozwalającą na przezwyciężenie rozpaczy. Autor w zachwycający sposób mierzy się w niej z koreańskim językiem oraz mitologią. Gong Ji-young, autorka powieści Nasze szczęśliwe czasy Hwang Sok-yong przeniósł słynną koreańską legendę do piekła obozów pracy, handlu ludźmi i terroryzmu. W tym mrocznym świecie poprzez duchy, klątwy, pieśni zmarłych wybrzmiewa głos zapomnianych. „Libération” Tą powieścią autor kolejny raz potwierdza swoją pozycję jednego z najważniejszych pisarzy Korei Południowej. „Le Monde” Hwang Sok-yong (ur. 1943 r.) jest najpoważniejszym południowokoreańskim kandydatem do literackiej Nagrody Nobla. Studiował filozofię na Uniwersytecie Dongguk. W latach 60. XX wieku został aresztowany z przyczyn politycznych, a po uwolnieniu pracował dorywczo na budowach. Podczas wojny w Wietnamie walczył po stronie Amerykanów. Jest autorem kilkunastu powieści i opowiadań, laureatem wielu nagród literackich. W swoich utworach, czerpiąc z osobistych doświadczeń, podejmuje tematy ludzkiej samotności i wyobcowania oraz kryzysu człowieczeństwa. W Polsce ukazały się jego powieści Znajomy świat, O zmierzchu oraz zbiór opowiadań Chwasty. W 2019 roku książka O zmierzchu (2022, Bo.wiem) znalazła się na długiej liście Międzynarodowej Nagrody Bookera, a w 2018 roku otrzymała francuską Nagrodę im. Émile’a Guimeta.
Zanim zaufasz AI, poznaj jej ograniczenia Rewolucja w medycynie i niezawodne strategie biznesowe – rozwojowi sztucznej inteligencji towarzyszą liczne obietnice. Coraz częściej kluczowe decyzje banków, sądów czy instytucji pomocy społecznej oparte są na algorytmach. Czy słusznie? Autorzy – uznani eksperci w dziedzinie AI – sprawdzają, kiedy sztuczna inteligencja naprawdę działa, a kiedy jest tylko marketingowym chwytem. Predykcyjna AI ma za zadanie oszacować ryzyko recydywy czy przewidzieć wybuch pandemii, ale często okazuje się nieskuteczna i prowadzi do błędnych decyzji. Generatywna AI dostarcza pozornie atrakcyjnych treści w kilka sekund, lecz równie szybko może szerzyć dezinformację. Narzędzia moderujące wykorzystywane w mediach społecznościowych nie zawsze potrafią odróżnić realne zagrożenia od niewinnych postów. Problem nie leży wyłącznie w technologii. Polega on także na projektowaniu i wdrażaniu systemów przez firmy oraz publiczne instytucje często bez odpowiedniej kontroli społecznej. Skuteczne regulacje prawne i zrozumienie słabych punktów AI pozwolą unikać tych pułapek i racjonalnie wykorzystać jej potencjał. Czy wiesz, że: aby zwiększyć swoje szanse w procesie rekrutacji, kandydaci dopisują w CV białą czcionką nazwy prestiżowych uczelni niewidoczne dla ludzi, ale czytelne dla algorytmów? holenderskie narzędzie do wykrywania wyłudzeń zasiłków przyczyniło się do niesłusznego oskarżenia około 30 tysięcy rodzin? YouTube usunął nagrania partii szachów, bo algorytm odczytywał frazy w stylu „White is better” jako rasistowskie komentarze? W przeciwieństwie do wyznawców nieskończonej mocy AI, podsycających medialny szum wokół tej technologii, Arvind Narayanan i Sayash Kapoor nie wyolbrzymiają lęków przed sztuczną inteligencją. Trzeźwo rozprawiają się z szarlatanerią AI i z tymi, którzy chcą przekonać świat, że powinniśmy paść na kolana przed potęgą innowacji. Ta publikacja pozwala zdystansować się od strachu przed AI i nadmiernego entuzjazmu wobec niej. To pierwszy krok, by wymagać od twórców technologii rozwiązań naprawdę potrzebnych i rzeczywiście działających. Sylwia Czubkowska, autorka książki Bóg techy, współautorka podcastu TOK FM Techstorie W czasach gdy o sztucznej inteligencji mówi się niemal wyłącznie w kategoriach przełomu i nieuchronnej rewolucji, ta książka działa jak zimny prysznic. Pokazuje, że granica między realną innowacją a technologicznym kuglarstwem bywa cienka, a krytyczne myślenie jest dziś równie ważne jak kompetencje techniczne. Potrzebujemy więcej takich otrzeźwiających głosów. dr hab. Aleksandra Przegalińska, prof. ALK, prorektorka ds. innowacji i AI na ALK, Senior Research Associate, Harvard University Uczciwe spojrzenie na naturalne limity AI. Pozycja napisana przystępnym językiem przez kompetentnych naukowców, oparta na konkretnych przykładach. To lektura obowiązkowa w erze powszechnej fascynacji tymi technologiami. prof. dr hab. Piotr Jerzy Durka, durka.info ; Uniwersytet Warszawski, Wydział Fizyki Zrozumiały i praktyczny poradnik, napisany z tak potrzebną dozą sceptycyzmu, pomoże czytelnikom dostrzec największe zagrożenia przesłonięte przez całe zamieszanie wywołane przez AI. Kate Crawford, autorka książki Atlas sztucznej inteligencji. Władza, pieniądze i środowisko naturalne (Bo.wiem, 2024) Arvind Narayanan jest profesorem informatyki na Uniwersytecie Princeton oraz dyrektorem tamtejszego Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych). Nadzorował również prowadzony na tym uniwersytecie Web Transparency and Accountability Project (Program Przejrzystości i Odpowiedzialności Internetowej), badający, w jaki sposób firmy gromadzą oraz wykorzystują dane osobowe. Jako jeden z pierwszych wykazał obecność stereotypów kulturowych w uczeniu maszynowym. Narayanan jest laureatem Presidential Early Career Award for Scientists and Engineers (PECASE). Sayash Kapoor jest doktorantem Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych) Uniwersytetu Princeton, gdzie bada wpływ AI na społeczeństwo. Wcześniej zajmował się sztuczną inteligencją zarówno komercyjnie, jak i naukowo – w Facebooku, na Uniwersytecie Columbia oraz na Politechnice Federalnej w Lozannie. Jest laureatem nagrody ACM FAccT za najlepszy artykuł naukowy i zdobywcą specjalnego wyróżnienia na konferencji ACM CSCW.
„Cicho, cicho. Zrób plan podróży, sprawdź odjazdy pociągów, tylko nie myśl o niej”.
Po śmierci mamy Orla próbuje wydobyć się z rozpaczy za pomocą map, przewodników rowerowych i list zakupów, podczas gdy jej dom pogrąża się w dusznej żałobie. Nastolatka ma dość bezradności ojca, dość roli „dzielnej dziewczynki”. Udaje, że wszystko jest w porządku, ale potajemnie planuje ucieczkę z domu w desperackiej próbie odzyskania świata, który miał sens.
Na jej drodze staje nieznajomy o nadprzyrodzonych zdolnościach, podający się za Jezusa, a Orla wciąga go w szaleńczy rajd przez północną Anglię. Chce wymusić na nim cud.
Eoghan Walls splata realizm magiczny z dynamiką powieści drogi. Pisze w rytmie emocji bohaterki, oddając rwany oddech i histeryczny śmiech – jedyną dostępną jej formę płaczu.
Ewangelia według Orli to poetycki, pełen czarnego humoru zapis buntu wobec spraw ostatecznych. To opowieść o utracie, która zadaje pytanie: jak daleko trzeba uciec i w co uwierzyć, by zaznać pocieszenia?
Orla pragnie odejść, ale zatrzymuje ją spotkanie, które zmienia kierunek tej opowieści. Kim jest i po co zjawił się ten, którego wybiera na towarzysza podróży? Żeby wrócić do punktu wyjścia, trzeba czasem sięgnąć dna i przejść suchą stopą przez morze.
Spodziewajcie się niespodziewanego. To jedna z tych historii najpełniej oddających złożoność świata.
Barbara Sadurska, pisarka
Eoghan Walls sprawia, że emocje, które przeżywa Orla – każda myśl, każda odpowiedź i każdy krok – są przekonujące, świeże i oryginalne.
Colm Tóibín
Choć Orla najbardziej pragnie znów zobaczyć matkę, to siebie samą musi przywrócić do życia. W tej wzruszającej, pełnej nadziei, porywającej powieści Walls daje wgląd w duszę targaną skrajnymi emocjami.
Susie Mesure, „The Spectator”
Ustąp miejsca, Anno Burns! Z drogi, Sally Rooney! Pojawił się nowy głos prosto ze Szmaragdowej Wyspy. Eoghan Walls, z zawodu poeta, swoją debiutancką powieścią wdziera się przebojem w świat prozy.
Book Culture
Eoghan Walls pochodzi z Irlandii Północnej. Mieszkał i tworzył również w Irlandii, Wielkiej Brytanii, Niemczech i Ruandzie. W 2006 roku zdobył Eric Gregory Award. Jego tomy poetyckie wielokrotnie trafiały na krótkie listy międzynarodowych nagród literackich.
Obecnie wykłada kreatywne pisanie na Lancaster University. Ewangelia według Orli to jego debiut prozatorski. W 2026 roku opublikował kolejną powieść – Field Notes From an Extinction.
Książka została opublikowana ze wsparciem Literature Ireland.
Pisarki, które przekroczyły wyznaczone im granice W renesansowej Anglii zaledwie co dziesiąta kobieta potrafiła czytać. Zamiast uniwersyteckich katedr czy kariery czekały je aranżowane małżeństwa, życie w cieniu mężczyzn oraz poświęcenie dla rodziny. Mimo to cztery niezwykłe kobiety podjęły walkę o własny głos. Ramie Targoff z filmowym rozmachem rekonstruuje losy Aemilii Lanyer, Mary Sidney, Elizabeth Cary i Anne Clifford, o których milczą podręczniki. Śledzimy historię pierwszej poetki publikującej pod własnym nazwiskiem; tłumaczki, która zrewolucjonizowała przekłady psalmów; autorki pierwszego oryginalnego dramatu wydanego w Anglii przez kobietę; wreszcie pamiętnikarki, która przez pół wieku toczyła batalię sądową o swój majątek. To tętniąca życiem opowieść o twórczyniach, które pomimo domowych obowiązków znalazły w pisarstwie swoją przestrzeń wolności i niezależności. Targoff stworzyła przełomową herstorię, brakujący rozdział do dziejów literatury angielskiej. Pora, abyśmy wreszcie usłyszeli głosy kobiet szekspirowskiego renesansu. Zjawiskowe spotkanie historii literatury i feminizmu. The Boston Globe Dzięki tej książce odkrywamy niezwykłe intelektualistki żyjące na przełomie XVI i XVII wieku. Intencją Targoff było pozbycie się literackich nieporozumień wokół sióstr Szekspira i ocalenie ich spuścizny, która jest ciągle żywa. Tina Brown, The New York Times Book Review Ramie Targoff stworzyła frapujący, misterny portret czterech niezwykłych kobiet renesansu, których twórczość była długo pogrzebana w archiwach. Tłumaczenia Mary Sidney, wiersze Aemilii Lanyer, pamiętniki Anne Clifford i dramaty Elizabeth Cary zawierały radykalne przesłania o autonomii w czasach, gdy kobiety nie miały niemal żadnych praw, w tym dostępu do edukacji. Wychowane w milczeniu i posłuszeństwie mężom pisarki te prowadziły pamiętniki, kreowały kobiece bohaterki i obsadzały je w głównych rolach na scenie i w dramatach. Targoff przywraca tym twórczyniom należne im miejsce w renesansowej Anglii. Jej książka to naukowe opowiadanie historii w najlepszym wydaniu. Heather Clark, autorka książki Czerwona kometa. Krótkie życie i nieśmiertelna sztuka Sylvii Plath Ramie Targoff jest profesorką nauk humanistycznych, profesorką anglistyki i współkierowniczką kierunku italianistyka na Uniwersytecie Brandeisa. Ukończyła studia na Uniwersytecie Yale, doktorat obroniła na Uniwersytecie Kalifornijskim. Jest autorką kilku nagradzanych książek na temat angielskiej poezji renesansowej. Mieszka z rodziną w Cambridge, Massachusetts.
W największym lesie deszczowym Amazonii w latach sześćdziesiątych XX wieku pojawiła się pierwsza utwardzona droga, a wraz z nią osadnicy z Zachodu. Dla rdzennych mieszkańców tamtych ziem ze społeczności Cinta Larga, w których świecie nie istniały pojęcia takie jak „pieniądz", „kamień szlachetny" czy „handel", był to początek dramatycznych przemian. W ciągu jednego pokolenia musieli stawić czoła regułom globalnego kapitalizmu. Kiedy na ich ziemiach odkryto złoża diamentów, a w tym kamień tak ogromny, że nazwano go Okiem Boga, wydawało się, że to dar od losu. Wydobycie cennych minerałów szybko uruchomiło mechanizmy korupcji, przemocy i degradacji środowiska, prowadząc do rozpadu tradycyjnych więzi, które przez wieki spajały wspólnotę. Gdy sprzedaliśmy Oko Boga jest rezultatem sześciu lat reporterskiego śledztwa. Alex Cuadros oddaje głos członkom Cinta Larga kreśląc przenikliwy portret Marii, Oity i Pio oraz ich przyjaciół - ludzi walczących o własną tożsamość i ziemię. Mikrohistorie osadza w rzetelnej analizie uwarunkowań społeczno- politycznych, które doprowadziły do tragedii. To historia wykraczająca daleko poza Amazonię. Opowieść o cenie, jaką płacą najsłabsi za postęp i eksploatację zasobów, i o stratach ponoszonych w pogoni za bogactwem. Alex Cuadros Reporter i niezależny dziennikarz publikował m.in. w „New York Times Magazine” i „Washington Post”. Autor książki Brazillionaires. Wealth, Power, Decadence, and Hope in an American Country, nominowanej do nagrody Business Book of the Year „Financial Times”. Jego artykuł o stanie środowiska Amazonii trafił do prestiżowej antologii Best American Science and Nature Writing. Cuadros był stypendystą Pulitzer Center on Crisis Reporting. Sześć lat pracował jako dziennikarz w Brazylii, od 2013 roku relacjonuje wydarzenia z Amazonii. Gdy sprzedaliśmy oko Boga powstała dzięki wsparciu Alicia Patterson Foundation oraz Fund for Investigative Journalism.
Misja ocalenia pamięci Lee Jin-o, zdesperowany pracownik fizyczny, prowadzi strajk okupacyjny. Przez ponad rok, w ciszy i samotności, na szczycie nieczynnego fabrycznego komina, protestuje w obronie godności - swojej i swoich kolegów. Tam, między niebem a ziemią, czas płynie inaczej, a Jin-o spotyka duchy zmarłych przodków, strażników pamięci, odsłaniające przed nim historię jego rodu. Mater 2-10 to monumentalna saga czterech pokoleń robotników, których życie nierozerwalnie splotło się ze stuleciem dziejów Korei - od okupacji japońskiej i walki o niepodległość, przez wojnę koreańską aż po brutalne realia współczesnej gospodarki. Hwang Sok-yong, wirtuoz prozy zaangażowanej, głośno upomina się o tych, których wymazano z historii. Losy przedstawicieli klasy robotniczej stanowią tło refleksji o kosztach postępującej industrializacji oraz kondycji i tożsamości podzielonego narodu. W poruszającej narracji autor łączy fakty historyczne z elementami realizmu magicznego, tworząc najbardziej osobiste ze swoich dzieł. Książka znalazła się na krótkiej liście Międzynarodowej Nagrody Bookera Hwang Sok-yong (ur. 1943 r.) Studiował filozofię na Uniwersytecie Dongguk. W latach 60. XX wieku został aresztowany z przyczyn politycznych, a po uwolnieniu pracował dorywczo na budowach. Podczas wojny w Wietnamie walczył po stronie Amerykanów. Jest autorem kilkunastu powieści i opowiadań, laureatem wielu nagród literackich. W swoich utworach, czerpiąc z osobistych doświadczeń, podejmuje tematy ludzkiej samotności i wyobcowania oraz kryzysu człowieczeństwa. W Polsce ukazały się jego powieści Znajomy świat, O zmierzchu, Księżniczka Bari oraz zbiór opowiadań Chwasty. Mater 2-10, dzieło życia autora, znalazła się na krótkiej liście Międzynarodowej Nagrody Bookera (2024).
Odkryj tajemnice świata Majów Budowniczowie piramid, twórcy skomplikowanego systemu pisma i mistrzowie astronomii – Majowie stworzyli jedną z najbardziej rozwiniętych, a zarazem zagadkowych cywilizacji w historii ludzkości. Archeolog Jarosław Źrałka od wielu lat kieruje badaniami na terenach współczesnej Gwatemali – w miejscu, gdzie niegdyś rozkwitała cywilizacja Majów. W swojej książce zabiera nas na wyprawę przez losy tej kultury: od jej narodzin ponad cztery tysiące lat temu, przez okres rozkwitu i upadku wielkich miast, aż po czasy konkwisty i współczesność. Z pasją odmalowuje życie codzienne Majów. Jakie ofiary składali bogom? Jak wyglądały ich obrzędy pogrzebowe? Dlaczego grali w piłkę i z czego przyrządzali halucynogenne napoje? Sięga przy tym do najnowszych odkryć archeologicznych – dokonanych również przez polskich badaczy w Gwatemali – oraz do kronik i hieroglificznych inskrypcji. Kultura Majów to nie tylko prastare dzieje – ich potomkowie wciąż żyją w Ameryce Środkowej, pielęgnując swoje tradycje i języki. Książka Źrałki to barwna historia cywilizacji – opowieść o jej triumfach, tajemnicach i determinacji, by zachować unikatową tożsamość. Jarosław Źrałka, pokazuje Majów jako ludzi uwikłanych w politykę, wojnę, rytuał, środowisko i długie procesy historyczne, toto przede wszystkim książka pisana z empatią wobec ludzi, którzy tworzyli tę wspaniałą cywilizację, a których potomkowie żyją do dziś. Widać, że autor dobrze zna, rozumie, ceni i po prostu lubi swoich bohaterów. Agnieszka Krzemińska, archeolożka, dziennikarka naukowa tygodnika „Polityka” We wstępach do wielu dzieł naukowych można przeczytać, że są one adresowane do zwykłych czytelników, choć bardzo rzadko udaje się to zamierzenie zrealizować. Równocześnie niektóre dzieła popularne aspirują do rangi wyczerpujących naukowych kompendiów, lecz w oczach specjalistów pozostawiają wiele do życzenia. Książka profesora Jarosława Źrałki, wedle zapowiedzi autora, również przeznaczona jest dla obu grup odbiorców, przy czym w istocie spełnia tę obietnicę wzorowo. Stanowi zarówno wiarygodną pozycję naukową, jak i fascynującą lekturę popularnonaukowo-przygodową. dr Jan SZYMAŃSKI, Katedra Archeologii Ameryk, Wydział Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego Majowie przedstawiają aktualny stan wiedzy o kulturze tej cywilizacji w szerokim ujęciu chronologicznym, geograficznym i tematycznym. Szczególnie cennym i oryginalnym dokonaniem jest włączenie do książki informacji o licznych dokonaniach i wynikach badań polskich archeologów pracujących na ziemiach Majów, a także omówienie znaczenia tych faktów dla rozwoju nauki światowej. Splatają się one z prezentacją najnowszych wyników badań innych archeologów, dając wielowymiarowy i nieoczywisty obraz tej fascynującej kultury. prof. dr hab. Justyna OLKO, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego Jarosław Źrałka – archeolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierownik Zakładu Archeologii Nowego Świata w Instytucie Archeologii UJ. Od wielu lat prowadzi badania w Gwatemali, na terenie Parku Narodowego Yaxha–Nakum–Naranjo oraz w regionie zamieszkanym przez współczesnych Majów Ixil. Od niedawna w pracach tych wykorzystywana jest metoda skaningu naziemnego (tzw. technologia LiDAR), który zrewolucjonizował wiedzę na temat przedhiszpańskiej kultury Majów. Główne zainteresowania naukowe Źrałki obejmują osadnictwo i obrządek pogrzebowy Majów, problem upadku ich cywilizacji, a także ikonografię i sztukę Mezoameryki w okresie przedhiszpańskim i kolonialnym. Pasjonuje się on również dawnym graffiti – temu tematowi poświęcił książkę Pre-Columbian Maya Graffiti: Context, Dating and Function (2014).
Rzeczy, które dostałam od matkiDzielnica nocnej rozrywki. Po pracy w jednym z klubów hostessa wraca do domu nad ranem. Jej ruchy odmierza mechaniczny rytm: zgrzyt ciężkich drzwi, chrzęst zamka. Intymne rytuały przynoszące dotąd namiastkę spokoju zostają zaburzone, kiedy śmiertelnie chora matka wprowadza się do mieszkania córki. W ciasnym pokoju, w ciszy pełnej napięcia dwie kobiety próbują funkcjonować obok siebie.Ciało córki skrywa pod tatuażami blizny po oparzeniach zadanych ręką matki. Ciało matki, niegdyś adorowane, trafia pod opiekę tej, którą kiedyś kontrolowało. Towarzyszenie umierającej staje się sekwencją banalnych automatycznych czynności.Suzumi Suzuki precyzyjnie rejestruje świat znany jej od środka - codzienność hostess i seksworkerek neonowego Tokio. Zadaje pytanie: do kogo należy i ile jest warte ciało, gdy staje się towarem lub obiektem cudzych pragnień?Obdarowana to pozbawiony złudzeń zapis relacji, w której bliskość jest zagrożeniem, a zrozumienie wydaje się nieosiągalne.Suzumi Suzuki - ceniona japońska pisarka, socjolożka i felietonistka. Ukończyła studia na Uniwersytecie Kei oraz Uniwersytecie Tokijskim. Zanim została dziennikarką w "Nikkei", pracowała jako aktorka filmów dla dorosłych. Autorka cenionych publikacji non-fiction. Obdarowana to jej debiutancka powieść, nominowana do prestiżowej Nagrody im. Akutagawy.
Od ceremoniału po masową konsumpcję i z powrotemOd ceremoniału po masową konsumpcję i z powrotem Dzikie kakao, o głębokim i wyrazistym smaku, było uważane przez starożytnych Majów i Azteków za pokarm bogów. Wytwarzana z niego czekolada towarzyszyła narodzinom, ślubom i rytuałom pogrzebowym, a jej przygotowanie stanowiło formę praktyki duchowej. Dzisiaj ziarno kakaowca to przede wszystkim cenny surowiec na światowych giełdach towarowych, a związany z nim, wart 130 miliardów dolarów przemysł przyczynia się do niszczenia lasów deszczowych i wyzysku milionów robotników.Rowan Jacobsen przemierza amazońską dżunglę od niedostępnych rejonów Boliwii, przez Brazylię, aż do dawnych twierdz Majów w Belize, Gwatemali i Meksyku. Spotyka ludzi walczących z korporacjami Big Chocolate, rolników ratujących szlachetne odmiany kakao, wytwórców czekolady "od ziarna do tabliczki" i przywódców rdzennych społeczności broniących swoich tradycji. Dzięki nim poznajemy alternatywny model upraw, który chroni bioróżnorodność i niezależność lokalnych gospodarek.Dzikie kakao to wielowymiarowy reportaż podróżniczy łączący historię, ekologię i kulinaria. Lektura intensywna i uzależniająca jak smak i aromat prawdziwej czekolady.W tej książce znajdziecie wszystko, co chcielibyście wiedzieć o czekoladzie, ale nie mieliście kogo zapytać: od dzikiego ziarna po tabliczkę, która trafia na sklepową półkę; lojalnie uprzedzam, że po tej lekturze już nigdy nie spojrzycie na czekoladę w ten sam sposób.Bartek Kieżun, autor bestsellerowych przewodników kulinarnychPełna przygód wędrówka przez lasy deszczowe, w dół rzek i w głąb historii, aby odkryć piękno i kulturę kakao, prawdziwego pokarmu bogów. Rowan Jacobsen jest mistrzem opowiadania, a Dzikie kakao to jedna z najlepszych opowieści pod słońcem.Jos Andres, szef kuchni i założyciel organizacji World Central KitchenArcydzieło. Dzikie kakao uwodzi nas powoli, strona po stronie. Smakując prozę Jacobsena o tabliczkach czekolady z dzikiego kakao, trudno oprzeć się chęci, by samemu ich spróbować.Tim Carman, "The American Scholar"Rowan Jacobsen- autor A Geography of Oysters, nagrodzonej James Beard Award, a także innych publikacji poświęconych żywności, w tym American Terroir, Apples of Uncommon Character i Truffle Hound. Jego książki często pojawiały się na listach dziesięciu najlepszych prac o kulinariach. Był gościem wielu amerykańskich programów telewizyjnych i radiowych, publikował swoje teksty w "Bon Apptit", "Saveur", "Wall Street Journal", "Washington Post" i innych tytułach prasowych. Mieszka w stanie Vermont.
Leczenie czy niewola? Kronika medycznego terroru w cieniu segregacjiZimą 1911 roku dwunastu pacjentów, uznanych w dokumentach za "niebezpiecznych szaleńców", zamiast leków otrzymało do rąk siekiery. Pod nadzorem lekarza ruszyli do lasu, by własnymi siłami wykarczować teren i wznieść mury gmachu, z którego mieli już nigdy nie wyjść. Tak powstało Crownsville - szpital psychiatryczny dla Czarnych w stanie Maryland.Reportaż Antoni Hylton to wstrząsająca historia instytucji, która oficjalnie miała leczyć, a w rzeczywistości stała się narzędziem terroru. Przez dekady placówka ta funkcjonowała niczym obóz pracy, gdzie diagnozy służyły usankcjonowaniu niewolnictwa, a eksperymenty medyczne i "terapie" - od elektrowstrząsów po lobotomię - przypominały tortury. To tutaj systemowy rasizm decydował o tym, kogo traktować jak pełnoprawnego obywatela.Autorka prowadzi śledztwo oparte na materiałach ocalałych w archiwach, zeznaniach świadków oraz przywołując losy własnej rodziny. Szaleństwo to akt oskarżenia wobec systemu pełnego niesprawiedliwości i nadużyć, a także osobista misja przywrócenia godności ofiarom, których cierpienie miało zostać wymazane z historii.Antonia Hylton pokazuje nie tylko, jak rasizm i pseudonauka oparta na uprzedzeniach potrafią stworzyć instytucję systemowej przemocy. Dzięki rozmowom z potomkami pacjentów i byłymi pracownikami szpitala w Crownsville autorka przywraca ofiarom podmiotowość i ich własną historię - sukcesywnie niszczoną i unieważnianą przez kadrę lekarską. I są to historie, których warto słuchać, bo - choć w innych czasach i dekoracjach - niestety wciąż odtwarzają się na nowo. Lektura obowiązkowa.Agata Komosa-Styczeń, autorka książki Wyspa niechcianych kobietAntonia Hylton, z wnikliwością niestrudzonej badaczki, a jednocześnie z empatią i uważnością na historie osób, dla których Crownsville stało się więzieniem, miejscem kaźni, ale też domem - jedynym im znanym, przeprowadza czytelnika przez dziesięciolecia historii instytucji i Ameryki. To opowieść o segregacji rasowej, linczach i pogardzie, o lęku wiszącym w powietrzu. (Jak tu nie zwariować? - pyta autorka). Ale też o ludziach, którzy tak samo jak ona dokładają starań, by oddać głos pacjentom szpitala. Dzięki Hylton ich historia wybrzmiała. Jak pieśń, której już nie da się zapomnieć.Aneta Pawłowska-Krać, autorka książki Głośnik w głowie. O leczeniu psychiatrycznym w Polsce O AutorceAntonia Hylton Dziennikarka NBC News, laureatka nagród Emmy i Peabody'ego, zajmuje się polityką i prawami obywatelskimi. Ukończyła z wyróżnieniem Uniwersytet Harvarda, gdzie otrzymała nagrody za badania dotyczące rasizmu, więziennictwa i historii psychiatrii. Mieszka na Brooklynie w Nowym Jorku.Książka Szaleństwo. Rasizm i przemoc w szpitalupsychiatrycznymwCrownsville została uznana za najlepszy tytuł roku m.in. przez "The New Yorker", "ELLE", "Entertainment Weekly" oraz Amazon. Zyskała status bestsellera "USA Today" i National Indie Bestseller, a "Kirkus Reviews" okrzyknął ją najlepszą książką non-fiction 2024 roku.
Człowiek, który ożywił snyMiyazaki Hayao, najsłynniejszy twórca anime, współzałożyciel studia Ghibli i zdobywca dwóch Oscarów, w tym za Spirited Away: W krainie bogów. Puchaty duch lasu, kroczący zamek czy rudowłosa rybka to tylko niektóre z niezwykłych wytworów wyobraźni mistrza. Skąd czerpał inspiracje i dlaczego to właśnie jego wizja zachwyciła widzów na całym świecie?Badaczka kultury japońskiej Susan Napier opisuje drogę genialnego reżysera - od dziecka dorastającego w cieniu wojny po narratora uniwersalnych opowieści o potędze natury i katastrofach ekologicznych. Mój sąsiad Totoro, Księżniczka Mononoke czy Zrywa się wiatr - każdy z tych filmów łączy osobiste doświadczenia twórcy z przenikliwą refleksją nad kondycją współczesnego człowieka.Miyazaki. Świat w animacji jest sugestywnym portretem artysty pełnego sprzeczności, melancholijnego marzyciela, pracoholika i perfekcjonisty. To również napisany z pasją przewodnik po wykreowanych przez niego fantastycznych krainach.Susan Napier pokazuje, jak japoński mistrz animacji, zanurzając się w świecie przyrody, stawia czoła naszym demonom: rozpoznaje wymiary traumy i kryzysu oraz obnaża destrukcyjne oblicze cywilizacji. Miyazaki to artysta zdolny nie tylko tchnąć życie w animowane postacie, lecz także obudzić samych widzów.MARIA TATAR, autorka The Annotated Brothers GrimmSusan Napier - profesorka retoryki i japonistyki na Tufts University. Jej zainteresowania badawcze obejmują literaturę japońską, kulturę anime, mangę oraz zjawisko fandomu. Jedna z najważniejszych badaczek twórczości Miyazakiego Hayao. Do jej bogatego dorobku naukowego należą liczne artykuły oraz książki, m.in. Anime from Akira to Howl's Moving Castle: Experiencing Contemporary Japanese Animation (2005) oraz From Impressionism to Anime: Japan as Fantasy and Fan Cult in the Western Imagination (2007).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
