(...) W prezentowanym opracowaniu umieściłem też szlachtę zubożałą, zepchniętą do warstwy chłopskiej, która wszak szlachectwa nie utraciła, a jedynym jej "grzechem" było ubóstwo. Zwykle takie gałązki rodziny pomijane były w dotychczas wydanych herbarzach, a przecież żadna rodzina, nie tylko w ziemi łukowskiej, nie była wolna od tego problemu. Takie osoby przed nazwiskiem oznaczam przymiotnikiem "zubożały". Pojawiają się też osoby, które raz pisane są jako szlachcic, a innym razem jako chłop czy też honestus. Ukazujące się obecnie poradniki genealogiczne utrzymują, że przymiotnikiem honestus obdarzono rolnika z małego miasteczka lub rzemieślnika wiejskiego.
Marek Woliński
Michael ma osiem lat i przez sześć lat opiekował się nim tylko ojciec ? jego mama zmarła, gdy miał zaledwie dwa lata. Teraz straci i ojca, który jest nieuleczalnie chory. Co wieczór chłopiec modli się i wierzy, że kiedy przyjdzie pora z nieba spłyną anioły, które zabiorą jego ukochanego tatę do mamy? Wcześniej przerażony mężczyzna chce jednak znaleźć kogoś, kto zaopiekuje się jego synkiem, kiedy on sam nie będzie już w stanie...
Jest płaszczyzna działania człowieka, na której chrześcijaństwo sprawdza się w sposób bezbłędny - to płaszczyzna spotkania z bliźnim, zwłaszcza dotkniętym biedą i cierpieniem. Uczciwie trzeba przyznać, że na tej płaszczyźnie chrześcijaństwo po wiekach wspaniałej Starożytności, kiedy miłością podbiło pogańskie imperium rzymskie dla Chrystusa, po epoce kwitnącego Średniowiecza, w czasach nowożytnych, od kilku stuleci nie odnosi sukcesów.
Tę prawdę rozumiał i głęboko przeżywał Wincenty Urban.
Fragment
Nie tylko dla alkoholików. Gawędy o trzeźwym myśleniu, odpowiedzialności i rozwoju osobistym
Dziecko jest marudne i grymasi, bo się przeziębiło, posiada gorączkę i boli je gardło. Dziadek jest zgryźliwy, sarkastyczny i złośliwy, bo go w krzyżu łupie. O zachowaniach ludzi chorych psychicznie generalnie nie ma co mówić; ale przecież jakoś je rozumiemy, uznajemy za usprawiedliwione i wybaczalne. Z alkoholizmem jest zupełnie inaczej.
Alkoholizm nie usprawiedliwia, alkoholizm zobowiązuje.
Meszuge
Nie tylko alkoholicy nie radzą sobie z czekaniem, ustalaniem priorytetów, rozterkami duchowymi, samoakceptacją czy ponoszeniem konsekwencji swoich czynów. Nie tylko alkoholicy nie radzą sobie w życiu.
Inni posiadają podobne kwestie.
Meszuge to pseudonim literacki polskiego pisarza. Jest on autorem książek, publikacji i esejów dotyczących problematyki alkoholizmu, wyzwolenia z uzależnienia, Wspólnoty AA i Programu 12 KROKÓW AA oraz szeroko pojmowanego rozwoju osobistego. Nakładem Wydawnictwa Tobie pojawiły się Alkoholik i 12 KROKÓW od dna.
Książka zawiera dodatek SPONSOROWANIE W AA
Książka Krzysztofa Meyera jest głęboko osobista, ale mówi też dużo o świecie, w którym Kompozytorowi przyszło żyć, a pośrednio o czasach Polski Ludowej. Jest też książką programowo powściągliwą. Autor koncentruje się na tych postaciach, które zaważyły na jego życiu jako muzyka, a więc na nauczycielach, przyjaciołach, dalszych kolegach. W tej relacji łączy się sztuka portretowania rozmaitych osób z opowieścią o własnym artystycznym ( i po prostu ludzkim) dojrzewaniu. To mnie właśnie szczególnie ujęło: umiejętność zarysowywania kilkoma pociągnięciami pióra sylwetek różnych osób. Są wśród nich osobistości znane i do dzisiaj pamiętane, jak choćby Eugenia Umińska i Stanisław Wiechowicz, ale i takie, które chyba nigdy sławy nie zdobyły i ich rozgłos poza Kraków nie sięgał, jak nauczycielka fortepianu, Ekierówna, pianista Hoffman czy wiolonczelista Mikulski. Pisze się o nich z sympatią i wdzięcznością, w sposób daleki od heroizowania, przeciwnie, ze skłonnością do ukazywania osobliwości i dziwactw, ale dzięki temu są to postaci wyraziste. Dotyczy to zwłaszcza sylwetek osób, z którymi Autor zetknął się w młodych latach. Mówi o nich, ale też pozwala im mówić, niejako dopuszcza ich do głosu, na postawie notatek robionych na gorąco może cytować ich wypowiedzi. Szczególną wagę mają portrety dwóch wielkich kompozytorów: Szostakowicza i Lutosławskiego. Pisze się tu o nich bez zadęcia, do jakiego prowokować mogła ich pozycja klasyków muzyki XX wieku, przedstawiani są oni w swoim dniu codziennym, ujawniają się ich sposoby bycia, zwyczaje, a nawet delikatnie sugerowane śmiesznostki. W książce tej raczej nie ma (poza nielicznymi wyjątkami) bezpośrednich ocen. Autor, subtelnymi środkami narracyjnymi, ujawnia swój stosunek do osób, o których wspomina. Przypadkiem nadzwyczaj interesującym z tego punku widzenia są wzmianki o Krzysztofie Pendereckim, w których nie kwestionuje się jego pozycji, ale zaznacza wyraźny wobec niego dystans. Autor pełnił ważne funkcje w życiu muzycznym w bardzo młodym wieku: był prorektorem krakowskiej PWSM i prezesem Związku Kompozytorów Polskich. To pozwoliło mu zetknąć się z różnymi mechanizmami działającymi w Polsce Ludowej, pokazać panującą atmosferę, a także kilkoma kreskami zarysować figury reżimowych funkcjonariuszy. Rozpatrywana z tego punktu widzenia jest to ciekawa książka o PRL-u, nie zaciemniająca obrazu, ale pokazująca, na jakie trudności natrafiali w swej pracy (zwłaszcza organizacyjnej) wybitni artyści. [Michał Głowiński]
Sztuka Artura Żmijewskiego wydaje się bezwstydna: nagie ciała, gra w berka w Auschwitz, wystawienie mszy w teatrze. A tak naprawdę bardzo wiele w niej wstydu. Naszego własnego. Przed patrzeniem na kalectwo, słuchaniem chóru głuchoniemych. Przed udziałem i zaangażowaniem. „Demonstrować? Przecież to obciach” - myślimy. Artysta konfrontuje nas z tym obciachem, ze społecznym i psychicznym oporem. Z silną pokusą cynizmu.
Żmijewski to jeden z najbardziej kontrowersyjnych współczesnych twórców, wywołujący gorące dyskusje. Pole sztuki okazało się dla niego za ciasne, dlatego czerpie z polityki, dyskursu naukowego i doświadczenia ruchów społecznych. Eksperymentuje?—?z publicznością i z innymi twórcami.
Przewodnik Krytyki Politycznej pokazuję drogę artystyczną Artura Żmijewskiego - od sztuki krytycznej, przez głośny manifest Stosowane sztuki społeczne, aż po rolę kuratora Biennale w Berlinie.
Artur Żmijewski - artysta i filmowiec związany z Fundacją Galerii Foksal. Redaktor artystyczny „Krytyki Politycznej”. Kurator 7. Biennale Sztuki Współczesnej w Berlinie.
SPIS TREŚCI
WSTĘP
Fałszywe odpolitycznienie. Z Arturem Żmijewskim rozmawia Sławomir Sierakowski
MŁODA SZTUKA POLSKA
W sposób czujny, cwany i mądry. Z Arturem Żmijewskim rozmawia Piotr Kosiewski
Maciej Gdula, Dwie sztuki krytyczne
Andrzej Turowski, Sztuka, która wzbudza niepokój. Manifest artystyczno-polityczny sztuki szczególnej (fragment)
STOSOWANE SZTUKI SPOŁECZNE
Artur Żmijewski, Stosowane sztuki społeczne
Piotr Szenajch, Jak być skutecznym i nie stracić esencji
DEMOKRACJE
Ekstaza pamięci. Z Arturem Żmijewskim rozmawia Rafał Jakubowicz
Ekstremalna codzienność. Z Arturem Żmijewskim rozmawia
Sławek Belina
Demokracje. Z Arturem Żmijewskim rozmawia Piotr Kosiewski
Artur Żmijewski, Bronię Solidarnych
CIAŁA I URZĄDZENIA
Terror sprawnych. Z Arturem Żmijewskim rozmawia Sebastian Cichocki
Artur Żmijewski, Sens powtarzania
Znaki niebezpieczeństwa. O filmie Powtórzenie z Pawłem Moczydłowskim rozmawiają Sebastian Cichocki i Artur Żmijewski
KINO
Filmowcy u bram. Z Arturem Żmijewskim rozmawia Łukasz Maciejewski
Ludzie uważają, że jestem politrukiem. Z Arturem Żmijewskim
o filmie i prawdzie w sztuce rozmawia Jakub Majmurek
Jakub Majmurek, Pozorna przezroczystość albo pragnienie skutku. Kilka uwag o filmach Artura Żmijewskiego
ZAKOŃCZENIE
Zaczarowując świat społeczny. Ze Sławomirem Sierakowskim rozmawia Artur Żmijewski
Szczegółowy opis czynności pasterskich(dzień po dniu) Prymas Polski w latach 2001-2007
Podjąłem się spisać czynności ostatniego okresu mojej posługi prymasowskiej, to znaczy do końca marca 2007 roku. Ten tom, dość obszerny, może posłużyć do ustalania daty i okoliczności danej czynności, a także do naprowadzenia na poszerzenie wątku w innych źródłach. Może być przydatny do odczucia klimatu prac duszpasterskich na samym początku XXI stulecia.
Józef Kardynał Glemp Prymas Polski
Czy upadek komunizmu pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku był Bożym planem? Czy dlatego w jednym czasie w sferze publicznej pojawiły się takie postacie jak Jan Paweł II, Ronald Reagan i wielu innych, którzy mieli pewność, że Bóg chce zrobić coś szczególnego właśnie w tamtym momencie i za sprawą tych ludzi? Cechowała ich zdolność proroków z Biblii - poprawnie odczytywali wydarzenia im współczesne. Sądzę, że warto to podkreślić: Jan Paweł II i Ronald Reagan wiedzieli, że tylko Bóg może coś zmienić. Zmiany były jednym z najbardziej widocznych znaków ingerencji Boga w historię w naszych czasach. Bardzo mi zależało, by spojrzeć właśnie na to wszystko przez ten pryzmat - mówi Autor.
W ?Armii Boga kontra Imperium Zła? autor ukazuje empatię Jana Pawła II w stosunku do żydów, która wyraża się m.in. w zdecydowanym, bezprecedensowym w historii kościoła, potępieniu antysemityzmu. Autor wyjaśnia kwestię wyjątkowości miasta Jerozolimy. I przypomina o tym, że gdy większość polityków zachodnich wahała się jak postąpić względem reżimu Jaruzelskiego, który narzucił Polakom stan wojenny, ówczesny minister spraw zagranicznych Izraela Icchak Szamir udzielił zdecydowanego poparcia Solidarności w swoim przemówieniu na forum Knessetu w 1982 roku.
W roku stulecia urodzin i w pierwszą rocznicę śmierci o. Joachima Badeniego Wydawnictwo Literackie proponuje niezwykłą książkę: zapis rozmów, jakie Artur Sporniak i Jan Strzałka przeprowadzili z o.Joachimem Badenim, na kilka miesięcy przed jego śmiercią.Refleksje sędziwego dominikanina - dotyczące problemów wiary i Kościoła, mistycznego obcowania z Bogiem i rutynowego odprawiania mszy świętej, prawdziwej i dewocyjnej pobożności - składają się naswoisty testament duchowy, przesłanie, które ojciec Badeni chciał nam zostawić.Swego czasu pojawiły się pogłoski, że o. Badeni posiadł zdolność cudownego uzdrawiania chorych. Sam dominikanin na ten temat oficjalnie wypowiedział się tylko raz. Pierwszy i ostatni. Właśnie na kartachtej książki.O autorzeJoachim Badeni OP, właśc. Kazimierz Stanisław hrabia Badeni herbu Bończa (1912-2010), duchowny, dominikanin - o niezwykłej powiązanej z historią Polski biografii i zaskakujących poglądach, słynący zgłębokiej wiedzy, pogody ducha i wyjątkowego poczucia humoru.
Richard Marcinko - kontrowersyjny twórca SEAL Team Six, pogromców Bin Ladena - zdradza kulisy swojej niezwykłej kariery w służbach specjalnych.
Miejsce: wyspa Vieques, Morze Karaibskie
Zadanie: obezwładnić 40 uzbrojonych terrorystów, odbić zakładnika i odzyskać skradzioną broń jądrową
Oddział: SEAL Team Six
Dowódca: Richard Marcinko
Z raportu misji: Podczas desantu nie otwiera się spadochron dowódcy. Zapasowy spadochron również nie zadziałał. Odległość od ziemi: 3,5 kilometra. Marcinko nie ma więcej zapasowych spadochronów...
Tak rozpoczyna się książka jednego z najniezwyklejszych amerykańskich komandosów.
Richard Marcinko pisze tak, jak działa: od razu wciska gaz do dechy i nie zwalnia do ostatniej strony. Od opisu pierwszej misji SEAL Team Six poprzez walkę z Wietkongiem i starcia z waszyngtońską administracją do kulisów tajnych operacji w najbardziej zapalnych punktach świata.
Kontrowersyjny i nie przebierający w metodach Marcinko nie udaje, że wojna jest zabawą dla chłopców z dobrego domu. Nie może taka być, bo po drugiej stronie są prawdziwi dranie. I tylko ludzie tacy jak Richard Marcinko mogą nas przed nimi obronić.
„W Wietnamie to w boju dowiadywałem się, kto potrafi zabijać, a kto nie. Ale to było przed piętnastu laty, a spośród członków SEAL Team Six mniej niż połowa miała jakiekolwiek doświadczenie bojowe. Wobec tego był tylko jeden sposób, by się przekonać, kto pociągnie za spust, a kto zastygnie w bezruchu. Sposobem tym było zagranie tej akcji i sprawdzenie, kto wykonał zadanie, a kto nie. W końcu wojna to nie nintendo. Wojna to nie supertechnologia i zabawki dla dużych chłopców. Wojna to zabijanie”.
Komandos pokazuje, jak się tworzy najskuteczniejszy oddział sił specjalnych - elitę elit pokazaną w bestsellerowym Snajperze.
„Twórca legendarnego SEAL Team Six komandor Dick Marcinko to prawdziwy wojownik, który nie bał się nikogo! Gdy pokazał wady systemu bezpieczeństwa USA, naraził się odpowiedzialnym za to politykom. Z pewnością ma wady, jak każdy człowiek, ale jego podwładni, z którymi działałem, poszliby za nim w ogień!”
Sławomir Petelicki, generał GROM-u
"Kiedy wynosiłam się z mojego kraju, nie mogłam sobie wyobrazić, że może być coś gorszego od tej biedy, od choroby umysłowej mojej mamy, od szturchańców taty, pijaństwa braci. Byłam jedyną córką, ich niewolnicą. Wyjechałam bez oglądania się wstecz i znalazłam się w jeszcze gorszej niewoli ? w niewoli u mojego ?opiekuna?, w niewoli przemocy".
Irina, Rumunka
"Czasami już nie wiesz, kim jesteś. Szczególnie kiedy klienci cię maltretują i okradają. Chciałabyś uciec, ale nie wiesz, dokąd możesz iść. Czujesz się przedmiotem, którego inni używają dla swoich potrzeb albo dla zarobku".
Natasza, Albanka
"Pewnej nocy, kiedy byłam w pracy, jakiś włoski klient strzelił do mnie z broni palnej i na wpół umarłą zostawił na drodze".
Mercy, Nigeryjka
Ely, Gloria, Lucy, Linda, Irina, Natasza, Dora, Gladis, Wirginia? imiona ofiar handlu żywym towarem można by wymieniać bez końca. Codziennie tysiące kobiet jest sprzedawanych do niewoli. Nazywa się je prostytutkami, ale lepiej byłoby powiedzieć: prostytuowane. Czasami zdradzone nawet przez najbliższych, rodzinę, przyjaciół przechodzą przez prawdziwe piekło. Osobami, które poświęcają się, by pomóc przymusowym prostytutkom, często są inne kobiety.
Książka ta opowiada historie skrzywdzonych kobiet, ale także ludzi idących im z pomocą. Jej celem jest skupienie uwagi na tym skandalicznym procederze i na nieludzkim dramacie jego ofiar.
Książka „Dziecko autystyczne. Prawdziwa opowieść o Maciusiu” porusza trudny temat autyzmu dziecięcego.
Chociaż na rynku wydawniczym jest wiele poradników poświęconych tej problematyce, jednak ich autorzy to najczęściej lekarze, psycholodzy i pedagodzy. Książka Beaty Zawiślak to pozycja szczególna. Jego autorka jest pedagogiem, ale przede wszystkim mamą sześcioletniego chłopca, która towarzyszy dziecku autystycznemu w każdej chwili jego życia, na każdym etapie jego rozwoju, w każdym momencie jego zmagań z chorobą. Autorka jest nie tylko osobą, która aktywnie uczestniczy w terapii dziecka autystycznego, ale także kreuje tę terapię, od kilku lat poszukując różnych możliwości pomocy.
W pracy znajdziemy dokładne omówienie przejawów autyzmu oraz opis sytuacji dziecka niepełnosprawnego i jego rodziny (rodziców, rodzeństwa). Autorka wskazuje także sposoby radzenia sobie w tej sytuacji, z uwzględnieniem wielu form terapii.
Poruszane w pierwszej części książki kwestie zostały poszerzone o opis doświadczeń i działań podejmowanych przez Autorkę i jej rodzinę, co jest dużym atutem pracy.
Książka ta to niezwykle przydatny poradnik, który może służyć rodzinom dzieci autystycznych oraz specjalistom i studentom zainteresowanym autyzmem.
dr Agata Chudzicka-Czupała
Ojciec Pio z Pietrelciny (1887-1968) - mistyk z zakonu kapucynów, charyzmatyczny kapłan, niestrudzony kierownik duchowy i spowiednik czytający w ludzkich sercach. Swą ofiarną służbą zyskiwał miłość wiernych. Miał dar uzdrawiania, walczył z demonami i doświadczał nadzwyczajnych zjawisk, budzących wiele kontrowersji. Zawsze wierny Kościołowi, pokornie poddawał się decyzjom jego pasterzy. W roku 2002 Jan Paweł II dołączył go do grona świętych.
Była szpiegiem czy ofiarą nieszczęśliwej miłości? Odnalezione po latach listy i pamiętniki odkrywają największą tajemnicę Coco Chanel.On był szarmancki i uwodzicielski. Ona, choć miała wątpliwości, czy powinna zadawać się z Niemcem, nie mogła się mu oprzeć. Trwała wojna. Coco Chanel i baron von Dincklage zostali kochankami. Ich romans był na językach całego Paryża.Czy słusznie oskarżono ją o kolaborację? Czy świadomie związała się z niemieckim szpiegiem? Kim byli jej adoratorzy i jakimi uczuciami obdarzała bliskie jej kobiety? To tylko przedsmak tajemnic projektantki. Lisa Chaney dotarła do niepublikowanych wcześniej pamiętników i listów miłosnych Chanel. Dzięki nim Coco Chanel. Życie intymne to podróż w dotychczas nieznany i niedostępny świat. Zakazana miłość, narkotyki i sekrety artystycznej bohemy. Tego nie ma w żadnej innej książce o Coco Chanel.
Kolejną publikację opowiadającą o losach lekarzy zwierząt i ukazującą ich starania o wolną, niepodległą Polskę pragnę rozpocząć listem Ministra Andrzeja Przewoźnika ? Sekretarza Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, datowanym na 9 IV 2010 r., to znaczy napisanym na dzień przed pamiętną katastrofą samolotu prezydenckiego w Smoleńsku w 2010 r., który autor otrzymał kilka dni po tym wypadku Andrzej Przewoźnik zginął wraz z pozostałymi pasażerami i załogą tego lotu.
Opieka aniołów w życiu papieży
Aniołowie zostali wysłani przez Boga, aby pomagać ludziom. Według nauczania Kościoła każdemu człowiekowi towarzyszy anioł, który czuwa nad nim z autentyczną troską.
Od Świętego Piotra po Benedykta XVI każdy papież miał u boku Anioła Stróża, czego dowody znajdujemy, śledząc wydarzenia historyczne. Strony tej książki przedstawiają owe zaskakujące świadectwa.
„Anioł wprost z nieba jest zawsze blisko mnie, a zarazem jest porywany w nieustannym miłosnym uniesieniu przez swojego Boga. Cóż to za rozkosz na samą myśl o tym!”
Jan XXIII
Jest to książka o życiu twórczym, o czynnikach kształtujących postawy kreatywne, o barierach psychicznych i psychospołecznych oraz ich przezwyciężaniu.
Jest adresowana nie tylko do tych Czytelników, lecz także do tych wszystkich, którzy pragną być prawdziwymi humanistami, interesują się ludzkimi możliwościami, a głównie psychologią i pedagogiką, marzą o profesji menedżera itp..
Ze Wstępu
Wspomnienia Nigdzie na ziemi są swego rodzaju kontynuacją dziennika wojennego Zima o poranku, opisują trudne próby odnalezienia się w powojennej rzeczywistości osoby, której współczesna humanistyka nadałaby miano wygnańca. Janina Bauman, wspomina Polskę powojenną: zaraz po zakończeniu wojny, kiedy podejmuje dalszą edukację, rozważanie wyjazdu do Palestyny, poznanie swego przyszłego męża Zygmunta Baumana, wspólne studia, swą wieloletnią pracę dla Filmu Polskiego, po Marzec 1968 roku, kiedy zmuszono Baumanów do porzucenia ojczyzny i ponownego poszukiwania tożsamości. O powojennych latach (1945-1968) i kształtującym się wówczas moralnie relatywnym świecie Janina Bauman pisze z niezwykłą szczerością, wystrzegając się roli jedynie słusznie widzącego sprawy ""ostatniego sprawiedliwego"". Na książkę składają się (poza wspomnieniami) mikropowieść i opowiadania - wszystkie one wzajemnie się uzupełniają, a fikcyjne postaci stworzone przez Janinę Bauman przeglądają się w jej wspomnieniach. Nigdzie na ziemi. wpisuje się w powracającą dyskusję o odpowiedzialności za Innego i tożsamości Polaków po Marcu '68. Nie jest jednak książką rozliczeniową, a raczej czymś znacznie ważniejszym: głosem-świadectwem człowieka, jego ""małej"" historii, którą w zawirowaniach XX wieku podzieliło tysiące innych.
Książka Tomasza Bocheńskiego Witkacy i reszta świata stawia twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza w nowej perspektywie - wydobywając na światło dzienne obszary aktywności intelektualnej i artystycznej do tej pory zaniedbane, zapomniane, niedostrzeżone. Wyznacza tym samym nowy horyzont odczytania twórczości innych twórców modernizmu, proponując spojrzenie właśnie przez pryzmat twórczości Witkacego. Jej celem jest pokazanie artysty włączającego się we wszystkie ważne ""spory"" modernizmu: o tajemnicy i niewyrażalności, o ironii i autoironii, o piekle współczesności, o roli artysty w społeczeństwie masowym, o relacji wobec pokolenia ojców, o pojedynkach właściwych i słownych, o normach obyczajowych. Książkę dzieli się na cztery części. Pierwsza stanowi próbę wieloaspektowego zrozumienia artysty, odtworzenia jego drogi dojścia do `dziwności istnienia`. Rozpoczyna ją esej o Lovranie - miejscu, gdzie Witkiewicz-ojciec zmarł, gdzie Witkacy porzucił kopiowanie realności i zaczął ją przekształcać na sposób fantastyczny. Po nim następuje m. in. tekst o Witkacym-Społeczniku, artyście wcale nie oderwanym od rzeczywistości. Część druga to analiza spojrzenia trzech wielkich znawców na Witkacego: Puzyny, Błońskiego oraz Deglera. W części trzeciej oświetlającej twórczością Witkacego działania innych twórców znajdują się eseje o Bolesławie Leśmianie, Aleksandrze Wacie i o Zbigniewie Herbercie. Książkę zamyka esej o Andrzeju Nowickim, uspójniający merytoryczny i graficzny kształt książki. W książce znajdują się także reprodukcje kompozycji muzycznych Stanisława Ignacego Witkiewicza, do tej pory nieznane i niepublikowane, które autor tomu odnalazł 10 lat temu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
