Tadeusz Woźniak ponad pięćdziesiąt lat temu pojawił się na naszych scenach, w radiu, telewizji, a chwilę później na winylowych płytach. Jego piosenki przetrwały w naszych głowach i sercach wszystkie te lata i ciągle mają się dobrze, czego najlepszym dowodem jest niesłabnąca popularność jego największego przeboju „Zegarmistrz światła”.
Artysta opowiada Witoldowi Górce o swojej twórczości, postrzeganiu świata, rodzinie, przyjaciołach, muzykach, poetach, reżyserach teatralnych i aktorach, o nagrywaniu płyt, tworzeniu muzyki teatralnej. Mówi o sprawach prywatnych, nierzadko trudnych, jak stosunek do religii czy związki z alkoholem i marihuaną.
To barwna, pełna anegdot i niebanalnych przemyśleń opowieść o historii polskiej muzyki rockowej oraz o społecznych i politycznych mechanizmach mających na nią wpływ. To jednak przede wszystkim opowieść o życiu artysty, pełnym sukcesów, ale i momentów niełatwych.
WYRAŻENIE „KSIĄŻKA Z DUSZĄ” NABIERA NOWEGO ZNACZENIA
„Cześć, jestem Erik. Ten gość, który nie żyje. Dziwne, prawda? Zaufaj mi, rozumiem to. Trochę mi zajęło zanim się do tego przyzwyczaiłem. Nie jestem żadnym zombie ani duchem – tak naprawdę wcale tak to nie działa. Ale jeśli pozwolisz się poprowadzić, obiecuję, pokażę ci o co w tym chodzi”.
- Eric Medhus, zmarły autor książki
Erik Medhus odkrywa z pozoru nieprzerwaną kotarę, która dzieli granicę życia i śmierci i dzieli się z nami swoim przesłaniem: „Tak naprawdę życie nigdy się nie kończy”
Książka Moje życie po śmierci zaczyna się tragicznie – mamy okazję przeczytać opis traumatycznego wydarzenia, jakim było samobójstwo głównego bohatera Erika. Co następuje dalej? Mamy możliwość prześledzić krok po kroku historię tego, co zdarzyło się po śmierci młodego chłopaka. Chociaż brzmi to zdecydowanie niewiarygodnie, słowa wychodzą bezpośrednio z ust… Erika. W jaki sposób dwudziestojednolatek skontaktował się ze światem żywych? Jego dusza przejęła ciało medium Jamie Butler i natchnęła ją do mówienia głosem Erika.
Młody mężczyzna przedstawia wszystko niezwykle skrupulatnie i z ujmującą dokładnością – kontaktuje się z nami poprzez metafizyczny tunel. To właśnie za jego pośrednictwem w niesamowicie bezpośredni i wyrazisty sposób przybliża nam proces śmierci, przeistoczenia w duszę, która będzie mieszkać w Niebie i przejścia na drugą stronę…
Na stronicach tego śmiałego, niezwykle osobistego i przeciekawego zapisu życia po śmierci możemy znaleźć odpowiedzi na kluczowe pytania: Co się z nami stanie, kiedy umrzemy?, Czy przeistoczenie się w ducha jest bolesne – jakie to uczucie?, W jakim celu dusze z zaświatów kontaktują się z nami na ziemi? Czy niebo istnieje? I wiele innych.
ODNAJDŹ WEWNĘTRZNY SPOKÓJ I NIE LĘKAJ SIĘ JUŻ ŚMIERCI – NAJTRWALSZE UCZUCIA NIE ZNAJĄ POJĘCIA GRANICY, A ŻYCIE WCALE NIE KOŃCZY SIĘ WRAZ Z WYDANIEM OSTATNIEGO TCHNIENIA…
Zapraszamy do zapoznania sie z zyciem Maksymiliana Marii Kolbe:
najwiekszego Rycerza Maryi i niezwykłego franciszkanina, który całe
swoje zycie słuzył Niepokalanej.
• Dziecinstwo i młodosc przyszłego swietego
• Powołanie i zycie zakonne
• Działalnosc misyjna na Dalekim Wschodzie
• Zycie obozowe w Auschwitz i meczenska smierc głodowa
• Droga do swietosci i miejsca kultu ojca Maksymiliana Kolbe
NEYMAR to historia chłopca, który jak nikt inny potrafi bawić się piłką. To opowieść o dorastaniu na brazylijskich przedmieściach, życiowych wyrzeczeniach i błędach, do których nie wstyd się przyznać. Wreszcie o tym, jak wielkim wsparciem dla piłkarza może być jego rodzina i jak ważne w życiu jest... po prostu być sobą.Kiedy miał cztery miesiące, cudem uszedł z życiem. Mając dwanaście lat - zrezygnował z przejścia do Realu Madryt. Mając osiemnaście - jednym irokezem odmienił fryzury milionów nastolatków na całym świecie. Dziś jest gwiazdą FC Barcelona, kapitanem reprezentacji Brazylii i najsłynniejszym piłkarzem swojego pokolenia.NEYMAR JR. Chłopak urodzony, by grać w piłkę. Oto JEGO HISTORIA.
Marek Trela przez prawie czterdzieści lat pracy w państwowej Stadninie Koni w Janowie Podlaskim najpierw otaczał opieką weterynaryjną takie końskie sławy czystej krwi arabskiej, jak Bandola, Parma, Etruria czy Eukaliptus, a następnie wyhodował blisko tysiąc koni, w tym wiele czempionów, spośród których wyjątkową legendą cieszy się klacz Pianissima najbardziej utytułowana przedstawicielka swojej rasy w dziejach, dla której Mazurek Dąbrowskiego grały orkiestry na trzech kontynentach; tak bliska ideału, że uznano ją za nowy wzorzec doskonałości konia arabskiego na świecie. Taki sukces jest marzeniem każdego hodowcy z powołania, ale Marek Trela został nim przez przypadek. A raczej z woli dyrektora Andrzeja Krzyształowicza, który wybrał go na swojego następcę.Jaka była droga od młodzieńczych marzeń o jeździeckich laurach na olimpiadzie do wyhodowania legendy, dowiedzą się Państwo z tej książki, bogato ilustrowanej pracami światowej sławy fotografika Stuarta Vesty, a także niepublikowanymi wcześniej dokumentami oraz zdjęciami z domowych zbiorów.
Krzesimir Dębski, znany kompozytor, przez całe życie żył w cieniu rzezi wołyńskiej. Jego rodzice cudem uratowali się z pogromu, jaki urządzili Ukraińcy z UPA we wsi Kisielin i okolicach, gdzie zginęło okrutną śmiercią kilkudziesięciu Polaków. Relacje świadków tej rzezi, w tym rodziców Krzesimira Dębskiego, są wstrząsającym świadectwem ludobójstwa. Krzesimir Dębski: był 11 lipca 1943 roku, Krwawa Niedziela na Wołyniu. W tym dni nacjonaliści z Ukraińskiej Powstańczej Armii wtargnęli do domów i kościołów w wołyńskich miastach i wsiach, by pozabijać Polaków zebranych na sumach. Napadli też na kościół w Kisielinie, gdzie na mszę poszli moi rodzice. Ta niedziela była dniem rozpoczynającym masakrę. Wcześniej zdarzały się mordy, ale od tej niedzieli zaczęła się rzeź. Urodziłem się dziesięć lat później, jednak kolejne godziny 11 lipca 1943 r. znam z relacji rodziców, jakbym sam je przeżył. Mama z ojcem uciekli z pogromu, Ukraińcy jednak porwali i zabili mojego dziadka i babcię. PO LATACH POSZUKIWAŃ SPOTKAŁEM ICH MORDERCĘ.
Wspomnienia ze spotkań młodego pisarza z twórcami paryskiej „Kultury”. Ta garstka niezłomnych mieszkańców Maisons-Laffitte skupionych wokół Redaktora, to znaczy Maria i Józef Czapscy, Zofia i Zygmunt Hertzowie oraz brat Jerzego Giedroycia - Henryk wydawali mi się heroiczni i tragiczni zarazem. Prawdziwi błędni rycerze. Tymczasem czas pokazał, że to oni pierwsi nie błądzili i wytyczyli nam drogę. Warto w życiu wierzyć w swoją misję i iść z uporem do wymarzonego celu.
Dynamiczna, wielowątkowa, pełna anegdot biografia wybitnego dziennikarza telewizyjnego, twórcy najsłynniejszego teleturnieju w historii Telewizji Polskiej. Nazwa „Wielka Gra” odnosi się tu nie tylko do teleturnieju, ale również do modelu życia oraz do ryzykownej gry z polityką niepokornego człowieka.
Jest to również portret PRL-u i PRL-owskiej telewizji, której etap „inteligencki” zakończył się po marcu ‘68.
Jest to również skrząca się anegdotami opowieść o kultowym teleturnieju, przez który – w roli zawodników - przewinęło się wiele bardzo dziś znanych osób, np. Henryk Samsonowicz, Ewa i Janusz Łętowscy, Waldemar Łysiak czy Sławomir Pietras. Nadawany na żywo z drugiego piętra Pałacu Kultury i Nauki teleturniej Wielka Gra dawał milionom widzów przed telewizorami przedsmak wielkich pieniędzy, dreszcz hazardu i zupełnie niekomunistyczną jakość medialnych celebrytów.
Wielka Gra to była emocja, przygoda, adrenalina. Połączenie wysiłku psychicznego z typowo sportową rywalizacją. Dreszczyk emocji, smak zwycięstwa, indywidualny sukces. Mistrzem ceremonii w tej grze był elegancki dżentelmen, znów jak z innej, niekomunistycznej rzeczywistości, świetnie ubrany, z doskonałymi manierami, przystojny i pełen uroku erudyta, czyli Ryszard Serafinowicz.
Ryszard Serafinowicz (1924-1972) z rodziny o kresowo-żydowskich korzeniach, uczył się w elitarnej szkole jezuickiej, walczył w Szarych Szeregach, po wojnie uciekł na Zachód, gdzie był tłumaczem UNRY. Wrócił jednak do Polski stalinowskiej, podjął studia, a potem pracę w PAP-ie. Po odwilży dostał się do raczkującej telewizji. Tu zrobił błyskawiczną karierę jako twórca najpopularniejszych teleturniejów inspirowanych zachodnimi formatami, z flagową Wielką Grą. Wyrzucony z telewizji na fali antysemickich czystek, wyemigrował do Kanady, gdzie pracował jako radiowiec. Niespełna 50-letni umarł na raka.
Dior, Worth, Poiret czy Givenchy to tylko niektórzy bohaterowie tej opowieści.
Opowieść o zjawisku w modzie europejskiej, o haute couture, czyli wielkim krawiectwie.
Autor wprowadza czytelnika w świat barw, form i tkanin, które przez przeszło sto lat wyznaczały trendy w świecie mody.
Interesujące historie i piękna szata graficzna stanowią najmocniejsze strony tej wyjątkowej publikacji.
Najaktualniejsza, najobszerniejsza i najwyżej oceniana biografia Craiga. Wartka opowieść gęsto przeplatany wypowiedziami Craiga i osób, które znały go na różnych etapach jego życia
"Zawsze chciałem być aktorem. Miałem w sobie dość arogancji, by wierzyć, że nie mogę być nikim innym." - Daniel Craig
W porywających wspomnieniach Anya von Bremzen odtwarza siedem dekad sowieckiego życia przez pryzmat gotowania i jedzenia, rekonstruuje też wzruszającą historię rodzinną, obejmującą trzy pokolenia. Osobista narracja jest osadzona w rzeczywistości historycznej - ukazuje krwawe rekwizycje zboża za Lenina, maniery Stalina przy stole, debaty kuchenne Chruszczowa, katastrofalną w skutkach politykę antyalkoholową Gorbaczowa, wreszcie upadek ZSRR. Wszystko to spaja w jedną całość ironiczny humor autorki, jej żarliwa nostalgia i przenikliwe spostrzeżenia. Sowiecka sztuka kulinarna poruszy zarówno waszą duszę, jak i zmysły.
„Niebywale rozrywkowa uczta duchowa”.
„Independent”
„Prześmiewcze, skłaniające do refleksji, łamiące schematy gatunkowe”.
„Wall Street Journal”
„Wzruszające i pełne czarnego humoru”.
„Sunday Times”
Niczym nędzna sierota, krążyłam więc po mieszkaniu, powtarzając sobie sarkastyczne sowieckie kawały o deficycie. „Pokroicie mi sto gramów kiełbasy?” – pyta klient w sklepie. „Przynieście, to pokroimy” – odpowiada ekspedientka. Albo: „Dlaczego emigrujesz?”. „Bo mam powyżej uszu tego czczenia – odpowiada Żyd. – Kupisz papier toaletowy – trzeba uczcić tę okazję. Kupisz kiełbasę – znowu trzeba to uczcić” (fragment książki).W porywających wspomnieniach Anya von Bremzen odtwarza siedem dekad sowieckiego życia przez pryzmat gotowania i jedzenia, rekonstruuje też wzruszającą historię rodzinną, obejmującą trzy pokolenia. Osobista narracja jest osadzona w rzeczywistości historycznej - ukazuje krwawe rekwizycje zboża za Lenina, maniery Stalina przy stole, debaty kuchenne Chruszczowa, katastrofalną w skutkach politykę antyalkoholową Gorbaczowa, wreszcie upadek ZSRR. Wszystko to spaja w jedną całość ironiczny humor autorki, jej żarliwa nostalgia i przenikliwe spostrzeżenia. Sowiecka sztuka kulinarna poruszy zarówno waszą duszę, jak i zmysły.
„Niebywale rozrywkowa uczta duchowa”.
„Independent”
„Prześmiewcze, skłaniające do refleksji, łamiące schematy gatunkowe”.
„Wall Street Journal”
„Wzruszające i pełne czarnego humoru”.
„Sunday Times”
Niczym nędzna sierota, krążyłam więc po mieszkaniu, powtarzając sobie sarkastyczne sowieckie kawały o deficycie. „Pokroicie mi sto gramów kiełbasy?” – pyta klient w sklepie. „Przynieście, to pokroimy” – odpowiada ekspedientka. Albo: „Dlaczego emigrujesz?”. „Bo mam powyżej uszu tego czczenia – odpowiada Żyd. – Kupisz papier toaletowy – trzeba uczcić tę okazję. Kupisz kiełbasę – znowu trzeba to uczcić” (fragment książki).
Kolejna książka Konrada Gacy, znanego i cenionego specjalisty ds. leczenia otyłości i motywatora. Człowieka, który pomógł już tysiącom ludzi zapanować nad nadwagą i otyłością.
„Obudź w sobie wojownika” to opowieść o drodze na szczyt własnych możliwości. To autorska metoda motywacji i osiągania sukcesów na każdym polu.
Konrad Gaca dzieli się swoimi przeżyciami i doświadczeniami – opowiada historię walki o zdrowie córeczki, przywołuje najtrudniejsze momenty w swoim życiu, by wszystkim nam pokazać, że każdy cel jest na „wyciągnięcie ręki”. Stawia również niełatwe pytania i oczekuje na nie odpowiedzi.
Ta książka jest jak rozmowa z przyjacielem – pokazuje, w jaki sposób i dlaczego warto walczyć o siebie.
To intensywny zastrzyk siły i motywacji, polecany wszystkim, którym tego brakuje. Lektura idealna dla tych, którzy chcą czuć się szczęśliwymi i spełnionymi ludźmi, którzy chcą „obudzić w sobie wojownika”!
„Bo przecież każdy z nas ma w sobie wojownika. Taka po prostu jest nasza natura, chociaż często o tym zapominamy. Zapominamy, że opowieść o sile ludzkiego ducha, która potrafić przenosić góry, to opowieść o każdym z nas”.
Jedno życie to za mało. Przynajmniej dla Piotra Pogona. Człowieka, który przeżył cztery razy swoją śmierć i za każdym razem odradzał się w innym wcieleniu. Biznesmena, pierwszego człowieka na świecie, który ukończył morderczy triathlon Ironman bez płuca, zdobywcę najwyższych szczytów, pośrednika dobroci, jak lubi mówić o swojej pracy charytatywnej. Jego historia daje potężnego kopa. By żyć i tym życiem się cieszyć. Nawet do bólu.
Udane małżeństwo: on kocha ją, ona kocha jego. W ich życiu pojawia się jednak ktoś trzeci. Namiętność, obsesja, fatalne zauroczenie. Te doświadczenia sprawią, że nic już nie będzie takie, jak było.
Autobiograficzna historia, która zabiera czytelnika w podróż po klinikach psychiatrycznych, gabinetach lekarskich, sex shopach, salach szkoleniowych. Odsłania intymność i mroki duszy. Od manii do depresji, przez halucynacje i urojenia.
W opracowaniu Angeliki Kuźniak i Magdaleny Budzińskiej
Z przedmową Angeliki Kuźniak
Jądro ciemności, czyli życie artystki, zapis spraw małych i wielkich, zmagania z szarą codziennością, wieczna walka o pieniądze, rozterki i dylematy dotyczące własnej twórczości, ale i spraw tego świata, na którym Stryjeńska pojawiła się, jak sama zanotowała, przez „przypadkowy zbieg okoliczności podstępnie zareżyserowany przez bożka Kupidyna z łukiem”.
Była jednym z sześciorga dzieci państwa Lubańskich. Jej dzieciństwo było chyba najszczęśliwszym okresem w życiu. Od wczesnych lat rysowała. Kształciła się w Monachium. Przebrana za chłopaka wyjechała na tamtejszą akademię. I tak rozpoczęła się droga (i męka) twórcza artystki. Jej dzieła są jednym z symboli dwudziestolecia międzywojennego. Tworzyła dużo, a jednak ciągle zmagała się z brakiem pieniędzy. Dlatego wątek ten jak mantra przewija się przez całe pamiętniki, aż do ostatnich stron.
„Sytuacja z dnia na dzień staje się już kompletnie niemożliwa, bo nie gonię z obrazem pod pachą, aby zdobyć grosze na najbardziej szarą marę egzystencji – w stubarwnej centrali świata. O ironio! Nikczemny, deklasujący, ustawiczny i przymusowy wysiłek mózgu: skąd wyrwać forsy, nie da odpocząć nawet w chorobie! Koszmar jakiś!”
„Cóż to za pamiętniki?”, ktoś może zapytać. Na pierwszy rzut oka – zwyczajne. Są w nich imiona, nazwiska, adresy. Pojawiają się Witkacy, Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, rodzina Mortkowiczów, Malczewscy, Jadwiga Beckowa, Ignacy Mościcki, Jan Lechoń, Olga Boznańska, Jan Kiepura, Loda Halama, Józef Czapski. Długo można by wyliczać. Są kopie listów […]. Do tego stare bilety, zdjęcia, dokumenty. Pisma od komornika, dowody spłaty długów. Dowody, że zaciąga nowe. Tytuły obejrzanych spektakli, daty wizyty u lekarza. Do jednej z kopert, którą zrobiła z czystej kartki papieru, Stryjeńska włoży pukiel swoich włosów. Tu i tam pojawiają się wycinki z gazet. Są też całe artykuły […]. Część pamiętników musiała powstać jeszcze w Krakowie, gdzie mieszkała podczas wojny. Część dotyczącą pobytu poza krajem Zofia Stryjeńska napisała zapewne w Genewie i w Paryżu. Pamiętniki kończą się w 1950 roku. Dwadzieścia sześć lat przed jej śmiercią. […] Tu wszystko skrzy się humorem, celnymi puentami, zdaniami, które natychmiast chce się wynotować.
Stryjeńska mawiała, że były czasy, gdy „cechowało [ją] nieomylne chlaśnięcie pędzlem, psiakref”. Trzeba dodać jeszcze: „i językiem”. Czytajcie więc Państwo. Czytajcie, „psiakref!”
Angelika Kuźniak, fragment wstępu
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Mała dziewczynka, zupełnie sama, w tajemnicy przed wszystkimi
opiekowała się nieuleczalnie chorą i niepełnosprawną
matką.
Dziewięcioletnia Abby ma tylko mamę, która choruje od lat na stwardnienie
rozsiane. Teraz mama trafi a do szpitala, a dziewczynka – do Casey
Watson...
Casey ma doświadczenie w opiece nad dziećmi z problemami, ale
tym razem od początku czuje, że Abby jest inna: niespokojna, ma
nerwowe tiki. Casey odkrywa ze zdumieniem, że to Abby sama i w tajemnicy
przed wszystkimi opiekowała się mamą. Od najmłodszych lat
sama zajmowała się chorą i prowadziła dom. A matka pozwalała, by
malutkie dziecko przez lata wykonywało obowiązki dorosłych i niosło
ciężar odpowiedzialności i ciągłego lęku.
Wkrótce okazuje się, że matka Abby chce ukryć coś jeszcze, i to za
wszelką cenę – nawet fałszywego oskarżenia rzuconego na Casey.
Casey po raz pierwszy jest rozdarta: poddać się i zrezygnować z Abby
czy nawet kosztem swojego osobistego życia szukać prawdy o przeszłości
tak dobrego dziecka okradzionego z dzieciństwa…
CASEY WATSON to mistrzyni biografii skrzywdzonych dzieci. Tak jak
inna znana autorka, Cathy Glass, prowadzi dom zastępczy dla dzieci
z największymi problemami psychologicznymi i wychowawczymi.
Ratuje dzieci, z którymi nikt już nie mógł sobie poradzić, narażając
spokój, zdrowie i życie swoje i swojej rodziny.
Jej książki trzymają w napięciu niczym mocne kryminały, są drastyczne
i przejmujące, ale pełne ciepła, dobra i miłości. I zawsze niosą nadzieję.
W Wielkiej Brytanii są przez wiele miesięcy w Top 10 brytyjskich list
bestsellerów, sprzedawane w kilkudziesięciotysięcznych nakładach.
„To jedna z najbardziej uroczych, ciepłych, wzruszających i radosnych
książek Danielle Steel”. DELACORTE PRESS
Najsławniejsza autorka świata opowiada o psach, które wzbogacały
i wzbogacają jej życie. O wszystkich swoich czworonożnych przyjaciołach.
Od dzieciństwa, przez pierwsze trudne lata pisarskiej kariery,
po międzynarodową sławę. Psach (w porywach jedenastu), które
wychowywały się razem z jej dziewięciorgiem dzieci. I tak jak dzieci
wnosiły do domu bałagan i czystą radość.
DANIELLE STEEL jest najsławniejszą autorką literatury kobiecej na
świecie. Jej powieści utrzymują się na listach bestsellerów tak długo,
że znalazła się nawet w Księdze Guinnessa. Dzięki temu, że inspiracje
czerpie z życia, osiągnęła oszałamiający sukces wśród czytelniczek
w różnym wieku i różnych narodowości. Każda kobieta może odnaleźć
w jej bohaterkach siebie.
Najbogatsza współczesna autorka świata z własnego doświadczenia
wie, jak szczodry, ale i jak okrutny potrafi być los. Jej pasją jest pisanie,
radością – dzieci, a hobby – zwierzęta.
Napisała 132 książki wydane w 69 krajach w rekordowym nakładzie
800 milionów egzemplarzy. Ponad 20 z nich zostało sfi lmowanych.
Wstrząsająca autobiografia Juliany Buhring, autorki Drogi,
którą jadę, i jej sióstr opisujących koszmar życia w sekcie
W samej Anglii 400 000 sprzedanych egzemplarzy!
5 tygodni na 1. miejscu „Sunday Timesa”!
Bite, gwałcone, głodzone, indoktrynowane, zmuszane do niewolniczej
pracy, żebrania, prostytucji. Tak wyglądało ich dzieciństwo
i młodość w okrutnej sekcie Dzieci Boga.
Trzy siostry przeszły przez piekło. Udało im się uciec i zbudować
życie. A Juliana jest pierwszą i jedyną kobietą, która samotnie objechała
świat na rowerze – autorką Drogi, którą jadę.
Dziewczyny znikąd i niczyje. Bez dzieciństwa, domu, rodziny. Przenoszone
z kraju do kraju, z kontynentu na kontynent...
Celeste, Juliana i Kristina urodziły się i wychowały w nieludzkiej religijnej
sekcie Dzieci Boga. Całe ich życie było podporządkowane bezwzględnym
prawom przywódcy – proroka. On decydował o ich losach,
chcąc doprowadzić do całkowitej destrukcji osobowości. Okrutnie
karał każdy przejaw buntu. Ich codzienność to niewolnicza praca, żebranie
na ulicach. Miały zaledwie po kilka lat, gdy były zmuszane do
prostytucji, udziału w orgiach i molestowane przez mężczyzn, którzy
mogliby być ich dziadkami.
Wszystko w imię miłości do Chrystusa...
Jak zdołały wyrwać się z tego piekła? I zachować własne ja, godność,
wiarę i nadzieję.
Opisały to wszystko w szokującej autobiografii, jak przeżyły i jak uciekły.
I tragiczne konsekwencje zniewolenia: od anoreksji, przez depresję,
narkomanię, po samobójstwa. I jak uczyły się żyć na nowo – dzięki
wspólnej sile i odwadze.
W 2007 roku CELESTE JONES, KRISTINA JONES i JULIANA BUHRING napisały szokującą autobiografię Córki Dzieci Boga. Książka
stała się międzynarodowym bestsellerem przetłumaczonym na 11
języków. W samej Anglii sprzedano 400 000 egzemplarzy. Przez 5 tygodni
była na 1. miejscu „Sunday Timesa”.
Każda z sióstr wyzwoliła się z koszmaru przeszłości. Celeste skończyła
psychologię. Kristina wyszła za mąż, ma dzieci. Juliana jest słynną kolarką
długodystansową. W 2012 samotnie objechała świat na rowerze
jako najszybsza kobieta. Swój wyczyn – rekord Guinnessa – opisała
w inspirującym dzienniku podróży Droga, którą jadę.
Celeste, Juliana i Kristina założyły fundację, która pomaga byłym
Dzieciom Boga na całym świecie. Aktywnie walczą, by winni krzywdy
tysięcy dzieci stanęli przed sądem.
Mariola Mikołajczak – slawistka, profesor językoznawstwa, eseistka, pracuje na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jest autorką kilkunastu książek naukowych i popularnonaukowych, tłumaczem dzieł średniowiecznej literatury słowiańskiej.
Jedna z najgłośniejszych biografii ostatnich lat!
„Zdzisław Beksiński nigdy nie uderzy swojego syna.
Zdzisław Beksiński nigdy nie przytuli swojego syna”.
To nie jest książka o znanym malarzu, który tworzył dziwne i straszne obrazy. To nie jest książka o jego mrocznym synu, który fascynował się śmiercią i tak wiele razy próbował popełnić samobójstwo, aż mu się udało. Ani też książka o obsesjach, natręctwach, fobiach i artystycznych szałach. Ani też o karierze, pieniądzach, wystawach i krytykach. To nie jest książka o skomplikowanych związkach, fascynacji muzyką i ciemną stroną mocy.
To książka o miłości – o jej poszukiwaniu i nieumiejętności wyrażenia. I o samotności – tak wielkiej, że staje się murem, przez który nikt nie może się przebić. O tym, że życie czasami przypomina śmierć, a śmierć – życie.
Nieodgadnionych Beksińskich, ojca i syna, spotkało po śmierci coś wspaniałego. Otóż Magdalena Grzebałkowska napisała o nich wielką, głęboką i brawurową książkę reporterską. Złoty kruszec znalazł świetnego wydobywcę.
Niech się chowa zmyślenie i powieści.
Mariusz Szczygieł
Zdaje się, że praca Magdaleny Grzebałkowskiej w tym wypadku to nie tylko brawurowe przepłynięcie wpław oceanu materiałów dowodowych – to też pióro, które zdołało je powiązać tak, że tworzą spójną, arcybarwną opowieść, tak wieloperspektywiczną i zagadkową jak co najmniej samo życie.
Dorota Masłowska, „Dwutygodnik”
Magdalena Grzebałkowska ukończyła historię na Uniwersytecie Gdańskim, jest reporterką „Gazety Wyborczej” i autorką bestsellerowych książek: Ksiądz Paradoks. Biografia Jana Twardowskiego oraz 1945. Wojna i pokój.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
