TALENT, KLASA I CHARYZMAPO PROSTU WOJCIECH SZCZĘSNYKiedy miał 9 lat, grał w ataku i chciał być napastnikiem. W wieku 16 lat opuścił rodzinę i zupełnie sam wyjechał do Anglii. Mając 20 lat, został najmłodszym bramkarzem w historii Arsenalu. Dziś stoi w jednym szeregu z najlepszymi bramkarzami świata, gra w legendarnym Juventusie, a na mundialu w Katarze obronił dwa rzuty karne - w tym jeden wykonywany przez samego Leo Messiego.Wojciech Szczęsny, oto jego historia. To wzruszająca opowieść o chłopcu, który nigdy nie bał się wyzwań. Oraz o światowej klasy bramkarzu, który swoją wartość udowodnił już w trzech znakomitych klubach:Arsenalu, Romie i Juventusie.Przede wszystkim jednak to historia wzlotów, upadków oraz twardych lekcji życia, z których nasz bohater za każdym razem wychodził silniejszy.I choć brzmi nieprawdopodobnie, ta historia WYDARZYŁA SIĘ NAPRAWDĘ.
Drugi tom opowieści o polskim Marco Polo, XVII-wiecznym jezuicie, Michale Boymie. Pokonując wiele przeszkód i niebezpieczeństw na swej drodze do Rzymu, staje się zakładnikiem gry politycznej toczonej w Watykanie między najważniejszymi potęgami katolickimi Europy. Spotyka się z wrogością najważniejszych watykańskich dygnitarzy i samego papieża. Sytuację pogarsza podejrzliwość współbraci wobec niepokornego Polaka i ich brak zrozumienia dla jego celów. Ostatecznie podejmuje ryzykowną podróż powrotną do Chin, gdzie wciąż toczy się zacięta walka o przetrwanie chińskich katolików w obliczu najazdu pogańskich Mandżurów.
Czy szczęśliwe dzieciństwo zawsze jest gwarancją dobrego startu w dorosłość?Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta dla nikogo, także dla Adama, autora książki.Człowiek, który od dziecka czuje, że jest inny od pozostałych ludzi, poszukuje dla siebie miejsca na zwyczajne, spokojne życie, w którym będzie mógł się poczuć wolny.Nie pokonują go ani nienawiść i uprzedzenie ludzi, ani choroba, ani piętrzące się przeciwieństwa losu. Bo, jak nas przekonuje, w życiu trzeba walczyć o SIEBIE, o swoje marzenia, ale także znaleźć cel, dzięki któremu można poczuć się sobą i być po prostu szczęśliwym w codzienności.Każdy ma nieograniczone możliwości rozwoju, jeśli tylko naprawdę tego chce, co udowodnił na swoim przykładzie Adam. Zmiany na dobre w Jego życiu nie zaszły od razu. Mozolnie je wypracowywał każdego dnia, walcząc z tkwiącymi w człowieku ograniczeniami.
Wstrząsająca opowieść o obozie Auschwitz widzianym oczyma dziecka.Zacząłem więc spisywać wspomnienia moje, moich koleżanek i kolegów. Z nadzieją, że jak je napiszę, to one ode mnie odejdą. Niestety, tak się nie stało....Bogdan Bartnikowski miał 12 lat, kiedy w nocy z 11 na 12 sierpnia 1944 roku znalazł się z mamą na rampie KL Auschwitz-Birkenau. Jego opowieść to jedno z najbardziej poruszających świadectw dziecięcej wrażliwości wobec piekła obozowej rzeczywistości.Wydanie zawiera dotychczas niepublikowany tekst "Chór w Birkenau".Bogdan Bartnikowski - urodzony w 1932 r. w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego, po opanowaniu dzielnicy Ochota, gdzie mieszkał, przez oddziały RONA (Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa), wraz z matką został wypędzony z domu i skierowany do obozu przejściowego w Pruszkowie (tzw. Durchgangslager 121), skąd 12 sierpnia 1944 r. zostali obydwoje wywiezieni do KL Auschwitz-Birkenau. W obozie został zarejestrowany jako więzień 192731. Przebywał w Birkenau: najpierw w bloku dziecięcym obozu kobiecego, następnie w sektorze B11a obozu męskiego, gdzie byli więzieni chłopcy z Warszawy.11 stycznia 1945 r. został razem z matką ewakuowany do Berlina-Blankenburga (komando robocze obozu Sachsenhausen), gdzie do wyzwolenia w dniu 22 kwietnia 1945 r. pracował przy odgruzowaniu miasta. Po wyzwoleniu powrócił wraz z matką do Warszawy. W Powstaniu Warszawskim stracił ojca. Przerwaną przez wojnę naukę kontynuował w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego. Po odbyciu służby wojskowej pracował jako dziennikarz.Bogdan Bartnikowski, mając w pamięci przeżycia z okresu okupacji i uwięzienia w obozach koncentracyjnych, napisał i wydał książki o losach polskich dzieci w latach wojny: zbiór opowiadań "Dzieciństwo w pasiakach" (1969, 1972, 1989) oraz powieści "Daleka droga" (1971), "Powrót nad Wisłę" (1972) i "Dni długie jak lata" (1989).Obecnie jest na emeryturze. Pracuje społecznie w Związku Literatów Polskich i Związku Powstańców Warszawskich. Odznaczony został Krzyżem Oświęcimskim, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
W niniejszej książce czytelnik znajdzie wiadomości o piłce nożnej w pigułce - najciekawsze i najważniejsze informacje o futbolu a przede wszystkim sylwetki piłkarzy, którzy dziś swoją grą wzbudzają niezwykłe emocje. Całość wzbogacono licznymi fotografiami. Zapraszamy do lektury!
The first monograph in English on a major Polish painter.
Józef Halas (1927-2015) is one of the major Polish painters of his generation. Active in Wroclaw from 1949 until his death, first as a student and then as an artist and teacher, he left a unique body of work that, like many of those built largely during the Cold War, remained long unrecognized in Western Europe and North America. The Mountain series, which occupied most of his activity during the 1960s, marks both a strong connection with nature and a distance from the landscape painting tradition. The following series, Oppositions, Partitions, Verticals, Obliques, Levels and Interiors, constitute the pinnacle of his production and testify to a poetics of contradiction which is embodied in multiple and successful ways. The Pocket Gouaches, begun in the late 1970s, reveal an artist who has always remained open to experimentation. For a decade, the history of art has fortunately opened its field of investigation, modernity has become plural and its actors have become more numerous. There is no doubt that Józef Halas must now be counted as one of the important players in this global history. This monograph, with texts by Michel Gauthier, curator at the Centre Pompidou, Magdalena Howorus-Czajka, professor at the University of Gdansk, and Marjolaine Lévy, art critic, aims to contribute to the knowledge of Halas’s work beyond Poland and by placing it in an international context.
Wspomnienia Marii Rydlowej - prawdziwa skarbnica wiedzy o międzywojennych Bronowicach i młodopolskiej przeszłości KrakowaOsobista opowieść autorki, pochodzącej z bronowickiej chłopskiej rodziny - o dzieciństwie i młodości w Bronowicach Małych, o Krakowie w czasie okupacji i latach powojennych, naznaczonych terrorem stalinowskim, o edukacji, przyjaźniach i życiu codziennym.Bardzo ciekawe są rozdziały o bronowickich Żydach, o życiu w czasie wojny i po wojnie w sławnej Rydlówce, o służbie w Armii Krajowej. W książce przewija się mnóstwo znanych postaci, w tym postaci kobiet - Anny Rydlówny (pielęgniarki i pedagoga, siostry poety Lucjana Rydla), Teresy Kulczyńskiej (krakowianki, córki profesora UJ, pielęgniarki i społecznicy, autorki podręczników) i Pepy Singer (córki bronowickiego karczmarza, będącej pierwowzorem Racheli z Wesela Wyspiańskiego). Te trzy sylwetki kobiet z różnych środowisk społecznych dobrze ukazują zarówno bronowicką, jak i krakowską przeszłość, autorka zaś, pochodząca z ciekawie opisanej chłopskiej rodziny, jak gdyby jednoczy swoją opowieścią te trzy sfery, dzisiaj już słabo rozpoznawalne.Książka barwna, pełna ciekawych anegdot o ludziach zamieszkujących przedwojenne Bronowice, wieś obrosłą literacką legendą, bogato ilustrowana fotografiami z prywatnego archiwum autorki.Posłowie Jana Rydla.
"Jestem jak cholerne zwierzę, zamknięte w klatce i pokazywane dzieciakom"Ted Bundy. Najsłynniejszy współczesny seryjny morderca.Dokonywał masakr. Ukrywał ciała ofiar i pozował je niczym kukły. Odgrywał z nimi makabryczne sceny. A to tylko początek nieprawdopodobnej historii. Rzeczywistość przerosła najbardziej przerażającą fikcję.Nigdy nie obcowaliście z tak czystym złem.Niepowtarzalna narracja pierwszoosobowa przyprawia o dreszcze."Jestem całkowicie instynktem i popędem. Drapieżnikiem, myśliwym, łowcą. Jestem miłosierny. Wybieram kłamstwo"Lektura zdecydowanie dla ludzi o stalowych nerwach.JAN GOŁĘBIOWSKIIntrygująca pisarska interpretacja umysłu jednego z najbardziej rozpoznawalnych seryjnych morderców w historii.ŁUKASZ WROŃSKI
StreszczenieKronika umierania. Zamarzanie oparta jest na przeżyciach autora w związku z zamarznięciem Gertrudy, której pamięci dedykuje swoje wspomnienia.Opisy hipotermii wzorowane są na opisach wysokogórskich wypraw i nawiązują do scen z filmu Everest. Kolejne odsłony tragicznej śmierci bohaterki niosą ładunek realizmu magicznego. Jesteśmy świadkami spotkania Gerdy z widmem śmierci i stadem saren.Równoległym wątkiem są cztery części Sali Tronów: obrazy inspirowane symboliką biblijną stanowią własne spojrzenie autora na Sąd Ostateczny i są współczesną wersją przekazu wyobrażeń religijnych ludzkości i nadludzkości postaci. W dalszej części wspomnień narrator przekazuje głos autorowi w rozmowach grupy przyjaciół, a dialogi bohaterów, którzy mają realny pierwowzór wśród rodziny i znajomych autora, stanowią o jakości i stylu książki. Wśród poruszanych tematów pojawia się możliwość obecności nieobecnego w świecie Boga, nazwanego za Romanem Ingardenem ,,diamentem pojęciowym"", oskarżenie i usprawiedliwienie Boga przez dwudziestowiecznych myślicieli, jak Martin Heidegger, Edyta Stein czy Emmanuel Levinas. Odnosimy wrażenie, że to oni są nieobecnymi bohaterami tekstu. Autor parafrazuje i czyni przekaz zrozumiałym i przystępnym, dlatego ilość cytowań ograniczył do niezbędnych. Część filozoficzna Kroniki umierania. Zamarzanie jest osobistym przeszukiwaniem świata w poszukiwaniu Boga, sensu życia, cierpienia i śmierci. Autor stawia pytanie o możliwość pogodzenia się z poczuciem winy za śmierć bohaterki i obciąża tym na koniec również ofiarę. W książce znajdziemy wiele dygresji, anegdot, retrospekcji, celowych powtórzeń i naprawdę udanych pętli czasu.Ostatni rozdział opowiada o wyprawie autora w Tatry, będącej wspomnieniem i rozliczeniem się z niełatwego uczucia do Gerdy, o której życiu i jego poczuciu winy dopiero tutaj dowiadujemy się najwięcej.Przesłanie epilogu pozostawia czytelnika z poczuciem, wypowiedzianego z dystansem do świata, przekonania, że wbrew rozpaczy istnienie nie jest przegrane, skoro w ogóle można było narodzić się do życia na ziemi i cieszyć się pięknem zachodu słońca nad Jeziorem Orawskim z widokiem na ukochane przez bohatera Tatry i Beskidy.
Książka Silvii Bruni jest lekturą znacznie przekraczającą skromne ramy zakreślone przez jej tytuł. Bardzo szeroka, rzetelna baza źródłowa tego opracowania daje nam po raz pierwszy wgląd w szczególny charakter włoskiego życia muzycznego od czasów Chopina po okres współczesny. Autorka pozwala nam śledzić fascynujący proces powolnego, ale stałego, wzrostu rangi muzyki Fryderyka Chopina w oczach krytyków i słuchaczy Italii. Przyswojenie i pogłębione zrozumienie twórczości polskiego kompozytora prowadzi włoskich artystów i krytyków kultury w realia często odlegle od naszych doświadczeń. Tym większe staje się zaskoczenie, gdy konkluzje protagonistów polskiego i włoskiego życia artystycznego stają się sobie bliskie.
Odkrywanie cech osobowości Chopina, jego związku z tradycją narodową, stosunku do świata, wreszcie sposobu wyrażenia splotu tych okoliczności w muzyce – wszystko to znajdziemy w pracy Silvii Bruni ujęte w specyficznej dla Włoch formie i stylu. W tym świetle fascynujące stają się wytrwałe, trwające od dwustu lat, poszukiwania związków sztuki Chopina z podstawowymi wartościami włoskiej tradycji artystycznej. Wydaje się, że powinniśmy je dobrze znać, a tymczasem…
Grzegorz Michalski
Autorka opisuje swoją działalność oświatową. Tekst ma charakter sprawozdawczy – Świacka przedstawia fakty, nie dzieli się jednak żadnymi osobistymi wspomnieniami. Była córką Edwarda Donimirskiego (powstańca 1863 r., ziemianina z zaboru pruskiego) i Heleny z Wolańskich. W domu autorki od dzieciństwa panował duch patriotyczny, a ona sama już w młodości brała udział w tajnej pracy oświatowej (prowadziła tajne komplety nauki religii, języka polskiego i historii, brała udział w organizacji polskich przedstawień). Wyszła za mąż i przeniosła się do majątku Bielica (pow. siennieński, ziemia mohylewska, Białoruś), gdzie zajęła się oświatą ludu polskiego we dworze i zaściankach. Założyła Sieńskie Towarzystwo Oświaty i Dobroczynności, wraz z którym organizowała spektakle w Siennie, Orszy i Witebsku. Jednym ze sposobów pozyskiwania funduszy przez Towarzystwo było sprzedawanie papeterii z nadrukiem „Światło niosę mojemu ludowi”. Autorka pisze o karaniu zsyłką lub więzieniem za prowadzenie szkółek dla polskich dzieci. Wspomina jedną z nauczycielek, Aleksandrę Januszkiewicz, która po uwięzieniu w Orszy chciała odebrać sobie życie.
Dalej Świacka opisuje sierociniec dla trzydzieściorga dzieci, który założyła w Bielicy w 1905 r. Pobieżnie przedstawia zajęcia dzieci, ich plac zabaw i wspomina: „Wyszło z tej nauki kilkadziesiąt młodych chłopców i dziewcząt, zawodowo przygotowanych i utrwalonych w polskości, a parę prawosławnych sierot przeszło na katolicyzm”.
(fragment recenzji z Archiwum Kobiet)
Mały Józek Elsner nie lubił w swoim życiu trzech rzeczy: szorstkich skarpet, rozgotowanych knedli i skrzeczącego głosu ciotki Marii. Lubił natomiast godzinę trzynastą. To właśnie o tej porze zarzucał na plecy skórzaną teczkę z książkami i wybiegał ze szkoły.
Poznajcie historię Józefa Elsnera (1796–1854) – doskonałego pedagoga, kompozytora i organizatora życia muzycznego, twórcy szkolnictwa muzycznego w Polsce.
Jako uzupełnienie do publikacji jest dostępny zeszyt z zadaniami i łamigłówkami, które pomogą jeszcze lepiej poznać głównego bohatera.
Źródła pamiętnikarskie to kopalnia wiedzy o ludziach i ich czasach. Są one co prawda widzeniem subiektywnym, pokazują bowiem zazwyczaj obraz rzeczywistości widziany poprzez filtr osobowości piszącego, jednak zwykle zawierają jakąś część prawdy „obiektywnej” o opisywanych osobach i zdarzeniach.
Fryderyk Chopin trwale zapisał się w pamięci setek osób, które znały go osobiście bądź tylko zetknęły się z nim przelotnie, a których spora część pozostawiła po sobie pamiętniki, listy, dzienniki i relacje. Wspomnienia te, zestawione z innymi, pozwalają zbliżyć się do obrazu Chopina, który będzie w miarę „prawdziwy”, to jest pokaże nam, jaki naprawdę był artysta, lub – przynajmniej – jakim go postrzegano. Ze względu na ich subiektywność, wspomnienia jednych nie zawsze są zbieżne z widzeniem innych osób. Ale to właśnie zestawienie rozmaitych spojrzeń na Chopina stanowi o bogactwie i wartości tych źródeł.
Publikacja Wspomnienia o Chopinie gromadzi relacje i wspomnienia na temat Chopina i jego bliskich autorstwa osób różnego pochodzenia i statusu: od Władysława Mickiewicza do służącego Jana. Książka stanowi niezwykłe źródło kontekstowe, które pozwala potwierdzić, uszczegółowić lub obalić utrwalone, a nieprawdziwe zdarzenia z biografii polskiego mistrza
Piszę o sobie, bo czas płynie, a ja już nie będę miał 20 lat.Po udarze mózgu, który przeszedłem, pamięć może być już nie ta. Los rzuca człowiekiem na wszystkie strony świata, a ja jestem w sytuacji, która nie pokaże mi, na jakim zakręcie wypadnę z drogi swego życia. Do napisania tej książki skłoniła mnie chwila, w której, gdy byłem świadomy, pamięć pokazała mi migawki całego mojego życia. Czekałem na końcowy napis THE END. Ale coś chce, abym po sobie zostawił ślad istnienia, bo napis się nie pojawił. Może mam jeszcze coś do zrobienia i los daje mi czas na realizację. Widocznie będzie to dłuższy czas, bo muszę wymyśleć, co mam zrobić.
W ostatnim tomie Hartmann Grisar podsumował działalność Marcina Lutra oraz
opisał końcowe lata jego życia. Znajdujemy tutaj również omówienie jego działalności
literackiej, w tym przekładu Biblii na język niemiecki, nowych katechizmów i hymnów
kościelnych.
SPIS TREŚCI
Tom III. Koniec drogi. Spojrzenie wstecz
Rozdział XXIX. Skutki etyczne nowego nauczania
1. Uwagi wstępne. Nowe podstawy moralności
2. Dwa bieguny: prawo i ewangelia
3. Spotkanie z antynomizmem Agricoli
4. Pewność zbawienia i jej relacja do moralności
5. Pomniejszenie prawdziwego chrześcijaństwa
6. Rola odgrywana przez sumienie i osobowość. Wojna Lutra z Kasperem Schwenckfeldem
8. Kościół oddzielony prawdziwie wierzących
9. Kult publiczny. Kwestia rytuału
10. Schwenckfeld jako krytyk skutków etycznych dzieła życiowego Lutra
Rozdział XXX. Luter w szczycie życia i sukcesu (od 1540). Obawy i środki zaradcze
1. Wielkie zwycięstwa w latach 1540-1544
2. Smutne przewidywania
3. Środki zaradcze na przyszłość
4. Konsekracja Mikołaja Amsdorfa jako "biskupa ewangelickiego" w Naumburgu (1542)
5. Dalsze akty przemocy. Los dzieł sztuki kościelnej
Rozdział XXXI. Luter i jego ponury nastrój, przesądy i iluzje
1. Stan depresji w ostatnich latach. Mania prześladowcza i chorobliwa wyobraźnia
2. Fanatyczne oczekiwanie końca świata. Rozpaczliwy pesymizm Lutra
3. Podwójne brzemię Melanchtona: osobowość Lutra i własne dzieło życia
4. Demologia i demonomania
5. Psychologia żartów i satyry Lutra
Rozdział XXXII. Życie wypełnione walką z sumieniem
1. Ogólnie o "pokusach" Lutra
2. Tematy "pokus"
3. Wyrzuty sumienia stają się pokusami diabła
4. Postęp cierpień duchowych do lat 1527-1528
5. Lata 1528-1538. Jak odzyskać pokój sumienia
6. Luter o swojej wierze, doktrynie i wątpliwościach, szczególnie w późniejszych latach
Rozdział XXXIII. Zwołanie Soboru Trydenckiego (1542). Polemiki Lutra
1. Powzięte kroki i opublikowane traktaty przeciwko soborowi (po 1537)
2. "Wider das Bapstum zu Rom vom Teuffel Gestifft". Wzmocnienie papiestwa
3. Niektóre powiedzenia Lutra o soborze i jego własnym autorytecie
4. Znaki czasu towarzyszące "wymyślaniu i uporowi do samego grobu" Lutra. Karykatury
Rozdział XXXIV. Zakończenie działalności literackiej i jej ogólny obraz
1. W kierunku chrześcijaństwa bez dogmatu. Opinie protestanckie
2. Luter jako popularny pisarz religijny. Katechizm
3. Biblia niemiecka
4. Hymny Lutra
Rozdział. XXXV. Stosunek Lutra do społeczeństwa i edukacji
1. Zarys historyczny oceny pracy społecznej Lutra
2. Państwo i kościół państwowy
3. Szkoły elementarne i nauczanie wyższe
4. Dobroczynność i wsparcie biednych
5. Stosunek Lutra do powołania świeckiego
Rozdział XXXVI. Ciemna strona życia wewnętrznego Lutra. Choroby
1. Wczesne dolegliwości cielesne i duchowe
2. Psychiczne problemy rozwoju religijnego Lutra
3. Zjawy, złudzenia, pojawienia się diabła
4. Objawienia i iluzja. Chorobliwy sposób myślenia
5. Psychologia Lutra według lekarzy i historyków
Rozdział XXXVII. Upiększanie przez Lutra wczesnego życia
1. Późniejszy obraz klasztoru i apostazji Lutra
2. Rzeczywistość. Fałszowanie historii przez Lutra
3. Ukończenie i wykorzystanie legendy
Rozdział XXXVIII. Koniec wolności religijnej. Kościół niewidoczny i widoczny przymus kościelny
1. Od samowoli religijnej do przymusu religijnego
2. Luter jako sędzia
3. Kościół niewidoczny. Jego pochodzenie i wczesna historia
4. Kościół staje się widzialny. Jego organizacja
5. Taktyka Lutra w sprawie Kościoła
Rozdział XXXIX. Koniec życia Lutra
Rozdział XL. W grobie
Dodatki
Komentarz
Ostatnia rozmowa z Emilianem Kamińskim – aktorem, reżyserem, dyrektorem teatru, ale przede wszystkim człowiekiem wrażliwym na świat, konsekwentnie realizującym swoje marzenia. Szczerze opowiedział w niej o dzieciństwie, rodzinie, mistrzach, teatrze. Jedynym tematem, którego nie poruszył, była jego choroba. Dla najbliższych Miluś, dla niektórych Diabluś. Życie nieraz pisało dla niego trudne scenariusze, mimo to reżyserował je według własnych zasad, zawsze z uśmiechem i pokorą. Ambitny, odważny, silny, lecz z wyczuwalną miękkością w sercu. Aktor Łomnickiego i Hanuszkiewicza, skromnie nazywający się „rzemieślnikiem”, piewca szacunku do pracy i widza, no i wreszcie – niedościgniony mistrz dowcipu. Kamiński miał na koncie ponad setkę ról teatralnych, filmowych i dubbingowych. W stanie wojennym współtworzył Teatr Domowy, będący formą sprzeciwu wobec reżimu. Uwielbiany przez publiczność za rolę Jerzego w ekranizacji powieści „Szaleństwa panny Ewy” Kornela Makuszyńskiego, Wojciecha Marszałka w serialu „M jak miłość” i Pumby w kultowym „Królu Lwie”. Z miłości do teatru i Warszawy w 2009 roku w zrujnowanych piwnicznych pomieszczeniach stworzył Teatr Kamienica. Scenę, która w niedługim czasie stała się ważnym punktem na kulturalnej mapie stolicy, traktował jako dom i filozofię życia. O Emilianie Kamińskim opowiadają również jego rodzina, przyjaciele i towarzysze z aktorskiego szlaku, m.in. Justyna Sieńczyłło, Dorota Kamińska, Krystyna Janda, Wiktor Zborowski, Piotr Fronczewski, Magdalena Zawadzka, Katarzyna Cichopek. Patrycja Pawlik – studiowała na Aberystwyth University w Walii, absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Warszawskim oraz zarządzania kulturą i mediami na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończyła London School of Public Relations. Od blisko 15 lat związana z branżą PR i mediami. Ekspertka od komunikacji i budowania relacji, zwłaszcza tych opartych na ponadczasowych wartościach. Lubi pytać i słuchać, dlatego rozwija się również jako coach. Kocha teatr i podróże. Praktykująca miłośniczka języka włoskiego, tamtejszej kuchni i podejścia do życia. Szczęśliwa mama Marcelinki.
Jan Vermeer van Delft, właściwie Johannes Vermeer – holenderski malarz. Malował przede wszystkim sceny rodzajowe, wykorzystując mistrzowsko grę świateł. Na początku swojej kariery stworzył także dwa płótna historyczne
Nowa biografia Fryderyka Chopina napisana przez brytyjskiego historyka polskiego pochodzenia Adama Zamoyskiego, poparta wnikliwą analizą korespondencji i dokumentów z epoki, rzucająca nowe światło na osobowość i codzienne życie artysty.
Wciągająca biografia jednego z najwybitniejszych polityków i najbardziej wszechstronnych myślicieli w historii Benjamin Franklin był nie tylko jednym z ojców założycieli Stanów Zjednoczonych, lecz również prawdziwym człowiekiem renesansu, który pod wieloma względami wyprzedził swój czas. Był genialnym naukowcem, wynalazcą, przedsiębiorcą, dyplomatą, pisarzem, strategiem i jednym z najwybitniejszych myślicieli politycznych w historii. Osobowość tego skutecznego polityka i ciekawego świata twórcy inspiruje dzisiaj tak samo, jak dwa wieki temu. Jego historia uczy, jak prowadzić życie praktyczne, a jednocześnie uduchowione, jak osiągnąć osobisty sukces i służyć społeczeństwu. Walter Isaacson, autor bestsellerowych biografii Leonarda da Vinci i Steve’a Jobsa, kreśli fascynujący portret Benjamina Franklina – myśliciela i polityka, który stworzył podwaliny tożsamości narodowej Amerykanów i został wzorem dla przyszłych pokoleń.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
