Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
W Tryptyku na fortepian na sześć rąk Marty Mołodyńskiej-Wheeler środki zarówno harmoniczne, melodyczne, jak i rytmiczne, są mostem łączącym różne stylistyki i motywującym wykonawców do eksplorowania nowych brzmień oraz rozwiązań interpretacyjnych. Trzy utwory zawarte w cyklu tworzą opowieść snutą od zadziornej Melofonii, poprzez marzycielskie Softisono, aż po szaloną, karnawałową Fiestę de nieve. Tryptyk daje pianistom możliwość zagłębieniasię w utwory o różnorodnym charakterze i wykorzystania rozmaitych umiejętności techniczno-interpretacyjnych w kontekście rozwiązań kompozytorskich z pogranicza klasyki i jazzu. Publikacja przeznaczona dla wykonawców akademickich i profesjonalnych. Do wykonania zespołowego na sześć rąk.
Utwór łączy w sobie elementy tradycyjnego podejścia do formy z nowo wypracowanymi środkami harmoniczno-brzmieniowymi oraz muzyką ludową Podhala. Trzyczęściowa budowa odbiega od klasycznego schematu jej części skrajne utrzymane w wolnym i umiarkowanym tempie przerywa Vivace scherzando. W warstwie melodycznej Kwartetu obecne są motywy melodii góralskich, które w finałowej podwójnej fudze splatają się z oryginalnymi frazami opartymi na skali podhalańskiej. Różnorodne rozwiązania obecne w utworze czynią go symbolem bogactwa języka muzycznego Szymanowskiego, poruszając zarówno wykonawców, jak i słuchaczy.
Kwartet smyczkowy d-moll (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza w obu kwartetach). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
II Kwartet smyczkowy F-dur (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
Dwa kwartety smyczkowe będące przedmiotem niniejszego opracowania stanowią jedyne w pełni samodzielne utwory kameralne napisane przez Stanisława Moniuszkę. Oba kwartety przetrwały do dzisiejszych czasów łącznie w postaci jednego autografu. Pochodzą one z młodzieńczego okresu twórczości. Stworzył je w latach 1837-1840 podczas studiów kompozytorskich w Berlinie. Pod względem stylistycznym Kwartet smyczkowy d-moll, jak i Kwartet smyczkowy F-dur pozostają w kręgu oddziaływań muzyki klasycyzmu i wczesnego romantyzmu. W zakresie budowy oba dzieła prezentują klasyczny czteroczęściowy układ cykliczny z formą sonatową w skrajnych ogniwach. / ze wstępu/
Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Odpowiednio dobrane zeszyty "Etiud" zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Zbiór przeznaczony jest przede wszystkim do użytku uczniów klas organowych w szkołach muzycznych, ze względu jednak na swą wartość artystyczną każdy z zamieszczonych tu utworów może być również włączony do repertuaru koncertowego.
Niniejszy zbiorek z serii Muzyka z kraju Chopina, zawiera trzy odmienne pod względem formalnym i stylistycznym utwory polskich kompozytorów na duet fortepianowy. Kompozycje te, przeznaczone dla uczniów w wieku 1416 lat oraz pianistów amatorów, pomogą przybliżyć zagadnienia duetu fortepianowego i uroki grania na cztery ręce. Gra na cztery ręce rozwija szeroko rozumiane różnicowanie dźwięku, panowanie nad ręką i jej sposobem gry oraz jedyną w swoim rodzaju umiejętność ujednolicania artykulacji dwojga pianistów. Sytuacja ciągłego wsłuchiwania się w grę swoją i partnera szczególnie wyczula muzyków na jakość dźwięku. Duet fortepianowy uczy wrażliwości na drugiego człowieka, a także wspólnej odpowiedzialności za przygotowanie i wykonanie utworu, co jest przecież największym wyzwaniem kameralistyki, dającym równocześnie niezwykłą satysfakcję i radość ze wspólnego muzykowania. Nagrania całości utworów: Polonez D-dur, Wariacje D-dur, Zasłyszana melodyjka
Łatwe utwory Stanisława Prószyńskiego to wyjątkowa publikacja przeznaczona dla początkujących pianistów. Każdy z zawartych w niej utworów został opracowany z myślą o rozwijaniu różnych aspektów gry na fortepianie, takich jak technika, rytmika, dynamika czy frazowanie. Atrakcyjna i zrozumiała forma prezentacji zachęca młodych wykonawców do regularnych ćwiczeń, jednocześnie rozwijając ich muzyczną wyobraźnię i wrażliwość. Utwory, mimo swojej prostoty, oferują różnorodność stylistyczną i dydaktyczną, co czyni je doskonałym narzędziem edukacyjnym dla nauczycieli i inspirującym repertuarem dla uczniów.
Władysław Żeleński (1837-1921) skomponował 25 preludiów 2-, 3- i 4-głosowych na organy lub fisharmonię w roku 1881. Dokładnie podał w nich wskazówki dotyczące interpretacji, a więc określił charakter, oznaczył tempo, frazowanie, artykulację, dynamikę oraz aplikaturę. Czas, który upłynął od powstania preludiów przyniósł wiele zmian w wykonawstwie muzycznym, straciły więc aktualność niektóre oznaczenia interpretacyjne względnie oznaczenia dynamiczne, które odnosiły się raczej do fisharmonii - dziś rzadko spotykanej. Wydanie ma charakter instruktywny. Zeszyt przeznaczony jest głównie do użytku w szkołach muzycznych II stopnia, przy czym zakładamy, że uczeń opanował w szkole I stopnia program ''fortepianu specjalnego''. Podstawą opracowania preludiów było ich II wydanie (Gebethner i Wolff) z r. 1913.
Juliusz Zarębski, podobnie jak inni kompozytorzy romantyczni, chętnie sięgał po gatunki muzyczne czasu minionego, zwłaszcza po formy taneczne. Były to z jednej strony francuskie tańce dworskie menuet i gawot a z drugiej wywodząca się z południowych Włoch tarantela. Menuet op. 1 (wyd. 1879) to najwcześniejsza kompozycja Zarębskiego. Myliłby się ten, kto po opusie pierwszym spodziewałby się prostej stylizacji barokowego tańca. Jest to dojrzała oraz obszerna kompozycja koncertującego pianisty, w której widoczne są elementy jego wirtuozowskiego warsztatu, jak podwójne dźwięki i pochody oktaw. Salonowy Gawot op. 29 powstał w 1885 roku, a więc pod koniec życia przedwcześnie zmarłego kompozytora. Charakterystyczne cechy tanecznego pierwowzoru są tu obecne w znacznie większym stopniu niż w Menuecie. Kompozycja ta, utrzymana w nietypowym dla gawota tempie Allegro molto, jest miniaturą wdzięczną i melodyjną, wierną klasycznym wzorcom. Tarantela op. 25, skomponowana około 1884, wydaje się natomiast rozpięta pomiędzy Chopinowską Tarantelą op. 43 a Lisztowską tarantelą z cyklu Venezia e Napoli. Zawiera charakterystyczne dla tego neapolitańskiego tańca motywy z repetycjami. To utwór żywiołowy i bardzo popisowy, z pewnością zasługujący na istnienie na światowej scenie muzycznej. Publikacja przeznaczona dla zaawansowanych pianistów: uczniowie II stopnia szkoły muzycznej, studenci, profesjonalni pianiści.
Raven Thorne jest uzdolnioną łowczynią głów w Dividium, żyjącą na marginesie społeczeństwa. Kiedy jej młodszy brat, Jed, zostaje skazany na pobyt w więzieniu Endlock, Raven zrobi wszystko, by go uratować - nawet jeśli oznacza to dla niej aresztowanie.Uwięziona w miejscu, gdzie niebezpieczeństwo czyha za każdym rogiem, Raven musi wykorzystać cały swój spryt i siłę, by chronić Jeda i siebie. Ale pojawia się jedna, najmniej spodziewana przeszkoda: strażnik więzienny, który porusza coś głęboko w jej wnętrzu. Mężczyzna, którego powinna nienawidzić. Mężczyzna, którego prawdziwych motywów nie sposób określić.
Tańsze zamienniki leków stały się dziś nieodłączną częścią naszego życia. Przepisują je lekarze, polecają farmaceuci, a ich bezpieczeństwo mają gwarantować instytucje odpowiedzialne za kontrolę jakości. Rzadko jednak zastanawiamy się nad tym, skąd pochodzą, w jakich warunkach zostały wyprodukowane i czy rzeczywiście zawierają to, co deklarują producenci.
Katherine Eban odsłania mroczną stronę globalnego rynku tak zwanych leków generycznych. Podążając tropem sygnalistów, inspektorów i tajnych dokumentów, rekonstruuje historię oszustw, manipulacji i zaniedbań, które przez lata pozostawały ukryte przed pacjentami i regulatorami. Jej śledztwo prowadzi z indyjskich fabryk leków przez Chiny, Brazylię i Afrykę po korytarze amerykańskich instytucji rządowych, a jej bohaterowie ryzykują karierę i bezpieczeństwo, by ujawnić prawdę o jednym z najważniejszych biznesów współczesnego świata.
Gorzkie pigułki to książka napisana z rozmachem godnym najlepszego thrillera śledczego, w której Eban pokazuje, jak skomplikowane i kruche potrafią być globalne łańcuchy dostaw. To historia zmieniająca sposób patrzenia na leki, od których każdego dnia uzależniamy nasze zdrowie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
