Kongres wiedeński 1515 r. był jednym z najważniejszych wydarzeń politycznych w dziejach Europy u progu czasów nowożytnych. Zdaniem wielu historyków rzucił on trwałe podwaliny pod budowę wielonarodowościowej monarchii Habsburgów nad Dunajem i Wełtawą, Cisą i Drawą, a okresowo nawet nad Odrą, Wisłą i nad Padem. Przyczynił się do powstania państwa które wśród wielu ewolucyjnych zmian przetrwało niemal 400 lat, pełniąc w czasie tych kilku stuleci jedną z czołowych ról w koncercie mocarstw europejskich. O tym, w jakim stopniu do powstania tego tworu przyczynili się polscy Jagiellonowie toczyły się i będą toczyć się nadal wśród badaczy niekończące się spory.
Wydarzenia, ktore rozegraly sie w latach 1490-1492 na terenach Wegier, Austrii, Czech oraz Polski, mialy istotne znaczenie dla uksztaltowania sie przyszlosci politycznej Europy Srodkowej. W najblizszej perspektywie mialy prowadzic do utworzenia tzw. ""Europy jagiellonskiej"", bloku panstw o zblizonej strukturze spolecznej i gospodarczej, o dawnej tradycji zwiazkow politycznych i kulturowych, skupionych pod berlem braci Jagiellonow. W perspektywie dalszej - w nastepstwie zawartych wowczas traktatow sukcesyjnych - do powstania w 36 lat pozniej innego, o wiele trwalszego, bo blisko 400-letniego, zwiazku ludow naddunajskich pod panowaniem dynastii Habsburgow. Walka o Wegry po smierci Macieja Korwina byla wiec jednym z najwazniejszych etapow prawie stuletniej rywalizacji habsbursko-jagiellonskiej. W jej toku uwidocznila sie szczegolnie mocno zaleznosc dynastow od arystokracji feudalnej i szerzej rozumianych ""stanow"", ktore walke o tron potrafily wyzyskac do realizacji swoich waskich grupowych interesow. Moznowladztwo tez bylo wlasciwym zwyciezca w konflikcie 1490-1492, ze wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy dla przyszlosci krajow basenu srodkowego Dunaju. Zmagania w latach 1490-1492 mialy swoj rezonans w krajach lezacych poza obszarem bezposredniego konfliktu. Staly sie punktem wyjscia do powstania nowych konstelacji politycznych, ktore z czasem nabraly cech trwalosci. Nalezaly do nich w pierwszym rzedzie: antyjagiellonski sojusz habsbursko-moskiewski z lat 1490-1491, odnawiany pozniej w XVI wieku, oraz stale juz od tej pory zaangazowanie Habsburgow w obrone interesow Zakonu Niemieckiego w Prusach, usilujacego wylamac sie spod zwierzchnictwa Polski. Zapoczatkowany zostal dlugotrwaly okres napiec w stosunkach miedzy dynastia habsburska a panstwem polsko-litewskim, wyciszonych dopiero czesciowo w dobie zjazdu wiedenskiego w 1515 roku.
Europa środkowo-wschodnia, obejmująca międzymorze bałtycko-adriatycko-czarnomorskie, według Jerzego Kłoczowskiego Młodsza Europa, nadrabiała w XV wieku dystans dzielący ją uprzednio od zachodu kontynentu. Stawała się mu bliższa pod względem demografii, ekonomiki, kultury, a co za tym idzie lepiej znana. Uwagę przyciągały zachodzące tu przeobrażenia: rewolucja husycka w Czechach, wzrost znaczenia potężnej monarchii Jagiellonów, zmiana układu sił nad Bałtykiem, wzrost zagrożenia tureckiego. W ciągu co najmniej 20 lat dążenia do hegemonii w tej części Europy widoczne były w działaniach utalentowanego władcy Węgier Macieja Korwina.Walka o Czechy w latach 1468-1479 należy do centralnych problemów politycznych Europy Środkowej w II połowie XV w. Prowadzona początkowo pod hasłem obrony katolicyzmu przez króla węgierskiego Macieja Korwina z utrakwistycznym władcą Czech Jerzym z Podiebradów, przekształciła się od 1471 r. w konfrontację dynastii jagiellońskiej z korwinowskimi Węgrami o spadek po Jerzym.Konflikt ten miał charakter wieloaspektowy. Żywa początkowo motywacja religijna, podsycana przez papiestwo i Kościół z jednej, a przez utrakwistów z drugiej strony, ustępowała z czasem w sposób coraz bardziej widoczny racjom polityczno-dynastycznym. W toku walki nastąpiło zderzenie przeciwstawnych zasad: dziedziczności z elekcyjnością tronu, suwerenności państwowej z papiesko-cesarskim uniwersalizmem, myślenia kategoriami dynastyczno-państwowymi z początkami świadomości narodowej wszystko zaś w obliczu zagrożenia Europy środkowej przez Turków i krzyżujących się interesów politycznych Habsburgów, kurii rzymskiej i sąsiadujących dynastii niemieckich.Udział Polski w tym konflikcie był konsekwencję sięgających początku XV w. prób opanowania przez dynastię jagiellońską tronów w Pradze i Budzie. Poczynania te wynikały nie tylko z aspiracji dynastycznych, lecz również z potrzeby zabezpieczenia południowych granic Polski przed groźbą związków Czech i Węgier z Zakonem Krzyżackim. Miały one także licznych zwolenników na południe od Karpat i Sudetów. Na Węgrzech łączono z nimi nadzieje na pomoc przeciw Turkom, w Czechach, gdzie w wyniku rewolucji husyckiej nastąpił wzrost poczucia wspólnoty słowiańskiej na utrwalenie ograniczonych zdobyczy religijnych utrakwizmu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
