Alek Skarga rocznik 1958; ur. w Dębicy; absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego; debiutował w czasie studiów w latach 80-tych publikując swoje wiersze w Zeszytach Naukowych Koła Polonistów UJ redagowanych pod patronatem Pana Prof. Jana Błońskiego; niezależną poezję tworzy od szkolnych lat; wiersze łączy z poetyckimi fotografiami, które sam wykonuje. Jego poezja zestawiana była z twórczością Barańczaka i Kornhausera jako rozwinięcie i dopełnienie Nowej Fali. Dzisiaj również dotyka aktualnych problemów, opisuje rzeczywistość wokół nas i społeczne nastroje. Nie stroni od psychologizmu i uniwersalizmu. Z recenzji Herberta Oleschko i Andrzeja Paluszkiewicza z lat 80-tych: "Uniwersalia, prawdy ogólnoludzkie przekazuje wpisując je w konkretność społeczno-polityczną Polski okresu posierpniowego. Zdajemy sobie sprawę, jakiego talentu trzeba, aby pisząc o tragicznych dniach teraźniejszości, o codziennych kłopotach, o unoszącej się nad światem zawiesinie niepewności /----/ nie wpaść w banał. To zainteresowanie teraźniejszością i publicystyczna stylizacja przywodzi na myśl wiersze Barańczaka, Krynickiego czy Kornhausera, ale Skarga nie jest pogrobowcem Nowej Fali, bo jeśli nawet napisze: "w przebraniach udają robotników" ("Dzieci w kalejdoskopie"), to nie jest to normalne uzależnienie od głośnego, a składniowo podobnego tytułu tomiku Kornhausera "W fabryce udajemy smutnych rewolucjonistów". Skarga zawdzięcza Nowej Fali odwagę zauważania problemów teraźniejszości i subiektywny charakter tych spostrzeżeń, a więc swoistą, poetycką optykę. Trudno przeciwstawić jej twórczość poety, którego poezja jest po prostu dalszym dopełnieniem". Stron 112
Tomik poetycki SKORO JUŻ to kolejne dzieło poety ukrywającego się pod pseudonimem Alek Skarga. Tak jak i w poprzednich tomikach poety, wiersze tego zbioru nie należą do łatwych w czytaniu.Wymagają dużej świadomości, głębokiej wiedzy filozoficznej, umiejętności myślenia lateralnego i synergii.W wierszu "Własna życia paruzja" autor pisze:Czy pieczęć życia, czy uzdatnienie do wolnościczy oczekiwania na szczęście?to wszystko w tobie zmienia się w ciszęgłęboką ciszę zmierzchu uczonościza wszelką cenęumyślności, zmyślności, uzasadnialności pędzącychza metafizyczną miedzęznękanych wysiłków logicznego sercatonącego w płomieniach tęsknot do pełniza dniem odchodzącym w - jaźniza ciałem wyśnionym w - jaza duszą w skale wykutą w - i oninie tylko jej - Ziemi, ale i twoją - chatyczy deszcz, czy śnieg, czy błyskawicesłońce twych wspomnień horyzont czerwienina progu sieni jesieni iluzji własnej życia paruzjiParuzja, to grecki termin oznaczający w dosłownym tłumaczeniu obecność, przyjście, pojawienie się, jednak poeta używa go nie tyle w szerszym biblijnym rozumieniu, jako określenie Dnia Pańskiego lub Drugiego przyjścia, na które czeka cały świat, a raczej własnego powrotu, być może "w innym ja". Jego wiersze z pewnością można zaliczyć do tzw.nurtu wierszy metapsychologicznych.Przedstawicielem tego nurtu jest T. S. Eliot. Niewątpliwie Alek Skarga ze swoimi tekstami nie jest jego naśladowcą. Ale jest na pewno na rynku polskim jego wielkim spadkobiercą.Zapraszam do lektury!O Autorze:Alek Skarga rocznik 1958; urodzony w Dębicy; absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Debiutował w czasie studiów w latach 80. XX wieku publikując swoje wiersze w Zeszytach Naukowych Koła Polonistów UJ redagowanych pod patronatem prof. Jana Błońskiego. Niezależną poezję tworzy od szkolnych lat. Wiersze łączy z poetyckimi fotografiami, które sam wykonuje. Twórczość jego nazwana została kiedyś "poezją rozdarcia posierpniowego", zestawiana była z twórczością Barańczaka i Kornhausera jako rozwinięcie i dopełnienie Nowej Fali. Dzisiaj również dotyka aktualnych problemów, opisuje rzeczywistość wokół nas i społeczne nastroje; nie stroni od psychologizmu i uniwersalizmu oraz odniesień do otaczającej nas przyrody. Skarga jest kontestatorem; jego postawa kontestacyjna wyrasta z tradycji końca lat 60. XX w., tej, którą znaczyła wolność wpisana w bunt zwolenników pojednania z Naturą, Bogiem i Muzyką. Ta linia poetyckiej genealogii jest echem przeszłości, wyrazem ufności wobec świata, czy też wyrazem XX-wiecznego idealizmu. Ten rodzaj kontestacji jest ucieczką od rzeczywistości w marzenie w celu ochrony przed skażeniem ciała, duszy, a nawet myśli (Oleschko, Paluszkiewicz).Stron 90
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
