Tom gromadzi rozważania poświęcone różnym formom odstępstw od zastanego, obowiązującego i powszechnie aprobowanego kształtu rzeczywistości, w której często brakuje zrozumienia dla zjawisk z pogranicza: fantazji, zboczeń i ekstrawagancji. O ile fantazje i ekstrawagancje wydają się być kategoriami rozumianymi i pożądanymi, jako budujące przeciwwagę dla ładu formy różnie konceptualizowanego buntu, o tyle zboczenia mogą przywodzić na myśl konotacje wyłącznie pejoratywne. Rozpatrywane są tu jednak jako zboczenia w sensie zbaczania z utartej drogi, wyjścia z ram tak zwanej normalności, niekoniecznie powiązane z dewiacjami natury seksualnej. W tak zróżnicowanej i nieoczywistej współczesności trudno dziś jednoznacznie zdefiniować ład normatywny, ale jednocześnie w wielu przypadkach określone zjawiska bezdyskusyjnie wpisuje się w porządek fantazji, zboczeń czy ekstrawagancji. Można powiedzieć za Michaelem Foucaultem, że ustalony w dyskursie określony kodeks normalizacji równocześnie będzie definiował nienormalność. Szczególną rolę w podważaniu, a nawet ośmieszaniu tego odgrywa sztuka. Nikt nie wyraził tego piękniej niż Jean Dubuffet, który broniąc sztuki marginesu, pytał: Pokażcie mi tego waszego normalnego człowieka! [] Czy akt twórczy, z towarzyszącym mu krańcowym napięciem, jakiego wymaga, z wysoką gorączką, która mu towarzyszy, może być kiedykolwiek normalny? [] Od sztuki nie można oczekiwać , żeby była normalna. Odwrotnie, nie można mieć co do tego wątpliwości, że sztuka powinna być w największej mierze oryginalna i nieoczekiwana, oparta na twórczej wyobraźni. Nonsensem jest więc stawianie zarzutów, że jakieś dzieła są zbyt szokujące i stanowią produkt chorej wyobraźni. Trzeba to wyraźnie powiedzieć- każda prawdziwie twórcza sztuka, gdzie by nie powstała, jest patologiczna.
Czy kraj powinien stać się obiektem działań marketingowych? Ten problem wydaje się dawno rozstrzygnięty. Według wielu badaczy, polityków oraz przedstawicieli biznesu państwo musi efektywnie zarządzać własną marką w celu zwiększenia konkurencyjności i sprawczości. Sam branding narodowy zmienił swój status, z chwytliwej metafory stając się podstawą realnych decyzji politycznych, wpływających na losy obywateli tak różnych państw jak Wielka Brytania, Dania, Japonia, Polska czy Bułgaria.Analizując najważniejsze publikacje poświęcone tematyce zarządzania marką kraju, autor Wspólnoty ekspertów pokazuje ewolucję tego fenomenu oraz wpływ, jaki idee oraz teorie wywierają na rzeczywistość społeczną. Rozważa relacje i wzajemne przenikanie między tytułową wspólnotą ekspertów i mediami współkształtującymi społeczne i polityczne realia. Wnioski płynące z lektury mogą być inspiracją do dyskusji na temat postrzegania oraz wykorzystywania wiedzy eksperckiej w czasach później nowoczesności. Monografia Waldemara Bojakowskiego to pierwsza, nie tylko na gruncie polskim, tak wyczerpująca i udana operacjonalizacja teoretycznie zorientowanego ujęcia dyskursu jako metody naukowej i procedury badawczej. Autorska propozycja analizy dyskursu [] uznana być powinna za model do zastosowania w innych tego typu badaniach i analizach (włączając w to wzorcowy sposób prezentowania danych). W wyjątkowo udany sposób łączy bowiem głęboki szacunek do teorii oraz ostrożność w interpretowaniu jej założeń z analityczną skutecznością, która pozwala ujawnić i przeanalizować nieoczywiste mechanizmy dyskursywne, które konstruują rzeczywistość społeczną. Z recenzji dr hab. Kariny Stasiuk-Krajewskiej
Anatomia nowoczesnego regionu. O związkach środowiska, kultury i pamięci Wojciecha Browarnego, jednego z czołowych współczesnych literaturoznawców-regionalistów, jest rezultatem nowszych i najnowszych kierunków oraz osiągnięć szeroko pojętego zwrotu kulturowego w badaniach nad literaturą i towarzyszącymi jej kontekstami oraz zjawiskami. Autor, przyjmując perspektywę regionoznawczą, która należy do kolejnych faz rozwojowych regionalizmu otwartego, (re)konstruuje i przedstawia regiony usytuowane głównie na zachodnich i północnych terytoriach Polski. Wartość poznawcza książki idzie w parze z jej wyrazistym charakterem performatywnym. Wiedzę kulturową, a w tym odnoszącą się do literatury i w ogóle piśmiennictwa, Wojciech Browarny stosuje po to, by zmienić sposób myślenia zarówno o regionach wskazanych na mapie, jak i każdym swoistym, wyodrębniającym się terenie. Dlatego użyte w tytule książki określenie anatomia regionu w sposób zasadny i przekonujący ujawnia zrealizowany zamiar autora tej książki, aby wydobyć i nazwać złożoną budowę regionu jako fenomenu mocno związanego ze zmiennym stanem świadomości indywidualnej i zbiorowej.
Monografię Kinematografia i literatura sardyńska a tożsamość regionalna poświęcono nie tylko szeroko rozumianej kulturze wyspy, ale też złożonemu problemowi kształtowania się tożsamości regionalnej, która tworzy oś rozważań przedstawionych w tekście. Książka zawiera opis budowania tożsamości regionalnej w wybranych tekstach kultury sardyńskiej. Głównymi obszarami analizy są kinematografia sardyńska oraz adaptacje literatury sardyńskiej, przede wszystkim prozy Grazii Deleddy. Problematykę tożsamości regionalnej autorka przedstawia z szerszej perspektywy metodologicznej zarówno socjologicznej, historycznej, psychologicznej, jak i etnograficznej, w której takie elementy, jak strój, zwyczaje czy obyczaje, składają się na podstawowe czynniki tożsamości regionalnej. Ewa Baszak starała się wykazać, że tożsamość sardyńska jest składową prawie każdego dzieła literackiego i filmowego, które powstało na Sardynii. Tamtejsi mieszkańcy w większości decydują się bowiem na bezpośrednie podkreślenie owej sardyńskości: języka, kultury, tradycji czy stylu życia. Wśród omawianych filmów znajdują się: Bandyci z Orgosolo (1960, reż. Vittorio De Seta), ekranizacja powieści Gavina Leddy We władzy ojca (1977, reż. Paolo i Vittorio Taviani), Ballo a tre passi (2003) oraz Bellas Mariposas(2012) (reż. Salvatore Mereu).
Monografia autorstwa wybitnych i uznanych specjalistów z wrocławskiej judaistyki to praca najwyższej próby. Ma ona szansę zmienić, uzupełnić i przeformatować dotychczasowy sposób postrzegania funkcji egodokumentów. Kompendium zostało napisane z wielką pasją, finezyjnym, świetnym piórem. Trio autorskie dzieli się nie tylko ogromną wiedzą, prezentując wieloaspektowe, zniuansowane podejście do kluczowych tematów żydowskiej memuarystyki, ale przede wszystkim przełamuje dotychczasowe schematy myślenia o gatunkach literatury autobiograficznej, każąc nad nimi na nowo się zastanowić. prof. Magdalena Koch
Wrocławskie Pola Elizejskie — tak można określić Kaiser Wilhelmstraße — dzisiejszą ulicę Powstańców Śląskich. Przy alei „szerokiej i pięknej z wytwornymi budowlami”, w otoczeniu „bujnej zieleni”, planowano na początku XX wieku wybudować pierwsze wrocławskie osiedle w stylu deweloperskim – Wilhelmstadt. Niestety histeryczna obrona Festung Breslau w 1945 roku oraz rabunkowa powojenna gospodarka doprowadziły do całkowitego zniszczenia tej części miasta.
Dopiero od lat siedemdziesiątych XX wieku „dzikie pola” zaczęto zabudowywać blokami. Wzniesiono nieistniejący już Poltegor, hotel „Wrocław” i galeriowce, nadając ulicy nowy charakter. Równocześnie rodziły się projekty i wizje zabudowy przyszłego Centrum Południowego miasta. A na początku XXI wieku perspektywę południa Wrocławia zdominował Sky Tower. Dziś nie ma już śladu po pustych placach – teren wypełniają biurowce i ekskluzywna zabudowa mieszkaniowo-usługowa.
Czyj sen Wrocław śni prowadzi czytelnika przez 150 lat historii niegdyś najbardziej reprezentacyjnej alei w mieście. Publikacja zawiera dziesiątki przedwojennych planów dzielnicy i nieistniejących kamienic, uzupełnionych archiwalnymi fotografiami oraz pocztówkami. Historię ulicy dopełniają niezrealizowane projekty powojenne, wizje konkursowe i makiety zabudowy Centrum Południowego. Całość wieńczy koncepcja wystawy przedstawiającej dzieje tego wyjątkowego kwartału Wrocławia i wkładka z rekonstrukcją zabudowy pierzei Kaiser Wilhelmstraße nr 45–119.
W trzecim tomie z serii Klinika Dziennikarstwa zespół ekspertów pochyla się nad problematyką edukacji dziennikarskiej. Jest to temat dość często podejmowany w dyskursach naukowym i publicystycznym, jednak rzadko można w jednym miejscu zapoznać się z tak wieloma opiniami czołowych polskich medioznawców, którzy jednocześnie mają na swoich kontach dorobek tworzenia czy współtworzenia na polskich uczelniach kierunków o profilu dziennikarskim. Warto sięgnąć po tę część Kliniki, aby z jednej strony otrzymać solidną wiedzę o stanie edukacji dziennikarskiej w Polsce i na świecie, z drugiej zaś aby skonfrontować, porównać i zrozumieć główne problemy nurtujące środowisko akademickie, współodpowiedzialne za system kształcenia przyszłych dziennikarzy.
Klinika Dziennikarstwa Diagnoza to wynik drugiego spotkania w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego wybitnych polskich ekspertów z dziedziny medioznawstwa, poświęconego problemom współczesnego dziennikarstwa. W niniejszym tomie, na który składa się dziewięć opinii artykułów, badacze bardziej niż chorób (symptomy tych są tak wyraźne, że pozwalają na jednoznaczną diagnozę) poszukują przyczyn złego stanu zdrowia (dziennikarstwa i mediów) w myśl zasady nim zaczniesz leczyć, poznaj przyczyny.Do lektury książki zapraszamy nie tylko studentów kierunków dziennikarskich oraz badaczy dyscypliny, lecz przede wszystkim pracowników mediów, dla których rozpoznania i uwagi przedstawione w publikacji mogą okazać się cennym i pomocnym drogowskazem w codziennej praktyce.
Media odgrywają w społeczeństwie ogromną rolę: wpływają na kształtowanie opinii publicznej i edukację obywateli, jako czwarta władza kontrolują poczynania klasy politycznej. Dlatego tak ważna pozostaje dyskusja na temat jakości pracy dziennikarzy, tak mediów publicznych, jak i komercyjnych.
Klinika Dziennikarstwa stanowi forum, na którym wybitni polscy medioznawcy wspólnie pochylają się nad kondycją polskiego dziennikarstwa, spoglądają nań z obiektywnej, naukowej perspektywy — niepoddającej się zmiennej perspektywie politycznej.
Publikacja jest wynikiem spotkania, do którego doszło w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego 18 marca 2016 roku, gdzie zaproszeni goście podjęli się analizy trapiących współczesne polskie dziennikarstwo chorób, dyskutowali z przedstawicielami dziennikarzy oraz kandydatami do tego zawodu — studentami kierunku Dziennikarstwo i Komunikacja Społeczna.
Czy bohater narodowy zawsze pozostaje bohaterem w pamięci lokalnej? Jaką cenę płacimy za uproszczenia w myśleniu o przeszłości? Robert Klementowski, uznany badacz dziejów powojennej Polski i sporów o pamięć historyczną, rekonstruuje losy Jana Bogdziewicza - "Czarnego Janka". Jego biografia, osadzona w realiach pierwszej dekady po drugiej wojnie światowej, jest pretekstem do refleksji nad współczesnymi sporami narracji heroicznej i krytycznej, których tłem jest napięcie między historią a pamięcią, faktami a mitami, jednostkowym doświadczeniem a wielkimi narracjami o Żołnierzach Wyklętych.Autor prowadzi czytelnika przez Dolny Śląsk pierwszych lat po wojnie - przestrzeń chaosu, niepewności i moralnych szarości, w której wojna formalnie się skończyła, ale jej konsekwencje dopiero kształtowały ludzkie wybory. Odchodząc od bezpiecznych podziałów i stawiania ocen, Klementowski wciąga czytelnika w intelektualny spór o sens bohaterstwa, granice przemocy i społeczne potrzeby jednoznacznych wzorców. Pokazuje, jak z pojedynczej biografii rodzi się legenda, a z legendy - mit, często sprzeczny z lokalną pamięcią i doświadczeniami świadków. Krok po kroku odsłania mechanizmy selekcji faktów, przemilczeń i nadinterpretacji, które sprawiają, że przeszłość staje się polem współczesnych sporów.Siłą tej książki jest połączenie wciągającej narracji z solidnym warsztatem badawczym: niepublikowanymi materiałami archiwalnymi, aktami sądowymi, relacjami świadków i wieloletnimi badaniami autora, wzbogaconymi o materiał ilustracyjny. Człowiek czasów wyklętych to lektura dla historyków, socjologów, politologów, nauczycieli i studentów, ale i dla wszystkich czytelników zainteresowanych współczesnymi sporami o pamięć i tożsamość. Zwłaszcza tych, którzy szukają w historii narzędzi do krytycznego myślenia o teraźniejszości.
RECENZJAPublikacja z serii "Z problematyki badań empirycznych w prawie karnym wykonawczym" (tom czwarty) pod redakcją dr Kamili Mrozek stanowi istotny wkład do dyskursu o aktualnych problemach, które występują na gruncie praktyki. [...] Problemy badawcze zainicjowane przez autorów tomu stanowią niezwykle interesujący temat dyskursu, który z biegiem lat nic nie traci na swojej aktualności. A wręcz zyskuje co raz większe zainteresowanie wśród reprezentantów doktryny prawa karnego wykonawczego oraz praktyków. Autorzy tomu wykazują się ogromną wiedzą teoretyczną w zakresie podjętej tematyki oraz skrupulatnością w swojej argumentacji sformułowanych postulatów w zakresie proponowanych zmian, czy też uwag krytycznych. Formułują niekiedy odważne wnioski, które są efektem ich badań naukowych, co należy także ocenić pozytywnie w świetle teorii i dążenia do doskonalenia praktyki.Taki dyskurs akademicki w formie publikacji jest bardzo cenny i pożądany wobec licznych wyzwań dla krajowego ustawodawcy, jakie pojawiają się w dobie globalizacji i europeizacji prawa karnego.Z recenzji dr hab. Joanny Beaty Banach-Gutierrez, prof. UWM
Procedury kompozytowe, które kwestionują doktrynę federalizmu wykonawczego, są kluczowym, lecz wciąż mało opisanym elementem funkcjonowania zintegrowanej administracji Unii Europejskiej. Monografia dr. Łukasza Prusa podejmuje ten temat z rzadką w polskiej literaturze prawniczej konsekwencją badawczą, precyzyjnie re-konstruując pojęcia, modele i konteksty, w jakich działają te złożone postępowania decyzyjne. Autor prowadzi czytelnika przez wielowymiarową strukturę zintegrowanej administracji UE, pokazując, jak kompetencje unijne i krajowe przenikają się na wielu poziomach.Książka systematyzuje zagadnienie występujące w wielu wrażliwych sektorach, takich jak procedury biobójcze, dopuszczanie GMO do obrotu, regulacje rynku finansowego czy mechanizmy resolution w Unii Bankowej. Jej wartość wynika zarówno z klarownej konstrukcji wywodu, jak i z faktu, że wypełnia poważną lukę w polskiej i europejskiej doktrynie, obejmując obszar dotąd niezbyt rozpoznany oraz właściwie nieobecny w monografiach. Publikacja pokazuje, jak po-stępowania unijne kształtują gwarancje procesowe stron oraz zakres sądowej kontroli podejmowanych rozstrzygnięć.Autorski wkład badawczy Prusa - obejmujący analizę 22 proce- dur sektorowych, rekonstrukcję typologii postępowań kompozytowych, pracę na bogatym materiale orzeczniczym oraz włączenie perspektywy ReNEUAL - czyni tę monografię pierwszym tak całościowym opracowaniem w kraju. Jego wnioski mają istotne znaczenie zarówno dla dalszych badań, jak i potencjalnych nowelizacji prawa, ale też dla praktyki, szczególnie dla polskich przedsiębiorców, którzy coraz częściej szukają ochrony prawnej w zintegrowanych sprawach administracyjnych prowadzonych wspólnie przez organy krajowe i unijne. To lektura niezbędna dla badaczy prawa administracyjnego i europejskiego, praktyków administracji rządowej i unijnej, sędziów, a także studentów poszukujących nowoczesnych ujęć funkcjonowania UE w praktyce.
Czy Europa jest dziś projektem wyłącznie politycznym, czy także wspólnotą doświadczeń, pamięci i odpowiedzialności? Publikacja Zjednoczeni w Europie: Ukraina, Polska, Czechy wychodzi od symboliki Dnia Europy, by pokazać, że integracja kontynentu nie jest abstrakcyjną ideą, lecz procesem kształtowanym przez historię, konflikty i wybory cywilizacyjne. Tom powstał we współpracy środowisk akademickich tytułowych krajów i zawiera w większości teksty osób rozpoczynających swoją naukową karierę, którzy dyskretnie wsparci zostali merytoryczną opieką uznanych badaczy.Książka pozwala zrozumieć, jak Europa w momencie próby postrzegana jest przez młodych ludzi. Zebrane teksty często w sposób nieszablonowy i niekanoniczny interpretują przeszłość, analizują teraźniejszość i stawiają pytania o przyszłość wspólnoty europejskiej w cieniu wojny rosyjsko-ukraińskiej. Pokazują, że Europa nie rodzi się w deklaracjach, lecz w realnych działaniach: we współpracy naukowej, dialogu kultur i wspólnym namyśle nad wartościami budującymi jej jedność.Głos młodych naukowców, którzy - obok doświadczonych profesorów - analizują zagadnienia tożsamości, integracji europejskiej, pamięci historycznej i współczesnych wyzwań geopolitycznych, jest niewątpliwie walorem tomu. Książka opiera się na materiałach międzynarodowego forum naukowego i jest rzadkim przykładem akademickiego dialogu prowadzonego w czasie wojny. To lektura dla historyków, politologów, europeistów, studentów oraz wszystkich czytelników zainteresowanych Europą Środkowo-Wschodnią i sensem europejskiej jedności.RECENZJAMiędzynarodowe sympozjum Zjednoczeni w Europie: Ukraina, Polska, Czechy, które odbyło się w 2024 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, z założenia było miejscem wymiany myśli młodych naukowców.[] zbiór, będący pokłosiem tego spotkania, nie jest do końca tradycyjną pokonferencyjną "zbiorówką". Nie zawiera rozbudowanych, opatrzonych aparatem naukowym tekstów. Publikowane tu materiały raczej można nazwać tezami czy też zarysami zagadnień, które wyrażone zostały w tytułach. Nie jest to jednak zarzut, tylko prosta konstatacja. Jak zaznaczono, taki też był - jak się wydaje - zamysł organizatorów: chodziło przede wszystkim o osobiste spotkanie, dyskusję, wskazanie pewnych perspektyw.Ogólnie stwierdzić można, że wrocławskie sympozjum zgromadziło młodych adeptów różnych dziedzin nauki z szeroko rozumianej humanistyki. Sądząc z tekstów prezentowanych w omawianym zbiorze, poruszali oni kwestie wykraczające nierzadko poza tradycyjnie rozumianą historię, literaturoznawstwo czy politologię. Na większości z nich - co jest zupełnie zrozumiałe - swe piętno odcisnęła tocząca się wojna rosyjsko-ukraińska. Dlatego też zbiór ten może być swoistym świadectwem czasu, w którym powstał. Należy więc tylko mieć nadzieję, że uczestnicy spotkania i autorzy opublikowanych w zbiorze tekstów w przyszłości nadal będą rozwijać swe zainteresowania w tytułowej "zjednoczonej Europie".Z recenzji prof. Igora Hałagidy, UG
Jak polskie władze w latach 2015-2019 definiowały interes narodowy w warunkach kryzysu europejskiego? Mirosław Habowski i Adam Sokołowski przedstawiają pierwszą kompleksową analizę parlamentarnych mechanizmów kształtowania polityki zagranicznej RP w dobie rządów PiS. Metodą jakościowej analizy treści debat sejmowych i dokumentów programowych pokazują procesy decyzyjne, które doprowadziły do wykształcenia się wizji "podmiotowej Polski" - koncepcji łączącej realizm strukturalny z romantycznym idealizmem.Autorzy w książce koncentrują się na głównych w tym czasie dylematach: sporze o suwerenność w UE, redefinicji relacji z Niemcami, Francją i Wielką Brytanią, strategicznym partnerstwie z USA oraz roli NATO. Szczegółowej analizie poddano politykę wschodnią wobec Ukrainy, Białorusi i Rosji, projekty energetyczne (Nord Stream 2, Baltic Pipe) oraz wątki historyczne - zwłaszcza kwestię reparacji wojennych. Autorzy analizują, jak PiS wykorzystywał politykę zagraniczną w rywalizacji wewnętrznej, a jednocześnie budował narrację o Polsce jako strażniku wartości europejskiej cywilizacji.To nie tylko naukowa analiza, źródło interpretacji i danych łączące naukową rzetelność z szerokim kontekstem geopolitycznym, ale i opowieść o ambicjach, ograniczeniach i paradoksach polskiej dyplomacji w XXI wieku. Udowadnia, że polityka zagraniczna była instrumentem realizacji interesów państwa, a także areną rywalizacji wewnętrznej, służącą legitymizacji władzy. Zainteresuje badaczy stosunków międzynarodowych, politologów oraz wszystkich śledzących mechanizmy współczesnej polskiej polityki.RECENZJAPublikacja Polskie partie polityczne wobec zagadnień polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2015-2019: Prawo i Sprawiedliwość jest oryginalnym połączeniem dwóch obszarów analizy: polityki zagranicznej oraz mechanizmów rywalizacji partii w systemie politycznym. Analizie poddano lata 2015-2019, a tom poświęcony został konkretnejpartii - Prawu i Sprawiedliwości. Praca koncentruje się na zagadnieniach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w ujęciu PiS-u.Monografia wyróżnia się na tle istniejących publikacji ze względu na szczegółowość i perspektywę badawczą. Chociaż polityka zagraniczna jest często analizowana, to ujęcie jej przez pryzmat konkretnych partii politycznych decyduje o oryginalności pracy. W publikacji podjęto próbę odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji przeplatania się idealizmu i realizmuw programach politycznych.Z recenzji prof. dr. hab. Roberta Alberskiego,Uniwersytet Wrocławski
Aleksandra Fredry metamorfozy świata W tej książce śmiech sąsiaduje z powagą, ironia z czułością, a Aleksander Fredro, znany z lekkości pióra i błyskotliwego humoru, daleki jest od szkolnych stereotypów okazuje się twórcą, który nieustannie zaskakuje i inspiruje, przekracza granice obyczajowości i odważnie komentuje społeczeństwo swoich czasów. Jego twórczość to fascynujący labirynt gier, ironii i przemian, w którym odnaleźć można całą złożonośćdziewiętnastowiecznej, podzielonej przez zaborców Rzeczy-pospolitej, a także odpowiedzi na uniwersalne pytania o wolność i tożsamość. Kreacje i deformacje. Aleksandra Fredry metamorfozy świata to zbiór tekstów, których autorzy analizują zarówno znane, jak i zapomniane utwory Fredry, odsłaniając ich niezwykłą wielowarstwowość. Zwracają uwagę na emocjonalne i intelektualne napięcia towarzyszące Fredrze od wspomnień związanych z bitwą pod Waterloo, przez komediowy geniusz, po śmiałe eksperymenty z formą i tematyką. Wśród poruszanych zagadnień znalazły się kwestie cenzury, emancypacji kobiet, a także obscenicznych utworów funkcjonujących przez lata w drugim obiegu. Nie zabrakło omówienia recepcji dzieł mistrza oraz korespondencji artystycznej i światopoglądowej z Wincentym Polem czy Stanisławem Moniuszką. Drugi tom z serii Romantyzm Krajowy, pod redakcją Małgorzaty Łoboz i Olgi Taranek-Wolańskiej, otwiera przed czytelnikiem nowe perspektywy i zaprasza do wspólnego odkrywania Fredry na nowo. Komediopisarz jawi się tu nie tylko jako pomnikowy klasyk, lecz także jako artysta niepokorny, demaskator historii i twórca prowokujący do myślenia także dziś, w XXI wieku.
Która z nienapisanych powieści Tadeusza Różewicza jest najciekawsza? Co poeta odpisał na list I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka? Jak poprawiał swoje rękopisy i co rysował na ich marginesach? Skąd wiadomo, że nie lubił rozpolitykowanych księży, felietonistów i poetów metafizycznych? Co się stało z pamiątkową ławką, którą Różewiczowi postawiono w parku Południowym?Stulecie Tadeusza Różewicza. O pisaniu i wspominaniu to próba odpowiedzi na powyższe i wiele innych pytań, które rodzi twórczość i niezwykła biografia poety. Wojciech Browarny zagląda do nieukończonych powieści i odręcznych notatek autora Kartoteki, śledzi historię powstawania jego dziennika, odkrywa rolę poety w tworzeniu wrocławskiej lokalności. To opowieść o pisarzu, który nie bał się przekraczać granic własnej wyobraźni, odsłaniająca nieznane dotąd strony jego życia i warsztatu.To pełna zaskakujących historii, archiwalnych odkryć i osobistych refleksji książka, w której dodatkową wartość stanowią fotografie rękopisów, brulionów i notatek poety, pozwalające czytelnikowi bezpośrednio obcować z materią codziennej pracy twórczej Różewicza.Odkrywcze, spójne, logicznie uporządkowane i starannie skomponowane Stulecie Tadeusza Różewicza przedstawia to, co może wydawać się w twórczości Różewicza mniej ważne, marginalne i nieistotne. Jednak z lektury utworów pisarza i pracy literaturoznawczej Wojciecha Browarnego wynika, że to, co zdawało się być nieważne, okazuje się ważne, to, co miało być znikome, prezentuje się całkiem obszernie, a to, co zostało pominięte, umniejszone być nie może. Wojciech Browarny wskazuje również na to, jak twórczość Różewicza w każdym aspekcie jest skomplikowana, niejednoznaczna, nieuchwytna, jak nie mieści się w obiegowych opiniach, gatunkowych (i rodzajowych) gorsetach czy stereotypowych formułach. Nawet rękopisy autora Mojej córeczki są tak wyjątkowe, że trzeba było dla nich wymyślić nową nazwę. I wrocławski badacz to zrobił.Autor w swoich rozważaniach, kwerendach i analizach posługuje się bowiem stworzonym przez siebie pojęciem grafopisu, by w pasjonujący sposób opowiedzieć o przygodach z Różewiczowskimi archiwaliami. Analiza grafopisów z kolorowymi skreśleniami, szlaczkami, figurami oraz rysunkami, które poeta nanosił na swoje rękopisy w trakcie ich pracowitego, wielokrotnego i długoletniego poprawiania, prowadzona narzędziami pismoznawstwa, stanowi cenne dopełnienie literaturoznawczego opisu tekstów Różewicza i jego pisarskiej biografii.Z recenzji dr. Jarosława Petrowicza, Wieluńskie Towarzystwo Naukowe
Co sprawia, że coraz więcej Hiszpanów wybiera Polskę jako miejsce do życia i pracy?Z Hiszpanii do Polski. Doświadczenia migracyjne i komunikacja międzykulturowa Aleksandry Matyi to studium o spotkaniu kultur, przełamywaniu stereotypów i budowaniu mostów między ludźmi. Dotyczy zjawiska, które jeszcze dekadę temu było marginalne, a dziś współtworzy nową jakość relacji polsko-hiszpańskich.Autorka, zarysowując kontekst historyczny, prowadzi czytelnika przez świat osobistych doświadczeń, zaskoczeń i nieporozumień, które stają się punktem wyjścia do analizy kulturowych różnic i podobieństw. To opowieść o zderzeniu oczekiwań z rzeczywistością. O tym, jak hiszpańscy migranci konfrontują się z polską codziennością: od temperaturyinterakcji i dystansu w relacjach, przez mowę ciała, spontaniczne rozmowy, po odmienne podejście do punktualności, hierarchii społecznych czy ról płciowych. Ukazuje, jak stereotypy i wyobrażenia kształtują pierwsze wrażenia oraz jak rzeczywiste doświadczenia pozwalają je weryfikować, przełamując utarte schematy myślenia. Książka łączy narrację badawczą z obfitym wyborem cytatów z wywiadów, oddając głos migrantom zaskoczonym z jednej strony polskim formalizmem, z drugiej siłą rodzinnych więzi, czasem rozbawionym, czasem skonsternowanym codziennymi rytuałami.To lektura dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć, jak mi-gracje zmieniają oblicze współczesnych społeczeństw i jak w konsekwencji tych zmian rodzi się nowa jakość relacji międzyludzkich. Pokazując, że są nie tylko zmianą miejsca zamieszkania, lecz przede wszystkim spotkaniem z innym człowiekiem, autorka inspiruje do otwartości i zachęca do refleksji nad własnymi uprzedzeniami.
Grupy dyspozycyjne tworzone są w ramach różnych systemów społecznych — militarnych, paramilitarnych oraz cywilnych. Stoją na straży bezpieczeństwa, zarówno w wymiarze państwowym, jak i codziennym życiu obywateli. To formacje gotowe do natychmiastowej reakcji w sytuacjach kryzysowych, a ich zadaniem jest rzeciwdziałanie i przezwyciężanie zagrożeń dla sprawnego funkcjonowania społeczeństwa.
Zaproponowana przez Jana Maciejewskiego subdyscyplina socjologii — socjologia grup dyspozycyjnych — zajmuje się analizą zorganizowanych struktur, które są zdolne do błyskawicznej interwencji w celu ochrony ludzi oraz najważniejszych zasobów państwa. Socjologia grup dyspozycyjnych sytuuje się na styku takich dziedzin jak socjologia wojska, socjologia organizacji, socjologia pracy, nauki o bezpieczeństwie oraz psychologia społeczna. Badania koncentrują się na uwarunkowaniach formowania i funkcjonowania grup dyspozycyjnych, zasadach selekcji i naboru ich członków, metodach szkolenia, a także roli tych struktur w zmieniającej się rzeczywistości społeczno-gospodarczej i politycznej.
Książka Grupy dyspozycyjne. Analiza socjologiczna nie tylko analizuje procesy selekcji, szkolenia i integracji członków grup dyspozycyjnych, ale także ukazuje, jak te formacje adaptują się do wyzwań globalnych — cyberzagrożeń, migracji, katastrof naturalnych czy nowych form przestępczości. Dzięki temu publikacja niewątpliwie posłuży za nieocenione źródło wiedzy dla studentów, badaczy i wszystkich zainteresowanych tematyką bezpieczeństwa.
Propozycja badawcza prof. Jana Maciejewskiego przynosi istotne ustalenia i jest autentycznie interdyscyplinarna. Słowem, jest ważna poznawczo i pozwala krytycznie spojrzeć na cząstkowe ustalenia rozlicznych specjalistów i „specjalistów” od bezpieczeństwa. Ten sposób postępowania jest zgodny z wiodącymi trendami w socjologii światowej, której uznani beneficjenci coraz częściej i z dobrym skutkiem wykraczają poza granice subdyscyplin, dążąc do kompleksowej charakterystyki poszczególnych obszarów życia społecznego. Jest to niełatwe, ale owocne poznawczo. Pozwala zidentyfikować ograniczenia tych czy innych perspektyw cząstkowych, wymusza wielopoziomowe próby ujęcia (od poziomu mikro, skończywszy na odniesieniach globalnych) podobnych funkcjonalnie fenomenów, a także wyjście poza opłotki kostycznie rozumianej socjologii. Jest to istotna glosa do odpowiedzi na pytanie, jak możliwe jest społeczeństwo obywatelskie, które ma zarówno zapewnić wolność i dobrostan obywateli, jak i przekonać ich do potrzeby funkcjonowania grup dyspozycyjnych, traktowanych nie jako zło konieczne, lecz instytucje służące ludziom i społeczeństwu. Nie sposób uprawiać dziś nauki o społeczeństwie bez próby odpowiedzi na pytanie o funkcje spełniane przez rozliczne grupy dyspozycyjne.
Z recenzji prof. dr. hab. Aleksandra Manterysa, Instytut Studiów Politycznych PAN
Jakie słowa potrafią porwać tłumy, a jakie dzielą społeczeństwo? Głosuj, broń, wybieraj. Polskie hasła polityczne z lat 1918–2020 Marty Śleziak to kompleksowa analiza tej swoistej formy komunikacji — od odzyskania niepodległości po współczesne protesty. Autorka pokazuje, jak krótkie, zwięzłe formuły stawały się nie tylko narzędziem agitacji oraz kształtowania lub wyrażania emocji społecznych, ale i zwierciadłem epoki, w której powstawały.
Książka wciąga jak reporterska opowieść — pełna cytatów, barwnych przykładów i zaskakujących kontekstów. To spotkanie z historią pisaną na transparentach, murach i w gazetach. Autorka przekonuje, że hasła to nie tylko domena polityków, ale także głos obywateli, wyraz buntu i kreatywności, a czasem ironii i humoru. Każde z nich niesie z sobą emocje, wartości i marzenia, ale też lęki i podziały. To lektura, która pozwala poczuć puls polskiej ulicy i zrozumieć, jak zmieniała się nasza wspólnota przez ostatnie stulecie, zachęcając jednocześnie do krytycznego patrzenia na słowa.
Kolejne rozdziały opowiadają o ewolucji tej napiętej nieraz rozmowy, którą prowadzą rządzący i rządzeni. Opracowanie ilustrują archiwalne fotografie, dokumentujące różnorodność haseł politycznych i rozmaite konteksty ich użycia oraz pokazujące, jak język odzwierciedlał i kształtował społeczne nastroje, stawał się narzędziem walki o wolność, wyrazem buntu lub narzędziem propagandy.
RECENZJA
Monografia Marty Śleziak to ambitna próba opisu haseł politycznych, które pojawiły się w ciągu ostatnich stu lat burzliwej historii Polski — czasu niestabilnej państwowości, zmiany ustrojów politycznych, przełomów gospodarczo-społecznych. Kontekst historyczny jest silnie spleciony z językoznawczą analizą, która ma charakter synchroniczny. Niektóre rozwiązania metodologiczne pozwalają uchwycić związek między specyfiką epoki historycznej a kształtem językowym publicznych wystąpień, w tym wznoszonych haseł.
Książka podejmuje temat istotny społecznie i ciekawy językoznawczo. Hasła polityczne to ważny element języka polityki czy komunikacji społecznej w ogóle, dlatego recenzowaną pracą powinni być zainteresowani nie tylko przedstawiciele środowiska naukowego, ale także osoby uważnie obserwujące życie publiczne bądź biorące w nim udział. Praca, mimo pewnych odstępstw od standardowych proporcji treści, jest spójna, wysoce informacyjna, bogata w warstwie poznawczej i przekonująca na płaszczyźnie analityczno–interpretacyjnej, a przy tym wciągająca czytelnika
w proponowany tok rozważań.
Z recenzji prof. dr hab. Magdaleny Steciąg, Uniwersytet Zielonogórski
Ostatni sukces sloganu Make America Great Again! pokazuje, że hasła nadal mają olbrzymie znaczenie. Od wieków pociągają, mobilizują i jednoczą społeczeństwa. Książka dr Marty Śleziak systematyzuje wiedzę na temat polskich haseł i sloganów politycznych, a co ważne: ukazuje je w kontekście historycznym i społecznym. Naukowy, ale przyjazny styl sprawia, że to lektura nie tylko dla językoznawców, ale dla każdego zainteresowanego językiem polityki.
dr Aneta Kwiatkowska, PAN Biblioteka Gdańska
Śmiały i zaskakujący formą oraz rozbudowany w sferze treści barokowy ołtarz główny w kościele parafialnym pw. św. Erazma i św. Pankracego w Jeleniej Górze przyciąga uwagę widzów od pierwszego spojrzenia. Jest najcenniejszym zabytkiem kościoła miejskiego, a także swoistym theatrum sacrum, który porusza każdego, kto odwiedza jeleniogórską świątynię. Artur Kolbiarz i Andrzej Kozieł opisują dzieło wyjątkowe, jeden z nielicznych barokowych ołtarzy, które zachowały się do naszych czasów w niemalże pierwotnym stanie. Wykonany przez znakomitych artystów: urodzonego w Oslo rzeźbiarza Thomasa Weissfeldta i głogowskiego malarza Johanna Philippa Kretschmera, ucznia Michaela Willmanna, jest wybitnym przykładem barokowej sztuki na Śląsku oraz świadectwem politycznej i religijnej rzeczywistości, która przyczyniła się do jego powstania. Znakomicie wpisuje się w ówczesną rywalizację między konfesją katolicką i luterańską. Monografia szczegółowo przybliża historię powstania ołtarza, sylwetki jego twórców, genezę artystycznej formy i architektonicznej konstrukcji, a także analizuje program ideowy zakodowany w malarskich i rzeźbiarskich przedstawieniach. Całość dopełnia ponad sto ilustracji ukazujących niezwykłe piękno tej monumentalnej realizacji, która dzięki pracom konserwatorskim odzyskuje dziś dawny blask.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?